“Darkness and death revealed”
Κάναμε προακρόαση του “Revelations in black” των CAELESTIA νωρίτερα το καλοκαίρι, το παρουσιάσαμε ενδελεχώς σε ξεχωριστό άρθρο, ήταν η κατάλληλη στιγμή θα έλεγε κάποιος να κάνουμε και μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη με το συγκρότημα, συγκεκριμένα με τον βασικό συνθέτη του σχήματος, Βασίλη Θωμά. Απολαύστε τον!
Καλησπέρα παιδιά, καλωσήρθατε στο ROCK HARD! “Revelations in black” λοιπόν το τρίτο, αλλά επί της ουσίας πρώτο μιας νέας εποχής, άλμπουμ για τους CAELESTIA. Ο τύπος μέχρι στιγμής, έχει αγκαλιάσει αυτό το νέο ξεκίνημα από το μεταβατικό “Infernalia” EP. Τα θερμά μας συγχαρητήρια και από αυτό το βήμα!
Ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια, Γιάννη! Όντως, έχουμε δει και εμείς από την πλευρά μας την γενικά θετική υποδοχή που είχε το νέο άλμπουμ μας (κρίνοντας από τις πολυάριθμες κριτικές τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων), κάτι που μας δίνει περισσότερη δύναμη να προχωρήσουμε στην συνέχεια. Ίσως μας δίνει και μια αίσθηση “δικαίωσης”, που –παρά τις αρκετές δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε- τελικά επιμείναμε στο να γίνουν αυτές οι καθοριστικές αλλαγές στη μπάντα (σύνθεση μελών, μουσική κατεύθυνση, γενικό image κ.λπ.) και να εγκαινιάσουμε τη νέα εποχή της.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Τι ακριβώς οδήγησε σε αυτόν τον απογυμνωμένο και πιο old school death metal ήχο από το πιο συμφωνικό παρελθόν του συγκροτήματος;
Μετά τις αποχωρήσεις μελών την εποχή του covid-19, μετατοπίστηκε το βάρος της σύνθεσης και των στίχων στο δίδυμο Βασίλης / Παντελής, οι οποίοι ως μουσικοί γενικά έχουν πιο extreme metal καταβολές, τόσο στα ακούσματα, όσο και στην έμπνευσή τους, σε σχέση με το “συμφωνικό” παρελθόν της μπάντας. Εννοείται βέβαια ότι τα extreme στοιχεία ήταν πάντοτε παρόντα και στις προηγούμενες δουλειές μας. Απλώς ήταν «ντυμένα» με αρκετά συμφωνικά στοιχεία και ίσως χάνονταν μέσα στην “υπερπληροφορία” και πολυπλοκότητα των παλαιότερων συνθέσεων. Από το “Infernalia” και μετά (και εννοείται ακόμη πιο ξεκάθαρα στο “Revelations in black”), το κιθαριστικό riff μπαίνει στον πυρήνα του κάθε κομματιού, ενώ και η υπόλοιπη ενορχήστρωση έχει “κιθαριστική” βάση (συγχορδίες, lead φράσεις, ρυθμικές γραμμές, μετατροπίες), αντικαθιστώντας την ανάγκη για συμφωνικά μέρη.
Τα συμφωνικά μέρη παραμένουν μόνο σε συγκεκριμένα σημεία των κομματιών, είτε για να δώσουν ένταση και ατμόσφαιρα (π.χ. η χορωδιακή εισαγωγή στο “To the elder elemental eye”), είτε ως αυτοτελή instrumental tracks (π.χ. το “Five unicorns and a pearl”). Ένας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας που “εξαλείφει» την ανάγκη για συμφωνικά μέρη στο νέο μας στυλ, είναι και οι πρωτοποριακές γραμμές του μπάσου, οι οποίες ξεφεύγουν από τις κιθαριστικές μελωδίες και δημιουργούν τη δική τους αρμονία, κάτι που –επίσης- δεν υπήρχε στις προηγούμενες δουλειές της μπάντας. Όταν τελικά έχεις όλα αυτά τα αρμονικά στοιχεία μαζί (riffs, lead φράσεις, κιθαριστικές ενορχηστρώσεις, αποκλίνουσες μπασογραμμές), προφανώς και δεν σου απομένει πολύς χώρος για τα συμφωνικά μέρη του παρελθόντος.
