"/>
Η αποχώρηση του Victor Smolski από τους RAGE, η δημιουργία των ALMANAC που είχαν πολύ περισσότερα κοινά με τους LINGUA MORTIS ORCHESTRA παρά με τους RAGE, αλλά και η περιοδεία του Peavy Wagner για τα είκοσι χρόνια του “Black in mind”, έδειχναν με σαφήνεια ορισμένα πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Ότι δηλαδή υπήρχε σαφής διαφορά απόψεων ανάμεσα στους Smolski και Wagner, αφού ο πρώτος ήθελε πιο συμφωνικό το γκρουπ και ο ιδρυτής του γκρουπ, πιο «κλασικούς», πιο 90’s RAGE. Αφήστε που οι κακές γλώσσες λένε ότι ο Λευκορώσος κιθαρίστας πίεζε τον συμπαθή και φιλέλληνα τραγουδιστή/μπασίστα να μελετά όλο και περισσότερο, κάτι που δεν πολυγούσταρε ο «Πήβης» που έλεγε κάποια ψυχή. Μέχρι στιγμής όλα ωραία. Εγώ έχω όμως πολλές ακόμα απορίες.
Εδώ και χρόνια ο Peavy έβριζε τους Έλληνες του σχήματος, τους αδερφούς Ευθυμιάδη και ξαφνικά βρίσκεται να παίζει με τον Χρήστο Ευθυμιάδη στους REFUGE και να έχει πάρει τον κολλητό του φίλο Βασίλη (Λάκη) Μανιατόπουλο, στα ντραμς στο νέο άλμπουμ των RAGE. Εύλογη είναι η απορία, αφού οι RAGE έχουν επιστρέψει σαφώς στον 90’s ήχο τους, ποια η χρησιμότητα ενός γκρουπ σαν τους REFUGE; Να παίζουν τα ίδια πράγματα με διαφορετικά μέλη; Είμαι περίεργος να δω τι πιστεύει γι’ αυτά ο Peavy.
Σε ότι αφορά το άλμπουμ καθαυτό, το “The devil strikes again”, είναι ότι πιο κοντά έχουν βγάλει οι RAGE στο “Black in mind”, χωρίς τις τόσο thrashy εξάρσεις του, κάτι ανάμεσα στο “The missing link” και το “End of all days”. Κλασικό power metal της δεκαετίας του ’90, φουλ στη μελωδία, όπως ο «μάστορας» των μελωδικών ρεφρέν Peavy Wagner, μπορεί να συνθέσει στον υπερθετικό βαθμό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το “Spirits in the night”, το “The final curtain”, αλλά και το ομώνυμο τραγούδι, χωρίς να υστερούν τα υπόλοιπα.
Είχα ακούσει το δίσκο αρκετές φορές και στην αρχή δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Έκατσα όμως και το «φιλοσόφησα» λίγο, για να δω τι είναι αυτό που με χάλαγε. Διαπίστωσα ότι δεν είχε να κάνει με τη μουσική του σχήματος, αλλά με την τεράστια ποσότητα μουσικής που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια και τους πάρα πολλούς δίσκους που έχει τύχει να έχω σε παρόμοιο μουσικό ύφος, κάτι που αναπόφευκτα φέρνει κι έναν κορεσμό. Όταν αποστασιοποιηθεί κανείς, αγνοήσει τα πρότερα ακούσματά του και απολαύσει το δίσκο γι’ αυτό που είναι, θα διαπιστώσει ότι είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που αξίζει να υπάρχει στη δισκοθήκη του, ιδιαίτερα αν δεν είναι υπερπλήρης και δεν νιώθει κορεσμένος, Οι υπόλοιποι, ίσως θα μπορούσαν να κάνουν και χωρίς το “The devil strikes again”, αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση δεν μπορώ να σκεφτώ και πολλούς δίσκους της τελευταίας δεκαετίας που να «τους κάνουν».
Τσεκάρετε την ειδική έκδοση με τις διασκευές, όπου για μία ακόμα φορά οι RAGE διασκευάζουν RUSH (“Bravado”), αλλά ακόμα και SKID ROW με το “Slave to the grind” μεταξύ των άλλων.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
