>
Ο Αλέξης και η παρέα του, κυκλοφορώντας το “I worship chaos”, φτάνουν αισίως τα εννέα άλμπουμ. Έχουν καταφέρει να κάνουν εκρηκτικό ξεκίνημα, στην πορεία να χάνουν παλιότερους οπαδούς τους, αλλά να κερδίζουν (περισσότερους) νέους, μετά το “Are you dead yet?” όμως, άρχισαν μία φθίνουσα πορεία. Συνέχισαν πιο γρήγορα τη φθίνουσα πορεία θα πει κάποιος πιο «παλιός» οπαδός, το νόημα όμως είναι το ίδιο. Μετριότατοι δίσκοι, ανάλωσε σε – ανούσιες τις περισσότερες φορές – διασκευές και μία κατάσταση που έδειχνε σαν συνθετικό τέλμα για τους Φινλανδούς.
Το “I worship chaos”, σου δίνει κάτι στιγμές αισιοδοξίας είναι η αλήθεια, όμως στο τέλος της ακρόασης, το αποτέλεσμα είναι ένα απλό «ΟΚ». Και αυτό ήτανε.
Η αρχή του δίσκου είναι πολύ ενθαρρυντική. Με το καλύτερο κομμάτι του, το “I Hurt”, το άλμπουμ δείχνει να σε κερδίζει με το «καλημέρα». Up tempo, με τις γκρούβες και τα «ξυλίκια» του, κομμάτι από το καλό παρελθόν της μπάντας. Η συνέχεια, είναι παρόμοια σε επίπεδο, με τα “My Bodom”, “Morrigan” και “Horns” (ωραία Σουηδίλα, στο βαθμό που αναλογεί στους COB) και κάπου εκεί τελειώνει η ελπίδα και επανέρχεσαι στην πραγματικότητα της τελευταίας δεκαετίας της μπάντας.
Μία από τα κακά ή αδιάφορα ίδια, κομμάτια που δείχνουν πρόχειρα, χωρίς στοιχεία που να μπορούν να σε κρατήσουν, μόνο με σημεία να ξεχωρίζουν (για παράδειγμα το ρεφραίν του “Prayer for the afflicted”) και το “Suicide bomber” να μοιάζει μόνο του ποιτικά μεταξύ των υπολοίπων 6 (πλην των 4 πρώτων) κομματιών του δίσκου. Ούτε η πολύ καλή παραγωγή του θεούλη Peter Tagtgren (HYPOCRISY, PAIN) μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα.
Στα bonus του δίσκου, δε θα μπορούσαμε να μην έχουμε και 3 (!) διασκευές. Μία πολύ ωραία στο “Mistrers of taboo” των PLASMATICS, μία αδιάφορη στο “Danger zone” του Kenny Loggins μία ασέλγεια και ιεροσυλία στο “Black winter day” των AMORPHIS που του έχουν αλλάξει τα φώτα με την κακή έννοια. Κάτω τα χέρια!
Η αποχώρηση του Roope Latvala, το Μάιο του 2015 και η απόφαση των COB να συνεχίσουν σαν τετράδα, δε φαίνεται ότι άλλαξε και τίποτα στο αποτέλεσμα. Απλά κατάφεραν να βγάλουν ένα δίσκο που θα περάσει και απλά θα ακουμπήσει περισσότερο από κάτι “Blooddrunk” ή “Relentless…” και ως εκεί. Πιο κοντά στο “Halo of blood” ποιοτικά, αλλά και πάλι, οι εποχές που οι BODOM έβγαζαν σπουδαία άλμπουμ, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Να ακούτε INSOMNIUM!
6/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
