“Spreading teutonic terror for 50 years”
Οι ACCEPT, συμπλήρωσαν 50 χρόνια καριέρας κι έβγαλαν το “Teutonic titans, 1976 – 2026” με επανεκτελέσεις τραγουδιών τους, έχοντας μία πλειάδα εντυπωσιακών καλεσμένων, όπως ο Kirk Hammett, ο Rob Halford, ο Phil Anselmo, ο Mikkey Dee και πάρα πολλοί άλλοι. Ο Σάκης Φράγκος, είχε μία πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα με τον ηγέτη των Γερμανών metallers, Wolf Hoffmann.
Έχουμε τον Wolf Hoffmann στο Rock Hard Greece. Καλώς ήρθες.
Ευχαριστώ, χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ.
Και είναι μια ωραία σύμπτωση το γεγονός ότι γιορτάζεις 50 χρόνια από τη σπουδαία καριέρα σου με το άλμπουμ “Teutonic Titans”, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Θα μιλήσουμε γι’ αυτό σε αυτή τη συνέντευξη. Μπορείς να μου πεις, πότε προέκυψε για πρώτη φορά η ιδέα για το, θα μπορούσα να το πω, άλμπουμ ACCEPT & FRIENDS;
Ναι, το είπες σωστά, γιατί έτσι το βλέπουμε κι εμείς. Δεν το θεωρούμε tribute άλμπουμ. Για μένα, είναι περισσότερο ACCEPT & FRIENDS, γιατί ουσιαστικά εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου, επειδή ήθελα να κάνω κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Γιατί τα 50 χρόνια είναι κάτι τόσο μεγάλο. Τα 50 χρόνια καριέρας είναι απίστευτα. Στο παρελθόν, πάντα με ρωτούσαν αν θέλω να κάνω μια περιοδεία για τα 30 χρόνια του “Restless & Wild” ή για τα 40 χρόνια του “Metal Heart” ή οτιδήποτε άλλο. Και πάντα έλεγα, ξέρεις κάτι, όχι, έχουμε τόσο πολύ άλλο υλικό, καινούργιο υλικό που θέλουμε να παίξουμε, και θέλουμε να κάνουμε καινούργια άλμπουμ. Οπότε, πάντα απέφευγα τις επετειακές περιοδείες ή τα επετειακά άλμπουμ. Αλλά τώρα που τα 50 χρόνια είναι πραγματικότητα, μια 50ή επέτειος, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Και η ιδέα αναπτύχθηκε επειδή τα τελευταία χρόνια είχαμε πολλούς μουσικούς να ανεβαίνουν μαζί μας στη σκηνή, όπου κάποιος ερχόταν και τραγουδούσε ένα τραγούδι μαζί μας ή κάποιος ερχόταν και έπαιζε κιθάρα. Και σκέφτηκα ότι πάντα το απολάμβανα αυτό και σκέφτηκα, δεν θα ήταν ωραίο αν το κάναμε σε μεγάλη κλίμακα και ηχογραφούσαμε ξανά κάποια από τα κλασικά τραγούδια που ο κόσμος θυμάται από εκείνη την εποχή, με τη βοήθεια όλων αυτών των μουσικών; Και το άλλο πράγμα είναι ότι τόσοι πολλοί μουσικοί που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια μου έλεγαν την ίδια ιστορία, για το πόσο πολύ τους επηρέασαν οι ACCEPT ως μουσικούς όταν ήταν νεότεροι.
Ξέρεις, υπάρχει το περίφημο “Fast as a Shark”, που θεωρείται το πρώτο speed metal τραγούδι. Και το έχω ακούσει αυτό από τόσους σπουδαίους μουσικούς, που σκέφτηκα, ξέρεις, θα ήταν πραγματικά ωραίο να φέρουμε κοντά μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους και να επανακυκλοφορήσουμε κάποια από εκείνα τα κλασικά τραγούδια, αλλά και κάποια άλλα deep cuts. Και ουσιαστικά εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου.
Ναι, νομίζω ότι η μαγεία του άλμπουμ βρίσκεται στα deep cuts.
Συμφωνώ.
Σε κάποιες περιπτώσεις είχα σχεδόν ξεχάσει ότι υπήρχαν.
