ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Sacrament” – LAMB OF GOD
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Epic
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Eugene “Gene” Freeman
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Randy Blythe
Κιθάρες – Mark Morton
Κιθάρες – Willie Adler
Μπάσο – John Campbell
Drums – Chris Adler
Οι LAMB OF GOD, έχουν ήδη ανέβει ένα επίπεδο (ή και περισσότερα) πάνω από όλους με το “Ashes of the wake” (2004). Το “Killadelphia” (2005) DVD μαρτυρούσε του λόγου το αληθές. Εδώ έχουμε ένα νέο αφεντικό της νέας metal πραγματικότητας, ή έστω ένα από αυτά. Ως εκ τούτου, φυσικά, τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω τους για την συνέχεια αυτού του θριάμβου. Όταν μια μπάντα είναι κρίσιμη, ήτοι βρίσκεται σε ανοδική πορεία από πλευράς ποιότητας δίσκων, δημοτικότητας και έμπνευσης, έχει κάθε φορά κάτι να αποδείξει και προσδοκίες να εκπληρώσει. Στις 11 Ιουλίου του 2006, το υπέροχο “Redneck” (με το επίσης εξαίρετο video clip του, αξίζει να το (ξανα)δείτε!) βγαίνει σαν promo, ή και σαν προειδοποίηση προς τον κόσμο αν προτιμάτε! Δεύτερο single, το εναρκτήριο και επιβλητικό (TAKE HOLD OF MY HAND, FOR YOU ARE NO LONGER ALONE) “Walk with me in hell” με την εκπληκτική ύπουλη μελωδία του, στις 8 Αυγούστου.
Εδώ τα πράγματα είναι ΠΟΛΥ μα ΠΟΛΥ σοβαρά. Όσοι έχουν λιώσει το “Ashes of the wake”, βλέπουν τον όλεθρο να έρχεται με βήμα γοργό! Έτσι, το τέταρτο άλμπουμ των LAMB OF GOD, κυκλοφορεί και οπλοφορεί με τον γενικότερο τίτλο “Sacrament”, μια μέρα σαν τη σημερινή. Και όταν λέω οπλοφορεί, το εννοώ, το μάτι τους στάζει αίμα! Ο δίσκος έχει το “Again we rise” (με αυτή την ύπουλη μελωδία να καρφώνεται στο μυαλό και να μη φεύγει ούτε για αστείο) σαν σάντουιτς ανάμεσα στα δύο singles, να σαρώνει κάθε αμφιβολία με χαρακτηριστική ευκολία, όπου ο Randy Blythe γρυλλίζει “broken glass and a broken jaw” και τον πιστεύεις, για το δικό σου καλό δηλαδή! Και ο δίσκος δεν σταματάει ΚΑΝ εκεί, μια και καπάκια μπαίνει το φονικό “Pathetic” (WASTED, SOULLESS, COMPROMISED!). Λες “εντάξει, από τα δόντια θα με αναγνωρίσουν!” καθώς η μπάντα επιτίθεται κατά μέτωπον, με διάθεση να μην πάρει αιχμαλώτους!
Ειδικά αυτή η μικρή παύση πριν το breakdown στο φινάλε, είναι σκέτη πώρωση και μάθημα του πως γίνεται σωστά το breakdown! Αυτό που διαπιστώνει κανείς πέρα από τη βία, είναι τη διάθεση της αρμάδας του Richmond, να προσθέσει έξτρα επίπεδα στις συνθέσεις της με το καλημέρα σας. Είχε αχνοφανεί στο “Ashes of the wake”, αλλά εδώ αρχίζει να φαίνεται καθαρότερα. Που σημαίνει πειραματισμοί με ύπουλες/έξυπνες μελωδίες που αναδεικνύουν έτι περαιτέρω τη μπάντα σαν συνθέτες. Κάτι που φαίνεται στο ΥΠΕΡΟΧΟ “Blacken the cursed sun”, όπου ο Randy δίνει ρέστα. Μια από τις κορυφαίες συνθέσεις του δίσκου, από το αρμονικό μπάσιμο στο μελωδικό χτίσιμο, οι κιθάρες δίνουν ρέστα δημιουργώντας μοναδική ατμόσφαιρα, με την ιδιότροπη μελωδικότητα τους. Φυσικά, τo ξύλο σε οδοστρωτήρες όπως το “Foot to the throat” (τσίμπα και ένα blastbeat για να γουστάρεις!) και το πιο περίτεχνο και γουστόζικο (ειδικά στα τύμπανα) “Descending” συνεχίζεται!
