Tuesday, April 28, 2026




Home Blog Page 140

SLAYER: Αποκαλύπτουν το Ψηφιακό Μουσείο ‘Slaytanic Verses’

0
Slayer
Photo by Alex Solca
Slayer
Photo by Alex Solca

Ένα νέο διαδικτυακό μουσείο, το “Slaytanic Verses”, ξεκίνησε να λειτουργεί από τους θρύλους της thrash metal, SLAYER.

Σε συνεργασία με την Definitive Authentic/Inveniem, αυτό το αποκλειστικό εικονικό μουσείο προσφέρει μια ματιά στα παρασκήνια με αναμνηστικά από τις τέσσερις δεκαετίες πορείας τους, που σπάνια έχουν δει το φως της δημοσιότητας, απ’ ευθείας από τα προσωπικά αρχεία του συγκροτήματος.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει συναυλίες της μπάντας, έχουν βιώσει για τα καλά αυτή τη μοναδική ένταση και ενέργεια που εκπέμπεται και έτσι οι θαυμαστές που λαχταρούν να βιώσουν κάτι ανάλογο μπορούν να επισκεφθούν την πρώτη συλλογή του μουσείου, “Live Assaults: 1981 μέχρι σήμερα”. Η εν λόγω συλλογή ξυπνά αναμνήσεις από παλιές συναυλίες, προσφέροντας μια νέα οπτική, με αντικείμενα από τα παρασκήνια που χρονολογούνται από την ίδρυση του συγκροτήματος το 1981, στο Huntington Park της Καλιφόρνια. Αυτή η συλλογή θα ενημερώνεται συνεχώς με νέα αναμνηστικά και ιστορίες από τα τόσα χρόνια περιοδειών τους σε όλο τον κόσμο.

Το “Slaytanic Verses” αποτελεί ένα αυθεντικό εικονικό ταξίδι μέσα από τα εντυπωσιακά 40 και πλέον χρόνια χάους των SLAYER και θα ανανεώνεται τακτικά με νέες συλλογές και αντικείμενα, εξερευνώντας διάφορες πτυχές της καριέρας του συγκροτήματος. Οι θαυμαστές παροτρύνονται να επισκέπτονται το μουσείο συχνά για μια ακόμα πιο βαθιά κατάδυση στον κόσμο των SLAYER.

Γκρουπ που συνέχισαν παρά την απώλεια σημαντικού μουσικού τους (Part 3) – Rock Hard – The Pod S03E03

0
Pod

Pod

Τρίτη σεζόν, αισίως, για το Rock Hard – The Pod και ο Σάκης Φράγκος, συνεχίζει με το τρίτο και τελευταίο μέρος του σχετικού podcast, να μας μιλά για τα σχήματα που συνέχισαν την καριέρα τους απρόσκοπτα, παρά την απώλεια ενός σημαντικού τους μέλους και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, έκαναν και ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ότι στο παρελθόν. Σ’ αυτό το podcast, σειρά παίρνουν οι SLAYER, RIOT, EXODUS, THIN LIZZY, SANCTUARY, GOTTHARD, METAL CHURCH, WARLORD και POWER TRIP.
Ελάτε μαζί μας, στον τρίτο χρόνο Rock Hard – The Pod, γραφτείτε στο κανάλι μας και θα έρθουν πολλές ακόμα μεταλλικές ιστορίες…


Κι επίσης στα iTunes, PocketCasts και Amazon Music.

Jake E. Lee: Ο πρώην κιθαρίστας του Ozzy, δέχθηκε πυροβολισμούς από άγνωστο!!!

0
Jake E. Lee

Jake E. Lee

Σύμφωνα με επιβεβαίωση από το management του, ο θρυλικός κιθαρίστας, Jake E. Lee (OZZY OSBOURNE, BADLANDS, RED DRAGON CARTEL), δέχθηκε πολλαπλούς πυροβολισμούς νωρίς το πρωί της Τρίτης, 15 Οκτωβρίου σε διαμάχη με όπλα που σημειώθηκε στους δρόμους του Las Vegas στη Nevada. Ο Lee έχει πλήρως τις αισθήσεις του και αναρρώνει καλά σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσοκομείου στο Las Vegas. Αναμένεται να ανακάμψει πλήρως.

Οι αρχές του Las Vegas πιστεύουν ότι το περιστατικό ήταν εντελώς τυχαίο και συνέβη ενώ ο Lee έβγαζε τον σκύλο του βόλτα τις πρώτες πρωινές ώρες. Καθώς το συμβάν βρίσκεται υπό αστυνομική έρευνα, δεν θα γίνουν άλλες δηλώσεις προς το παρόν. Ο Lee και η οικογένειά του εκτιμούν τον σεβασμό στην ιδιωτικότητά τους αυτή την περίοδο.

Λίγο νωρίτερα, ο ραδιοφωνικός παρουσιαστής του SiriusXM, Eddie Trunk, αποκάλυψε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι ο Jake «δέχθηκε τρεις σφαίρες — στο στήθος, το χέρι και το πόδι. Οι σφαίρες δεν έπληξαν κανένα βασικό όργανο εκτός από τον πνεύμονα. Ωστόσο, τα πάει καλά και αναμένεται να αναρρώσει πλήρως». Ο Eddie συνέχισε λέγοντας ότι έλαβε την ενημέρωση για την κατάσταση του Jake απευθείας από τον μάνατζερ του μουσικού.

Σε δήλωσή του στο TMZ, ο Ozzy Osbourne είπε: «Έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που είδα τον Jake E. Lee, αλλά αυτό δεν μειώνει το σοκ όταν άκουσα τι του συνέβη σήμερα. Είναι απλώς μια ακόμη παράλογη πράξη ένοπλης βίας. Στέλνω τις σκέψεις μου σε εκείνον και την πανέμορφη κόρη του, Jade. Απλώς ελπίζω ότι θα είναι καλά».