Κι εγώ το ίδιο. Ξέρεις, υπάρχουν τραγούδια όπως το “Save Us”, το οποίο είναι εντελώς ασυνήθιστο, γιατί δεν μπορούσα καν να θυμηθώ αυτό το τραγούδι, αλλά συνάντησα τον Tobias Forge από τους GHOST στα παρασκήνια μιας συναυλίας μας και μου είπε ότι είναι το αγαπημένο του τραγούδι των ACCEPT όλων των εποχών, και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Έπρεπε να επιστρέψω και να ακούσω αυτό το τραγούδι, γιατί δεν το είχα ακούσει εδώ και 40 χρόνια.
Ξέρεις κάτι; Άκουσα την ερμηνεία του Tobias στο τραγούδι και είπα, αυτό δεν είναι ACCEPT, αυτό είναι GHOST, και μετά επέστρεψα και άκουσα το πραγματικό τραγούδι. Και αυτό είναι, νομίζω, για τα δικά μου γούστα, το τραγούδι που έχει αλλάξει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο.
Απολύτως, ναι.
Πώς προσέγγισες τους guests, τους φίλους που επρόκειτο να τραγουδήσουν τα τραγούδια ή να παίξουν κιθάρα; Τους ζήτησες να επιλέξουν οι ίδιοι τα τραγούδια τους; Πώς το κάνατε;
Λοιπόν, ο παραγωγός μας κι εγώ, το όνομά του είναι Zeuss, κάναμε ουσιαστικά brainstorming πάνω σε ολόκληρη την ιδέα. Είπαμε, εντάξει, ποιον θα μπορούσαμε να φέρουμε και ποιο τραγούδι θα ήταν καλό για τον καθένα; Κυρίως για τα φωνητικά, αλλά και για τους κιθαρίστες. Κάπως έτσι αποφασίσαμε και περάσαμε από ολόκληρο τον κατάλογο με όλη τη μουσική που έχουμε και είπαμε, εντάξει, αυτό το τραγούδι θα ήταν εξαιρετικό, γιατί θα μπορούσαμε να έχουμε δύο κιθαρίστες να μονομαχούν, θα μπορούσε ο πρώτος κιθαρίστας να παίξει το πρώτο μισό του σόλο, το δεύτερο μισό θα μπορούσε να το παίξει κάποιος άλλος, και νομίζω ότι ο John Norum θα ήταν καλός γι’ αυτό, ή ο K.K. Downing θα ήταν καλός γι’ εκείνο, κι έτσι απλώς χρησιμοποιήσαμε την καλύτερη κρίση μας. Και σε κάποιες περιπτώσεις ρωτήσαμε. Για παράδειγμα, ήξερα ότι ο Sebastian Bach ίσως να ήταν ανοιχτός στην ιδέα να τραγουδήσει ένα τραγούδι, οπότε τον ρώτησα αν θα τον ενδιέφερε να κάνει κάτι. Και είπε, ναι, αλλά μόνο αν μπορούσα να κάνω το “London Leatherboys”, γιατί είναι το αγαπημένο μου τραγούδι των ACCEPT. Και είπαμε, εντάξει, αν αυτό θέλεις να κάνεις, κάν’ το, μια χαρά. Και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις επίσης, κάποιοι είπαν, ναι, θέλω να το κάνω, αλλά θέλω αυτό το τραγούδι. Αλλά οι περισσότεροι ήταν απλώς χαρούμενοι με ό,τι πιστεύαμε ότι τους ταίριαζε και ήμασταν αρκετά προσεκτικοί στην επιλογή των σωστών τραγουδιών για τους σωστούς ανθρώπους, ώστε να ταιριάζουν με το στιλ παιξίματός τους. Και θέλαμε επίσης να το κάνουμε έτσι ώστε να μην έχουμε μόνο τραγουδιστές και lead κιθαρίστες, θέλαμε να έχουμε και διαφορετικούς ντράμερ και διαφορετικούς μπασίστες, γι’ αυτό και σε κάποια τραγούδια έχουμε ένα κανονικό dream team, όπως στο “Fast as a Shark”, με τον Phil Anselmo και τον Billy Sheehan, τον Kirk Hammett και τον Mickey Dee. Θέλω να πω, αυτοί είναι, wow, ο καθένας από αυτούς είναι από μόνος του ένας σταρ.
