"/>
Οι ηχογραφήσεις του “Perfect Strangers” έγιναν στο Vermont των ΗΠΑ σε απομονωμένο περιβάλλον, αφού το συγκρότημα δεν ήθελε επαφές με τον Τύπο κυρίως, αλλά ούτε με τους οπαδούς, προκειμένου να φέρουν σε πέρας την επικίνδυνη αποστολή ενός άλμπουμ, το οποίο θα ήταν σαφώς σημείο αναφοράς και με την καλό ή κακό τρόπο κυκλοφορία της χρονιάς για όλον τον ροκ κόσμο. Πάμε ξανά στις φήμες όμως, για τα πολλά πρώιμα demo, τα οποία ποτέ δεν είδαν το φως της δημοσιότητας μέχρι και σήμερα. Λέγεται πως οι πρώτες προσπάθειες τους κινήθηκαν σε πιο «προοδευτικά» και «πειραματικά» μονοπάτια από ότι τελικά ακούσαμε στο άλμπουμ.
Αυτό από την μία μπορεί να είναι λογικό, από την άλλη όμως, μου ακούγεται πιο λογικό όμως το ότι τελικά το “Perfect strangers” ήταν ένα άλμπουμ πολύ δυναμικό, πολύ μέσα στα 80s, με αρκετά updated ήχο, αλλά με τις ρίζες του σαφώς στα 70s. Ειδικά αν ακούσεις τον διάδοχο του, το πολύ πιο διαφορετικό και όντως πιο «προοδευτικό» “House of blue light” η διαφορά είναι ολοφάνερη και εκεί μπορεί να εκφράστηκε πιο έντονα αυτή η προοδευτικότητα η οποία απορρίφθηκε από το “Perfect strangers”. Φημολογείται δε, ότι κάποια κομμάτια ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικές εκτελέσεις, αλλά απορρίφθηκαν και αυτές οι εκδοχές τους, γιατί θεωρήθηκαν πολύ “heavy” για την κατεύθυνση που έπρεπε να έχει το άλμπουμ.
Ο Roger Glover ως παραγωγός έπρεπε να βρει την χρυσή τομή στο μεταμοντέρνο αυτό μετέωρο βήμα του συγκροτήματος. Δεν ήταν εύκολο το εγχείρημα. Έπρεπε να δικαιώσουν μεγάλες προσδοκίες. Δεν μπορούσαν όμως να είναι τόσο προοδευτικοί ώστε να μην έχουν σύνδεση με το παρελθόν γιατί θα απογοήτευαν το παραδοσιακό κοινό τους. Δεν μπορούσαν να αντιγράψουν το παρελθόν από την άλλη γιατί θα τους κατηγορούσαν ότι αναμασούν τα ίδια και τα ίδια. Δεν γίνονταν να ακούγονταν σαν τους RAINBOW, δεν θα μπορούσαν και να είναι πιο metal αφού άλλωστε ποτέ αυτό δεν ήταν ο χαρακτηριστικός τους ήχος σε γενικές γραμμές. Δεδομένα όμως και εκ των πραγμάτων, έπρεπε να βγάλουν ένα άλμπουμ που να έκανε εμπορική επιτυχία, αν όχι πάταγο, ταυτόχρονα να ήταν DEEP PURPLE αλλά να ήταν και σύγχρονο ώστε να αρέσει και στην γενιά των 80s ροκάδων.
Η απάντηση σε όλα αυτά με το άκουσμα από τις πρώτες νότες του εξαίσιου “Knocking at your backdoor” είχε δοθεί με την καλύτερο τρόπο. Αδιέξοδος Γρίφος; Παγίδα; Ευκαιρία; Τι;; Η λέξη κλειδί ήταν ο «φρέσκος» ήχος μέσα από την παραγωγή του Glover. Ένα σύνολο πολύ καλών τραγουδιών βασισμένα στην σοφία των παλιών ημερών, φιλτραρισμένα από την εμπορική αιχμή των RAINBOW πασπαλισμένα από την μαεστρία των DEEP PURPLE δεν άφησαν περιθώρια αμφισβήτησής για την προσπάθεια της μπάνκας. “Gypsy’s kiss”, “Under the gun”, “Wasted sunsets”, “Nobody’s home” και μπόνους το μοναδικά επικό “Perfect strangers” ένα τραγούδι το οποίο στιγμάτισε την καριέρα τους ακόμα και εάν βγήκε στα 80s προς πείσμα των απανταχού οπισθοδρομικών! H επιστροφή τους ήταν όχι μόνο απλά ικανοποιητική αλλά σχεδόν θριαμβευτική! Εγώ θα προσθέσω και το “Son of Alerik” είναι ένα μακροσκελές, ορχηστρικό κομμάτι, διάρκειας περίπου 10 λεπτών το οποίο μπορεί να είναι b’ side, μπορεί να μην υπάρχει παρα μόνο σαν bonus σε επανεκδόσεις, αλλά δείχνει με τον πιο πειστικό τρόπο το ταλέντο και την δημιουργικότητά των DEEP PURPLE εκείνα τα χρόνια.
Πολλές μπάντες του επιπέδου των DEEP PURPLE έκαναν reunion. Όμως, και συγχωρήστε με εάν κάνω λάθος, μέχρι σήμερα καμία δεν έχει κυκλοφορήσει ένα τόσο κλασικό reunion άλμπουμ σαν και αυτό εδώ, ούτε τόσο διαχρονικό. Ούτε οι BLACK SABBATH (καλά αυτοί έχουν το παγκόσμιο ρεκόρ με τρία reunion άλμπουμ, για όνομα δηλαδή!), ούτε οι IRON MAIDEN, ούτε οι JUDAS PRIEST, ούτε οι VAN HALEN! Μήπως οι RUSH με το “Vapor trails”, αααν θεωρείται reunion; Ίσως αυτοί μόνο…
Δημήτρης Σειρηνάκης