Δεδομένης της πρότερης δισκογραφίας – παρουσίας σας εν γένει, σας φαινόταν σαν ένα τεράστιο στοίχημα που έπρεπε να κερδηθεί;
Το μεγάλο στοίχημα που έπρεπε και “πρέπει” πάντοτε να κερδίζουμε, είναι να γινόμαστε καλύτεροι μουσικοί και να ξεπερνάμε τους εαυτούς μας. Το παρελθόν είναι μόνο χρήσιμο ως πολύτιμο μάθημα, και όχι ως μέτρο σύγκρισης. Οι CAELESTIA δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία μπάντα που διαλέγει να αλλάξει μουσική κατεύθυνση μεσούσης της πορείας της. Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα, ακόμη και μέσα από την ελληνική σκηνή. Άλλωστε, δεν παίζαμε AOR και τώρα παίζουμε death metal φερ’ ειπείν, απλώς περιορίστηκε ο συμφωνικός χαρακτήρας του extreme metal που ήδη παίζαμε.
Brutal ανδρικά φωνητικά είχαμε, και brutal ανδρικά φωνητικά συνεχίζουμε να έχουμε. Τα γυναικεία φωνητικά καταργήθηκαν ως φυσικό επακόλουθο, γιατί πλέον οι μουσικές φράσεις τους αντικαταστάθηκαν από τις φράσεις της κιθάρας. Όμως όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της μουσικής μας ταυτότητας (τα οποία υπήρχαν στους προηγούμενους δίσκους) εξελίχθηκαν: το songwriting έγινε πιο άμεσο, οι δομές των κομματιών έγιναν πιο ξεκάθαρες σε σχέση με την πολυπλοκότητα του παρελθόντος, δόθηκε βάση στην ενορχήστρωση με εναρμονίσεις και εναλλαγές τονικότητας (ακόμη και μέσα στο ίδιο κομμάτι), οι στίχοι απέκτησαν μέτρο και ομοιοκαταληξία, υπάρχει ποικιλία στις κεντρικές τονικότητες των κομματιών και γενικά δόθηκε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες, οι οποίες τελικά, κάνουν τη διαφορά.
Ακόμη και ο τρόπος παραγωγής αυτού του άλμπουμ ήταν διαφορετικός από τα προηγούμενα. Ακολουθήθηκαν συγκεκριμένα βήματα: από τις αρχικές συνθέσεις στα demo, από τα demo στην προπαραγωγή και από την προπαραγωγή στην τελική ηχογράφηση, την μίξη και το mastering. Το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι που ο ακροατής το αντιλαμβάνεται σε κάθε περίπτωση, και αυτός είναι “αρμόδιος” να προβαίνει τελικά σε συγκρίσεις.
Τα νέα μέλη, όλοι έχουν εμπειρία σε μπάντες εγχώριες (ALTERSELF, GRAVEBANE, MALLEDICTION, NORDOR κ.ο.κ.), ενώ ο Marc Reign φυσικά έχει στο βιογραφικό του θητεία με τους MORGOTH και τους DESTRUCTION. Αυτό πόσο πιο εύκολη ή δύσκολη έκανε την δουλειά του δεσίματος του line-up τόσο σε ανθρώπινο, όσο και σε μουσικό επίπεδο;
Φυσικά και αυτό το γεγονός έκανε πιο εύκολη τη δουλειά του δεσίματος της μπάντας, δεν το συζητάμε. Όταν έχεις την τύχη οι μουσικοί που απαρτίζουν την ομάδα να έχουν προηγούμενη εμπειρία, αυτό είναι ένας τρομερά συνεκτικός παράγοντας. Ειδικά όταν έχεις ξεπεράσει μια ηλικία, είσαι πιο συγκαταβατικός, δέχεσαι πιο εύκολα την κριτική, έχεις μάθει να ακούς την γνώμη των υπολοίπων, μαθαίνεις να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και γενικά λειτουργείς πολύ καλύτερα στα πλαίσια μιας ομάδας και κατανοείς περισσότερο τι χρειάζεται να κάνεις για την επίτευξη των σκοπών της. Έτσι και στην περίπτωσή μας, η θητεία των περισσότερων μελών σε άλλες μπάντες έχει λειτουργήσει ευεργετικά. Στο δε μουσικό επίπεδο, η προηγούμενη εμπειρία μας έχει βοηθήσει να μελετάμε καλύτερα, να διορθώνουμε τα λάθη μας (ακόμη και την ώρα του live χεχε) και να έχουμε καλύτερη αίσθηση του συνόλου της μπάντας την ώρα που είτε προβάρει, είτε παίζει live.