Και είναι πολύ σημαντικό να έχεις τέτοιους ανθρώπους να γιορτάζουν. Ανέφερες ένα dream team, ας πούμε, υπάρχει ένα dream band, αποτελούμενο από αυτούς τους μουσικούς. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να στηθεί αυτό το project; Ήταν ο χρόνος;
Η υπομονή. Χρειαστήκαμε πολλή υπομονή, γιατί πολλοί άνθρωποι είπαν, για παράδειγμα, ρωτήσαμε τους PANTERA, hey, ενδιαφέρεστε να το κάνετε αυτό; Γιατί ο Phil Anselmo είχε ανέβει μαζί μας στη σκηνή πριν από μερικά χρόνια στο Hellfest. Οπότε σκέφτηκα, λοιπόν, μου είχε πει τότε, «man, αγαπώ τους ACCEPT και έχουν αποτελέσει μεγάλη επιρροή», και σκέφτηκα, είμαι σίγουρος ότι ίσως έλεγε «ναι», αν απλώς τον ρωτούσα. Και είπε όντως ναι, αλλά είπε, λοιπόν, αυτή τη στιγμή είμαι σε περιοδεία, οπότε πρέπει να περιμένετε οκτώ μήνες και μπορώ να το κάνω μετά την περιοδεία. Έτσι, σε πολλές περιπτώσεις, απλώς έπρεπε να περιμένουμε και να περιμένουμε μέχρι να είναι έτοιμοι να το κάνουν, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Οπότε χρειάστηκε πολύ περισσότερο από έναν χρόνο για να πάρουμε τη συνεισφορά όλων.
Εκτός από τον Tobias Forge, υπήρξε κάποιος άλλος καλλιτέχνης που προσέγγισε το τραγούδι με τρόπο που δεν θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς;
Ναι, για παράδειγμα, ο Billy Corgan με το “Love Child”. Θέλω να πω, έχει ένα τόσο μοναδικό στιλ, οπότε επιλέξαμε ένα τραγούδι που πιστεύαμε ότι θα ταίριαζε στο φωνητικό του στιλ και, προς μεγάλη μας έκπληξη, βγήκε φανταστικό. Και είναι τεράστια τιμή για κάποιον σαν κι αυτόν. Δεν είναι καθόλου heavy metal shouter, ξέρεις. Αλλά νομίζω ότι επιλέξαμε το σωστό τραγούδι γι’ αυτόν και το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον. Θέλω να πω, αυτές οι συνεισφορές από ανθρώπους που βρίσκονται εκτός του metal είδους το κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον. Φυσικά, δεν θέλαμε να το κάνουμε αυτό σε κάθε τραγούδι, αλλά το να έχουμε μερικά από αυτά τα τραγούδια συμπεριλαμβανόμενα είναι πολύ διασκεδαστικό.
Και ο Billy Corgan ήταν μακράν ο πιο απρόσμενος guest.
Ναι, απολύτως.
Ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που επέλεξα για να ακούσω. Είπα, εντάξει, αυτό είναι το “Love Child”, ας ακούσουμε το τραγούδι και ας δούμε πώς το ερμηνεύει ο Billy Corgan. Τι feedback είχες από τους φίλους ή τους guests σχετικά με τους ACCEPT στην καριέρα σου; Και υπήρχαν περιπτώσεις που σε εξέπληξαν περισσότερο; Για παράδειγμα, περίμενες από τον Kirk Hammett να πει ότι οι ACCEPT τον είχαν επηρεάσει τόσο πολύ στην καριέρα του;
