CAELESTIA – “Revelations in black” (listening session)

"/>

Η τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω βρεθεί σε προακρόαση κυκλοφορίας CAELESTIA, ήταν το 2017 για το “Thanatopsis”, όταν ακόμα ήταν στον συμφωνικό ήχο, με γυναικεία φωνητικά και ελαφρά ακραία ξεσπάσματα. Μάλιστα, ήταν στο ίδιο στούντιο (Underground studios στο Περιστέρι), απλά σε μια από τις αίθουσες προβών. Πλέον, με τη μπάντα να έχει εγκαταλείψει αυτόν τον ήχο από το “Infernalia” EP (που ήταν η μεταβατική κυκλοφορία ανάμεσα στις δύο εποχές – διατηρώντας ελαφρά ορχηστρικά στοιχεία), για έναν πιο στιβαρό death metal προσανατολισμό, με απειροελάχιστες ατμόσφαιρες (και αυτές, στο βαθμό που τις έκαναν οι παραδοσιακές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής σχολής) οι συνθήκες είναι κατά πολύ διαφορετικές. Έχοντας ήδη ακούσει το “Infernalia” EP, έχοντας δει δείγματα γραφής του νέου υλικού ζωντανά πριν 2,5 μήνες, αλλά έχοντας ακούσει και τα singles, η δική μου απορία ήταν πως θα ακουστεί το ντεμπούτο άλμπουμ της νέας εποχής (και τρίτο άλμπουμ συνολικά) των CAELESTIA. Για να δούμε!

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ – Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ Η ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

Φτάνοντας στο χώρο, μας καλωσόρισαν τα ίδια τα μέλη της μπάντας με εγκάρδιο τρόπο, δίνοντας μας ένα σημειωματάριο με όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται να γνωρίζουμε αναφορικά με την νέα αυτή δουλειά του συγκροτήματος, αλλά και την εν γένει πορεία του σε όποιους δεν το γνώριζαν. Τα πηγαδάκια ξεκίνησαν άμεσα με τους συναδέλφους από τα άλλα μέσα, αλλά και με τα μέλη των CAELESTIA, συνεισφέροντας στην ωραία ατμόσφαιρα στην ταράτσα των Underground studios. Όπως μας είπε και ο ίδιος ο βασικός συνθέτης Βασίλης Θωμάς προτού ξεκινήσουμε, το “Revelations in black” θα κυκλοφορήσει από την Eclipse records στις 24 Ιουλίου, σε παραγωγή Zach Ohren (MACHINE HEAD, IMMOLATION, FORBIDDEN κλπ.), ενώ το εξώφυλλο του, σχεδιάστηκε από ένα δικό μας παιδί, την Έλενα Βασιλάκη, φωτογράφο του ROCK HARD!