Στο επίσης σαρωτικό “Forgotten (lost angels)”, τα στιχουργικά βέλη του Randy Blythe στρέφονται στο Los Angeles, μια και ποτέ του δεν γούσταρε εκείνη τη πόλη και όσα εκπροσωπούσε η μουσική βιομηχανία με επίκεντρο αυτή τη πόλη. Επίσης αναφέρεται η στιχάρα “I can’t sing you a happy song. I can’t write you a sing-along. The only catchy hook I’ve got. Is the one in my bleeding gut” που συνοψίζει την νοοτροπία του Blythe αλλά και των LAMB OF GOD. Το μεσαίο δάχτυλο σε νότες, ειδικά για δίσκο που βγαίνει από πολυεθνική. Καπάκια τσίμπα ένα “Requiem” που σε διαλύει με τη γκρούβα και τις αλλαγές του (επίσης διαφαίνονται μελωδικές πτυχές στο φινάλε), ενώ το υπέροχο “More time to kill” έχει ένα από τα πιο πωρωτικά σημεία στην ιστορία του συγκροτήματος στο φινάλε του, με τα τύμπανα να με κάνουν να θέλω να περάσω από τοίχο με το κεφάλι! Το άρπισμα από το πουθενά έρχεται και προσθέτει στο πόσο υπέροχο είναι!
Το καλύτερο δυνατό φινάλε στα 46 λεπτά μουσικής του “Sacrament”, ίσως η πλέον old school thrash στιγμή του δίσκου (για δεδομένα LAMB OF GOD), το “Beating on death’s door” ρίχνει τις τελευταίες ανάποδες, αφήνοντας σε αναίσθητο. To άλμπουμ εξερράγη εμπορικά, καρφώθηκε με το καλημέρα σας στο Νο 8 του Billboard 200, όντας το κορυφαίο σε πωλήσεις heavy metal άλμπουμ της χρονιάς, με το Revolver να το βγάζει δίσκο της χρονιάς. Δεύτερη περιοδεία με SLAYER, αυτή τη φορά με THINE EYES BLEED, CHILDREN OF BODOM και MASTODON, συμμετοχή στην Gigantour των MEGADETH, παίξανε στην κύρια σκηνή του Ozzfest, παίξανε στο Download festival, ενώ κάνανε co-headline περιοδεία με τους KILLSWITCH ENGAGE, στην οποία συμμετείχαν επίσης οι DEVILDRIVER και οι SOILWORK (πόνος και φόνος). Τέλος, το 2007 εμφανίστηκαν στο The Late Night With Conan o’ Brien παίζοντας το “Pathetic”, στη πρώτη εμφάνιση του σχήματος σε μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο.
20 χρόνια έχουν περάσει από τότε που βγήκε το “Sacrament”. Μια ζωή και βάλε για τον γράφοντα, μια και με τον προκάτοχο του, είχε μάθει τη μπάντα σε πραγματικό χρόνο, ανυπομονώντας για το επόμενο άλμπουμ τους. Τη στιγμή που ολοκληρώνονται αυτές οι αράδες που διαβάζετε, έχει ολοκληρωθεί άλλη μια ακρόαση του και έχουν έρθει πάλι όλες οι αναμνήσεις. Ποιον ήθελα να δείρω (πολλούς, αλλά δεν είναι της παρούσης), ποια συμμαθήτρια γούσταρα (ναι, υπήρχαν και αυτά!), σε ποια πόρτα του σχολείου κόντεψα να κουτουλήσω από τη πώρωση, πόσες φορές έπαιξε σε πήγαινε – έλα στο σχολείο, κάνοντας τη ρουτίνα πιο υποφερτή και πάει λέγοντας. Αυτά που κάνουν έναν δίσκο κάτι παραπάνω από απλές νότες στη σωστή σειρά, αλλά βίωμα που βγάζει νόημα και σημαδεύει τον ακροατή για μια ζωή. Και όπως αποδείχθηκε περίτρανα, δεν ήμουν μόνος σε αυτό, διάολε!
Did you know that?
– Το “Redneck” προτάθηκε το 2007 για Grammy στη κατηγορία Best Metal Performance, αλλά έχασε από το “Eyes of the insane” των SLAYER.
– Toν Σεπτέμβρη του 2019, το άλμπουμ έγινε χρυσό στις ΗΠΑ από την RIAA.
– Εξώφυλλο του Ken Adams, που είναι κομμάτι της δημιουργίας των εξωφύλλων των LAMB OF GOD, από εποχές BURN THE PRIEST μέχρι και σήμερα. Τη τελευταία δεκαετία, έχει credit ως art director, με την εμπειρία του να λογίζεται ως πολύτιμη.
Γιάννης Σαββίδης