Ω, ναι, απολύτως. Θέλω να πω, μέσω άλλων ανθρώπων, μερικές φορές είχα ακούσει ότι, ναι, οι METALLICA, νομίζω ότι άκουγαν ACCEPT, αλλά όταν πραγματικά τους ακούς να το λένε οι ίδιοι, είναι απίστευτο. Πήγα να δω τους METALLICA στα παρασκήνια όταν έπαιζαν στο Nashville πριν από μερικά χρόνια και ήταν όλοι εκεί μαζί με ένα σωρό άλλους ανθρώπους, αλλά με αγκάλιασαν και μου είπαν, ξέρω ποιος είσαι και άκουγα το πρώτο σου άλμπουμ, και ο Lars Ulrich μου είπε, «φίλε, θυμάμαι το “Lady Lou” και το “Sounds of War”», και όλα αυτά τα τραγούδια που άρχισε να απαριθμεί. Οπότε ξέρω ότι έλεγε την αλήθεια. Θέλω να πω, ήταν αλήθεια. Μου έλεγε πραγματικά ότι άκουγε το πρώτο μας άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 1979. Θέλω να πω, αυτό είναι απίστευτο. Το να μου λέει κάποιος σαν κι αυτόν ότι άκουγε ACCEPT είναι εκπληκτικό. Και ο Kirk Hammett, το ίδιο. Μου είπε ότι το “Fast as a Shark” αποτέλεσε έμπνευση για το “Ride the Lightning”, για τις διπλές κιθάρες και ολόκληρη την ταχύτητα. Οπότε, θέλω να πω, δεν γίνεται πολύ καλύτερο από αυτό. Είναι απίστευτο να ακούω ανθρώπους σαν κι αυτούς να μου το λένε. Και το έχω ακούσει από τόσους άλλους ανθρώπους, ότι άκουγαν τα πρώτα άλμπουμ και τα χρησιμοποίησαν ως έμπνευση για τις δικές τους καριέρες. Και, φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς προχώρησαν σε άλλα μέρη και έκαναν τα δικά τους πράγματα. Αλλά και πάλι, ο Billy Corgan είπε ότι νομίζω πως οι ACCEPT ήταν μία από τις πρώτες συναυλίες που είδε ποτέ ως έφηβος.
Σου είχα πει τη δική μου ιστορία πριν ηχογραφήσουμε.
Ναι, το βλέπω. Είναι αλήθεια. Οπότε είναι απίστευτο να το ακούω αυτό. Είναι τρελό.
Ναι. Αλλά αισθάνομαι υπέροχα. Θέλω να πω, είναι φανταστικό.
Ναι, φυσικά. Αλλά νομίζω ότι δεν έχεις μόνο καλλιτέχνες που έχεις επηρεάσει. Νομίζω ότι είχες τουλάχιστον έναν καλλιτέχνη, όπως τον Rob Halford, ο οποίος σε επηρέασε.
Απολύτως. Υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις, όπως ο Rob Halford, ο K.K. Downing. Αυτοί ήταν περισσότερο σαν πηγές έμπνευσης για εμάς, ξέρεις. Αλλά και πάλι, αισθάνομαι πολύ τιμημένος που είπε ναι.
Το να ακούς τον Rob Halford να τραγουδάει το “Balls to the Wall” είναι κάτι άλλο.
Είναι πραγματικά απίστευτο, έτσι δεν είναι;
Πώς αποφασίσατε να διασκευάσετε ένα τραγούδι από το “Eat the Heat”, μακράν τον δίσκο που αποξένωσε τους οπαδούς σας; Και επιλέξατε τον Jason McMaster στα φωνητικά, ο οποίος, αν θυμάμαι καλά, είχε αντικαταστήσει τον Mark Tornillo για μερικές συναυλίες στο παρελθόν. Σωστά;
Ναι. Λοιπόν, ήμασταν φίλοι μαζί του και ήξερα ότι πιθανότατα θα έλεγε ναι σε οποιοδήποτε τραγούδι. Αλλά θέλαμε να συμπεριλάβουμε ένα τραγούδι, ή εγώ ήθελα να συμπεριλάβω ένα τραγούδι από το “Eat the Heat”, ακριβώς επειδή υπήρξε τόσο αμφιλεγόμενο. Γιατί μου φάνηκε ωραία ιδέα να πάρουμε ένα από αυτά τα τραγούδια και να το κάνουμε σωστά, με τον τρόπο που θα το ηχογραφούσαμε σήμερα. Και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Θέλω να πω, υπήρχαν κι άλλα τραγούδια από εκείνο το άλμπουμ που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει, όπως το “X-T-C”, για παράδειγμα. Αλλά είχαμε ήδη τόσα πολλά τραγούδια, οπότε είπαμε, εντάξει, ίσως ένα να είναι αρκετό.
