"/>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ATAVISTIA
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Old Gods awaken”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Blood Blast Distribution
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Matt Sippola – Κιθάρες, φωνητικά
Max Sepulveda – Τύμπανα
Spencer Budworth – Μπάσο
Elia Baghbaniyan – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
YouTube
Spotify
Με 4,5 ολοκληρωμένα άλμπουμ και ένα ΕΡ, σε εννιά χρόνια ζωής (το μισό είναι γιατί το τέταρτο άλμπουμ τους είναι επανηχογράφηση του “The winter way” του 2020), οι Καναδοί ATAVISTIA αν μη τι άλλο είναι παραγωγικοί με ήδη στημένο το ύφος και την μελωδική/συμφωνική death κατεύθυνσή τους συγκεκριμένη! Ο επερχόμενος δίσκος τους “Old Gods awaken” λοιπόν, ανοίγει σαν να σε ρίχνει κατευθείαν μέσα σε έναν κόσμο που ήδη υπάρχει και δεν σε περιμένει να τον καταλάβεις από την αρχή.
Δεν υπάρχει κάποιο «ζέσταμα», μπαίνει κατευθείαν στο θέμα και σε αφήνει να ψαχτείς μόνος σου μέσα του. Αυτό που μένει από τα πρώτα κομμάτια είναι μια αίσθηση κίνησης, σαν κάτι να κυλάει συνεχώς από κάτω, ακόμη κι όταν η ένταση πέφτει. Δεν είναι δίσκος που στέκεται σε ένα σημείο και το δουλεύει μέχρι να εξαντληθεί. Αντίθετα, προχωράει συνέχεια μπροστά, σαν να θέλει να πει όσο περισσότερα γίνεται μέσα στον χρόνο που έχει.
Στη μέση του δίσκου αρχίζει να φαίνεται καλύτερα το πώς σκέφτεται η μπάντα. Δεν φοβάται να αφήσει ένα θέμα να κρατήσει λίγο παραπάνω αν αξίζει, αλλά ούτε και κολλάει πάνω του. Υπάρχουν σημεία που μοιάζουν σχεδόν σαν να αλλάζει «σκηνή» χωρίς να στο λέει καθαρά. Δεν σε κρατάει με κάποιο εύκολο πιασάρικο σημείο, αλλά με το ότι θέλεις να δεις πού θα πάει μετά. Σε κάποιες φάσεις νιώθεις ότι πλησιάζει σε κάτι μεγάλο, και αντί να το δώσει όπως περιμένεις, το τραβάει λίγο πιο πέρα ή το αφήνει να περάσει χωρίς κορύφωση. Αυτό μπορεί να ξενίσει, αλλά είναι και κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει.
Υπάρχουν επίσης μικρές λεπτομέρειες που δεν φαίνονται αμέσως αλλά κάνουν την διαφορά. Κάποιες αλλαγές έρχονται μισό βήμα πριν να τις περιμένεις, άλλα σημεία κόβονται πιο απότομα απ’ όσο θα φανταζόσουν. Δεν είναι λάθη, μοιάζουν πιο πολύ με επιλογές που έχουν να κάνουν με το πώς θέλει η μπάντα να σε κρατάει σε εγρήγορση. Δεν αφήνει τον ακροατή να χαλαρώσει τελείως μέσα στη ροή. Ακόμη κι όταν κάτι ακούγεται οικείο, υπάρχει πάντα μια μικρή μετατόπιση στον ρυθμό που το αλλάζει. Αυτό δίνει στον δίσκο μια περίεργη ένταση που δεν βασίζεται μόνο στον όγκο ή στην ταχύτητα.
Το “Old Gods awaken” δεν είναι από αυτούς τους δίσκους που θα θυμηθείς εύκολα μεμονωμένα σημεία, αλλά από αυτούς που σου μένουν σαν σύνολο. Έχει στιγμές που θα μπορούσαν να δουλευτούν πιο «καθαρά», αλλά μάλλον δεν είναι αυτός ο στόχος. Δείχνει μια μπάντα που ενδιαφέρεται περισσότερο να στήσει ένα κλίμα και να σε κρατήσει μέσα σε αυτό, παρά να σου δώσει ξεκάθαρα σημεία για να πιαστείς. Αν μπεις στη λογική του, λειτουργεί. Αν περιμένεις κάτι πιο άμεσο, ίσως σε χάσει στην πορεία.