Ορισμένα από τα κομμάτια, εκτός από αυτά που βγήκαν singles νωρίτερα, δοκιμάστηκαν συναυλιακά στην εμφάνιση σας με τους FACELESS ENVOY και DEATH COURIER. Επίσης, αφέθηκαν εντελώς εκτός τα κομμάτια από το “Beneath abyss” και το “Thanatopsis” με εξαίρεση το απογυμνωμένο “Martyrs”. Εκτός από δήλωση ολικής επαναφοράς, ήταν και τρόπος να τεστάρετε τα νερά;
Το live της 25ης Απριλίου 2026 ήταν η πρώτη headline εμφάνιση της μπάντας από την εποχή της ίδρυσής της μέχρι και σήμερα, και η πρώτη ζωντανή εμφάνιση της μπάντας μετά από 7 ολόκληρα χρόνια. Σαν να μην έφτανε αυτό (για να αγχωθούμε), αποφασίσαμε να παίξουμε ένα setlist μιας ολόκληρης ώρας σε διάρκεια με τραγούδια που δεν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ, ο Marc ήταν σε διαδικασία ανάρρωσης μετά από επέμβαση στον καρπό του χεριού του, παρουσιάσαμε ζωντανά όλο το EP “Infernalia”, παίξαμε πρώτη φορά ζωντανά την επίσημη διασκευή του “Isolated” των MORGOTH, αντικαταστήσαμε το intro του “No man’s land” με το intro του “War pigs” των BLACK SABBATH (στην μνήμη του Ozzy) και γενικά μπορούμε να πούμε ότι η συναυλία αυτή ήταν μια γερή βουτιά σε βαθιά νερά από πολλές απόψεις.
Σαφώς η συναυλία αυτή “όφειλε” να είναι δήλωση ολικής επαναφοράς, τίποτα λιγότερο, όπως και αποδείχθηκε. Αυτή η δήλωση ολικής επαναφοράς θα ήταν “άκυρη”, χωρίς να παιχθεί το καινούριο υλικό της μπάντας. Πως θα έβλεπε ο κόσμος τη νέα μουσική μας ταυτότητα; Το “απογυμνωμένο” “Martyrs” που λες (εμείς θα το χαρακτηρίζαμε αντίθετα ως “ενισχυμένο” στη νέα του έκδοση), συνιστά το κομβικό σημείο μετάβασης της μπάντας από τον προηγούμενο συμφωνικό χαρακτήρα της, στο νέο extreme ήχο της, αυτή τη μίξη αμερικάνικου τεχνικού death με την μελωδικότητα της σκηνής του Gothenburg. Η απόφαση για την αλλαγή του ήχου μας είχε ήδη ληφθεί εδώ και πέντε τουλάχιστον χρόνια. Αυτό που έμενε ήταν να δούμε την αντίδραση του εγχώριου κοινού σε αυτή. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αφήσαμε θετική εντύπωση.
