>
Ας το πάρουμε χαμπάρι. Όσο και αν αλλάξουν τα επιμέρους χαρακτηριστικά της μουσικής των KYLESA, ο ξεχωριστός και συνάμα σαγηνευτικός ήχος τους, δεν πρόκειται να αλλοιωθεί ποτέ. Διότι άπαξ και δημιουργήσεις την ταυτότητά σου, τότε και τα λάθη δικαιολογούνται και η συνθετική ανομβρία αντέχεται. Αναφέρομαι προφανώς στον προκάτοχο του “Exhausting Fire”, το “Ultraviolet”, όπου πριν από δύο περίπου χρόνια δεν κατάφερε να πείσει με αυτή την πιο down-tempo προσέγγισή.
Όπως είχαμε γράψει και τότε (διαβάστε περισσότερα εδώ), το “Ultraviolet” δεν είχε καταφέρει να ανταποκριθεί στις υψηλότατες προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει στο κοινό τα “Static Tensions” (2009) και “Spiral Shadow” (2010) και ουσιαστικά ήταν ένα ενδιάμεσο βήμα προς το νέο, πιο ψυχεδελικό πρόσωπο των KYLESA. Φυσικά, το “Exhausting Fire” είναι το επόμενο στάδιο στη μουσική πορεία του συγκροτήματος. Εμφανώς αποστασιοποιημένοι από τον (πολύ) παλιό τους επιθετικό εαυτό (στο ξεκίνημά τους αν θυμάστε έπαιζαν κάτι μεταξύ crust και punk), σήμερα δείχνουν ένα πιο ήρεμο και ώριμο χαρακτήρα, αφομοιώνοντας πλήρως στην μουσική τους τις ψυχεδεολο-stoner επιρροές τους.
Και ναι, αν συγκρίνουμε “Exhausting Fire” με το άμεσο παρελθόν, θα ακούσουμε την ωριμότητα και την εξέλιξη, αφού κρατώντας την ίδια ομάδα παραγωγής καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον άνευρο (πλην εξαιρέσεων) προκάτοχό του. Το “Exhausting Fire” ακούγεται πιο δεμένο, με ελάχιστα fillers, πιο λυρικό και – δυστυχώς – λιγότερο δυναμικό. Είναι οι ισορροπίες που έχουν αλλάξει και παρότι ο Phillip Cope επέστρεψε στο φωνητικό προσκήνιο, μαζί με την Laura Pleasants, προσεγγίζουν ακόμα πιο μελωδικά τις στιγμές που βρίσκονται μπροστά στο μικρόφωνο. Οι heavy rock πειραματισμοί του “Ultraviolet” μας παρουσιάζονται πλέον ολοκληρωμένα κομμάτια, που φαινομενικά μπορεί να ακούγονται παράταιρα με τον άλλοτε σκληρό ήχο του παρελθόντος, ωστόσο δε θα πρέπει να παραβλέψουμε ότι όλα αυτά έχουν ενταχθεί πλήρως στη μουσική ταυτότητα της μπάντας. Ακριβέστερο παράδειγμα το “Blood Moon”, όπου ακόμα και κάποια ανατολίτικα στοιχεία αναμειγνύονται ομοιογενώς με τις κλασικές συνθετικές φόρμες των KYLESA.
Δεν είμαι από αυτούς που ψάχνουν ένα νέο “Static Tensions”, αυτό άλλωστε επιχειρήθηκε με το “Spiral Shadow”. Θεωρώ ότι οι μπάντες δε θα πρέπει να επαναπαύονται στις δάφνες τους, διατηρώντας τις ίδιες συνταγές σε διαφορετικούς δίσκους. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία παλιά συνταγή μεν, όπου το groove και οι μελωδίες-σήμα κατατεθέν είναι πανταχού παρόντα, αλλά με καινούρια συστατικά δε. Θα το πω άλλη μια φορά. Η ενέργεια και τα εκρηκτικά ξεσπάσματα απουσιάζουν στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, τα οποία μάλιστα είναι αυτά που κρατούν ζωντανή τη φλόγα της μουσικής των KYLESA. Ωστόσο, αν είχα τη δύναμη να αποφασίσω αν ήθελα αυτό να είναι το νέο πρόσωπο του συγκροτήματος, θα έκλινα μάλλον προς μία θετική απάντηση. Διότι αν οι KYLESA κουράστηκαν να παίζουν με την ίδια ένταση όλα αυτά τα χρόνια, αυτός είναι ίσως ο κατάλληλος εναλλακτικός τους εαυτός.
8/10
Νίκος Ζέρης