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Eddie Trunk (@eddietrunk)

EJEKT FESTIVAL: Κυκλοφόρησαν τα εισιτήρια για τη συναυλία των GREEN DAY

0
Green Day

Green Day

Κυριακή 06.07.2025
ΟΑΚΑ
20 YEARS EJEKT FESTIVAL

GREEN DAY

Έναρξη προπώλησης: Τετάρτη 14 Οκτωβρίου στις 12.00 το μεσημέρι.

Το EJEKT Festival συμπληρώνει φέτος τα 20 χρόνια του! Γιορταζει δύο δεκαετίες μέσα στις οποίες άλλαξε ριζικά τη συναυλιακή πραγματικότητα της Ελλάδας, έχει παρουσιάσει μια σειρά από εντυπωσιακά line-ups με κορυφαία συγκροτήματα της παγκόσμιας μουσικής και είναι το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ της χώρας, προτείνοντας διαρκώς νέες τάσεις και εκδοχές της σύγχρονης μουσικής.

Για τα 20α του γενέθλια, το EJEKT Festival αποφάσισε να τραγουδήσει “Do you have the time to listen to me whine about nothing and everything all at once?”και να παρουσιάσει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τους Green Day! Το μεγάλο απωθημένο του ελληνικού κοινού επιτέλους θα βρεθεί στην Αθήνα, την Κυριακή 6 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ, για να ανέβει στη σκηνή του EJEKT Festival 2025!

Οι Green Day είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής, έχοντας πουλήσει πάνω από 75.000.000 δίσκους παγκοσμίως! Έχουν κερδίσει 5 Grammy Awards, 6 Billboard Music Awards, 4 Brit Awards, 12 MTV Music Awards και πολλά ακόμα βραβεία ανά τον πλανήτη.

Όταν οι Billie Joe Armstrong, Mike Dirnt και Tre Cool κυκλοφόρησαν το major label ντεμπούτο τους “Dookie” τον Φεβρουάριο του 1994, τα πάντα άλλαξαν και όχι μόνο για αυτούς. Η εκκωφαντική επιτυχία του δίσκου – που πούλησε το αδιανόητο νούμερο των 20.000.000 αντιτύπων μόνο στις ΗΠΑ – και η έντονη προβολή τραγουδιών όπως τα “Longview”, “Basket Case” και “When I Come Around” από το MTV καθιέρωσαν τους Green Day – και κυρίως τη φιγούρα του Billie Joe – ως την εικόνα πρότυπο του punk-pop/rock. Με αυτόν τον δίσκο, μια ολόκληρη γενιά στον πλανήτη συνδέθηκε άρρηκτα με τους Green Day.

Το να συνεχίσεις μετά από μια τόσο μεγάλη επιτυχία όπως το “Dookie” είναι κάτι σχεδόν αδύνατον. Για αυτό και μόνος ως θρίαμβος μπορει να ειδωθεί η μετέπειτα καριέρα των Green Day που κατάφεραν όχι απλά να ανταποκριθούν στις προσδοκίες, αλλά και να γίνουν η “great American band” για 3 δεκαετίες, χάρη σε εκπληκτικά τραγούδια όπως τα “American Idiot”, “When September Ends”, “Boulevard Of Broken Dreams”, “Good Riddance (Time of Your Life)”, “Holiday” και πολλά άλλα.

14 studio albums μετά, έχοντας κερδίσει διαμάντια και πολλές πλατίνες, με δισεκατομμύρια streams στις διάφορες πλατφόρμες και τη φήμη ενός από τα καλύτερα live acts του πλανήτη, οι Green Day έρχονται στο EJEKT Festival 2025 για να παρουσιάσουν ένα απίστευτο best-of show με διάρκεια άνω των 2 ωρών και όλες τις μεγάλες επιτυχίες τους!

Περισσότερα ονόματα και πληροφορίες για το EJEKT Festival 2025 θα ανακοινωθούν σύντομα.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Zone A 120 Euros (early bird), 140 Euros
Zone B 80 Euros (early bird), 85 Euros, 90 Euros

VIP 200 Euros (early bird), 230 Euros

Τα VIP εισιτήρια αφορούν υπερυψωμένο σημείο, με ξεχωριστή είσοδο, bar και τουαλλέτες.

Εισιτήρια για ΑμεΑ
Για τα ΑμεΑ έχει προβλεφθεί ειδικά διαμορφωμένος χώρος. Για πληροφορίες και κρατήσεις εισιτηρίων για ΑμεΑ, θα πρέπει να επικοινωνήσετε με email στο info@ejekt.gr ή  τηλεφωνικά στο 210 9636489, Δε-Πα 10:00 – 17:00.

Εισιτήρια για παιδιά
Δεν απαιτείται εισιτήριο για τα παιδιά έως και 7 ετών.
Για λόγους ασφαλείας, δεν επιτρέπονται παιδιά έως και 9 ετών στην Ζώνη Α (Front Of Stage).

Η προπώληση των online εισιτηρίων γίνεται αποκλειστικά από το www.more.com, τα Public και το υπόλοιπο δίκτυο της More. Οι πωλητές χρεώνουν κόστη διαχείρισης ανάλογα με το τιμολόγιό τους.