(8 / 10)
Φανούρης Εξηνταβελόνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DEATHSTORM
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Cascophonies”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Mac – Κιθάρες, μπάσο, φωνητικά
Mani – Τύμπανα, φωνητικά
Ferl – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Deezer
Tidal
YouTube
Από την Αυστρία, και συγκεκριμένα από το Graz, γενέτειρα του μεγάλου Arnold, (τι θα πει «ποιου Arnold;») έρχονται οι DEATHSTORM με το “Cascophonies” που είναι το πέμπτο τους άλμπουμ. Μεγάλη αγάπη των τριών μελών της μπάντας είναι σίγουρα οι παλιοί KREATOR, και πιο συγκεκριμένα εποχής “Pleasure to kill” κάτι που γίνεται εμφανές από το πρώτο κιόλας άκουσμα.
Φυσικά υπάρχουν και ψήγματα επιρροών και από άλλες μπάντες διάσπαρτα εδώ και εκεί όπως HYPNOSIA και SODOM, είναι όμως η σκιά του “Pleasure to kill” που πέφτει βαριά επάνω στο “Cascophonies”. Αν με χαλάει αυτό; Καθόλου βέβαια! Αν και εσείς δεν έχετε πρόβλημα με αυτό, στο “Cascophonies” θα ακούσετε λυσσαλέα riffs και κάποιες πολύ προσεγμένες συνθέσεις που αξίζουν την προσοχή σας.
Προσωπικά θεωρώ τα “Cease to exist” και “Black knife night” τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, με το ταχύτατο “Mask of sanity” να ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής. Γενικά ο δίσκος κινείται σε πολύ καλά επίπεδα, ιδανικά για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις κάθε old school thrasher εκεί έξω καθώς τα στακάτα riffs και τα αξιομνημόνευτα solos σε κομμάτια όπως τα “Mounteerie” και “Mortuorum flies” αποτελούν έναν πολύ καλό λόγο για να επισκεφθεί το “Cascopohonies” αρκετά συχνά.
Χωρίς να θέλουν να καινοτομήσουν, αλλά με απόλυτο σεβασμό στους μέντορες τους, οι DEATHSTORM παρουσιάζουν έναν πολύ δυνατό thrash δίσκο, με συνθέσεις γεμάτες όρεξη και μεράκι που με έκαναν να περάσω υπέροχα ακούγοντας τον. Και εμένα τουλάχιστον, αυτό μου αρκεί.
(8 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: SPELL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Wretched heart”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Bad Omen Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Cam Mesmer – Φωνητικά, μπάσο, κιθάρα, πλήκτρα
Al Lester – Φωνητικά, κιθάρα, τύμπανα
Jeff Black – Κιθάρα, β’ φωνητικά
Gabriel Tenebrae – Κιθάρα, πλήκτρα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Alison Black – Β’ φωνητικά
Tom Draper – Κιθάρα
Nicole “Trish” McDonal – Β’ φωνητικά
Kalen Baker και Stephanie House – Χορωδιακά φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
Έχοντας περίπου είκοσι χρόνια στη metal σκηνή, από την εποχή που ονομάζονταν STRYKER, οι Καναδοί SPELL ξεχωρίζουν για την ταυτότητά τους. Δεν είναι μια ακόμη μπάντα που προσπαθεί να καρπωθεί την όποια επιτυχία των εκάστοτε μοδών, αλλά έχουν θέσει ως στόχο και σκοπό τη διατήρηση του «σκληρού ήχου» στο διηνεκές. Πώς θεωρούν ότι μπορεί και πρέπει αυτό να επιτευχθεί; Με το να μη βλέπουμε το heavy metal ως ένα «μουσικό λείψανο», ως ένα «έκθεμα σε μουσείο» αλλά να το βοηθούμε να παραμένει «ζωντανό και συναρπαστικό». Και πως αυτό επιτυγχάνεται; Με τη διαρκή εξέλιξη και δίσκους σαν το “Wretched heart”.
