>
Ώρες-ώρες έχουμε πλάκα αφού οι χεβιμεταλλάδες ζούμε μέσα στον δικό μας μικρόκοσμο, όπου τα αγαπημένα μας συγκροτήματα, όσο underground ή mainstream είναι, δείχνουν να είναι το κέντρο του σύμπαντος και να αγνοούμε ότι άλλο συμβαίνει γύρω μας. Τα τελευταία χρόνια, που οι NICKELBACK μετά το “Dark horse” βρίσκονται σε κάθετη πτώση, έχουν έρθει να διεκδικήσουν –και γιατί όχι να κατακτήσουν- το θρόνο τους, οι εξαιρετικοί SHINEDOWN.
Πείτε το εναλλακτικό rock, πείτε το μοντέρνο hard rock, post grunge ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, προσωπικά θεωρώ τους SHINEDOWN ένα από τα καλύτερα σύγχρονα rock συγκροτήματα. Κι επειδή παίζουν αυτό που αποκαλούμε mainstream rock, έχουν ήδη και την επιτυχία στο τσεπάκι τους. Το αμερικάνικο ραδιόφωνο δείχνει να τους λατρεύει και όλα τα single που έχουν βγάλει από το “Sound of madness”, το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Amaryllis” και αυτό εδώ, ήδη, έχουν πάει από την πρώτη εβδομάδα στο #1.
Εύκολα μπορείτε να μου πείτε «και τι σημαίνει αυτό»; Αυτό, κατ’ αρχήν, σημαίνει ότι κάτι κάνουν καλά… Έχουν μία μαγική συνταγή να φτιάχνουν ρεφρέν που τα ακούς και δεν μπορείς να ξεκολλήσεις κι έναν εξαιρετικά εκφραστικό τραγουδιστή, τον Brent Smith, που ότι τραγουδήσει το κάνει χρυσάφι. Τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, τα λάτρεψα και τα ακούω συνέχεια ακόμη και τώρα, αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία τους. Το “Threat to survival”, ομολογώ ότι δεν με ενθουσίασε όπως εκείνοι οι δίσκοι, παρότι το “Cut the cord”, με τις έντονες KORN επιρροές με είχε προετοιμάσει για πολύ σπουδαία πράγματα…
Χωρίς να είναι κακός ή μέτριος δίσκος, βρίσκω ότι οι SHINEDOWN έπεσαν στην παγίδα να κάνουν κάτι πιο «εμπορικό», για να συντηρήσουν το μύθο που έχουν ξεκινήσει να χτίζουν (αφού μιλάμε για πωλήσεις άνω των 6 εκατομμυρίων αντιτύπων, οπότε βρείτε μου πολλά σχήματα που να έχουν πουλήσει παραπάνω και θα σας παραδεχτώ). Με χαλάει δηλαδή που το “Misfits” που κλείνει το δίσκο μοιάζει τόσο πολύ με COLDPLAY. Το ίδιο με χαλάνε τα εντελώς συναυλιακά “It all adds up” και “State of my head”, που ακούγονται αρκετά παιδικά και πιο pop απ’ όσο περίμενα. Από την άλλη, υπάρχει το “Cut the cord”, το “How did you love”, το “Dangerous”, το αρκετά περίεργο “Black Cadillac”, όλα αυτά κομμένα και ραμμένα μεν να ακουστούν στο ραδιόφωνο, χωρίς εκπτώσεις δε. Κι αυτό γουστάρω. Μπείτε στο τριπάκι να τους ακούσετε, έστω και με το “Threat to survival”, αφού άνετα μπορούν να γίνουν το επόμενο “guilty pleasure” σας!!!
6,5 / 10
Σάκης Φράγκος