Πληροφορίες: www.ejekt.gr

 

DEVIN TOWNSEND – “PowerNerd” (HevyDevy/InsideOut Music)

0
Devin

Devin

Το θέμα με τον αγαπημένο μου «τρελοκαναδό» μουσικό είναι ότι όταν μιλάμε για κάποιον που έχει βγάλει κοντά στους 40 δίσκους μέσα από κάθε τύπους σχημάτων και projects, είναι πολύ πιθανό να φτάσει ένα σημείο που δεν υπάρχουν πια εκπλήξεις και όσο ρηξικέλευθος κι αν ήσουν στο παρελθόν, κάπου, κάπως, κάποτε, θα καταλάβεις ότι έχεις την δική σου μουσική ταυτότητα, την δικιά σου φόρμουλα, κι από κει και πέρα, εκτός λίγων περιστασιακών «εκτροπών» ή έστω, κάποιον λίγων καινούργιων υλικών, δεν αλλάζεις την κυρίως συνταγή, που είναι πια δοκιμασμένη και πετυχημένη. Θέλει όλο αυτό να πει ότι ο καινούργιος του δίσκος, ο εικοστός τρίτος στην προσωπική του καριέρα, είναι κακός ή βαρετός; Κάθε άλλο. Όσοι όλοι έχουμε πιεί νερό στην υγειά του γιατί πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος είναι μια ιδιοφυΐα, θα βρούμε σε αυτόν τον δίσκο, όλα αυτά τα στοιχεία που μας έκαναν να τον αγαπήσουμε. Ειρήσθω εν παρόδω, ομολογώ προσωπικά, ότι πολλά από αυτά τα στοιχεία μου έλειψαν από τον προηγούμενο δίσκο του “Lighthouse” και είχα αρχίσει να ανησυχώ.

Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει τρελό headbanging με το απίστευτα πιασάρικο τραγούδι που έχει τον ίδιο τίτλο με το άλμπουμ; Ποιος θα αρνιόταν ότι του “Falling Apart” του λείπει αυτή η αίσθηση του κοσμικού epic ήχου και που μας θυμίζει δίσκους όπως “Epicloud” (2012) ή “Transcendence” (2016); Το “Knuggledragger” έχει αυτό το παιχνιδιάρικο, τσαχπίνικο ήχο, θα τολμούσα να πω, που είναι σαν να περνάει τους ΑΒΒΑ από ένα “HevyDevy” φίλτρο. Του συγχωρώ ακόμα κι αυτά τα χίπικο-we are the worldhappy flowers-υπερβατικά τραγούδια όπως “Gratitude”, “Dreams of Light” και “Ubelia”, που δημιουργούν μια κοιλιά στην μέση ακριβώς του δίσκου. Τον συγχωρώ γιατί ξέρω ότι επιτέλους βρει την ψυχική ηρεμία και την θέση του σε αυτόν τον κόσμο (είναι ο ‘Σουπερσπασίκλας’, έτσι όπως μεταφράζεται ο τίτλος του δίσκου) κι αυτά τα τραγούδια είναι ο τρόπος με τον οποίο μας το λέει.

Όπως και να έχει, τα πράγματα ξαναπαίρνουν τα πάνω τους με το “Jainism” που έχει κάτι από την εποχή των STRAPPING YOUNG LAD ενώ το “Younger Lover” έχει κάτι από τις επιδράσεις folk που είχαμε βρει σε δίσκους όπως “Synchestra” (2006) ή “Ki” (2011). “Glacier” έχει κι αυτό κάτι από τον κοσμικό epic ήχο, μάρκα κατατεθέν του Devin. To “Goodbye” εμπεριέχει στοιχεία pop, κάτι που το μετατρέπει ίσως στο πιο προσιτό, εμπορικά μιλώντας, κομμάτι του δίσκου, ενώ για το τέλος μας φυλάει το χιουμοριστικό “Ruby Quaker”, ένα μείγμα από honky tonk, rock’n’roll, folk, όπου για άλλη μια φορά εξυμνεί τις αρετές του… πρωινού καφέ (όσοι γνωρίζετε τον Ziltoid, ξέρετε την πάθος που θρέφει για τον καφέ) !

Όπως είπα και στην αρχή, δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας για όσους γνωρίζουμε καλά την ευρεία δισκογραφία του, αλλά επειδή ξέρει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως να το προσφέρει, όσο γνώριμο και να μας ακούγεται, είναι απλά αδύνατο να του αντισταθούμε. Μένει να δούμε τα υπόλοιπα δύο μέρη αυτής της καινούργιας τριλογίας… με το δεύτερο δίσκο, την σκοτεινή όπερα “The Moth”, να την αποκαλεί ως την αποκορύφωση του έργου μιας ολόκληρης ζωής. Ίδωμεν…

8 / 10

Γιώργος Γκούμας

PLANET OF ZEUS – “Afterlife” (Ihaveadrum Records)

0
Planet

Planet

Φθάσαμε αισίως στο έκτο studio άλμπουμ των Αθηναίων PLANET OF ZEUS και ακόμα θυμάμαι έντονα το talk of the town για το πρώτο τους sold out στο Gagarin που είχε γίνει την εποχή του “Macho libre”. Mια επιτυχία που είχαν καταφέρει με το σπαθί τους τότε όταν ουσιαστικά η δημοτικότητά τους μεγάλωνε από στόμα σε στόμα.

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά, πια η μπάντα έχει καθιερωθεί όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και στην διεθνή heavy rock σκηνή με τα άπειρα live τους εντός και εκτός συνόρων, την εργατικότητά τους και την συνεχόμενη παρουσία τους να τους έχει αποδώσει εκτός από αναγνώριση και το ανάλογο status σαν σχήμα.

Πέντε λοιπόν έτη μετά από το αρκετά “πειραματικό” για τα δεδομένα τους “Faith in physics” του 2019 επανέρχονται δυναμικά και πάλι στο στοιχείο τους που δεν είναι άλλο από το heavy rock, αφού εδώ και κάποια χρόνια έχουν απομακρυνθεί συνειδητά από την stoner rock ταμπέλα προσπαθώντας να διευρύνουν και να εμπλουτίσουν τον ήχο τους.

Επιρροές από τους QOTSA δεν μπορούν να απουσιάζουν και διακρίνονται τόσο στο feeling του εναρκτήριου “Baptized in his death” όσο και στο “The vixen” που είναι ένα psych/groovy κομμάτι με πολύ όμορφο riff που σε παρασέρνει με την ατμόσφαιρα του και συνοδεύεται και με πολύ ωραία φωνητικά. Το πρώτο single “No ordinary life” που αναφέρεται στα στερεότυπα της κοινωνίας και στα καλούπια που μας βάζουν θυμίζει τους λατρεμένους Καναδούς DANKO JONES με την ενέργειά του, ενώ το “Step on, Skin off” είναι και αυτό ένα πολύ δυναμικό heavy rock track.

