>
Στη διαμάχη των QUEENSRYCHE σχετικά με τα δικαιώματα του ονόματος κτλ, ποτέ δεν πήρα θέση, παρότι φαινόταν ότι σε πολλές περιπτώσεις ο Geoff Tate έχασε εν πολλοίς όποιο δίκιο μπορεί να είχε, εξαιτίας της τραγικής του συμπεριφοράς. Τα αφήνουμε αυτά στο παρελθόν, αφού πλέον και οι δύο πλευρές έχουν έξω από δύο άλμπουμ και οφείλουμε να τους κρίνουμε αποκλειστικά με μουσικά κριτήρια.
Το ομώνυμο άλμπουμ των QUEENSRYCHE, το πρώτο τους με τον Todd LaTorre στα φωνητικά, έπασχε σαφώς σ’ έναν τομέα, τον οποίον είχε παραδεχτεί εμμέσως ο Michael Wilton σε συνέντευξη που είχαμε κάνει. Οι βασικοί συνθέτες του γκρουπ, είχαν να συνθέσουν τραγούδι που να μπει σε δίσκο των ‘RYCHE, πάνω από 15 χρόνια κι αυτό ήταν εμφανέστατο στο τελικό αποτέλεσμα του δίσκου.
Το θέμα είναι ότι με το “Condition human”, το συγκρότημα δείχνει να έχει βρει μία πολύ πιο σταθερή βάση για να χτίζει τις συνθέσεις, που πλέον ακούγονται πιο «συμπαγείς» και σταθερές. Μπορεί ακόμα να μην ακουμπάνε μεγαλεία του παρελθόντος, αλλά σίγουρα είναι σε αρκετά καλύτερο επίπεδο από πριν. Υπάρχει το MAIDEN-ικό εναρκτήριο “Arrow of time”, το “Guardian” που ακολουθεί και μας πάει αρκετά χρόνια πίσω, στο ένδοξο παρελθόν τους, το “Hellfire” που θα μπορούσε να είναι το νέο “Resistance”, το “Selfish lives”. Πάντως, μετά από αρκετούς μήνες που το ακούω, δεν είναι ιδέα μου ότι μετά τη μέση του δίσκου, αρχίζει και πέφτει και η ποιότητα των κομματιών. Μπορεί να υπάρχει το ZEPPELIN-ικό “Just us” ή το old school “All there was”, που κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν καλά, εμένα όμως δεν με ενθουσίασαν. Βέβαια, δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι –κλασικά- το κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ, το σχεδόν οχτάλεπτο “Condition human”, είναι από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει οι QUEENSRYCHE μετά το “Promised land”. Μάλλον στα 3 καλύτερα… Φοβερό τραγούδι, πραγματικά.
Μεγάλη κουβέντα μπορεί να γίνει για τον Todd LaTorre που έχει αναλάβει τα φωνητικά. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο LaTorre ξεκίνησε ως ντράμερ, μέχρι που ανέλαβε τα φωνητικά στους CRIMSON GLORY και μετά πήγε στους QUEENSRYCHE. Για ντράμερ, έχει καταπληκτική φωνή. Όμως, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο που οφείλει να δουλέψει για να ανέβει κατηγορία κι αυτό έχει να κάνει με την προσωπικότητα. Ακούγεται τόσο πολύ σαν τον Tate, που αν δεν γνωρίζει κανείς θα τους μπερδέψει σίγουρα, ιδιαίτερα σε τραγούδια όπως την πολύ καλή μπαλάντα “Bulletproof”.
Συνολικά, οι QUEENSRYCHE δείχνουν να μην έχουν διάθεση να πειραματιστούν, να προσθέσουν νέα πράγματα στον ήχο τους, παρά να βαδίσουν στην πεπατημένη και να δείξουν στους οπαδούς τους ότι τιμούν το παρελθόν τους, μέχρι και το “Empire”, ρίχνοντας στον Καιάδα όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ. Αν τους βγαίνει πραγματικά έτσι, έχει καλώς. Το θέμα είναι ότι αυτή τη φορά, στον τομέα των συνθέσεων τους έχει βγει σαφώς καλύτερα και το “Condition human” δεν θα αποκτηθεί μόνο για να συμπληρώνουμε τη δισκογραφία. Εντάξει, δεν θα σταθεί δίπλα στο “Rage for order”, αλλά μετά το “Promised land”, έχει ένα πολύ καλό πλασάρισμα…
7,5 / 10
Σάκης Φράγκος
