"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Down on the Upside” – SOUNDGARDEN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: A&M
ΠΑΡΑΓΩΓΟI: Adam Kasper – SOUNDGARDEN
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, μαντολίνο, πλήκτρα – Chris Cornell
Drums – Matt Cameron
Κιθάρες – Kim Thayil
Μπάσο – Ben Shepherd
Μετά την τεράστια επιτυχία του “Superunknown” (1994), το συγκρότημα θα μπορούσε κάλλιστα να είχε προσπαθήσει να επαναλάβει την φόρμουλα. Αντ’ αυτού, προτίμησαν να το ρισκάρουν, κάνοντας ένα άλμπουμ που ακούγεται λιγότερο συμπαγές, λιγότερο heavy, αλλά από την άλλη, πιο πειραματικό και ατμοσφαιρικό—σαν τέσσερις μουσικοί που δοκιμάζουν πόσο μακριά φτάνουν τα όριά τους, αν κι εδώ θα έπρεπε να σημειωθεί ότι ο μόνος αντίθετος σε αυτήν την μουσική κατεύθυνση ήταν ο Kim Thayil, ο οποίος συνέθεσε μόνο ένα κομμάτι στο άλμπουμ («Never the Machine Forever»). Αυτή η κόντρα θα ήταν ο καταλύτης της μετέπειτα (πρώτης) διάλυσης του συγκροτήματος.
Στο κέντρο βρίσκεται ο Chris Cornell, τα φωνητικά του οποίου παραμένουν το σήμα κατατεθέν του άλμπουμ. Είναι ακόμα ικανός για εκείνες τις ψηλές, σχεδόν οπερατικές κορυφές, αλλά εδώ συχνά ακούγεται πιο συγκρατημένος, ακόμη και κουρασμένος. Αυτή η μετατόπιση ταιριάζει με την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία φτιάχτηκε ο δίσκος: η φήμη, η αποξένωση και η απογοήτευση από την μουσική βιομηχανία κρέμονται πάνω από την μπάντα σαν μια Δαμόκλειος σπάθη. Μουσικά, το άλμπουμ κάνει ζιγκ-ζαγκ. Το “Pretty Noose” στρεβλώνει ένα παραπλανητικά πιασάρικο riff σε κάτι άβολο και παράταιρο. Το “Burden in My Hand” απογυμνώνει τα πράγματα σε ένα αυστηρό, ερημικό folk rock groove ενώ το “Blow Up the Outside World” προσφέρει μια από τις πιο άμεσες συναισθηματικές τους πινελιές. Στη συνέχεια, έρχονται κομμάτια όπως το “Rhinosaur” ή το “Tighter & Tighter”, τα οποία ακούγονται σκόπιμα αλλού για αλλού – περισσότερο λόγω υφής και διάθεσης παρά μουσικής απόδοσης.
Αυτή η ποικιλία είναι ταυτόχρονα η δύναμη και η αδυναμία του άλμπουμ. Με περισσότερη συμβολή, για πρώτη φορά, στη σύνθεση τραγουδιών από τους Ben Shepherd και Matt Cameron, το άλμπουμ αποκτά προσωπικότητα αλλά χάνει τη συνοχή του και δεν ρέει τόσο ομαλά όσο το “Superunknown”. Αντίθετα, ακούγεται κατακερματισμένο, και κάπως «όπου φυσά ο άνεμος», αντικατοπτρίζοντας έτσι την εσωτερική κατάσταση του συγκροτήματος εκείνη την εποχή. Φτάσανε μάλιστα στο σημείο να ηχογραφούνε ο καθένας ξεχωριστά στο στούντιο, κάτι ενδεικτικό της έντασης που επικρατούσε. Αντί να κυνηγούν ένα άλλο “Black Hole Sun”, οι SOUNDGARDEN στρέφονται σε περίεργα tempo, διφορούμενους στίχους και αντισυμβατικές συνθέσεις. Αρνούνται να γίνουν προβλέψιμοι – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θυσιάζουν την όποια αμεσότητα και ευκολία όσο αφορά την ακρόαση. Ο δίσκος αποτυπώνει τη στιγμή λίγο πριν όλα διαλυθούν, και αυτή η ένταση βγαίνει στη μουσική: φιλόδοξη, ανήσυχη, μερικές φορές σαφής, μερικές φορές «ό,τι να ‘ναι». Είναι ένας δίσκος που, λόγω των αντιφάσεών του, δεν είναι εύκολος, αλλά γνωρίζοντας τώρα όλα όσα γίνονταν στο παρασκήνιο, σίγουρα είναι έντιμος.
Γιώργος Γκούμας
