>
To “Throwback” το έχουν ακούσει πλέον όλοι που γνωρίζουν την ιστορία των Drover/Broderick και την φυγή τους από τους MEGADETH. Ένα επιθετικό, μοντέρνο και άκρως κιθαριστικό thrash κομμάτι με αρκετό groove και βαριά φωνητικά που όμως φέρνουν και μια hardcore χροιά. Σίγουρα διαφορετικό και πιο σκληρό από ότι περίμενα, το ντεμπούτο των ACT OF DEFIANCE είναι σαν άλμπουμ μιας ήδη καταξιωμένης μπάντας. Με φοβερό ήχο, εξαιρετική τεχνική και καλογραμμένα κομμάτια.
Ίσως το “Legion of lies” να είναι κάπως πιο αντιπροσωπευτικό, το δεύτερο βίντεο από το εξαιρετικό “Birth and the burial”, αφού εδώ το τρίτο γνωστό μέλος τους, ο τραγουδιστής Henry Derek (ex-SCAR THE MARTYR), έχει το χώρο να βγάλει και τα καθαρά του φωνητικά, αλλά και οι υπόλοιποι να δείξουν πως συνδυάζεται άριστα η επιθετικότητα και μελωδία, σε ένα κομμάτι που μου θύμισε NIGHTRAGE κι άλλους “Σκανδιναβούς”.
Γενικά, έχουμε να κάνουμε με ένα πωρωτικό δίσκο που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. “Thy lord Belial” και παθαίνεις πλάκα, σε σημείο που νομίζεις πως ακούς TESTAMENT. Νομίζω πως οι κιθαρίστες (φίλοι του Chris Broderick) θα έχουν πολλά να ανακαλύψουν εδώ. Ιδιαίτερα στο κορυφαίο “Poison dream” ο πολύπειρος πλέον μάστορας της εξάχορδης, δίνει ρεσιτάλ. Σολάρει όσο πρέπει, αλλά ακόμα και σε γέφυρες φροντίζει να εξιτάρει το αυτί. Ακόμα κι όταν γράφει πιο απλά ή μπολιάζει το παίξιμό του με σύγχρονο thrash/death, είναι απολαυστικός.
Φαίνεται πάντως πως τόσο ο Broderick όσο και ο Shawn Drover (ποιος θυμάται τους EIDOLON;) αισθάνονται πλέον απελευθερωμένοι να φανερώσουν τις εκτελεστικές τους αρετές, κάτι που άλλοι μπορεί να το έκαναν να γυρίσει εναντίον τους, αλλά εδώ στους ACT OF DEFIANCE το συνδυάζουν με καλά τραγούδια. Προσέξτε τα παίξιμο του τελευταίου στο “Refrain and fracture” και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Αν και με ξένισε αρχικά η τάση τους να ακουστούν σύγχρονοι, με τα καθαρά του Derek να θυμίζουν από στιγμές του στο προηγούμενό του σχήμα, ή KILLSWITCH ENGAGE και A7X, γρήγορα το ξεπέρασα και κατάφερα να μπω στο πνεύμα τους. Το συγκρότημα, που ξέχασα να σημειώσω πως πλαισιώνεται με τον Matt Bachand στο μπάσο (αν και κιθαρίστας των SHADOWS FALL), δεν βάζει παρωπίδες και έχει όλα τα εχέγγυα να αναρριχηθεί σύντομα στην ελίτ του χώρου.
Στα ενδιαφέροντα trivia του δίσκου, είναι το εξώφυλλο του γκουρού Travis Smith, ο οποίος έχει στολίσει πολλούς εφιαλτικούς δίσκους, αλλά και το logo των AOD, που έχει σχεδιάσει ο άλλοτε drummer των NEVERMORE, ο κύριος Van Williams.
Συνολικά δεν υπάρχει άσχημη στιγμή, ανάμεσα στα 10 τραγούδια και τα σχεδόν 50 λεπτά του “Birth and the burial” κάτι που σίγουρα ανεβάζει πολύ τις απαιτήσεις προς το συγκρότημα για το μέλλον του, αν και συνήθως όταν μια νέα άφιξη συνοδεύεται με τον χαρακτηρισμό του supergroup, σπάνια καταφέρνει να διατηρηθεί. Να δούμε εάν αυτοί θα είναι από τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Μην τολμήσετε να τους αποφύγετε, αφού αν έβγαζαν τέτοια ριφ οι MEGADETH θα μιλούσαμε με εξωγήινους χαρακτηρισμούς.
A, καλά και ποια μπάντα μπορεί σε τραγούδι που ονομάζεται “Birth and the burial”, να έχει στίχο που λέει “Heaven’s burning for love”;
8 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