Το εναρκτήριο riff του “The song you misunderstand” μας μεταφέρει στις late 90s – early 00s ημέρες των ΜΟNSTER MAGNET ενώ διαθέτει επίσης μιας εσάνς από το “Bullet with butterfly wings” των SMASHING PUMPKINS. Το εξαιρετικό δε “Let’s call it even” ξεκινά με riff- αρα άλα QOTSA ώσπου να έρθουν στην συνέχεια τα solos της μεγάλης ΗΕLLACOPTERS σχολής για να ολοκληρώσουν το puzzle. To mid-tempo “Bad milk” με το ωραίο του αργόσυρτο και fuzz- αριστό riff θυμίζει FOO FIGHTERS ενώ στο “Letter to a newborn” απολαμβάνουμε ένα hi energy rock’n ‘roll track που ακροβατεί ανάμεσα στους ΗΕLLACOPTERS και τους DANKO JONES. Η αυλαία θα πέσει με το “State of non-existence” με την υπαρξιακή φιλοσοφία να εμπνέει εδώ σε ένα υπέροχο ψυχεδελικό κομμάτι με αργόσυρτο riffing που θυμίζει ΑLICΕ IN CHAINS. Iδανικό κλείσιμο.

Μπορεί το διάστημα των πέντε ετών δισκογραφικής αποχής για μια μπάντα σαν τους PLANET OF ZEUS να είναι μεγάλο, αλλά είμαι σίγουρος και πλέον απόλυτα πεπεισμένος ότι με το “Afterlife” ανοίγουν μια νέα σελίδα στην καριέρα τους και επανέρχονται πολύ πιο δυναμικοί από ποτέ. Για όλους τους πολυάριθμους φίλους τους αλλά και για όσους ψάχνουν για μια δυναμική heavy rock κυκλοφορία να ξετινάξουν το στερεοφωνικό τους, ο δίσκος είναι πλέον διαθέσιμος και φυσικά αποτελεί για άλλη μια φορά εγγύηση.

8 / 10

Γιάννης Παπαευθυμίου

A day to remember… 15/10 [MANOWAR]

0
Manowar

Manowar

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ : “Sign Of The Hammer” – MANOWAR
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : 1984
ΕΤΑΙΡΕΙΑ : 10/Virgin
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ : Jack Richardson/Tony Platt
ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΛΜΠΟΥΜ :
Eric Adams –
φωνητικά
Ross the Boss –
κιθάρες, πλήκτρα
Joey DeMaio – μπ
άσο
Scott Columbus –
ντραμς

Επικού παραληρήματος μέρος 2o σήμερα! Έχε γούστο να το γυρίσω τώρα στα γεράματα και να ακούω μονάχα ατσάλι, φωτιά και ματωμένες λεπίδες.

Όχι πολύ καιρό πριν, είχαμε κάνει εδώ στο Rock Hard ένα αντίστοιχο άρθρο για το “Hail To England”, οπότε κατά κάποιον τρόπο η συνέχεια ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη μιας και το δισκάκι που θα θυμηθούμε σήμερα βγήκε την ίδια χρονιά και έχει τα γενέθλιά του λίγους μήνες μετά τον προκάτοχό του.

Θεωρώ πως δεν υπάρχει νόημα να (ξανά)αναφερθούμε στους MANOWAR και στο πόσο σημαντική είναι η προσφορά τους στη μουσική που αγαπάμε, οπότε κατεβάζω 4η, κάνω προσπέραση, μπαίνω στη στροφή με χειρόφρενο και ξεκινάμε το παραλήρημα.

Παραλήρημα για ένα μνημείο μεταλλικής κληρονομιάς, τον τέταρτο δίσκο των MANOWAR, με τίτλο “Sign Of The Hammer”, που κυκλοφορεί σαν σήμερα 40 χρόνια πίσω! Όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο (τι εννοείς ποιο άρθρο; έχει κάνει highlight τον σύνδεσμο ο Φράγκος λίγο πιο πάνω, αν δεν το διάβασες, μόλις τελειώσεις αυτό πηγαίνεις και τσεκάρεις κι εκείνο!), ο δίσκος ήταν έτοιμος πριν βγει στη φόρα το “Hail To England” και κινείται στα ίδια πανύψηλα επίπεδα γ@μ@τοσύνης, sorry δεν έβρισκα καταλληλότερη λέξη.

Η συνταγή που ακολουθεί το συγκρότημα είναι παρόμοια με αυτή του προηγούμενου δίσκου, δηλαδή ίδιο line up, εν μέρει ίδιο στούντιο ηχογράφησης, το Phase One studio στον Καναδά, ίδιος παραγωγός, ο John Richardson και τέλος, ακόμα μια αστοχία όσον αφορά το track list με την προσθήκη του instrumental “Thunderpick”, ένα ανούσιο σόλο μπάσο με την υπογραφή του γενικού κουμανταδόρου Joey DeMaio. Όσον αφορά τις διαφοροποιήσεις, έχουμε αλλαγή της εταιρείας της μπάντας, κυκλοφορεί μέσω της 10/Virgin records, μέρος του δίσκου ηχογραφείται στα στούντιο της Virgin στην Οξφόρδη, στο ομώνυμο κομμάτι την παραγωγή έχει κάνει ο Tony Platt και στο καθαρά μουσικό μέρος απουσιάζει πλήρως ο Σατανάς. Το τελευταίο δεν πειράζει όμως, γιατί εδώ έχουμε για οδηγό το Σφυρί! Ένα σφυρί που έγινε σύμβολο της μπάντας, τόσο σημαντικό που όποιος ορκισμένος οπαδός αποφασίσει κάποια στιγμή στη ζωή του να χτυπήσει ένα tattoo, εεε αυτό είναι η πρώτη επιλογή.

