Δεύτερο album για τους Αμερικάνους DOGBANE, οι οποίοι προσπαθούν να βάλουν στο ίδιο «καζάνι» κλασικό metal και doom. Η αλήθεια είναι πως στον πρώτο τους δίσκο, το “Residual Alcatraz” ο ήχος έφερε εμφανώς πιο πολύ σε κλασικό metal, με ήχο που παρέπεμπε σε JUDAS PRIEST, SAXON, MANILLA ROAD κλπ παρά σε doom μπάντες.
Με το άκουσμα του πρώτου τραγουδιού με τίτλο “Warlord” είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως και στο “When karma comes calling”, η συνταγή είναι πάνω-κάτω η ίδια. Δυνατές κιθάρες με περίσσια «βρωμιά», κλασικός ρυθμός, αλλά και οι ίδιες αδυναμίες. Τα φωνητικά του Jeff Neal ακούγονται εκτός κλίματος τουλάχιστον στο συγκεκριμένο τραγούδι. Σε όλο το album θεωρώ πως αν υστερεί κάτι, αυτό είναι τα φωνητικά καθώς μουσικά το θεωρώ αρκετά καλό. Ο όρος doom περνάει ξώφαλτσα και πάλι και ουσιαστικά έχει βάση μόνο σε λίγες περιπτώσεις όπου ο ρυθμός πέφτει και η ρυθμική κιθάρα προσδίδει αυτή τη doom αίσθηση που ξέρουμε από συγκροτήματα όπως οι BLACK SABBATH και THE OBSESSED.
Η γενικότερη αίσθηση είναι αυτή του κλασικού metal. Για να επανέλθω στο θέμα των φωνητικών, θεωρώ πως όταν το ευνοεί η γενικότερη σύνθεση των τραγουδιών, είναι καλά. Όταν χρειάζεται να μπει λίγο χρώμα παραπάνω, πνίγονται. Είναι μια αδυναμία που με χαλάει γιατί κάνει «μπαμ» και μετριάζει το γενικό αποτέλεσμα. Υπάρχουν βέβαια και τραγούδια όπως το “Karma” με μπόλικη metal cult-ίλα, το “Calm before the swarm” που είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά classic metal τραγούδια στον δίσκο και το “Devil by the horns” που είναι το πιο κλασικό doom δείγμα στα οποία τα φωνητικά είναι αξιοπρεπέστατα. Σε γενικές γραμμές πάντως είναι μέτρια.
Οι DOGBANE χωρίς να ξεχωρίζουν σε αυτό που κάνουν είναι ένα τίμιο συγκρότημα που βγάζει μια old school ποιότητα. Ίσως θα πρέπει να διορθώσουν το θέμα με τα φωνητικά με συνθέσεις που δένουν πάνω στις δυνατότητες του Neal χωρίς να τσακίζουν το αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές το “When karma comes calling” θα μπορούσε να ήταν καλύτερο, παρόλα αυτά δεν παύει να αποτελεί μια καλή πρόταση για τους φίλους του κλασικού metal ήχου.
6 / 10
Νίκος Ανδρέου