Λοιπόν, μιλήσαμε για τους guests, αλλά δεν μιλήσαμε για τον παραγωγό, που μου είπες ότι είναι ο Zeuss, αλλά δούλευες με τον Andy Sneap από την πρώτη μέρα της επανένωσής σας. Γιατί συνέβη αυτό; Πώς έγινε και δεν δούλεψες με τον Andy;
Επειδή ο Andy είναι πλέον στους JUDAS PRIEST και περιοδεύει συνεχώς. Και ο Andy έχει επίσης κάνει την παραγωγή σε πολλά άλμπουμ τελευταία και είπε, λοιπόν, πρέπει να πάρω έναν χρόνο άδεια, χρειάζομαι ένα διάλειμμα. Γιατί αρχικά τον ρώτησα αν θα τον ενδιέφερε να το κάνει αυτό. Και είπε, ξέρεις κάτι, μάλλον πρέπει να πω όχι, γιατί χρειάζομαι ένα μικρό διάλειμμα, χρειάζομαι λίγο χρόνο εκτός. Και χαίρομαι που το είπε αυτό, γιατί τουλάχιστον ήταν ειλικρινής και όλοι αξίζουν ένα διάλειμμα. Αλλά είπε, λοιπόν, ξέρω αυτόν τον τύπο, τον Zeuss, είμαι πολύ καλός φίλος μαζί του και πιθανότατα θα μπορούσε να το κάνει. Και αποδείχθηκε φανταστικός. Οπότε, ο Zeuss είναι ένας εξαιρετικός παραγωγός και ζει στην Αμερική, οπότε αυτό έκανε τα πράγματα αρκετά εύκολα από πλευράς logistics.
…επειδή η παραγωγή πήρε πολύ χρόνο.
Ω Θεέ μου, πήρε όσο χρόνο χρειάζονται τρία στούντιο άλμπουμ, ειλικρινά. Μόνο η αναμονή και τα logistics. Γιατί για κάθε τραγούδι, αν υπάρχουν τέσσερις ή πέντε συμμετέχοντες, πρέπει να φτιάξεις ειδικά mixes και να τα στείλεις μέσω email και να τα κατεβάσουν, μετά σου στέλνουν το δικό τους μέρος πίσω, πρέπει να το κατεβάσεις, να το εισαγάγεις στο session και υπάρχει πολλή δουλειά από πίσω. Δεν είναι τόσο η παραγωγή, είναι περισσότερο τα logistics και όλη αυτή η δουλειά που απαιτείται. Και το να υπενθυμίζεις στους ανθρώπους, hey, μπορείτε σας παρακαλώ να το στείλετε σύντομα; Υπήρχαν πολλά logistics στα παρασκήνια που έπρεπε να γίνουν, γιατί κάποιους ανθρώπους έπρεπε να τους το υπενθυμίσουμε ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί όλοι έλεγαν ότι θέλουν να το κάνουν, αλλά οι μουσικοί… Ξέρεις, πρέπει να δουλεύεις σύμφωνα με το πρόγραμμά τους. Είναι απασχολημένοι και το μυαλό τους δεν βρίσκεται στο σωστό σημείο, οπότε πρέπει να περιμένεις μέχρι να είναι έτοιμοι.
Υποθέτω ότι υπήρχαν κάποιοι μουσικοί που είπαν ναι, αλλά τα προγράμματά τους ήταν τόσο αντικρουόμενα που τελικά δεν κατάφεραν να μπουν στο άλμπουμ, σωστά;
Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις όπου κάποιος, και δεν πρόκειται να αναφέρω ονόματα, είπε «ναι, θα το κάνω την επόμενη εβδομάδα και τον επόμενο μήνα» και τελικά είπε, «φίλε, πρέπει να είμαι ειλικρινής, έχω τόσα πολλά πράγματα να κάνω, έχω ένα διαζύγιο που πρέπει να αντιμετωπίσω, λυπάμαι που σε απογοητεύω, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτή τη στιγμή». Και το καταλαβαίνω απόλυτα, φίλε. Μερικές φορές απλώς δεν βρίσκεσαι στο σωστό… Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πρέπει να πω, το έκαναν ως χάρη. Οπότε δεν μπορείς πραγματικά να πεις τίποτα σε αυτή την περίπτωση. Απλώς πρέπει να περιμένεις και να είσαι ευγνώμων όταν το κάνουν, αν το κάνουν και όταν το κάνουν. Το ενδιαφέρον είναι ότι από όλους τους ανθρώπους που επικοινωνήσαμε, και ήταν 50 άτομα, ίσως ένας ή δύο είπαν όχι, αλλά όλοι οι υπόλοιποι είπαν αμέσως ναι. Υπήρχαν μόνο μερικές περιπτώσεις όπου κάποιος είπε, «ίσως, ξέρεις κάτι, με τιμά που με ρώτησες, αλλά δεν είναι πραγματικά το στυλ μου, δεν είμαι και τόσο πολύ μέσα στους ACCEPT ή δεν κάνω ποτέ tribute, δεν κάνω ποτέ τραγούδια με άλλους ανθρώπους», και το σέβομαι απόλυτα αυτό, αλλά ήταν έκπληξη το γεγονός ότι όλοι οι υπόλοιποι είπαν αμέσως ναι.