Με το ξεκίνημα του δίσκου έχουμε ένα κομμάτι αφιερωμένο στον τζόγο, αυτό ήταν και το single, το “All men play on 10”. Και πάντα όταν το ακούω θυμάμαι έναν αλεπουδιάρη σοφό που είχε πει το διαχρονικό “all men play on 10, but REAL MEN always play on 11!”. Λίγο παρακάτω το χιλιοτραγουδισμένο “Thor (the powerhead), το οποίο έχει γίνει και επίσημο cover στο “Crowning Of Atlantis” των THERION. Θα πέσουν λίγο οι τόνοι και οι ταχύτητες για να μπορέσουμε να ανέβουμε σε ένα από τα πιο ψηλά βουνά του κόσμου, “Mountains” με αξιοζήλευτο songwriting και ανεπανάληπτη ερμηνεία από τον Θεό Eric Adams, πατάμε γκάζι και ξεφεύγουμε αλλόφρονες με το ομώνυμο του δίσκου και χέρια ενωμένα ψηλά, αγγίζουμε ιλιγγιώδη ταχύτητα με το μοναδικό κομμάτι που έχει βάλει το χεράκι του συνθετικά ο Ross the Boss και δεν είναι άλλο από το “The oath”, για να πέσουμε σε ένα ντουβάρι που ξεφυτρώνει στη μέση του πουθενά και να σκοτωθούμε με την instrumental χαζομάρα “Thunderpick”.

Το φινάλε του δίσκου μας ξαναζωντανεύει όμως. Το (ίσως) πιο σημαντικό τραγούδι του “Sign Of The Hammer” με την πιο ανατριχιαστική πραγματική ιστορία που το συνοδεύει, είναι μια ανατριχίλα και για τα 7 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα που διαρκεί.  Ένα από τα καλύτερα κομμάτια σε ολόκληρη τη δισκογραφία των MANOWAR, το “Guyana (cult of the damned) αναφέρεται σε μια από τις πιο σοκαριστικές ιστορίες μαζικής αυτοκτονίας. Πιο συγκεκριμένα, ένας αλλοπρόσαλλος τύπος ονόματι Jim Jones, ιδρυτής της αίρεσης Peoples Temple, κατάφερε να πείσει 909 ανθρώπους μεταξύ των οποίων τα 237 παιδιά, να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων, λιποτάκτες της τελευταίας στιγμής, μανάδες έδιναν δηλητήριο στα παιδιά τους και μετά έπαιρναν και οι ίδιες, κάποιοι πιο τολμηροί τίναζαν αυτοβούλως το μυαλά τους στον αέρα, ενώ τους πιο δειλούς που δεν μπορούσαν να τελειώσουν την δουλειά μόνοι τους, τους βοηθούσαν οπλισμένοι στρατιώτες, κάνοντας το ίδιο και στους εαυτούς τους μετά. Όλο αυτό το σοκαριστικό σκηνικό υπάρχει καταγεγραμμένο σε ένα 45λεπτο ηχητικό ντοκουμέντο που έχει δοθεί στη δημοσιότητα γνωστό ως “death tape”. Εκεί ακούγονται καθαρά κλάματα, πυροβολισμοί, και ο ίδιος ο Jones να προτρέπει τον κόσμο να δώσει τέλος στη ζωή τους, υποστηρίζονταν ότι από στιγμή σε στιγμή θα εισβάλλουν στρατιωτικές δυνάμεις για να αφανίσουν τους πάντες. Η ιστορία είναι πολύ βαθιά για όποιον έχει άντερα να ασχοληθεί περαιτέρω, εγώ θα σταματήσω κάπου εδώ. Την επόμενη φορά λοιπόν που στο κλείσιμο του δίσκου θα ακούσεις τον Eric Adams να ουρλιάζει “mother Mother MOTHER!” θα ξέρεις για τι είναι.

Η επερχόμενη περιοδεία των MANOWAR που ελπίζουμε να κάνει μια στάση και στη χώρα μας θα στηριχθεί κυρίως στους δύο αυτούς δίσκους που συμπληρώνουν αμφότεροι 40 χρόνια από την κυκλοφορία τους φέτος, οπότε έχουμε μεγάλες πιθανότητες να ακούσουμε αρκετά έπη τόσο από το “Hail To England” όσο και από το “Sign Of The Hammer”. Ειδικά αν είναι και η τελευταία βόλτα τους όπως ακούγεται, ένας λόγος παραπάνω να είμαστε εκεί.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν λοιπόν κι ας είναι το ύστατο.

Μίμης Καναβιτσάδος

HELLRIPPER αφιέρωμα

0
Hellripper

Hellripper

“Poisonous witchcraft over Athens”

HELLRIPPER το λοιπόν, στην Ελλάδα. Το γράφω μπας και το πιστέψω καλύτερα. Το ολοένα και ανερχόμενο black/speed metal πνευματικό “παιδί” του James McBrain (one man project να σημειωθεί, μια και στις συναυλίες έχει session μουσικούς να τον πλαισιώνουν), θα επισκεφτεί για πρώτη φορά τη χώρα μας, στα πλαίσια της προώθησης του τρίτου πονήματος τους “Warlocks grim & withered hags” (2023), το οποίο αποθεώθηκε από τον διεθνή metal Τύπο. Σκωτσέζικο τσαγανό, υψηλές ταχύτητες, μα και το κάτι παραπάνω στον ήχο τους. Όμορφος, πάρα πολύ όμορφος συνδυασμός. To Rock Hard, άδραξε την ευκαιρία να σας μιλήσει για έναν εκ των πλέον άξιων εκπροσώπων του black/speed κινήματος των τελευταίων 10 ετών, ενόψει της καταστροφικής όπως προμηνύεται συναυλίας της 19ης Οκτωβρίου, προσφέροντάς σας και μερικούς λόγους για τους οποίους, δεν πρέπει να το χάσετε!

