"/>
Πονεμένη ιστορία οι επανηχογραφήσεις… Ξέρω ότι αρκετοί είναι κάθετα αντίθετοι ως προς αυτήν την τακτική. Θεωρούν ότι ένας καλλιτέχνης δεν πρέπει να αγγίζει ό,τι ηχογράφησε στο παρελθόν κι ας είναι αυτό μέτριο, αδύναμο ή τέλος πάντων μακριά από τα τωρινά του standards, γιατί αντιπροσωπεύει, λένε, αυτό που ήταν «τότε», αντικατοπτρίζει εκείνη την συγκεκριμένη εποχή και όλα αυτά τα «ρομαντικά» που εγώ, ο «πεζός» και «ρηχός», δεν τα καταλαβαίνω και ακούγοντάς τα, ξύνω την καρκάλα μου γεμάτος απορία.
Αλήθεια τώρα, εάν και εφόσον οι συνθήκες είναι οι πρέπουσες, ποιος ο λόγος να μην πάρεις κάτι με χτυπητές αδυναμίες και να το παρουσιάσεις ξανά, χωρίς αυτές; Κάπως έτσι λογικά σκέφτηκαν και οι SOLITARY SABRED, οι καταπληκτικοί Κύπριοι US power metallers (νομίζω μεγαλύτερο κομπλιμέντο δε θα μπορούσα να τους κάνω, παίζει να το διαβάζουν τώρα και να κοκορεύονται) και πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα, όπως φαίνεται από την τελευταία τους δισκογραφική κίνηση.
Ευρισκόμενοι σε τρομερή κατάσταση, με τον τελευταίο τους δίσκο, το “Temple of the Serpent”, να είναι ένα τεράστιο ΕΠΟΣ (flashback εδώ) και με τις συναυλίες τους να ξερνούν φωτιά κι ατσάλι, πήραν την ΣΩΣΤΗ απόφαση και έδωσαν νέα πνοή στο πρωτόλειο, ενθουσιώδες μα «άγουρο» ντεμπούτο “The Hero, the Monster, the Myth”, ηχογραφώντας το ξανά ως “The return of Heroes, Monsters and Myths”.
Με γνώμονα την παγκόσμια σταθερά που ορίζει ότι «εχθρός του καλού είναι το καλύτερο», οι SOLITARY SABRED σέβονται απόλυτα το αρχικό υλικό, δεν επεμβαίνουν ριζικά στη μορφή, στη δομή, στο «πνεύμα» των αυθεντικών κομματιών, μόνο τα συστήνουν εκ νέου στο κοινό δίχως ελλείψεις και παθογένειες, οι οποίες λόγω των γνωρισμάτων της εποχής που ηχογραφήθηκαν, δεν τα άφηναν να δείξουν τις πραγματικές τους αρετές.
Ειλικρινά, ουδεμία σχέση υπάρχει ανάμεσα στις δύο κυκλοφορίες, σε όλους τους τομείς: Παραγωγή, εκτέλεση, ερμηνεία, παντού! Θα μου έκανε τεράστια εντύπωση αν βρισκόταν έστω και ένας που να μην ταχθεί εμφατικά υπέρ της νέας εκδοχής του άλμπουμ. Το “The return of Heroes, Monsters and Myths” είναι τόσο καλό, που αφενός σε κάνει να ξεχάσεις το ντεμπούτο, αφετέρου αν το θεωρήσουμε ως «ζέσταμα» για το επόμενο full length του γκρουπ, μας βεβαιώνει πως πάμε για σπουδαία πράγματα! Τι πιο σύνηθες, δηλαδή, για τους SOLITARY SABRED…
Επειδή λοιπόν ο οπαδός πάντα θα «πριζώνεται» διαβάζοντας τέτοια λόγια, μετά την συζήτηση που είχαμε με τον τραγουδιστή Πέτρο Λεπτό, όπου είχαμε μαντέψει και τη φετινή επανηχογράφηση (όχι παίζουμε!), έρχεται η σειρά του έτερου ιδρυτικού μέλους της μπάντας, κιθαρίστα Δημήτρη Δημητρίου, να εκπροσωπήσει το γκρουπ σε μια χαλαρή κουβεντούλα με το Rock Hard, αποκαλύπτοντας μπόλικες, σχετικές πτυχές. Και ιδού τι μας είπε.
