"/>
Ρίχνοντας μια ματιά στο track list, τα 9 κομμάτια που υπάρχουν θα μπορούσαν άνετα να είναι όλα μέσα σε ένα ενδεχόμενο best of της μπάντας. Filler ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν υπάρχει, και ακόμα και τώρα απορώ πως στο διάολο κατάφερε και έκανε ο Σαββίδης worst to best αυτόν τον δίσκο. Δεν θα διαφωνήσω ποτέ με κάποιον που θα πει πως αυτός είναι ο κορυφαίος δίσκος των DEATH. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορείς να διαλέξεις και να ξεχωρίσεις τίποτα.
Είπαμε νωρίτερα για το όραμα του Chuck. Ένα όραμα που δυστυχώς έμεινε ανεκπλήρωτο, τουλάχιστον το γενικό φινάλε του, γιατί οι DEATH είχαν ολοκληρώσει το ταξίδι τους. Η απώλεια του Chuck δεν έχει χωνευτεί ποτέ και βαθιά μέσα μας πιστεύουμε ότι αυτό το όραμα και αυτό το μυαλό ήταν too much to bear για ένα σώμα. Έτσι λέμε, για να γλυκάνουμε το φαρμάκι. Ο Chuck πήρε όλα τα στοιχεία που είχε βάλει στους προηγούμενους δίσκους, το death, το brutal, την μελωδία, την τεχνική, τα τερμάτισε και έγραψε το “Symbolic”. Είναι αλήθεια ένας δίσκος σεμιναριακός.
Είναι ωραίες αυτές οι επέτειοι. Μας δίνουν αφορμή να γιορτάσουμε το μεγαλείο του heavy metal, κάτι που θα έπρεπε να κάνουμε κάθε μέρα άλλωστε και δίχως αφορμή. Ένα παραπάνω όμως σήμερα, και συγκεκριμένα με το “Symbolic” να γίνεται 30 χρονών. Τριάντα χρόνια για κάτι που νομοτελειακά θα είναι αιώνιο. Όπως ακριβώς και η μνήμη του Charles “Chuck” Schuldiner.
Let the metal flow into eternity…
Μίμης Καναβιτσάδος