Στην χώρα μας, δεν έχουμε όσο συχνά φανταζόμαστε την ευκαιρία να δούμε μπάντες την στιγμή που εδραιώνονται, αναδεικνύονται και θεριεύουν σε όλα τα επίπεδα. Οι HELLRIPPER είναι ακριβώς μια τέτοια μπάντα, έχοντας βαριά κλείσει δεκαετία στα πράγματα και με ένα εμφατικό 3/3 στους δίσκους. Αν το “Coagulating darkness” (2017) μας τους σύστησε με φρενήρη τρόπο και το “The affair of the poisons” (2020) επιβεβαίωσε ότι “δεύτερη φορά σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση”, τότε το τρίτο κρίσιμο δίσκο τους “Warlocks grim & withered hags” (2023) βλέπουμε ένα συγκρότημα να περνάει τις εξετάσεις, εμπλουτίζοντας το μοτίβο του με folk/black αναφορές, δείχνοντας προορισμένο για μεγάλα πράγματα. To δε single “Forked-tongue messiah” το αποδεικνύει περίτρανα (έξτρα πόντοι για τη διασκευή σε RED HOT CHILI PEPPERS στο “Punk rock classic”!).

Επειδή μια μπάντα τέτοιου τύπου ειδικά (όπως μας έχει μαρτυρήσει η πρόσφατη ιστορία!) φαίνεται και κρίνεται στο σανίδι, προσωπικά ακούω τα καλύτερα για τους κυρίους, οπότε πραγματικά ανυπομονώ να επιβεβαιωθώ και δια ζώσης. Χώρια που έρχονται πραγματικά φορτσάτοι από ένα γεμάτο από πλευράς περιοδειών 2024 (απτή απόδειξη του πόσο αγκαλιάστηκε ο δίσκος τους) και νιώθω πως είναι έτοιμοι να το γιορτάσουν με το να πάρουν μερικά ακόμα κεφάλια. Άμα η περιοδεία με ABBATH και TOXIC HOLOCAUST ήταν το ζέσταμα, τότε η τρίμηνη σχεδόν headline περιοδεία στην Ευρώπη με τίτλο “The Euro Goat Summer Massacre” (με υπότιτλο “Kiss your neck goodbye”) θα πρέπει ήδη να σας πείθει για το μη αγαθό των προθέσεων τους. Από τα ονόματα, μαντεύω ότι οι κύκλοι δεν πρέπει να σταμάτησαν δευτερόλεπτο!

Και σαν να μην σας έφταναν αυτά, έχουμε και εγχώρια δυναμική προσθήκη που ανοίγει την ακόλαστη αυτή βραδιά. Μια από τις πλέον ταιριαστές, κατά την ταπεινή αποψάρα του κυρίου που υπογράφει αυτές τις γραμμές: τους INCINERATION A.D.. Οι νεόκοποι black/thrashers, με είχαν αφήσει θυμάμαι στο περσινό Athens Extreme Festival με τις καλύτερες των εντυπώσεων (μπορείς να διαβάσεις την εκτεταμένη τότε ανταπόκρισή μου, όπως και το σχετικό άρθρο που σε προετοίμαζε τότε). Οριακά τρίτος χρόνος ύπαρξης των κυρίων, με το “Goatfuck Armageddon blasphemy” EP να έχει ξεκινήσει με το δεξί τη καριέρα τους, αφήνοντας παράλληλα υποσχέσεις για ακόμα περισσότερα πράγματα στουντιακά και συναυλιακά. Πραγματικά ανυπομονώ να δω πόσο έχουν εξελιχθεί από τη τελευταία φορά!

Άμα εσύ που έφτασες ως εδώ, χαμογέλασες και εν τέλει γούσταρες με τα όσα διάβασες πως μας περιμένουν, ο έξτρα λόγος, είναι δικός σου! Ραντεβού στο pit!

Γιάννης Σαββίδης

A day to remember… 14/10 [EXODUS]

0
Exodus

Exodus

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Blood in, blood out” – EXODUS
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2014
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: EXODUS
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά –  Steve “Zetro” Souza
Κιθάρες – Gary Holt, Lee Altus
Μπάσο – Jack Gibson
Drums – Tom Hunting

Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι πειραματισμοί των θρυλικών thrashers EXODUS με την διλογία “The atrocity exhibition: Exhibit A” και “ Exhibit B: The human condition” που κυκλοφόρησαν το 2007 και 2010 αντίστοιχα, ξένισαν αρκετά τους οπαδούς των Αμερικανών. Αυτό ήταν κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τη μπάντα και κυρίως από τον ηγέτη τους, Gary Holt.  Έτσι, η απόφαση για το νέο άλμπουμ ήταν ειλημμένη. Επιστροφή σε πιο straight forward καταστάσεις, λιγότερους πειραματισμούς και, αν υπήρχε η δυνατότητα, ένα άλμπουμ μικρότερο σε διάρκεια από τα δύο προαναφερθέντα που, κάπου κούραζαν τον ακροατή. Οι βάσεις για το νέο, δέκατο άλμπουμ των EXODUS (δεν υπολογίζουμε την επανηχογράφηση του “Bonded by blood” που κυκλοφόρησε το 2008 με τον τίτλο “Let there be blood”) άρχισαν να μπαίνουν στα μισά του 2012 με σκοπό να το κυκλοφορήσουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Όμως , όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει.

Η κυκλοφορία του άλμπουμ μπαίνει στον πάγο, καθώς μετά και τον χαμό του Jeff Hanneman το 2013, οι υποχρεώσεις του Holt με τους SLAYER και τις περιοδείες μαζί τους, αυξήθηκαν κατακόρυφα. Με τα πολλά, και ενώ οι ηχογραφήσεις ολοκληρώνονται, τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς οι EXODUS ανακοινώνουν λιτά την απόλυση του Rob Dukes και την επιστροφή του Steve “Zetro” Souza στα φωνητικά. Και δεν μένουν μόνο σε αυτό αλλά ο Souza αναλαμβάνει να ηχογραφήσει εκ νέου τα φωνητικά στο νέο άλμπουμ, καθώς ο Dukes είχε ήδη ηχογραφήσει τα δικά του μέρη.