Τα προεόρτια τα είχαμε ακούσει ήδη από το υπέροχο “Tragic magic” (για το οποίο μπορείς να διαβάσεις εδώ). Οι SPELL είχαν πια απομακρυνθεί εντελώς από το NWOTHM, ως μέλη του οποίου είχαν κάνει τα πρώτα τους βήματα και έστρεφαν το βλέμμα τους προς κάτι το διαφορετικό. Κάτι πολύ λιγότερο “true” στα μάτια κάποιων, αλλά σίγουρα πολύ πλουσιότερο μουσικά και ελκυστικότερο, στα μάτια κάποιων άλλων. Αυτών που θέλουν το heavy metal να μη «βαλτώνει», να μην αναμασά τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα ακούσματα και να κοιτά μπροστά, στο μέλλον, όχι για να μεγαλουργήσει, αλλά πρωτίστως να επιζήσει!
Με βάση λοιπόν το “Tragic Magic”, το οποίο θα μπορούσε κανείς να το δει ως το «ντεμπούτο» των «νέων» SPELL, οι Καναδοί κάνουν την εξής αυτονόητη κίνηση – κρατούν τα occult και πολλαπλασιάζουν τα γοτθικά στοιχεία. Η ατμόσφαιρα στο “Wretched heart” έχει μια πολύ σκοτεινή, βαμπιρική αισθητική, η οποία όμως είναι ταυτόχρονα, πώς να το πω… «βελούδινη»! Όπως δηλαδή απαιτεί το ίδιο το ύφος, μην κρυβόμαστε. Εκτός αν λέγεσαι HELSTAR και ηχογραφείς το “Nosferatu” ξέρω ‘γω, οπότε εκεί μιλάμε για άλλα… κόλπα!
Αλλά μη φανταστείς ότι το νέο άλμπουμ υστερεί σε heavy ύφος, κάθε άλλο! Οι κιθάρες των νεοφερμένων Jeff Black και Gabriel Tenebrae παράγουν πληθώρα βαρέων riffs και δεν αφήνουν το τελικό αποτέλεσμα να ακουστεί γλυκανάλατο. Αντιθέτως, το “Wretched heart” είναι το βαρύτερο ως τώρα άλμπουμ του group, με τα πιο έντονα και μεταλλικά leads και αυτό γίνεται ξεκάθαρο από την πρώτη ακρόαση. Παράλληλα, οι SPELL του 2026 ακούγονται πιο «δεμένοι» από ποτέ, πιο «μπάντα» από ποτέ και κεντρικό ρόλο σε αυτό, έχει παίξει σίγουρα η συνεχόμενη «τριβή» της νέας σύνθεσης, μέσω των συνεχόμενων «ζωντανών» εμφανίσεων με συγκροτήματα όπως οι GREEN LUNG, οι WYTCH HAZEL και οι ANGEL WITCH.
Πώς ομοιάζει λοιπόν ο ήχος του “Wretched heart”; Θα έπαιρνα το ρίσκο να πω ότι οι SPELL πήραν συστατικά που τα βρίσκουμε και στη μουσική των IN SOLITUDE, GHOST (στα δύο πρώτα τους), ANGEL WITCH (στα δυο τελευταία τους), UNTO OTHERS, TRIBULATION (επίσης στα δυο τελευταία τους), LUNAR SHADOW και SYRINX (συμπατριώτες τους progsters με γαμάτο ήχο, δες εδώ) και έφτιαξαν μια εξαιρετική μίξη, έχοντας βάλει πρωτίστως σε αυτήν τον δικό τους, προσωπικό τόνο και μην κάνοντας ουδεμία έκπτωση στην αμεσότητα και στην ευθύτητα της μουσικής. Το “Wretched heart” είναι γεμάτο καλογραμμένα refrains!
“Hypnotic heavy metal”… Έτσι περιγράφουν οι SPELL τη μουσική τους. Ομολογώ πως πρώτη φορά συναντώ αυτόν τον όρο, οπότε θα τους δώσω κάθε credit τόσο για την ευστοχία της περιγραφής, όσο και για τη μοναδικότητα του όρου. Πέραν όμως των όποιων ευσήμων σε φιλολογικό επίπεδο, θα τους δώσω πολλά συγχαρητήρια πρωτίστως για τη μουσική τους εξέλιξη. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του του ηγετικού διδύμου των Cam Mesmer και Al Lester, φαίνεται πως μέχρι στιγμής, δε λαθεύουν. Για να δούμε, τι επιφυλάσσει το μέλλον για τούτο το συμπαθέστατο συγκρότημα. Για φέτος, λογικά, «καπάρωσαν» μια θέση στο top-20 του γράφοντος και μάλιστα εύκολα!
