>
Πέντε χρόνια απουσίας, είναι πολλά και οι Αμερικάνοι DISTURBED επέστρεψαν με το “Immortalized”. Ορθότατα πράττοντας, υπό καθεστώς πλήρους μυστικότητας, εντελώς ξαφνικά, μας παρουσίασαν στα μέσα Ιουλίου το εξαιρετικό “The vengeful one”, κάνοντάς μας να τρέφουμε ελπίδες ότι το αποτέλεσμα θα είναι εξαιρετικό. Ας θυμηθούμε όμως πώς φτάσαμε στο “Immortalized”. Μετά το “Asylum” του 2010 (το οποίο –μεταξύ μας- δεν ήταν και το κορυφαίο άλμπουμ τους, παρότι περιείχε κάποια πολύ καλά κομμάτια), ανακοινώθηκε ότι θα κάνουν μία παύση, διαψεύδοντας σχόλια περί φαγωμάρας των μελών μεταξύ τους. Έκτοτε κυκλοφόρησαν ουσιαστικά μία συλλογή με b-sides, το “The lost children” κι ένα box set, το “The collection” (το σκέφτηκαν πολύ για τον τίτλο όπως φαίνεται…). Ο τραγουδιστής του γκρουπ, ο David Draiman, είχε βγάλει κι ένα δίσκο με τους DEVICE, ο οποίος προσωπικά με έκανε να αναρωτηθώ ποιος ο λόγος που δεν τον έβγαλε με το όνομα των DISTURBED, παρότι ήταν μετριότατος…
Το “Immortalized” λοιπόν, είναι στα ράφια των δισκοπωλείων και στους σκληρούς μας δίσκους, μόνο και μόνο για να συντηρήσει τον μύθο των DISTURBED, ενός σχήματος που έχει πουλήσει εκατομμύρια δίσκων κατά το παρελθόν. Είναι ότι πιο safe θα μπορούσαν να έχουν κυκλοφορήσει, έχοντας τον Kevin Churko στην παραγωγή, τον άνθρωπο που δουλεύει τα τελευταία χρόνια με τον Ozzy Osbourne. Ειλικρινά, πίστευα ότι μετά από χρόνια απουσίας από το προσκήνιο, θα είχαν τη διάθεση να δοκιμάσουν κάποια πράγματα παραπάνω από το «χορευτικό» “You’re mine”. Δεν διαφωνώ ότι το “The vengeful one” είναι κομματάρα, όπως και τα απίστευτα γκρουβάτα “What are you waiting for”, “Who taught you how to hate” ή το “The light”, αλλά για παράδειγμα δεν είχα καμία διάθεση να ακούσω κομμάτι για το πώς η μαριχουάνα κάνει τον Draiman να γράφει καλή μουσική (εκτός αν θεωρεί το “Fire it up” ωραίο κομμάτι) ή τη διασκευή (το arrangement της οποίας επιμελήθηκε ο Churko πάντως) στο “The sound of silence” των SIMON & GARFUNKEL. Ποιος ο λόγος, αλήθεια, να κάνεις μία διασκευή τόσο κοντά στο αυθεντικό (θυμίζω και τη νερόβραστη διασκευή στο “Close my eyes forever” με τους DEVICE), όταν έχουν υπάρξει πχ οι NEVERMORE που του έχουν αλλάξει τα φώτα στην κυριολεξία;
Ναι, δεν διαφωνώ ότι η φωνή του Draiman είναι πολύ δουλεμένη, θα ήθελα όμως να ακούσω τον John Moyer στο μπάσο (αλήθεια, πολύ στο ντούκου πέρασε η απουσία του) και φυσικά θα ήθελα κάτι πιο φρέσκο μετά από τέτοια μακροχρόνια απουσία. Το “Immortalized”, μου δείχνει ότι αποκλειστικό στόχο έχει να ξανακερδίσει τους οπαδούς των DISTURBED που τους ακολουθούν χρόνια, ύστερα από πέντε χρόνια απουσίας, φοβούμενοι μήπως τυχόν τους έχουν ξεχάσει (;) κι όχι να δουλέψουν πάνω σε διαφορετικές φόρμες. Εκεί ακριβώς είναι που «την πάτησαν». Όταν στο παρελθόν έχεις βγάλει τρεις τουλάχιστον κλασικούς δίσκους, είναι πολύ δύσκολο να φτάσεις σ’ αυτά τα επίπεδα. Ακούγεται πολύ εύκολα, αλλά μάλλον θα ξεχαστεί ακόμα ευκολότερα…
6,5 / 10
Σάκης Φράγκος
