ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “October Rust” – TYPE O NEGATIVE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Roadrunner
ΠΑΡΑΓΩΓΟI: Josh Silver / Peter Steele
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Μπάσο, φωνητικά – Peter Steele
Κιθάρες – Kenny Hickey
Πλήκτρα – Josh Silver
Tύμπανα – Johnny Kelly
Tο 1996, οι TYPE O NEGATIVE είχαν ήδη καθιερωθεί ως μια από τις πιο μοναδικές οντότητες στη heavy μουσική χάρη στον δίσκο του 1993, “Βloody Kisses”, όπου είχαν μετατρέψει το gothic metal σε κάτι που πούλαγε με το τσουβάλι (πάνω από ενάμιση εκατομμύριο δίσκους). Οι τέσσερις φίλοι από το Brooklyn ξαφνικά βρέθηκαν στο επίκεντρο της μουσικής βιομηχανίας και η πίεση να επαναλάβουν την επιτυχή φόρμουλα ήταν πια μεγάλη. O frontman και συνθέτης, Peter Steele, είπε στον εαυτό του «challenge accepted» και μας έδωσε τον πιο σκοτεινό και μελωδικό δίσκο της καριέρας τους.
Το πιο σημαντικό στοιχείο του δίσκου είναι, για μένα, το γεγονός ότι, όντως κατάφεραν να κάνουν έναν δίσκο που θα έκανε το οποιοδήποτε gothic κοριτσόπουλο να παράγει λάγνους αναστεναγμούς ακούγοντας την βαρύτονη φωνή του βαμπιρικού τραγουδιστή να τραγουδάει για εξιδανικευμένους και μυθικούς, σκοτεινούς ρομαντισμούς (“In Praise of Bacchus”, “Love You to Death”, “Wolf Moon”), την απώλεια και την μοναξιά (“Red Water (Christmas Mourning)”), ή ακόμα και την παγανιστική αγάπη για την φύση (“Green Man”, “Be My Druidess”), μέσα από συνθέσεις που ανεβάζουν τον δραματικό και γοτθικό παράγοντα στον ανώτατο δυνατό παρονομαστή (οι αργές κιθάρες και τα πλήκτρα φτάνουν στο απόγειο τους σε αυτόν τον δίσκο), αλλά από την άλλη, διατηρούν αυτό το είδος του γεμάτου με αυτοσαρκασμό χιούμορ, σήμα κατατεθέν της μπάντας που είναι σαν να μας λέει «εντάξει, παιδιά, μην τα παίρνετε όλα και πολύ στα σοβαρά».
H φράση που βρίσκουμε στο λιμπρέτο που λέει «Η δυσλειτουργική τέχνη είναι απλά ανεκτός βανδαλισμός. Εμείς είμαστε οι βάνδαλοι» ή τα χιουμοριστικά intros και outros είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Και τι να πούμε για το απίστευτα πιασάρικο “My Girlfriend’s Girlfriend”, που χρησιμοποιεί τα μουσικά κλισέ των 60s (ανέκαθεν ήταν οπαδοί των BEATLES) για να μας κλείσουν το μάτι με πονηρό και ναζιάρικο τρόπο. Η μπάντα δεν προσπαθούσε ποτέ απλώς να δημιουργήσει μια εικόνα βασανισμένου ρομαντισμού. Κατανοούσαν τον παραλογισμό αυτής της εικόνας και ήταν απόλυτα πρόθυμοι να την χλευάσουν οι ίδιοι. Αυτή η αυτογνωσία δίνει στον δίσκο μια ασυνήθιστη μακροζωία. Πλήθος gothic και doom δίσκων της εποχής είναι παγιδευμένοι στην αισθητική της εποχής τους.
Το “October Rust”, ωστόσο, δίνει την αίσθηση ότι υπάρχει στο δικό του, μοναδικό σύμπαν. Το μείγμα doom, gothic, ψυχεδελικών στοιχείων, ρομαντισμού, παγανισμού και σκοτεινού χιούμορ είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί ακριβώς επειδή το συγκρότημα δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να σεβαστεί αυτά τα όρια. Μπορεί να μην έκανε τις πωλήσεις του “Bloody Kisses” τελικά αλλά επιβεβαίωσε την επιδραστικότητα της μπάντας στο μεταλλικό πανόραμα της εποχής.
Ο δίσκος δεν είναι άψογος, (η μεγάλη του διάρκεια, καμιά φορά δοκιμάζει την υπομονή ακόμα και του πιο πιστού οπαδού). Είναι σκόπιμα αργός, θεατρικός, μελοδραματικός και περιστασιακά σκόπιμα χλευαστικός. Αλλά όταν κάνει διάνα -και το καταφέρνει σχεδόν πάντα- δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που λίγοι δίσκοι gothic ή doom metal έχουν καταφέρει ποτέ να αναπαράγουν. Ο τέλειος φθινοπωρινός μουσικός σύντροφος.
Did you know that:
- Ο Peter Steele είχε δουλέψει στο τμήμα Πάρκων και Ψυχαγωγικών Χώρων του Δήμου της Νέας Υόρκης και επειδή φόραγε μια πράσινη φόρμα και ήταν πάνω από δύο μέτρα μπόι, οι συνάδελφοί του τον φώναζαν “the green man”, κι από εκεί βγήκε ο τίτλος του τραγουδιού αν και σίγουρα κάνει αναφορά και στο μεσαιωνικό μοτίβο στην αρχιτεκτονική και την τέχνη, ενός προσώπου φτιαγμένου από ή πλήρως περιτριγυρισμένου από φυλλώματα. Εκτός από μια καθαρά διακοσμητική λειτουργία, ο Πράσινος Άνθρωπος ερμηνεύεται κυρίως ως σύμβολο αναγέννησης, που αντιπροσωπεύει τον κύκλο της νέας ανάπτυξης που συμβαίνει κάθε άνοιξη.
- Το γεγονός ότι ο δίσκος ξεκινά με την αστεία intro ‘Bad Ground’ (κακή γείωση), η οποία είναι 38 δευτερόλεπτα χαμηλού βόμβου, που υποτίθεται ότι ακούγεται σαν ένα ή περισσότερα καλώδια ήχου να μην έχουν συνδεθεί σωστά στις υποδοχές εισόδου ενός ενισχυτή, έκανε κάμποσους φανς να επιχειρήσουν να επιστρέψουν το CD, νομίζοντας ότι ήταν ελαττωματικό.
- Η αγάπη τους για τους BEATLES φαίνεται και από το γεγονός ότι τα κομμάτια “Green Man”, “Red Water” και “Haunted”, τελειώνουν απότομα, κάτι που είχαν πρωτοκάνει τα παιδιά από το Λίβερπουλ στο κομμάτι “I Want You (She’s So Heavy)” αλλά και στο “Helter Skelter”.
- Ο ντράμερ των BLACK SABBATH, Bill Ward, έχει αναφερθεί σε αυτόν τον δίσκο ως έναν από τους αγαπημένους του όλων των εποχών.
- Μιλώντας για ντραμς, αν και χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικά μέσα, ήταν ο πρώτος δίσκος όπου αναφέρεται στα credits o Johnny Kelly ως ο επίσημος ντράμερ της μπάντας μετά την αποχώρηση του Sal Abruscato (LIFE OF AGONY).
Γιώργος Γκούμας
