Ω, Θεοί, τι αναμνήσεις!
Μέσα 90s, η εποχή της αντιγραμμένης κασέτας, που κρατώντας ένα πενηντάρικο (δραχμές ε!) καθημερινά από το χαρτζιλίκι του σχολείου, στο τέλος της εβδομάδας αγόραζα από τον κυρ-Κώστα κασέτες (να είναι καλά που μου έδινε και μία δώρο), για να αντιγράφω από τους πιο «large» φίλους μου τα καινούρια CDs που αγόραζαν. Μία από αυτές, ήταν και το ντεμπούτο των «δικών μας» ELYSIAN FIELDS, “Adelain”, για τους οποίους ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρος αν λέγονται έτσι ή τελικά έχουν και ένα “The” μπροστά, αφού σε μερικούς δίσκους το έχουν, σε άλλους όμως όχι.
Αρκετά όμως με την εφηβική νοσταλγία. Το “Adelain”, 20 χρόνια μετά την επίσημη κυκλοφορία του από τη θρυλική Unisound, επανακυκλοφορεί αυτές τις μέρες από την Nuclear War Now!, σε CD και βινύλιο, περιέχοντας και τα τρία τραγούδια του demo τους του 1995. Ευκαιρία λοιπόν να θυμηθούμε οι παλιοί και να μάθουν οι καινούριοι, για έναν κλασικό δίσκο της καλύτερης εποχής του ακραίου ήχου στην Ελλάδα.
Οι ELYSIAN FIELDS πάντα βάζιδαν μεταξύ death, black και doom, αν και σε αυτό το δίσκο το black στοιχείο υπερτερεί, τουλάχιστον σε σχέση με τις μετέπειτα δουλειές τους. Το πιο χαρακτηριστικό στη μουσική τους πάντως, είναι ο τρόπος που χρησιμοποιούσαν το πιάνο και τα πλήκτρα, τα οποία έφτασαν σε επίπεδα synthwave στο “Suffering G.O.D. Almighty” του 2008. Στο “Adelain” είναι περισσότερο μελωδικά, ιδιαίτερα όταν doom-ίζουν οι κιθάρες, το οποίο γίνεται ουκ ολίγες φορές. Φέρνουν στο μυαλό MY DYING BRIDE των 90s, με τρανά παραδείγματα το εναρκτήριο “I of forever” και το “Foredoomed elegy”. Δεν υπάρχουν δηλαδή οι τυπικές πομπώδεις και βαρύγδουπες ατμόσφαιρες. Στις death/black στιγμές τους, υπάρχει πακτωλός από riffs, χωρίς σταθερή δομή, δίνοντας ένα progressive συναίσθημα (για το είδος). Και τα φωνητικά εναλλάσσονται από death σε black, καθώς και κάποια που γκοθίζουν, τα οποία όμως είναι το πιο αδύνατο στοιχείο του δίσκου. Όλες αυτές οι εναλλαγές μελωδίας, θλίψης, νοσταλγίας και επιθετικότητας, κάνουν το “Adelain” να ξεχωρίζει, από πολλές εγχώριες και όχι μόνο, κυκλοφορίες της εποχής. Επειδή αναφέρθηκα στη Unisound πριν, πολλοί θα φανταστήκατε ποιός ήταν πίσω από τη κονσόλα. Ήταν ο Γιώργος Ζαχαρόπουλος ή Magus Wampyr Daoloth (NECROMANTIA, THOU ART LORD, N.A.O.S., ex ROTTING CHRIST) αν θέλετε, ο οποίος είναι υπεύθυνος για πολλά διαμαντάκια της εποχής. Χαρακτηριστικά τραγούδια που θεωρούνται all time classics, είναι τα “Father forgive them (for they do not know) και “I of forever”.
Το “Adelain” ήταν ένα πάρα πολύ καλό ντεμπούτο για τους πρωτοεμφανιζόμενους τότε ELYSIAN FIELDS. Η ιστορία έδειξε ότι δεν ήταν πυροτέχνημα, αφού οι μετέπειτα δουλειές τους ήταν επίσης καλού επιπέδου. Μετά το 2008 που διαλύθηκαν, επανέρχονται τώρα με καινούρια δουλειά στα σκαριά και από τα δείγματα που έχουμε ακούσει, μάλλον θα είναι κάτι καλό. Μακάρι η Nuclear War Now! να προχωρήσει και σε επανακυκλοφορία των υπόλοιπων άλμπουμ και ιδιαίτερα του “We… the enlightened”, που λατρεύω ακόμα και σήμερα.
8/10
Γιώργος Δρογγίτης