Ο δίσκος, με τίτλο “Blood in, blood out” κυκλοφορεί σαν σήμερα τον Οκτώβριο του 2014 και με ένα πρώτο άκουσμα, ακούγεται σαν η φυσική συνέχεια του “Tempo of the damned” του 2004, στο πιο τσαμπουκαλεμένο και φρενιασμένο ύφος όμως. Οι πειραματισμοί εδώ όντως πάνε περίπατο και ηχητικά το άλμπουμ ακούγεται σαν ένα κράμα του “Tempo of the damned” και του “Shovel headed kill machine”. Με μια λέξη, μακελειό!

Δύσκολα να βρει κανείς κάποια κακή στιγμή στο “Blood in, blood out”. Τα τρία πρώτα κομμάτια, δηλαδή τα “Black 13”, το ομώνυμο και το “Collateral damage” δημιουργούν έναν ηχητικό όλεθρο και αποτελούν την ονείρωξη κάθε thrasher που σέβεται τον εαυτό του. Από εκεί και πέρα, προσωπικά ξεχωρίζω το “Salt the wound” για συναισθηματικούς λόγους και οπωσδήποτε το τελευταίο “Food for the worms”, ένα από τα πιο γρήγορα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ οι EXODUS, με φρενήρες solo που θυμίζει SLAYER. Πολύ μεγάλη μου αδυναμία επίσης το “Honor killings”, ένα κομμάτι που έχει γραφτεί εξ ολοκλήρου από τον Lee Altus. Προφανώς και τα υπόλοιπα κομμάτια στέκονται πολύ καλά, ίσως τα “Body harvest” και “BTK” (ή αλλιώς “Bind, Torture, Kill”) να είναι ελαφρώς κατώτερα των υπολοίπων αλλά τα κολασμένα “Wrapped in the arms of rage”, “My last nerve” και “Numb” που αγγίζουν τις παρυφές του old school thrash metal αποζημιώνουν τον ακροατή και με το παραπάνω.

Η διάρκεια του άλμπουμ, λίγο παραπάνω από μία ώρα, δεν ενοχλεί αλλά κυλάει αβίαστα, εκπληρώνοντας άλλον ένα στόχο της μπάντας. Κλείνοντας, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στην εκπληκτική απόδοση των Holt / Altus (άνετα ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά thrash δίδυμα αυτή τη στιγμή στο χώρο)  με τα riffs και τα solos να καθηλώνουν αλλά και στον φανταστικό Tom Hunting που βάζει τα γυαλιά σε πολλούς νεότερους ντράμερ. Πραγματικά ισοπεδωτικός και αν αμφιβάλλετε, ακούστε το “Food of the worms” σε πρώτη φάση και μετά συζητάμε.

Εν κατακλείδι το “Blood in, blood out” είναι μια πολύ δυναμική δουλειά από τους EXODUS που, όχι μόνο πιστοποίησε ότι δεν έχουν ξοφλήσει όπως πίστευαν ορισμένοι, αλλά άνοιξε διάπλατα το δρόμο για το ακόμα καλύτερο “Persona non grata” που ακολούθησε, αλλά για αυτό θα τα πούμε όταν έρθει η ώρα. Μέχρι τότε, ακούμε στο repeat το άλμπουμ μέχρι τελικής πτώσεως, και όπως λέει και ο στίχος στο ομώνυμο κομμάτι

“Tonight we’re gonna rage and make Paul Baloff proud”

Did you know that:

  • Τρεις είναι οι guest εμφανίσεις στο άλμπουμ. Η πρώτη, του Dan the Automator στην εισαγωγή του εναρκτήριου “Black 13” με τα hip hop (!) περάσματα, του Chuck Billy των TESTAMENT που αναλαμβάνει τα… γρυλίσματα στο “BTK” και, τρίτη και πιο σημαντική, αυτή του solo του Kirk Hammett των METALLICA στο “Salt the wound”. Είναι η πρώτη ηχογράφηση του Hammett με τη παλιά του μπάντα μετά τα δύο πρώτα demos τους.
  • Όπως αναφέραμε παραπάνω, το άλμπουμ είχε ηχογραφηθεί με τον Rob Dukes πριν την απόλυση του. Κάποια δείγματα από αυτές τις ηχογραφήσεις μπορούν να βρεθούν στο διαδίκτυο.
  • Και μια που αναφερόμαστε στην απόλυση του Dukes, να προσθέσουμε ότι ο τραγουδιστής ήταν έξαλλος τόσο με τον Holt όσο και με τον Chuck Billy, θεωρώντας μάλιστα τον δεύτερο βασικό υπαίτιο για την απόλυση του. Το ψυχρό κλίμα ανάμεσα στον Dukes και τους πρώην συνεργάτες του κράτησε μέχρι το 2017 οπότε και ανέβηκε στη σκηνή μαζί τους μαζί και με τον πρώην κιθαρίστα τους Rick Hunolt, και αφού δόθηκαν οι αμοιβαίες εξηγήσεις, πλέον διατηρούν πολύ φιλικές σχέσεις.
  • Αν και το άλμπουμ είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί, ο Souza πρόλαβε να γράψει μαζί με τους Gibson και Altus το κομμάτι “Body harvest”.
  • Στις limited εκδόσεις του άλμπουμ υπάρχουν και δύο διασκευές, η μια στο “Protect not dissect” των THE VARUKERS και η άλλη στο “Angel of death” των ANGEL WITCH. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη δεύτερη διασκευή αναλαμβάνει τα φωνητικά ο ντράμερ Tom Hunting. Θυμίζουμε εδώ ότι ο Hunting ήταν ο πρώτος τραγουδιστής της μπάντας από το 1979 μέχρι το 1980. Παράλληλα, σε κάποιες εκδόσεις, το άλμπουμ συνοδεύεται και με ένα DVD με το making of του δίσκου και αρκετό live υλικό.
  • Το “Blood in, blood out” θεωρείται μέχρι στιγμής το πιο επιτυχημένο άλμπουμ των EXODUS σε πωλήσεις, φτάνοντας μέχρι τη θέση 32 του Billboard.