H μπάντα, καταπιάνεται με μη τετριμμένα στιχουργικά θέματα για το death metal. Από τις σχέσεις και τη ψυχική υγεία, στην Ιαπωνική ιστορία και τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάτι που σαφώς προκαλεί ενδιαφέρον στον ακροατή. Ήταν συνειδητή προσπάθεια να ξεφύγετε από τα συνηθισμένα θέματα, ή απλά προέκυψε στη πορεία ολοκλήρωσης των κομματιών;
Η επιλογή των στιχουργικών θεμάτων ήταν πάντα συνειδητή επιλογή, τόσο στο “Infernalia”, όσο και στο “Revelations in black”. Ο Παντελής ως στιχουργός διατηρεί μεγάλη αγάπη για την ιστορία, τους πολιτισμούς άλλων λαών, την λογοτεχνία τρόμου & φαντασίας και την εσωτερικότητα, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η θεματολογία των δύο τελευταίων κυκλοφοριών κινήθηκε σε αυτά τα μονοπάτια. Ο τίτλος του άλμπουμ παραπέμπει σε μια συλλογή διηγημάτων του C. R. Jacobi, ενώ δύο από τα κομμάτια αντλούν την έμπνευσή τους από το έργο του T. Gautier. Δυο κομμάτια αναφέρονται στους Παγκόσμιους Πολέμους, δυο κομμάτια στην μεσαιωνική ιαπωνική ιστορία (που περιέχουν και στίχους στην Ιαπωνική γλώσσα μάλιστα) και άλλα δύο κομμάτια έχουν να κάνουν με εσωτερικές καταστάσεις. Ούτε ο τίτλος του άλμπουμ είναι τυχαίος, ούτε η σειρά των κομματιών, ούτε οι στίχοι, ούτε η θεματολογία, ακόμη και το artwork του δίσκου δεν είναι τυχαίο. Προσπαθήσαμε να είμαστε ξεκάθαροι και στοχευμένοι σε αυτό που θέλαμε να εκφράσουμε, και πιστεύουμε ότι σε μεγάλο βαθμό, είναι πλέον ευδιάκριτο και από τον ακροατή.
“Jutland”, “Dead eternal” και “Wolves”. Τρία διαφορετικά video clip, τόσο στην αισθητική τους, όσο και στο μήνυμα που έχουν να περάσουν. Μάλιστα, το ένα είναι και φόρος τιμής στον Per Yngve Ohlin (MAYHEM), οπότε εξ ορισμού ξεχωρίζει. Αρκετά video clip για προώθηση δίσκου. Ενδεικτικό του πόσο πιστεύατε στη κυκλοφορία αυτού του υλικού, τόσο εσείς όσο και η εταιρεία, σωστά;
Τρία επίσημα video είναι όντως αρκετά για την προώθηση ενός άλμπουμ, και αν συμπεριλάβουμε και το lyric video για το “Reflection of the beast”, τότε πάμε στα τέσσερα. Όντως, το “Jutland” και το “Reflection of the beast” κυκλοφόρησαν εντός του 2025, πριν ακόμη συμφωνήσουμε με την Eclipse Records για την κυκλοφορία του δίσκου. Ήταν όμως αρκετά για να επιδείξουμε έναν μεγάλο βαθμό επαγγελματισμού και συνεπούς δουλειάς, κάτι που έκανε τον Chris Poland της Eclipse Records να μας “προσέξει” και να μας προσφέρει τη συνεργασία του. Το album αυτό είναι ένα ηχηρό “statement” της μπάντας, ότι δηλαδή η μεταμόρφωση που ξεκίνησε με το “Infernalia” ολοκληρώθηκε, και έχει μάλιστα και συνέχεια από εδώ και πέρα. Δεν είναι δυνατόν να μην πιστέψουμε στο καινούριο υλικό, αφού έχει βγει μετά από ομαδική δουλειά τόσων ετών, οπότε γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να το συνοδεύσουμε με αρκετό οπτικό υλικό, για να κάνουμε φανερή σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο ακροατήριο την εξέλιξη της μπάντας και του ήχου της.
Στην προακρόαση, αποκαλύφθηκε, ότι έχει γραφτεί καινούργιο υλικό, υπό την νέα αυτή σύνθεση, συνεχίζοντας στα χνάρια του “Revelations in black”. Άρα μπορούμε να περιμένουμε σύντομα το επόμενο πόνημα της μπάντας;
Πράγματι, στην προακρόαση ακούστηκε ένα bonus track, το οποίο δεν συμπεριλαμβάνεται στα 10 κομμάτια του “Revelations in black”. Ηχογραφήθηκε μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια μεν, αλλά έχει μια ιδιομορφία δε. Τους στίχους έχει γράψει και το ερμηνεύει φωνητικά ο Αντρέας. Από τώρα μπορούμε να αποκαλύψουμε, ότι το κομμάτι αυτό θα κυκλοφορήσει ως single στις αρχές του έτους και ότι θα αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο (κατά μια έννοια) με το επόμενο album της μπάντας. Ήδη το υλικό για το επόμενο άλμπουμ είναι έτοιμο στο στάδιο των demos, οπότε θα πάρει και αυτό την εξελικτική του πορεία, όπως περιγράψαμε παραπάνω.
Πρέπει να προσθέσουμε εδώ, ότι στο songwriting του επόμενου άλμπουμ θα συνεισφέρει και ο Αντρέας, γεγονός που θα προσδώσει και μεγαλύτερη ποικιλία στο μουσικό ύφος του υλικού. Φυσικά, θα εξαντλήσουμε με το “Revelations in black” όλους τους τρόπους προβολής, και δη των ζωντανών εμφανίσεων εδώ στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Παράλληλα θα δουλεύουμε με τους ρυθμούς που πρέπει το νέο υλικό, έτσι ώστε να μην χαθεί το γενικό momentum και να μην μεσολαβήσει ξανά διάστημα πέντε ετών μεταξύ δύο κυκλοφοριών, όπως έγινε από το 2019 έως το 2024.
Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους CAELESTIA τώρα που έχουν στις αποσκευές τους το “Revelations in black”; Θα έχουμε ενδεχομένως κάποιου είδους release live;
Όπως είπαμε και στην προηγούμενη ερώτηση, θέλουμε να εξαντλήσουμε όλες τις μεθόδους προώθησης του “Revelations in black”. Ο πιο σημαντικός τρόπος προώθησης φυσικά είναι οι ζωντανές εμφανίσεις, τις οποίες θα “κυνηγήσουμε» όπως ποτέ άλλοτε, αφού με το νέο υλικό από το 2024 έως και σήμερα μας δίνεται η πολυτέλεια να έχουμε και setlists μεγάλης διάρκειας. Δεδομένου όμως ότι κάναμε την τελευταία εμφάνισή μας στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 2026, η οποία ήταν headline show, ίσως να δόθηκε η εντύπωση ότι κάναμε ένα είδος “release live” πριν την πραγματική κυκλοφορία.
Αυτό πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας στον προγραμματισμό των live, και να βάλουμε στο κάδρο και εμφανίσεις εκτός Αθηνών. Πάντως, το καινούριο υλικό πρέπει και αξίζει να παρουσιαστεί ζωντανά, γιατί περάσαμε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα συναυλιακής “σιωπής” (7 χρόνια από την τελευταία μας εμφάνιση δεν τα λες και λίγα), οπότε πρέπει να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο. Από την πλευρά μας, υπάρχει άπλετη διάθεση και διαθεσιμότητα για ζωντανές εμφανίσεις, αυτό που απομένει βέβαια, είναι να μας δοθούν και οι κατάλληλες ευκαιρίες γι’ αυτό. Εκτιμούμε ότι θα τα καταφέρουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας, ήταν χαρά μου. Ο επίλογος είναι δικός σας!
Ήταν και για μας χαρά να απαντήσουμε στις ερωτήσεις του Rock Hard, και ευχόμαστε ό,τι καλύτερο στους αναγνώστες σας. Εμείς, ως CAELESTIA, θα συνεχίσουμε στη νέα μουσική κατεύθυνση που χαράξαμε με το “Revelations in black”, και θα προσπαθήσουμε να βελτιωνόμαστε και να βγάζουμε όσο το δυνατόν καλύτερη μουσική. Ευχαριστούμε πολύ και πάλι!
Γιάννης Σαββίδης