(8,5 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: WITCHING HOUR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Descending… where time has ceased to exist”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Marco Justinger – Μπάσο, φωνητικά
Sascha Bastian – Τύμπανα, κιθάρες
Jan Hirtz – Κιθάρες, φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Dying Victims Bandcamp
Witching Hour Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Deezer
Tidal
YouTube
Πριν από λίγο καιρό, η Dying Victims Productions ασχολήθηκε με την επανέκδοση του ντεμπούτου των Γερμανών WITCHING HOUR, “Rise of the desecrated”. Αν τώρα, κάποιος αμέσως μετά το ντεμπούτο τους ακούσει το νέο τους, τέταρτο άλμπουμ “Descending… where time has ceased to exist” θα δυσκολευτεί να πιστέψει ότι μιλάμε για την ίδια μπάντα καθώς η διαφορά είναι χαώδης. Βέβαια, αν κάποιος έχει ακούσει το τρίτο τους άλμπουμ, το “…and silent grief shadows the passing moon” που κυκλοφόρησε πριν οκτώ χρόνια, η εξέλιξη αυτή θα του φανεί πιο ομαλή.
Στο νέο άλμπουμ των WITCHING HOUR, οι φρενιασμένες ταχύτητες έχουν μειωθεί, όχι ότι δεν υπάρχουν, απλά είναι πιο ελεγχόμενες και πιο ουσιώδεις. Οι συνθέσεις είναι μεγάλες σε διάρκεια, αρκετά πολύπλοκες και πειραματικές, θυμίζοντας σε σημεία SENTENCED, KATATONIA, και PARADISE LOST, όσον αφορά την ατμόσφαιρα πάντα, ενώ δεν λείπουν και οι λοξές ματιές στους BATHORY, τόσο της black, όσο και της Viking περιόδου.
Πολύ εντυπωσιακά επίσης τα φωνητικά του Jan Hirtz, γεμάτα απόγνωση και συναίσθημα, αποδίδουν απόλυτα το όλο κλίμα του δίσκου. Οι συνθέσεις είναι ουσιαστικά πέντε, (έξι αν προσθέσουμε και την σχεδόν τρίλεπτη εισαγωγή με τίτλο “Descending…” που συνδέεται με το αμέσως επόμενο κομμάτι “Where time has ceased to exist” σχηματίζοντας έτσι τον τίτλο του άλμπουμ) και όπως προανέφερα είναι μεγάλες σε διάρκεια με το μεγαλύτερο, το “…and then came the flames” που αποτελεί τον επίλογο να ξεπερνά τα έντεκα λεπτά.
Χαρακτηριστικό σχεδόν όλων των κομματιών είναι οι πολύ εντυπωσιακές εισαγωγές τους, με δυνατά εναρκτήρια riffs, πάνω στα οποία χτίζεται όχι μόνο το υπόβαθρο αλλά και η εξέλιξη κάθε σύνθεσης. Κανένα τραγούδι δεν είναι μονοδιάστατο, κάθε ένα έχει την δική του αυτόφωτη προοπτική και εξέλιξη. Το πρόβλημα που ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν οι περισσότεροι είναι η πολυπλοκότητα των συνθέσεων που μπορεί να κουράσει, ιδίως αυτούς που θα περίμεναν να ακούσουν κάτι ανάλογο του ντεμπούτου των WITCHING HOUR.
Αν είστε από αυτούς, μείνετε μακριά γιατί θα απογοητευτείτε. Αν όμως είστε από αυτούς που βυθίζονται στη μουσική όχι μόνο με βάση την καφρίλα αλλά και με το συναίσθημα, τότε αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία στο “Descending…where time has ceased to exist”. Για να ακριβολογούμε, δεν είναι καθόλου εύκολος δίσκος. Θέλει χρόνο, και ακροάσεις συχνές καθώς κρύβει μυστικά που δεν γίνονται αντιληπτά με την πρώτη ακρόαση. Μυστικά που αξίζει να ανακαλύψετε. Σκεπτόμενο black metal; Πολύ πιθανό…
(8,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