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ – Η ΠΡΟΑΚΡΟΑΣΗ

1. “La morte amoureuse” (instrumental) (1:08): Ακουστική, στοιχειωμένη εισαγωγή. Ό,τι πρέπει για να ανοίξει τον δίσκο και να μας βάλει στο κλίμα.
2. “Buried” (4:31): Ισοπεδωτικό εισαγωγικό riff, μου θύμισε DISMEMBER στα μελωδικά τους, αλλά και CARCASS του “Necroticism – descanting the insalubrious” (ειδικά όταν σκάνε τα blastbeats). Το κομμάτι στιχουργικά προέρχεται από ένα ποίημα που είχε γράψει ο τραγουδιστής Παντελής Δασκαλέλος το 2003 μετά από χωρισμό, περιγράφοντας τις σκέψεις του ατόμου που έχει βιώσει κάτι τέτοιο. Από το να αναλογίζεται τι έλαβε χώρα, στο πως συνεχίζει “θάβοντας” ό,τι υπήρξε για να προχωρήσει μπροστά.
3. “Jutland” (4:57): Ήδη γνωστό ως ένα από τα singles που προλόγισαν το άλμπουμ μέσα στο 2025, ενώ φυσικά παίχτηκε και live πρόσφατα. Το συγκεκριμένο είναι ογκώδες, βαρύ και ασήκωτο (θυμίζει μέχρι και BOLT THROWER – έρχεται δηλαδή και δένει βάσει θεματικής!), όσο και το θέμα που πραγματεύεται. H μάχη στη περιοχή Jutland στην Δανία το 1916, στα πλαίσια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και το κομμάτι αφιερώνεται στην μνήμη όσων βρήκαν τραγικό θάνατο σε αυτή.
4. “Wolves” (4:52): Στακάτο, ογκώδες, φτιαγμένο για να σπάει σβέρκους στη μέση. Τα leads, διανθίζουν μελωδικά το αποτέλεσμα, προσθέτωντας στην σκοτεινή του ατμόσφαιρα. Το κομμάτι πραγματεύεται το πόσο εύκολα μπόρεσε το νεοναζιστικό μόρφωμα Werwolf στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Γερμανία, να δηλητηριάσει τα μυαλά της νεολαίας με την προπαγάνδα του, σύμφωνα με την οποία, μπορούσαν ως αντάρτες να κερδίσουν τον πόλεμο.
5. “The slopes of Tenmokuzan” (7:18): Το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, μεγαλοπρεπές και επιβλητικό, σαν το θέμα το οποίο πραγματεύεται (η μάχη του Tenmokuzan, μια περίπτωση ηρωικής πτώσης απέναντι σε υπεράριθμο αντίπαλο). Εδώ, έχουμε έντονη επιρροή τόσο από MORGOTH, όσο και από UNLEASHED, ειδικά στα γκάζια του. Το δε mid-section, όλα τα λεφτά με τις δυναμικές να εναλλάσσονται φοβερά. Εδώ τονίζεται εξαίρετα το μπάσο, όπως και σε όλη τη παραγωγή και τα εύσημα πρέπει να δοθούν στους συντελεστές της.
6. “Fall of the demon king” (5:33): Συνέχεια θεματικά του προηγούμενου, διαδοχικά κομμάτια κιόλας οπότε βγάζει και νόημα θα έλεγε κάποιος. Το SLAYER-ικό riff που ανοίγει το κομμάτι, οδηγεί σε μια σύνθεση στακάτη και ελαφρώς γκαζωμένη, παρότι θα την χαρακτήριζα mid-tempo εν γένει. Εδώ, ακούμε και τα πρώτα ψήγματα black metal “ξυσίματος”, Σουηδικής φύσεως κυρίως (λέγε με DISSECTION). Τόσο αυτό, όσο και το προηγούμενο κομμάτι, δοκιμάστηκαν live.
7. “Fire unicorns and a pearl” (instrumental) (1:25): Σοφή απόφαση να υπάρχει σε αυτό το σημείο το instrumental. Ορχηστρικό ιντερλούδιο, που “σπάει” τη βία όμορφα, αρκετά στοιχειωμένο ωστόσο ώστε να μην βγούμε εκτός κλίματος.
8. “Revelations in black” (5:00): MORBID ANGEL-ικό μπάσιμο σε ένα πραγματικά καταστροφικό κομμάτι, με τα τύμπανα του Marc Reign να δίνουν ρεσιτάλ δυναμικών (όπως και σε όλο τον δίσκο). Το δε μελωδικότερο “ξύσιμο” στη μέση, δένει πολύ όμορφα με το οτιδήποτε προηγήθηκε υφολογικά, δίνοντας ωστόσο και το κάτι παραπάνω στον ακροατή που έχει φτάσει ως εδώ. Δείγμα δίσκου που έχει δουλεύτει πολύ σοβαρά.
9. “Reflection of the beast” (4:56): Βαρύ το θέμα του συγκεκριμένου κομματιού, οι προσωπικοί δαίμονες του καθενός, το πως κοιτάζεις εν τέλει το “κτήνος” στα μάτια, το “νικάς”, έτσι ώστε να προχωρήσεις παρακάτω και να εξελιχθείς. Επίσης γνωστό ως single από πέρυσι, έχει παιχτεί και ζωντανά, δείχνοντας το τι θα έπρεπε να περιμένουμε συνολικά. Στα πλαίσια του δίσκου παρόλα αυτά αποκτά άλλη δυναμική, με το στακάτο του ύφος αλλά και τις ύπουλες μελωδίες δεξιά και αριστερά.
10. “Dead eternal” (5:00): Το video clip του δίσκου. Ο φόρος τιμής στον Per Yngve Ohlin, κατά κόσμον Dead των MAYHEM. Η αύρα των AT THE GATES εποχής “Terminal spirit disease” στην εισαγωγή συναντάει την βαναυσότητα των MORBID ANGEL, σε ένα πραγματικά εξαιρετικό κομμάτι. Προσωπικά μιλώντας, δεν μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο κλείσιμο για το δίσκο. Εμπνευσμένο από τα γράμματα του Dead προς έναν Ιταλό φίλο του, που φανέρωναν μια πτυχή ενός ονειροπόλου, ενός ρομαντικού.
11. “The endless dread” (bonus track): Ένα κομμάτι παρολίγον bonus track, αλλά εν τέλει θα γίνει b-side για την διασκευή του “Isolated” των MORGOTH που θα κυκλοφορήσει αργότερα στη χρονιά. Ένα κομμάτι που επίσης έχει την ιδιαιτερότητα να έχει φωνητικά από τον έτερο κιθαρίστα Ανδρέα Γεωργιλαδάκη. Επιπλέον, στιχουργικά αφορά το θέμα της κατάθλιψης, δοσμένο μέσα από μια σύνθεση επιθετική και επιβλητική, παρότι στακάτη και mid-tempo κατά κύριο λόγο. Πολύ ενδιαφέρουσα πινελιά!