Δημήτρη χαίρομαι πολύ που τα λέμε και «επίσημα» μέσω του Rock Hard. Σε καλωσορίζω στις σελίδες μας!
Hails Δημήτρη και ευχαριστώ για την πρόσκληση!
Αφορμή αυτής της κουβέντας, είναι η επανακυκλοφορία του ντεμπούτου σας, την οποία πρέπει να ομολογήσω ότι και την ήθελα και την περίμενα! Πώς πήρατε αυτήν την απόφαση;
Με το πέρας του χρόνου ήρθε από μόνη της η απόφαση, γιατί νοιώθαμε πως το αρχικό version έχρηζε αναβάθμισης! Εξάλλου λειτουργεί κάπως και σαν “restart” για το συγκρότημα, καθώς όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους στο φρεσκάρισμα των συνθέσεων και πλέον μπορούν να τις νοιώθουν πιο «δικές» τους.
Άρα, ήσασταν όλοι 100% σύμφωνοι με αυτό. Μήπως όμως υπήρξαν αρχικά κάποιες δεύτερες σκέψεις, κάποιες αμφιβολίες;
Βεβαίως και ήμασταν, πάντα οι αποφάσεις παίρνονται από κοινού στο συγκρότημα. Ο μόνος ενδοιασμός ήταν ως προς τα χρονικά πλαίσια, καθώς δεν θέλαμε η όλη διαδικασία να μας «πάει πίσω» για τον επόμενο δίσκο. Θέσαμε λοιπόν ένα χρονοδιάγραμμα και προσπαθήσαμε να το τηρήσουμε όσο το δυνατόν πιο πιστά.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που είχατε να αντιμετωπίσετε, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να μην ξεφύγουμε από το ύφος και την ατμόσφαιρα της πρώτης κυκλοφορίας, διατηρώντας παράλληλα την ελευθερία να κάνουμε αλλαγές δίνοντας το κατιτίς παραπάνω στις συνθέσεις.
Ας αφήσουμε προσωρινά το παρόν και ας πάμε στο παρελθόν. Τι θυμάσαι από την εποχή που ξεκινούσες τη μπάντα, μαζί με τον Πέτρο;
Η μπάντα είχε ξεκινήσει με διαλείμματα από τις αρχές των 00’s και πέρασαν απ’ αυτή διάφορα άτομα, έως ότου γνωριστήκαμε κατά τύχη με τον Πέτρο σε μια συναυλία και κάπως έτσι άρχισαν όλα. Γίναμε αμέσως φίλοι, συνειδητοποιήσαμε πως έχουμε την ίδια «αρρώστια» για τσαμπουκαλεμένο, βαρβαρικό, επικό, αμερικάνικο metal και αποφασίσαμε να «αναστήσουμε» το όνομα των SOLITARY SABRED. Τότε ήμασταν και πιο ανέμελοι, οπότε 2-3 φορές τη βδομάδα βρισκόμασταν και κοπανάγαμε για 6-7 ώρες συνεχόμενα προς εκνευρισμό των γειτόνων οι οποίοι, ενίοτε με το δίκιο τους, μας έφερναν την αστυνομία, για αυτό και κάθε τόσο αλλάζαμε αυτοσχέδια προβαδικα… από υπόγεια, σε σπίτια παππούδων και πάει λέγοντας! Από αυτές τις επτάωρες πρόβες βγήκαν και τα τραγούδια των πρώτων κυκλοφοριών.
Πώς ήταν η metal σκηνή της Κύπρου; Όχι μόνο σε επίπεδο συγκροτημάτων αλλά γενικά. Οπαδοί, μέρη να αγοράσεις και να ακούσεις metal μουσική, συναυλίες…
Η σκηνή τότε ήταν στα σπάργανα. Είχαν ξεκινήσει οι RUST να αναβιώνουν το παραδοσιακό metal ύφος και να φέρνουν νέα παιδιά στη σκηνή μέσω του Power of the Night festival ενώ παράλληλα, επανήλθαν και οι πιο παλιές μπάντες που θεμελίωσαν τη σκηνή όπως οι DIPTHERIA, ARRAYAN PATH και ARMAGEDDON που πλάι σε νέες τότε μπάντες όπως οι LETHAL SAINT και οι HARDRAW, έδωσαν ώθηση στο χώρο. Τα μέρη για live και μουσική, όπως το Rocka Rolla στην Λευκωσία και το Kingston στη Λεμεσό, ήταν ελάχιστα. Εγώ ενίοτε αναλάμβανα τον ρόλο του “DJ Spartacus”, κουβαλώντας αρμαθιές CDs σε διάφορα τριτοκοσμικά καταγώγια! Όσο για δίσκους, υπήρχαν κάποια λίγα μαγαζιά που έφερναν mainstream metal κυκλοφορίες όπως το Groovy και το Fanfare αλλά έκτοτε έκλεισαν όλα! Η επιθυμία όλων μας πάντα ήταν το επόμενο ταξίδι στα αθηναϊκά δισκάδικα, με έτοιμες από πριν τις λίστες αγορών!
Θυμάσαι το πρώτο SOLITARY SABRED live;
Φυσικά και το θυμάμαι, γιατί το πρώτο live είναι και το πρώτο μας release σε DVD, σηματοδοτώντας πιστεύω και το ότι είμαστε κατεξοχήν live μπάντα! Έγινε στο Power of the Night festival και χαρακτηριστικά θυμάμαι πως είχαμε κάνει διασκευή το “Cry for Rome” των HEIR APPARENT, το οποίο μας έλεγαν όλοι πως είναι το καλύτερο μας κομμάτι! (γέλια)
Πως υποδέχτηκε ο κόσμος το “The Hero, the Monster, the Myth”;
Υπήρξε αρκετά θετικό feedback, ειδικά από underground fanzines όπως το On the March και σίγουρα οφείλουμε πολλά στον αδερφό Κώστα (σ.σ: ο Τραμπάκουλας των Ανώριμων) και την Steel Legacy Records, που πίστεψε απ την αρχή στη μπάντα. Ευτυχώς κάναμε θετική εντύπωση, αλλιώς δε θα μιλάγαμε τώρα! (γέλια) Το πιο συγκινητικό feedback όμως ήρθε από δύο πηγές: Ο Robert Garven των CIRITH UNGOL μας είχε στείλει μήνυμα πως γουστάρει τον δίσκο και πως κρατάμε άσβηστο τον πυρσό του ήχου τους, ενώ οι SKULLVIEW (σ.σ: “Legends of valor” rules!) μας προσέγγισαν μέσω του MySpace (RIP!) για να περιοδεύσουμε μαζί αλλά τελικά η περιοδεία δεν έγινε ποτέ!
Υπήρξαν αρνητικές κριτικές; Πώς τις διαχειριστήκατε;
Βεβαίως και υπήρξαν, όχι όμως ως «θάψιμο»! Επεσήμαναν κυρίως θετικά σημεία προς βελτίωση, τα οποία εννοείται υπήρχαν, αλλιώς δεν θα το ξαναγράφαμε σήμερα! (γέλια) Οπότε, θεωρώ ότι ακόμη κι αυτοί που ήταν περισσότερο επικριτικοί, διέκριναν σε μας πάθος και αγάπη για το αντικείμενο. Αυτό ήταν κάτι το οποίο μας έδωσε ώθηση για να συνεχίσουμε ακόμα πιο δυναμικά! (σ.σ: πολύ σπάνιο φαινόμενο η αυτογνωσία και η παραδοχή, εύγε!)
Αν δει κάποιος το προφίλ της μπάντας στο Metal Archives, θα παρατηρήσει κάτι που προσωπικά, δεν το έχω ξαναδεί κάπου και το βρήκα πανέξυπνο: Παρουσιάζεστε σαν χαρακτήρες σε DnD παιχνίδι! Πες μου λοιπόν, ποιος θα μπορούσε να είναι τι.
Μάγος νομίζω είναι δικαιωματικά ο Νικόλας, διότι μόνο με μαγεία μπορεί κανείς να διαχειριστεί όλες τις ευθύνες που έχει! (γέλια) Εγώ και ο Πέτρος μάλλον είμαστε Warriors, πάντα ετοιμοπόλεμοι και έτοιμοι για μάχη, ενώ ο Γιώργος είναι Barbarian Berserker, όντας πάντα ανεξέλεγκτος! Ο Φώτης είναι Rogue, διευθύνοντας τη φάση κρυμμένος πίσω απ τα drums του!
Επιστρέφουμε στο 2026. Στο “Dominion” συμμετέχει ο Δημήτρης Καρτάλογλου των SACRAL RAGE. Να φανταστώ δεν ήθελε και πολύ για να τον «καταφέρετε» να τραγουδήσει, σωστά;
Χαχα, ε, όχι βέβαια! Ο Δημήτρης είναι αδερφός και οπαδός της μπάντας όπως και εμείς των SACRAL RAGE. Είμαστε πάντα ούτως ή άλλως σε επικοινωνία, οπότε τα πράγματα ήρθαν όντως πολύ αβίαστα και φυσικά. Μάλιστα υπάρχουν και πιο παλιές ηχογραφήσεις με τον Δημήτρη, που πρέπει να «ξεθάψουμε» σε κάποια φάση!
Πες μου για το ολοκαίνουργιο “Bridge burners”…
Το κομμάτι είχε ξεκινήσει με κάποιες ιδέες που είχε ο Πέτρος με τον Josh Ιωάννου, τον τότε μπασίστα μας. Πριν κάνα χρόνο, κατά τύχη, είχε βρει την ηχογράφηση ο Πέτρος μια μέρα που έπιναν καφέ με τον Josh και θυμηθήκαμε το κομμάτι! Κρατήσαμε βασικά το ρεφραίν, το ξαναδουλέψαμε απ την αρχή προσπαθώντας και πάλι να μην αλλοιώσουμε τον αρχικό χαρακτήρα του και κάπως έτσι κατέληξε στον δίσκο σαν «καινούργιο παλιό» κομμάτι.
Εδώ ακούμε και τη δεύτερη συμμετοχή στον δίσκο, αυτή του Νίκου Αντωνογιαννάκη των OMEN…
Με τον Νίκο γίναμε πολύ καλοί φίλοι και κρατάμε επαφή, ξέρουμε πως αγαπά το συγκρότημα οπότε όπως και με τον Μήτσο, ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι να κάνουμε κάτι μαζί. Παράλληλα, το contrast των φωνών με τον Πέτρο δίνει άλλο χρώμα στο κομμάτι.
Και η «κουφή» ισπανόφωνη version του ομότιτλου τραγουδιού σας;
Όπως όλα τα «κουφά» ήταν ιδέα του Πέτρου αλλά δεν είναι τόσο άκυρη όσο ακούγεται! Από την αρχή της μπάντας είχαμε σκληροπυρηνικό fanbase στην Ισπανία (σ.σ: !!!) και αυτό είναι το «ευχαριστώ» μας στους εκεί φίλους. Άσε που είμαστε μεγάλοι οπαδοί συγκροτημάτων όπως MURO, TIERRA SANTA κλπ. Αν μας ρωτάς, το ισπανικό version μας αρέσει περισσότερο γιατί δίνει πιο βαρβαρικό τόνο στο τραγούδι! (σ.σ: ρωτήσω δεν ρωτήσω, το είπε)
Για τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, έχουμε σαφή γνώση, ως προς το θέμα των στίχων. Εδώ όμως, είναι λίγο αόριστα τα πράγματα.
Η έμπνευση του κομματιού έρχεται από τον Conan και την ιστορία “Phoenix on the Sword”, όπως και στο “Fyres of Koth” από το “By fire & brimstone”. Ωστόσο έχεις δίκιο, είναι εσκεμμένα ασαφείς, αφού ο καθένας μπορεί να το χρησιμοποιήσει σαν αναφορά στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά και τους δικούς του αγώνες.
Ξέρεις, εκείνη την σκηνή, τη βλέπω και στο φετινό εξώφυλλο. Ο βάρβαρος μου θυμίζει τον «στριμωγμένο» Conan.
Πολύ σωστά κι αυτό που γράφεις μας χαροποιεί πολύ, γιατί φαίνεται πως το εξώφυλλο πέτυχε τον σκοπό του! Όπως ο στριμωγμένος βάρβαρος βασιλιάς στεκόταν αλύγιστος απέναντι σε υπεράριθμους εχθρούς, έτσι στέκεται κι ο δικός μας βάρβαρος.
Όντως, το artwork του Κώστα Τσιάκου (aka Paper Goblin) για άλλη μια φορά, είναι αντιπροσωπευτικό της μουσικής, των στίχων και της ατμόσφαιράς σας. Πέραν της σύνδεσης με τον Conan, τι άλλο δείχνει;
Ο Κώστας που πλέον είναι το έκτο μέλος του συγκροτήματος, ζωντάνεψε τους στίχους του ομώνυμου κομματιού, περιλαμβάνοντας φιγούρες από όλα τα άλλα κομμάτια. Μας αρέσουν τα “Easter eggs” στα εξώφυλλα και αν ψάξεις θα βρεις βρυκόλακες, νάνους, λύκους και όλα τα σχετικά!
Υπάρχει άραγε κάποιο στοιχείο του “The Hero, the Monster, the Myth” που δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, δε μπορούσατε να αναπαράξετε στο “The return of Heroes, Monsters and Myths”, αλλά θα θέλατε;
Όχι, νομίζω πως καταφέραμε να μεταφέρουμε όλα τα στοιχεία που θέλαμε και με το παραπάνω! Πραγματικά, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.
Και δυο πιο «προσωπικές» ερωτήσεις: Έχεις απωθημένο, όσον αφορά κάποιο concept; Υπάρχει κάποιο θέμα για το οποίο θα ήθελες πολύ να γράψετε μουσική, ως SOLITARY SABRED;
Η αλήθεια είναι πως όχι γιατί όποια ιδέα μας έρθει την υλοποιούμε. Εξάλλου δεν βγήκαμε ακόμα σε σύνταξη οπότε όσες ιδέες ακόμα αιωρούνται, θα βρουν το δρόμο τους!
Ποιο άλμπουμ θα ήθελες να «αναγεννηθεί» σαν το “The Hero, the Monster, the Myth”; Από οποιονδήποτε καλλιτέχνη.
Κάποια αγαπημένα από κυπριακή και ελλαδίτικη σκηνή. Τα demo των ARRAYAN PATH, το πρώτο ARMAGEDDON, το DECEPTOR που βγήκε πρόσφατα σ’επανακυκλοφορία… Πιστεύω θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ξανακουστούν με updated ήχο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι δισκάρες στην αυθεντική τους μορφή!
Συνονόματε, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου! Ο επίλογος δικός σου. Προσωπικά, εύχομαι να σας ξαναδούμε σύντομα στα μέρη μας!
Εγώ σε ευχαριστώ για τις εύστοχες ερωτήσεις και που μου δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθώ την αρχή της μπάντας. Όσο για live… Anytime, anywhere, any place, οι μπάντες ζουν μόνο στο σανίδι! Και το Rock Hard Festival, πολύ ωραίο είναι! (γέλια) Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξη όλα αυτά τα χρόνια, τα καλύτερα έρχονται! The Bloodlust is Sacred!
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Πέτρος Λεπτός – Φωνητικά
Δημήτρης Δημητρίου – Κιθάρα
Νικόλας Μουτάφης – Κιθάρα
Γιώργος Παπαϊωάννου – Μπάσο
Φώτης Μουντούρης – Τύμπανα
ΕΤΑΙΡΕΙΑ:
Independent
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Spotify
YouTube
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“The Hero the Monster the Myth” (Steel Legacy Records, 2009)
“Redemption through force” (Pitch Black/No Remorse Records, 2014)
“By fire & brimstone” (No Remorse Records, 2020)
“Temple of the Serpent” (Independent/Vinylstore, 2023)
“The return of Heroes, Monsters and Myths” (Independent, 2026)
Δημήτρης Τσέλλος
