"/>
Ως οπαδός τους, θεωρούσα το “A sense of purpose” το πρώτο τους αδύναμο άλμπουμ αλλά το βαθύ πρόβλημα μου ξεκίνησε στο “Sounds of a playground fading”, που ενώ είχε τις 2-3 καλές στιγμές του, φάνηκε πως οι IN FLAMES θα πορεύονταν σε ένα μουσικό μονοπάτι που για εμένα προσωπικά απείχε μακράν από αυτό που μου αρέσει να ακούω. Το άνοιγμα στην αμερικάνικη αγορά ήδη το είχαν καταφέρει, πλήθος νέων οπαδών εξύψωνε στα ουράνια τις νέες τους κυκλοφορίες, πάρα πολλά συγκροτήματα metalcore άρχιζαν να επηρεάζονται τρελά από τους IN FLAMES, ήρθε και η ένταξη τους σε έναν κολοσσό όπως η Sony Music και το “Siren charms” ήταν το φυσικό επακόλουθο, ενός άλμπουμ τουλάχιστον μέτριου (στα δικά μου αφτιά είναι απλά κακό).
Ήταν τέτοιο το σοκ της απογοήτευσής μου, που συνειδητοποίησα μόλις τώρα που γράφονται αυτές οι σειρές, ότι πρέπει να είναι μόλις η τρίτη ή η τέταρτη φορά που ακούω το άλμπουμ. Οι δύο πρώτες σίγουρα ήταν όταν βγήκε το “Siren charms” και πραγματικά ήταν τέτοια η «παγωμάρα» μου, που ήταν σαν να ένιωσα το συγκρότημα να μου κλείνει την πόρτα στα μούτρα. Αυτήν την πόρτα που προσπαθείς να περάσεις, για να τους ακολουθήσεις και να καταλάβεις που θα σε οδηγήσουν, αλλά τελικά εκεί που φτάνεις νιώθεις ότι είσαι έξω από τα νερά σου. Η νερόβραστη αισθητική του “Siren charms”, τα αταίριαστα και κάτω του μετρίου καθαρά φωνητικά του Friden και οι πειραματισμοί που παρέπεμπαν σε έναν ήχο, που δεν μιλάμε πλέον για σύγκριση με την παλιά εποχή τους, αλλά για το αν είναι έστω λίγο metal, ήταν και οι λόγοι που θεωρώ το συγκεκριμένο άλμπουμ μία αποτυχία.
Did you know that:
- Στο τραγούδι “Rusted nail” συμμετέχουν στα φωνητικά οπαδοί του συγκροτήματος.
Δημήτρης Μπούκης