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ – Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Μετά την προακρόαση, η μπάντα κάθισε να απαντήσει σε ξεχωριστές ερωτήσεις αναφορικά με την αλλαγή ύφους, αλλά και σχετικά με τον δίσκο αυτό καθαυτό. Μέσα στα πλαίσια αυτής της κουβέντας, αποκαλύφθηκε ότι ήδη γράφεται και ετοιμάζεται ο επόμενος δίσκος, με εντονότερη την παρουσία όλων των μελών στην συνθετική διαδικασία, πηγαίνοντας το ύφος που εδραιώθηκε εδώ, ένα βήμα παραπέρα. Το σβήσιμο της βραδιάς, επεφύλασσε Κρητικού τύπου εδέσματα (τα ¾ της μπάντας άλλωστε, έχουν καταγωγή από την Κρήτη) εκ μέρους της μπάντας και χαλαρή κουβέντα υπό τον βραδινό ουρανό, έτσι για το καλό βρε αδερφέ!

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ – Η ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ

Όσο κι αν μου άρεσαν οι πρώτοι δύο δίσκοι των CAELESTIA προ δεκαετίας (“Beneath abyss”, “Thanatopsis”), τόσο με το “Infernalia” EP, όσο και με το “Revelations in black”, δείχνουν πόσο πιο πολύ τους ταιριάζει πραγματικά αυτός εδώ ο ήχος. Death metal που πατάει στις δύο κύριες σχολές σκέψης του είδους (Αμερική – Ευρώπη), δεν φοβάται να βάλει τόσες – όσες μελωδίες, χωρίς να περνάει την όχθη προς το μελωδικό death metal (πλέον), ενώ αγγίζει και θέματα πέραν των κοινών/συνηθισμένων για το είδος. Εκ μέρους του Rock Hard, καλοτάξιδο και πάντα τέτοια κύριοι!

Υ.Γ.: Πολύ όμορφη πινελιά το ξεχωριστό δώρο για κάθε συντάκτη εκ μέρους μπάντας στο τέλος της βραδιάς.

Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη