"/>
Την Πέμπτη 9 Ιουλίου θα εμφανιστεί η σύγχρονη εκδοχή των PANTERA, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά απωθημένα των οπαδών της σκληρής μουσικής στη χώρα μας. Δυστυχώς λόγω των γεγονότων της πτώσης των δίδυμων πύργων χάσαμε την ευκαιρία να τους δούμε μαζί με τους SLAYER το 2001. Λίγο καιρό μετά οι PANTERA θα διαλύονταν και η δολοφονία του Dimebag Darrell και μετά ο χαμός του αδερφού του Vinnie Paul θα ακύρωναν κάθε προσδοκία να ακούσουμε live τα τραγούδια που έκαναν μυθικούς τους PANTERA στα 90s. Ποιος θα μπορούσε να τους αντικαταστήσει σε ένα πιθανό reunion τους με τα εναπομείναντα μέλη, Rex Brown στο μπάσο και Phil Anselmo στα φωνητικά;
Η απάντηση δόθηκε πριν λίγα χρόνια και προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασμού. Ο Zakk Wylde που συνδέθηκε το όνομα του ως κιθαρίστας του Ozzy και ο ντράμερ των ANTHRAX, Charlie Benante, κατάφεραν το ακατόρθωτο. Η φρενίτιδα που επικρατεί σε κάθε τους εμφάνιση αποδεικνύει την αξία που έχει η σημερινή εκδοχή των PANTERA. Η συνεχή τους συναυλιακή παρουσία και στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του πλανήτη αποδεικνύουν πόσο μεγάλη αξία έχει να δει κανείς τους PANTERA στο σανίδι αυτή την περίοδο.
Πέρα από τα πιο γνωστά τους κομμάτια, υπάρχουν αρκετά που είναι άξια αναφοράς που θα άξιζαν να μπουν στο setlist μιας συναυλίας τους. Ξεχωρίσαμε δέκα τραγούδια από τους πέντε δίσκους της ξέφρενης πορείας τους από το 1990 ως το 2000, αγνοώντας την 80s εκδοχή τους.
“The art of shredding” (“Cowbows from hell”, 1990)
Από το πουθενά ήρθε σαν ντεμπούτο το πέμπτο τους album, επαναπροσδιορίζοντας όχι μόνο την παρουσία τους στη σκηνή, αλλά φέρνοντας στο προσκήνιο το groove στον σκληρό ήχο. Το κλείσιμο του δίσκου είναι η αποθέωση της κιθαριστικής δεινότητας του Dimebag Darrell, γεγονός που αιτιολογεί και τον τίτλο του. Οι εναλλαγές των ρυθμών και το groove του το καθιστούν ένα από τα πιο πολύπλευρα κομμάτια της δισκογραφίας τους.
“Heresy” (“Cowboys from hell”, 1990)
To groove του είναι ισοπεδωτικό και συνδυάζεται άψογα ακόμα και με τα υψίφωνα φωνητικά του Anselmo. Μετά το κιθαριστικό solo μεταμορφώνεται σε ένα πωρωτικό μέρος που η έμπνευση ξεχειλίζει.
“Rise” (“Vulgar display of power”, 1992)
Οι παύσεις στο κοφτό ρυθμικό παίξιμο στην κιθάρα είναι το σήμα κατατεθέν τους. Κάπου εδώ δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στο πόσο σαρωτικοί μπορούν γίνουν. Ό,τι πρέπει για συναυλίες και ενέργεια που ξεχειλίζει.
“Live in a hole” (“Vulgar display of power”, 1992)
Ο πιο πλήρης και επιθετικός δίσκος τους είναι αναμφίβολα το “Vulgar display of power”, έχοντας ξεχωριστές συνθέσεις, πλήρως ιδιότυπο ήχο και εξώφυλλο που σε προϊδεάζει εξαρχής για το τι θα βιώσεις ακούγοντάς τον. To τραγούδι αυτό έχει εκπληκτικό intro που συνδυάζει τα ετερόκλητα στοιχεία του παιξίματος του Dimebag Darrel και μετατρέπεται σε ένα κλασικό PANTERA κομμάτι σε δομή που συνδυάζει το groove και τις φοβερές lead κιθάρες. Ο Anselmo εδώ κάνει από τις πιο καθηλωτικές ερμηνείες του.
“Regular people (Conceit)” (“Vulgar display of power”, 1992)
Απερίγραπτοι groove ρυθμοί που μόνο ο Vinnie Paul θα μπορούσε να δημιουργήσει με τον Dimebag Darrel. Μια από τις αιτίες που ο εν λόγω δίσκος έγραψε ιστορία.
“Hard lines, sunken cheeks” (“Far beyond driven”, 1994)
Ο δίσκος που τους έκανε ηγέτες του σκληρού ήχου, φτάνοντας στο νο1 του Billboard, χαρακτηριζόταν από τον πολύ heavy ήχο και την ακρότητα στα φωνητικά του Phil Anselmo κυρίως. Το κομμάτι αυτό είναι η αποστομωτική απάντηση τους σε όσους τους κατηγορούσαν ότι δεν μπορούσαν να αναπτύξουν τις ιδέες τους. Στα 7 λεπτά του δημιουργούν ένα πλαίσιο που δεν έχουν ξανακάνει σε κανένα άλλο κομμάτι στη δισκογραφία τους. Οι αργόσυρτοι ρυθμοί διαδέχονται τα ξεσπάσματα και καταλήγουν σε φοβερές lead κιθάρες.
“Shedding skin” (“Far beyond driven”, 1994)
Ένα από τα κομμάτια που έδειξαν πόσο ξεχωριστοί ήταν οι PANTERA του 1994, δημιουργώντας κολλητικούς groovy ρυθμούς με απόκοσμα διαλείμματα και τον Anselmo να δείχνει πόσο σπουδαίος ερμηνευτής είναι.
“Living through me (Hell’s wrath)” (“The great southern trendkill”, 1996)
Ο δίσκος αυτός ήταν η απάντησή τους στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στον σκληρό ήχο που επικρατούσε εκείνη την περίοδο και ήθελε όλες τις μπάντες να μαλακώνουν τον ήχο τους. Γι’ αυτό και τον ονόμασαν έτσι, αλλά έβαλαν την ακρότητα ως προτεραιότητα, φτάνοντας το αποτέλεσμα να είναι αμφιλεγόμενο. Το κομμάτι αυτό έχει κολλητικό riff και είναι ενδεικτικό της φάσης που περνούσαν τότε με τον Anselmo να ξελαρυγγιάζεται στην κυριολεξία.
“13 steps to nowhere” (“The great southern trendkill”, 1996)
Φτιαγμένο από όλα τα χαρακτηριστικά των PANTERA, έχοντας τα κοψίματα στις κιθάρες, το φοβερό rhythm section και τον Anselmo να επιδίδεται σε υπέρ του δέοντος ακραία φωνητικά.
“Revolution is my name” (“Reinventing the steel”, 2000)
Έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια αυτή τη φορά για να ετοιμάσουν νέο δίσκο και το αποτέλεσμα τους παρουσίασε πιο γήινους από ποτέ. Η ακρότητα έδωσε τη θέση της στην αρμονική συνύπαρξη του groove με τα πιο ισορροπημένα φωνητικά όπως σε αυτό το κομμάτι. Οι PANTERA στην αυγή της χιλιετίας φάνταζαν ένα σχήμα που θα μεταμορφωνόταν σε κάτι διαφορετικό από την εικόνα που είχαν στα 90s. Δυστυχώς δεν μάθαμε ποτέ προς τα που θα επέλεγαν να πάνε…
Λευτέρης Τσουρέας