Ένα άλλο τραγούδι είναι το “Losers and Winners” με τον Hansi Kürsch από τους BLIND GUARDIAN. Είναι προφανές ότι ο Hansi επηρεάστηκε από τους ACCEPT, αλλά θα ήθελα να σε ρωτήσω για τη σχέση σου με την επόμενη γενιά γερμανικών metal συγκροτημάτων. Αυτή τη σύνδεση βλέπω, με τους ACCEPT να είναι το πρώτο κύμα και τους BLIND GUARDIAN να είναι το δεύτερο κύμα των γερμανικών metal συγκροτημάτων. Πώς βλέπεις αυτή τη συνέχεια; Τη βλέπεις ως συνέχεια αυτού που σου περιγράφω τώρα;
Ναι, είναι ενδιαφέρον, γιατί όπως είπες, μπορεί να ήμασταν το πρώτο metal συγκρότημα που βγήκε ποτέ από τη Γερμανία και λίγα χρόνια αργότερα εμφανίστηκαν όλα αυτά τα άλλα συγκροτήματα, όπως οι HELLOWEEN, οι BLIND GUARDIAN, υπήρχαν φυσικά πολλά από αυτά, αλλά αυτό συνέβη αργότερα, οπότε δεν ήμασταν ποτέ πραγματικά μέρος αυτής της σκηνής. Υποθέτω ότι πολλές φορές γνώριζαν τους ACCEPT, αλλά εμείς δεν παίξαμε ποτέ ιδιαίτερα μαζί τους και δεν συναντιόμασταν και τόσο συχνά. Και ο μόνος λόγος που γνωρίζω τον Hansi Kürsch είναι επειδή του είχα πάρει συνέντευξη πριν από χρόνια για ένα γερμανικό περιοδικό, νομίζω ότι ήταν το Metal Hammer ή κάποιο άλλο, και τότε μου είπε, «αγαπώ τα πρώτα σας άλμπουμ», και μου είπε πολλά πράγματα για όσα γνώριζε σχετικά με τους ACCEPT, και έμεινα άναυδος, γιατί δεν γνωρίζω και τόσα πολλά για τους BLIND GUARDIAN. Ξέρω ότι υπάρχουν και ξέρω ότι είναι πολύ επιτυχημένοι και ότι είναι ένα σπουδαίο συγκρότημα, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ακούσει ποτέ και τόσο πολύ τη μουσική τους. Εκείνος όμως γνώριζε πολύ καλά τη μουσική μας, κάτι που είναι τρελό, και αισθάνομαι πολύ τιμημένος που έκανε αυτό το τραγούδι, έκανε φανταστική δουλειά. Αλλά έχεις δίκιο, αισθάνομαι ότι εμείς είμαστε η πρώτη γενιά και τα περισσότερα άλλα συγκροτήματα ήταν σαν το δεύτερο κύμα των γερμανικών συγκροτημάτων και ολόκληρη η γερμανική σκηνή ουσιαστικά δεν υπήρχε όταν ξεκινήσαμε. Αρχικά δεν υπήρχε κανείς στη Γερμανία, μόνο οι SCORPIONS, οι οποίοι υπήρχαν πάντα, αλλά δεν ήταν πραγματικά metal, ήταν περισσότερο rock.
Όταν κοιτάς σήμερα τον κατάλογο των ACCEPT, ποια εποχή θεωρείς ότι παραμένει υποτιμημένη; Ας αφήσουμε έξω το “Eat the Heat”.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, «υποτιμημένη», γιατί εννοείς ότι δεν ήταν επιτυχημένη ή τι ακριβώς σημαίνει «υποτιμημένη», νομίζω.
Ο κόσμος πιστεύει ότι το άλμπουμ δεν ήταν τόσο καλό όσο τα προηγούμενα, ας πούμε.
Ναι. Ναι, εννοώ, ξεκάθαρα τα άλμπουμ που κάναμε στα 90s ήταν αρκετά κακά κατά τη γνώμη μου, γιατί ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος και τα 90s ήταν σχεδόν σαν ένα σκοτεινό σύννεφο πάνω από ολόκληρη τη μουσική σκηνή. Ξέρεις, προσπαθήσαμε πραγματικά πολύ με το “Objection Overruled” και μετά είχαμε το “Predator” και είχαμε το “Death Row”, ειδικά τα “Death Row” και “Predator” ήταν δύο άλμπουμ που, ξέρεις, θα προτιμούσα να ξεχάσω, για να είμαι ειλικρινής. Θέλω να πω, προσπαθήσαμε πραγματικά πολύ να βρούμε κάτι που να ταιριάζει, γιατί όλοι δυσκολεύονταν για ένα διάστημα στα 90s, ξέρεις, γιατί γνωρίζαμε ότι το παραδοσιακό heavy metal, όπως όλοι το είχαμε παίξει μέσα στα 80s, ήταν κατά κάποιον τρόπο νεκρό, κανείς δεν ήθελε να το ακούσει, κανείς δεν ήθελε να ακούσει κιθαριστικά σόλο, όλα είχαν να κάνουν με το grunge και διαφορετικά φωνητικά στιλ και φανελένια πουκάμισα και όλα αυτά. Οπότε, κανείς δεν ενδιαφερόταν πραγματικά για το heavy metal και όλοι ψάχναμε μια νέα κατεύθυνση, αλλά, ξέρεις, τα άλμπουμ των 90s δεν ήταν πραγματικά τόσο καλά. Αλλά είμαι πολύ, πολύ περήφανος για όλη τη δουλειά που έχουμε κάνει στη νέα εποχή με τον Mark Tornillo, γιατί όλα αυτά ήταν, κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο στόχο. Και νομίζω ότι ο μόνος λόγος που μπορέσαμε να το κάνουμε αυτό είναι επειδή είχαμε βιώσει κατά κάποιον τρόπο τις αποτυχίες των 90s, ξέρεις, γιατί είχαμε ήδη προσπαθήσει να ξεφύγουμε από την πορεία μας και είχαμε δοκιμάσει μια πιο εμπορική προσέγγιση με το “Eat The Heat” και μετά δοκιμάσαμε τα πιο grunge, πιο hardcore άλμπουμ των 90s. Οπότε, όταν γνωρίσαμε τον Mark, και είπαμε ότι θα κάνουμε καινούργια άλμπουμ, και συναντηθήκαμε με τον Andy Sneap, τον παραγωγό μας, είπαμε, ξέρουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε, οπότε ας επικεντρωθούμε σε αυτά που μπορούμε πραγματικά να κάνουμε, ας επιστρέψουμε σε αυτά στα οποία ήμασταν καλοί, και πρέπει να δώσω στον Andy Sneap μεγάλο credit γι’ αυτό, γιατί, ξέρεις, κατά κάποιον τρόπο μας έσπρωξε προς τη σωστή κατεύθυνση, και μόλις κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Blood Of The Nations”, ήταν ξεκάθαρο, αυτός είναι ο σωστός δρόμος, αυτό είναι που δεν πρέπει ποτέ ξανά να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε, απλώς να το κάνουμε αυτό και να προσπαθούμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι, και γι’ αυτό είμαστε τόσο συνεπείς στις μέρες μας, επειδή ξέρουμε ότι έχουμε ήδη κάνει ένα σωρό λάθη στο παρελθόν.
Κατά τη γνώμη μου, το “Blood Of The Nations” είναι το καλύτερο reunion άλμπουμ όλων των εποχών.
Ω, ευχαριστώ.
Και τι πιστεύεις ότι έχει επιτρέψει στους ACCEPT να παραμείνουν επίκαιροι, ενώ τόσοι πολλοί σύγχρονοί σας εξαφανίστηκαν;
Δεν ξέρω, εξαφανίστηκαν;
Ή δεν είναι επιτυχημένοι;
Νομίζω, νομίζω ότι είμαστε σε μια πολύ ευνοϊκή κατάσταση, καθώς έχουμε μια πολύ πιστή κοινότητα οπαδών και δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε χωρίς αυτούς, ξέρεις, όπως είπα, μόνο με το “Blood Of The Nations”, αν εκείνη η επανένωση με τον Mark δεν είχε επιτυχία, δεν θα μιλούσαμε σήμερα, αλλά είχε επιτυχία, γιατί υπήρχε ακόμα αυτό το κοινό που περίμενε αυτού του είδους τη μουσική, επειδή θυμόταν τη μουσική από τα 80s και ανυπομονούσε να ακούσει σύγχρονη μουσική που να βασίζεται στην κληρονομιά των παλιών τραγουδιών, αλλά ταυτόχρονα να είναι ολοκαίνουργια, με νέο ήχο και νέο τραγουδιστή. Οπότε, νομίζω ότι είναι επειδή αυτό το κοινό εξακολουθεί να υπάρχει, ξέρεις, αυτό είναι. Αν, αν, ξέρεις, αν το κοινό δεν του άρεσε αυτό που κάναμε, δεν θα μιλούσαμε σήμερα, ξέρεις.
Τι μπορούν να περιμένουν οι fans από τις επερχόμενες επετειακές συναυλίες, που θα τις κάνει μοναδικές;
Ω, αυτές θα είναι συναυλίες όπως καμία άλλη που έχουμε κάνει στο παρελθόν, ξέρεις, θα έχουμε ένα ολοκαίνουργιο stage set, τεράστια παραγωγή, θα έχουμε πολλούς guest musicians στη σκηνή και θα παίξουμε πολλά τραγούδια από το νέο άλμπουμ, “Teutonic Titans”, όπως deep cuts, και μπορεί να παίξουμε ακόμη και κάποια άλλα βαθύτερα cuts από τα παλιά, απλώς επειδή θέλουμε να το κάνουμε πραγματικά ξεχωριστό, γιατί αυτή είναι μια πολύ ξεχωριστή χρονιά για εμάς και θέλαμε πραγματικά να το κάνουμε ένα once in a lifetime event και όχι απλώς μια κανονική, περίμενε, συγγνώμη, όχι απλώς μια κανονική περιοδεία, όπως οποιαδήποτε άλλη.
Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα από τον Wolf Hoffmann του 2026 στον νεαρό κιθαρίστα που ξεκίνησε τους ACCEPT το 1976, τι θα του έλεγες;
Ναι. Τι θα έλεγα, τι θα έλεγα στον 16χρονο Wolf, ε, με τη σοφία της, ε, προχωρημένης ηλικίας μου. Δεν ξέρω αν έχω τόση σοφία, αλλά έμαθα μερικά πράγματα στην πορεία μου. Και πιστεύω ότι το μεγαλύτερο μάθημα που έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι αν είσαι συνεπής σε αυτό που κάνεις, θα έχεις επιτυχία. Γιατί πολλές φορές, αν προσπαθείς να γίνεις επιτυχημένος από τη μια μέρα στην άλλη και λες «ω, αυτό είναι της μόδας τώρα, ας το δοκιμάσω», την επόμενη χρονιά προσπαθείς να γίνεις πιο φιλικός προς το ραδιόφωνο και δοκιμάζεις αυτό κι εκείνο, αυτή δεν είναι η καλύτερη προσέγγιση. Για μένα, και μιλάω και για άλλους συναδέλφους που έχω παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια, αν είσαι απλώς αληθινός με τον εαυτό σου και κάνεις αυτό στο οποίο είσαι πραγματικά καλός, αν πιστεύεις στον εαυτό σου, θα είσαι επιτυχημένος, ανεξάρτητα από το στιλ, ανεξάρτητα από το τι όργανο ή τι φωνή έχεις. Απλώς συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις και κάν’ το με όλη σου την καρδιά. Τότε, τελικά, θα έχεις επιτυχία. Όλοι στις μέρες μας προσπαθούν να γίνουν influencer από τη μια μέρα στην άλλη, με ένα εκατομμύριο followers μέσα σε λίγες εβδομάδες, όλοι αναζητούν την επιτυχία από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά αν αναζητάς μια μακροχρόνια καριέρα, αν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις, απλώς μείνε στην πορεία και θα λειτουργήσει. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που έχω μάθει.
Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου και σε ευχαριστώ πολύ και για τη μουσική σου.
Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι ένας πιστός ακόλουθος και για τις εξαιρετικές ερωτήσεις.
Σάκης Φράγκος
