"/>
Οι Γερμανοί όμως κάνουν πάντα αυτό που νιώθουν. Και σε κάθε δίσκο θέλουν να εξελίσσονται ενσωματώνοντας όλα όσα τους εμπνέουν. Γι’ αυτό το λόγο κάθε δίσκος τους είναι διαφορετικός και κοιτάει κάπου αλλού. Για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν επαναλάμβαναν το “Batallions of fear” και έφτασαν να μας δίνουν απανωτά διαμάντια που το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο. Στο “Beyond the red mirror” πειραματίστηκαν με τις ματζόρε μελωδίες με τα ορχηστρικά σινεματικά περάσματα και δοκίμασαν να δώσουν μια άλλη χροιά στον ήχο τους; Δούλεψε αυτό; Κατά τη γνώμη μου σε κάποια σημεία δούλεψε αλλά σε κάποια άλλα η παραγωγή με την έλλειψη μπάσων συχνοτήτων και τη διστακτική παρουσία της κιθάρας αδίκησε κάποιες πολύ όμορφες συνθέσεις.
Δέκα χρόνια μετά, το “Beyond the red mirror” που βρίσκεται στη δισκοθήκη των μεταλλάδων; Σίγουρα δεν είναι ένα άλμπουμ 10/10 και δεν βρίσκεται στο ίδιο βάθρο που έχουν τα “Somewhere Far Beyond”, “Imaginations from the other side”, “Nightfall in middle earth”. Ωστόσο το δέκατο άλμπουμ των BLIND GUARDIAN είναι πιστό στην καλή μουσική. Μέσα σε αυτό το δίσκο υπάρχουν εκπληκτικά κομμάτια όπως τα “Prophecies”, “At the edge of time”, “Holy Grail”, “The throne” που είναι απαραίτητα σε μία καλή λίστα με τα καλύτερα κομμάτια των BLIND GUARDIAN. Υπάρχουν τολμηρές συνθέσεις όπως το “Ninth Wave” και το “Twilight of the Gods” και παραμυθιάρικα νοσταλγικά τραγούδια όπως το “Distant Memories” και “Miracle Machine”.
Δέκα χρόνια μετά το “Beyond the red mirror” είναι ένα ηχητικό πείραμα που λειτούργησε εν μέρει. Είναι βέβαιο ότι η προοδευτική προσέγγιση του ήχου που υιοθετούν οι βάρδοι φέρνει διαρκώς νέο κόσμο στο metal. Η καλή μουσική είναι εκεί και στο τέλος αυτό είναι που μετράει. Για αυτό τους αγαπάμε για αυτό γεμίζουν και θα γεμίζουν τα venues ακόμα και αν έρχονται στην Ελλάδα κάθε μήνα.
Άρης Λάμπος