Θοδωρής Κλώνης

Weekly metal meltdown (5–11/10)

0
weekly

weeklyWeekly Metal Meltdown και αυτήν την εβδομάδα, με την ανασκόπηση των νέων τραγουδιών που κυκλοφόρησαν και από επερχόμενες κυκλοφορίες που περιμένουμε με ενδιαφέρον. Σ’ αυτήν την εκδοχή, παρουσιάζουμε μερικά από τα πιο πολυαναμενόμενα τραγούδια, που βγήκαν από τις 5 έως τις 11 Οκτωβρίου.

Dream Theater
Photo by Mark Maryanovich

Ξεκινάμε με την περίπτωση των DREAM THEATER, που έδωσαν στη δημοσιότητα το πρώτο τραγούδι τους με τον Mike Portnoy στη σύνθεσή τους, μετά από 15 χρόνια. Ο λόγος για το “Night terror”, που θα συμπεριλαμβάνεται στο 16ο άλμπουμ τους, “Parasomnia”, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 7 Φεβρουαρίου και όλες τις λεπτομέρειες γύρω από αυτό, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ.

Photo by Ben Alexis

Στις 15 Νοεμβρίου κυκλοφορεί από τη Napalm Records, ο νέος δίσκος των AS I LAY DYING, ενός από τα κορυφαία σχήματα του metalcore και θα έχει τίτλο “Through storms ahead”. Ήδη έχουν βγει τρία single και πλέον έχουμε διαθέσιμο και το τέταρτο, που αφορά το κομμάτι “Whitewashed tomb”, το video clip του οποίου, μπορείτε να δείτε από κάτω.

Photo by Jens Howorka

H πρώτη κυκλοφορία της εταιρίας RPM/ROAR, θα είναι ο νέος δίσκος των Γερμανών heavy metallers, GRAVE DIGGER, που θα ονομάζεται “Bone collector” και θα κυκλοφορήσει στις 17 Ιανουαρίου. Την παραγωγή, μίξη και mastering, έχει κάνει ο ίδιος ο ηγέτης και τραγουδιστής του σχήματος, Chris Boltendahl, ενώ το άλμπουμ σηματοδοτεί και την 45η επέτειο του γκρουπ. Το πρώτο single/video clip είναι για το τραγούδι “Kingdom of skulls”.

Photo by 360Grad Design

Εκεί που λέγαμε ότι στο τέλος της χρονιάς δεν κυκλοφορούν δίσκοι, οι “zombie metallers” DOMINUM, ανακοίνωσαν ότι ο νέος δίσκος τους, “The dead don’t die”, θα είναι διαθέσιμος στις 27 Δεκεμβρίου από τη Napalm Records. Στο ομώνυμο τραγούδι, που ουσιαστικά βασίζεται σ’ ένα κλασικό νανούρισμα, έχουν guest, τον mastermind των FEUERSCHWANZ, Ben Metzner. Δείτε το video από κάτω.

Η νέα μπάντα του Neal Morse, έχει τον ευρηματικότατο τίτλο… NEAL MORSE & THE RESONANCE και στις 8 Νοεμβρίου θα βγάλει το άλμπουμ “No hill for a climber”, από την Inside Out Music. Αυτή τη φορά, ο Morse πήρε τέσσερις νεαρούς μουσικούς από την περιοχή που μένει, στο Tennessee και το δεύτερο single μέσα από το δίσκο είναι το “Thief”. Αμφιβάλλουμε αν θα υπάρξει άλλο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, αφού έχει πέντε τραγούδια, δύο εκ των οποίων έχουν 28 και 22 λεπτά διάρκεια!!!

Ο frontman των ALMIGHTY και BLACK STAR RIDERS, Ricky Warwick, ανακοίνωσε το νέο του σόλο άλμπουμ, “Blood ties”, για τις 14 Μαρτίου από την Earache και το πρώτο single, είναι το “Don’t leave me in the dark”, με καλεσμένη τη Lita Ford. Στο δίσκο, υπάρχουν επίσης guest συμμετοχές από τον Billy Duffy (THE CULT) και τον Charlie Starr (BLACKBERRY SMOKE).

Photo by Darren Craig

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τον προηγούμενο σόλο δίσκο του Jerry Cantrell, κιθαρίστα και τραγουδιστή των ALICE IN CHAINS. Το “I want blood”, είναι έτοιμο για κυκλοφορία στις 18 Οκτωβρίου από την Double J Music, σε παραγωγή του ίδιου του καλλιτέχνη και του Joe Barresi (Tool, Queens of the Stone Age, Melvins). Στο μπάσο συμμετέχουν οι Duff McKagan (Guns N’Roses) και Robert Trujillo (Metallica), ντράμερ είναι οι Gil Sharone (Team Sleep, Stolen Babies) και Mike Bordin (Faith No More), ενώ στα δεύτερα φωνητικά βρίσκουμε τους Lola Colette and Greg Puciato (Better Lovers, ex-Dillinger Escape Plan). Από κάτω, βλέπουμε το visualizer video για το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου.

Photo by F. Scott Schafer

Κλείνουμε με το 15λεπτο director’s cut video των ICE NINE KILLS, για το τραγούδι “A work of art”, που θα συμπεριλαμβάνεται στο soundtrack της ταινίας τρόμου “Terrifier 3”. Στο μπάσο μπορούμε να δούμε και τον Shavo Odadjian των SYSTEM OF A DOWN, καθώς και πρωταγωνιστές από τα προηγούμενα μέρη της ταινίας.

Ραντεβού την ερχόμενη εβδομάδα με όλα τα σημαντικά νέα τραγούδια!

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece