Monday, April 27, 2026




Home Blog Page 154

CATEGORY 7 – “Category 7” (Metal Blade)

0
Category 7

Category 7

Μία σύμπραξη μουσικών από διαφορετικά metal συγκροτήματα αποτελούν οι CATEGORY 7, με αρκετή προϋπηρεσία στο βιογραφικό τους αλλά όχι στο βαθμό ώστε να χαρακτηριστούν supergroup. Οι κιθαρίστες Phil Demmel (KERRY KING, MACHINE HEAD, VIO-LENCE) και Mike Orlando (ADRENALINE MOB) μαζί με τον μπασίστα Jack Gibson (EXODUS), τον Jason Bittner (SHADOWS FALL, OVERKILL, FLOTSAM & JETSAM) στα τύμπανα και την απόλυτη metal φωνή του John Bush (ARMORED SAINT, ANTHRAX) κυκλοφορούν χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες ένα μεστό heavy metal άλμπουμ που σίγουρα το τελικό αποτέλεσμα λόγω της εμπειρίας τους δύσκολα πιστεύεις πως πρόκειται για ντεμπούτο.

Παρά το thrash metal background των περισσοτέρων, οι CATEGORY 7 κινούνται σε ένα πιο ευρύ metal πεδίο, διατηρώντας τη thrash ορμή αλλά προσανατολισμένοι στην πιο μελωδική και groove πλευρά του ήχου χωρίς να υποπίπτουν σε μοντερνισμούς που θα τους έκαναν να ακούγονται γραφικοί. Με αρκετή εξωστρέφεια στις κιθάρες, που εκφράζεται τόσο με εμβόλιμα lead και μακροσκελέστατα -ιδανικά για playthrough video στο YouTube- επιδέξια solo, κάποια ευφάνταστα riff που κάποια από αυτά φέρνουν σε TESTAMENT και με το rhythm section να ακούγεται στιβαρό καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, είναι αυτή η χροιά και το γρέζι του John Bush που αναβαθμίζει το συνολικό αποτέλεσμα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που λόγω του Bush το μυαλό πάει στις τελευταίες δουλειές των ARMORED SAINT ή στη θητεία του με τους ANTHRAX αλλά οι CATEGORY 7 δείχνουν πως μπορούν να δημιουργήσουν καλά τραγούδια και κυρίως  ικανοί για κάτι ακόμα καλύτερο αν καταφέρουν να μακροημερεύσουν σαν συγκρότημα.

7 / 10

Κώστας Αλατάς

PLAGUE OF MURDER – “From ashes to embers” (self-financed EP)

0
Plague Of Murder

Plague Of Murder

Τους PLAGUE OF MURDER τους είχα ακούσει στα δύο standalone singles που είχαν κυκλοφορήσει πριν την πανδημία και μου άρεσε το ύφος τους, κάτι σαν AMORPHIS meets SENTENCED meets KATATONIA.

Η πεντάδα από την Αθήνα, επαναδραστηριοποιήθηκε, λοιπόν και κυκλοφόρησε ένα EP πέντε κομματιών (για την ακρίβεια 4+1, αφού το “From ashes to embers” είναι ουσιαστικά ένα ατμοσφαιρικό outro. Ηχητικά, φαίνονται απόλυτα κατασταλαγμένοι στον Σκανδιναβικό ήχο, κρατώντας κάποια πιο gothic στοιχεία που είχαν, αλλά αυτή τη φορά έχουν μπολιάσει τη μουσική τους με μπόλικους DARK TRANQUILLITY, THE HALO EFFECT, AT THE GATES και γενικότερα τον Σουηδικό melodic death metal ήχο, που φαίνεται, τελικά, να τους ταιριάζει και περισσότερο, δίχως να αφήνουν απ’ έξω κάποιες πιο «ξώφαλτσες» metalcore αναφορές, ούτε όμως και τους PARADISE LOST (σ.σ. αυτοί είναι εκτός Σκανδιναβίας, αλλά δεν πειράζει!) σε κάποια σημεία στα καθαρά φωνητικά.

Θεωρώ ότι και τα τέσσερα κομμάτια που έχει το EP, είναι πάρα πολύ αξιόλογα, δείχνουν ένα συγκρότημα που γνωρίζει που πατάει, τι ζητάει και ποιος είναι τελικά ο ήχος που του ταιριάζει, κάτι που με κάνει απόλυτα αισιόδοξο, πως όταν με το καλό κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένο άλμπουμ, θα είναι μία πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Πρόσημο θετικότατο και περιμένουμε.

Σάκης Φράγκος

LINKIN PARK: Επιστρέφουν με νέα σύνθεση, μουσική και περιοδεία

0
Photo by James Minchin III
Photo by James Minchin III

Μετά από επτά χρόνια, οι LINKIN PARK, αποτελούμενοι από τους Mike Shinoda, Brad Delson, Dave “Phoenix” Farrell και Joe Hahn καθώς και τα καινούργια μέλη, την Emily Armstrong (DEAD SARA) στα φωνητικά και τον Colin Brittain πίσω από τα τύμπανα, επιστρέφουν με ολοκαίνουρια μουσική.

Μερικές ώρες νωρίτερα έδωσαν στη δημοσιότητα νέο single με τίτλο “The emptiness machine” και βίντεο, πραγματοποίησαν και μία παγκόσμια παράσταση σε livestream ενώ ανακοίνωσαν κι έξι συναυλίες σε Λος Άντζελες, Νέα Υόρκη, Αμβούργο, Λονδίνο, Σεούλ και Μπογκοτά, στα πλαίσια της περιοδείας τους “From Zero World Tour.”

Όλα αυτά εν αναμονή της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, “From Zero” που έχει προγραμματιστεί για τις 15 Νοεμβρίου.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο του single εδώ:

MÖTLEY CRÜE: Κυκλοφορούν επετειακή επανέκδοση του “Dr. Feelgood” με αφορμή τα 35 χρόνια από την κυκλοφορία του

0
Motley Crue

Motley Crue

Ένα από τα σημαντικότερα ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του ’80 αλλά και γενικότερα στην ιστορία της ροκ μουσικής, το “Dr Feelgood”, συμπλήρωσε 35 χρόνια από την κυκλοφορία του.

Η θρυλική αυτή κυκλοφορία των MÖTLEY CRÜE ήταν αυτή που τους έδωσε την πρωτιά στο Billboard 200 και που έχοντας σημειώσει εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις (έξι φορές πλατινένιο) γιγάντωσε την φήμη τους καθιστώντας τους superstar παγκοσμίου εμβέλειας.

Ορισμένα από τα τραγούδια του δίσκου έχουν εκατομμύρια προβολές, ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί σε διαφημίσεις, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια.

Η παγκόσμια περιοδεία του “Dr Feelgood” ξεκίνησε από το θρυλικό πλέον “Moscow Music Peace Festival” της Ρωσίας και μέχρι τα τέλη των 90s η μπάντα είχε παίξει σε πάνω από 100 συναυλίες μπροστά σε περισσότερους από δύο εκατομμύρια αφοσιωμένους θαυμαστές, ενώ και μέχρι σήμερα κάποια κλασικά τραγούδια από το άλμπουμ, βρίσκονται στα setlist τους και ωθούν τον κόσμο να γεμίζει στάδια και αρένες προκειμένου να τα ακούσουν live.

Θέλοντας λοιπόν να γιορτάσουν την επέτειο αυτή, οι MÖTLEY CRÜE κυκλοφορούν ένα περιορισμένης έκδοσης box set, διαθέσιμο σε LP και CD, με τη remastered έκδοση του αυθεντικού άλμπουμ, καθώς και σπάνια demos και live κομμάτια. Το box set περιλαμβάνει επίσης ένα 24σέλιδο αντίγραφο βιβλίου περιοδείας με φωτογραφίες από ζωντανές εμφανίσεις και παρασκήνια που δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ πριν, αντίγραφο του προγράμματος περιοδείας του “Dr. Feelgood”, αφίσα, έμβλημα, backstage pass, φυλλάδιο ζωντανών εμφανίσεων, press kit  και πέννα κιθάρας.

Εκτός από το box set, θα υπάρχει και μια deluxe streaming έκδοση και διάφορες εκδοχές για τους λάτρεις του βινυλίου: αποκλειστική έγχρωμη έκδοση για ανεξάρτητους λιανοπωλητές, εναλλακτική έγχρωμη έκδοση με 3D εξώφυλλο με special εφέ, βινύλιο picture disc, καθώς και κλασικό μαύρο βινύλιο. Τέλος, η επετειακή έκδοση θα είναι επίσης διαθέσιμη σε CD με 3D εξώφυλλο, καθώς και σε απλό CD. Όλες οι εκδόσεις διαθέτουν επανασχεδιασμένο εξώφυλλο.

Photo credit: William Hames

SCORPIONS: Άσχημο ατύχημα για τον κιθαρίστα τους, Matthias Jabs

0
Matthias

Matthias

Τον περασμένο μήνα, οι SCORPIONS αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τις προγραμματισμένες εμφανίσεις τους στην πατρίδα τους, εξαιτίας ενός τραυματισμού του κιθαρίστα τους Matthias Jabs, ο οποίος χρειάστηκε να υποβληθεί σε εγχείρηση και ακολούθως σε πρόγραμμα αποκατάστασης.

Πριν λίγες μέρες ο μουσικός εξέδωσε μια ανακοίνωση σχετικά με την κατάστασή της υγείας του,  στην οποία είπε ότι έπεσε από τις σκάλες τις παραθεριστικής του κατοικίας με αποτέλεσμα να σπάσει το μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού του σε δύο σημεία, καθώς και τη φτέρνα του αριστερού ποδιού του οπότε χρειάστηκε να κάνει επεμβάσεις με τους καλύτερους ειδικούς που μπόρεσε να βρει στο Αμβούργο. Πρόσθεσε ότι τώρα ξεκινά την φυσική αποκατάσταση ώστε να αναρρώσει πλήρως και πως θα κάνει τα πάντα προκειμένου να παίξει ξανά κιθάρα επί σκηνής όσο πιο σύντομα, ενώ κλείνοντας ζήτησε συγνώμη αφού οι συναυλίες του Σεπτεμβρίου θα πρέπει να ακυρωθούν επίσης, εξέφρασε όμως την αισιοδοξία του ότι θα επιστρέψει πολύ σύντομα.

Όλες οι εμφανίσεις που ακυρώνονται αφορούν τη Γερμανία.

Μα γιατί αγαπάμε τόσο τους PAVLOV’S DOG;

0
Pavlov's Dog

Pavlov's Dog

Υπάρχουν συγκροτήματα τα οποία χαρακτηρίζονται διεθνώς ως “one hit wonder”, διότι ότι και να έκαναν στην καριέρα τους, έγιναν διάσημα από ένα και μόνο τραγούδι στο ευρύ κοινό. Και υπάρχουν δεκάδες τέτοια παραδείγματα. Δεν έχει καμία σημασία η προηγούμενη ή η επόμενη δισκογραφία τους, δεν έχει καμία σημασία η ποιότητά τους, δεν έχει καμία σημασία εάν έχουν πολύ καλύτερα τραγούδια, εν κατακλείδι δεν έχει σημασία τίποτα. Εκτός από αυτή τη μία στιγμή της μουσικής τους πορείας η οποία τους οδήγησε στην κορυφή, τους άφησε στην ιστορία και ένα συγκεκριμένο τραγούδι τους, το έμαθε όλος ο κόσμος, ακόμα και εάν δεν έμαθε ποτέ ούτε καν ούτε το όνομα της μπάντας.

Θέλετε μερικά παραδείγματα; BARCLEY JAMES HARVEST – “Poor man’s moody blues”, STYX – “Boat on the river”, RAM JAM – “Black Betty”, MOUNTAIN – “Mississippi Queen”, SNIFF ‘N’ THE TEARS – “Driver’s Seat”, CUTTING CREW – “I just died in your arms tonight”, THE KNACK – “My Sharona”, GEORGIA SATELLITES – “Keep Your Hands to Yourself”, EUROPE – “The final countdown”, COCKNEY REBEL – “Sebastian” και για να έρθουμε στα δικά μας PAVLOV’S DOG – “Julia” ένα από τα μεγαλύτερα one hit wonder songs ειδικά για την Ελλάδα. Μπορεί ο φίλος σας που γουστάρει Φουρέιρα να μην έμαθε ποτέ τον David Surkamp και τους PAVLOV’S DOG αλλά το “Julia” το γνωρίζει, όπως το γνωρίζει και η ξαδέρφη σας στο χωριό που ακούει κλαρίνα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Είτε το θέλουμε είτε όχι, το “Julia” είναι μια από τις μπαλάντες που στην Ελλάδα απέκτησε μυθικές διαστάσεις. Τοι ακούς πάντα στο ράδιο, το έβρισκες πάντα σε μουσικές συλλογές, έμπαινε πάντα στα πάρτι, ήταν και είναι τραγούδι ομογάλακτο του “Holiday”, του “Epitaph”, του “Soldier of fortune”, του “Temple of the king” και του “Dust in the wind”.

Λόγω όμως του “Julia” και όλοι εμείς ασχοληθήκαμε με την μπάντα, η αλήθεια να λέγεται και όποιος σας πει ότι άκουσε πχ πρώτα το “Late November”, είναι μεγάλος …όφις!!! Όπως επίσης αλήθεια είναι πως οι PAVLOV’S DOG έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό κοινό, η οποία ξεπερνάει το συνηθισμένο ενδιαφέρον για συγκροτήματα, σχετικά μικρού βεληνεκούς και αυτό το λέω γιατί μπορεί να μην έγιναν SCORPIONS ή URIAH HEEP για εμάς, αλλά έχουν έρθει άλλες 4 φορές για live στην Ελλάδα και πάντα οι χώροι είναι γεμάτοι! Γιατί πάντα σε ροκ σταθμούς θα τους ακούσουμε στο play list, γιατί πάντα το “Song dance” θα ακουστεί στα ροκάδικα και πάντα σε μια κουβέντα μόλις αναφερθούν όλοι θα μιλήσουν με σεβασμό γι’ αυτούς.

Στη χώρα μας δεν νοείται να είσαι ροκάς ή ακόμα και μεταλλάς χωρίς να αποτίνεις φόρο τιμής σε αυτή τη μπάντα. Και είναι σωστό. Οι PAVLOV’S DOG, με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ, πάντα ήταν το κρυφό διαμάντι, αυτό το περίφημο άγνωστο αλλά καταπληκτικό συγκρότημα στις δισκοθήκες των μεγαλύτερών μας για το οποίο ήταν υπερήφανοι. Ήταν η περίπτωση «Ρε πιτσιρίκο, ποιο “Julia”, για άκου και αυτό εδώ», η περίπτωση «Καλοί οι DEEP PURPLE, αλλά αυτοί εδώ δεν παίζουν σαν κανέναν άλλον», η περίπτωση που όταν έμπαινες σε ένα δισκάδικο και ήθελες κάτι πιο ψαγμένο, αυτοί ήταν από τις πρώτες επιλογές που σου έδιναν. Και πανάθεμά με, ήταν ακριβώς αυτές όλες οι περιπτώσεις! Ήταν τόσο καλοί, τόσο διαφορετικοί, με τόσα ωραία τραγούδια και σε άρπαζαν πάντα από τα μούτρα με τις πρωτότυπες και πανέξυπνες ενορχηστρώσεις τους. Πιο πλούσιοι από τους KANSAS, πιο τσαχπίνηδες από τους URIAH HEEP, ψαγμένοι σαν τους LUCIFER’S FRIEND και ξαδέρφια των SUPERTRAMP, κοίταξαν στα μάτια τους JETHRO TULL και όταν θέλανε (πιο σπάνια) ήταν δυναμικοί σαν τους DEEP PURPLE. Η ιδιαίτερη μουσική τους πρόταση είναι μια μοναδική μίξη progressive και art rock, έχει folk περάσματα, κλασική μουσική με την χρήση πιάνου και βιολιού, πολύ λυρισμό και φοβερές μελωδίες σε συνδυασμό με την πολλές φορές δραματική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν.

Από την άλλη η φήμη τους διαδόθηκε εδώ στην χώρα μας και για ακόμα μερικούς λόγους. Fake news που λέμε και στο χωριό μου. Πρώτον ότι είχαν γυναίκα τραγουδιστή και για πολλά χρόνια οι επιφανειακοί ακροατές αυτό το είχαν για δεδομένο. Δεύτερον ότι ο David Surkamp αυτοκτόνησε από τον καημό του για την Julia! Αυτό το δεύτερο για να σας πω τη πάσα αλήθεια, θυμάμαι τον εαυτό μου να το λέει πολλές φορές σε παρέες, όταν ήθελα, μικρός, να κάνω τον ψαγμένο και τον γνώστη, ή όταν ήθελα να κάνω εντύπωση τέλος πάντων… Αυτές οι φήμες όμως βοήθησαν την υστεροφημία τους στην Ελλάδα με αποτέλεσμα γύρω από την μπάντα να κτίσουμε έστω και με αθώα ψέματα (όπως φυσικά αποδείχτηκε εκ των υστέρων) έναν θρύλο.

Οι PAVLOV’S DOG για δεκαετίες στην Ελλάδα ήταν η μυστηριώδης και χαμένη μπάντα με το “Julia” και τα καταπληκτικά άλλα τραγούδια τους τα οποία ήταν όμως μόνο για τους πιο ψαγμένους. Ένα κρυφό μικρό ιερό ροκ δισκοπότηρο. Αν και δεν φυσικά έφτασαν ποτέ το επίπεδο εμπορικής επιτυχίας άλλων συγκροτημάτων, παρέμειναν πιστοί στο ιδιαίτερο και πρωτότυπο ύφος τους και αυτή η αυθεντικότητα τους έκανε ακόμα πιο αγαπητούς στους Έλληνες οπαδούς τους. Ένα συγκρότημα που, παρά τις δυσκολίες και τις αναποδιές που βρήκε στον δρόμο του, κατάφερε να δημιουργήσει ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο ήχο, πολύ κοντινό στα ροκ γούστα του Ελληνικού κοινού το οποίο εκτίμησε αυτή τη μοναδικότητα τους και συνεχίζει να κάνει το ίδιο μέχρι και σήμερα.

Οι PAVLOV’S DOG για εμάς εδώ στην Ελλάδα έχουν όλο τον ρομαντισμό των ‘70s ακόμα, έχουν όλο το ροκ μυστήριο μιας μοναδικής (σχεδόν underground) μπάντας, έχουν ένα κομμάτι της εφηβείας του Έλληνα ροκά που ποτέ δεν το απόβαλε μέσα από την ψυχή του. Έχουν όλη την αγνότητα που θέλουμε από ένα συγκρότημα, το οποίο διαθέτει όλα όσα ακριβώς του αποδίδουμε (αδίκως ή δικαίως) για ότι έχουμε φτιάξει μόνοι μας, ως «μυθικό» και «θρυλικό» στην αραχνιασμένη μουσική αποθήκη του μυαλού μας. Για όλα αυτά, στις 10 Σεπτεμβρίου θα τους δώσουμε στα χέρια τους ξανά τα κλειδιά, να ανοίξουν για ακόμα μια αφορά αυτή την αποθήκη του μυαλού μας με τα τραγούδια τους ..

Δημήτρης Σειρηνάκης

DARK FUNERAL interview (Heljarmadr)

0
Dark Funeral

Dark Funeral

“30 years of exercising black arts”

Οι θρυλικοί Σουηδοί blacksters DARK FUNERAL επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από 8 ολόκληρα χρόνια, στις 22 Σεπτεμβρίου στο Gagarin205. Το ROCK HARD, άδραξε την ευκαιρία να μιλήσει με τον frontman της μπάντας Heljarmadr εν μέσω της περιοδείας τους, σε μια λιτή και απέριττη συζήτηση για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των DARK FUNERAL. Απολαύστε τον!

Καλησπέρα Heljarmadr και καλωσήρθατε ROCK HARD. Επιστρέφετε στην Ελλάδα μετά από 8 χρόνια και για τέταρτη φορά συνολικά στη καριέρα σας (1998, 2012, 2016 οι προηγούμενες). Το πρώτο ερώτημα είναι: γιατί αργήσατε τόσο πολύ;
Γεια σου και ευχαριστώ. Λοιπόν, περιοδεύαμε πολύ και εν τέλει εξαρτάται από τους τοπικούς διοργανωτές. Οπότε θα μπορούσα να επιστρέψω την ερώτηση σε εκείνους: γιατί πήρε σε ΕΚΕΙΝΟΥΣ τόσο καιρό να μας καλωσορίσουν πίσω;

Ποιες οι αναμνήσεις της μπάντας από εκείνες τις συναυλίες, δεδομένου ότι ήταν τρεις διαφορετικές φάσεις της καριέρας της; Διαφορετικά support, διαφορετικοί χώροι, διαφορετική σύνθεση πιθανότατα.
Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη τελευταία, μια και οι προηγούμενες επισκέψεις ήταν πριν το καιρό μου στη μπάντα. Είμαι ο καινούργιος ακόμα, γιορτάζοντας δέκα χρόνια στους DARK FUNERAL φέτος. Προσωπικά, αγαπώ την Ελλάδα για πολλούς λόγους, έχω πολλούς καλούς φίλους εκεί, η Ελλάδα έχει μια σπουδαία black metal σκηνή από τις παλιές εποχές και έχει τόσα πράγματα να δεις από ιστορικής πλευράς.   

Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας οδήγησαν στο να επανηχογραφήσετε το πρώτο σας EP, πέρα από τους εορταστικούς (30η επέτειος και πάει λέγοντας);
Νιώσαμε ότι θα ήταν σπουδαίο να το κάνουμε, αντί να επανακυκλοφορήσουμε την αυθεντική έκδοση ξανά. Νομίζω πως είναι τεράστια τιμή για εμάς που δεν ήμασταν στην αυθεντική κυκλοφορία, το να γίνουμε κομμάτι αυτής της κληρονομιάς.

Πως ήταν το να επισκέπτεστε εκ νέου το πρώιμο υλικό με την εμπειρία 30ετίας στη πλάτη σας; Θα πρέπει να ήταν μια μοναδική εμπειρία.
Πρωτοάκουσα το EP όταν είχε βγει και ήμουν ένας μικρός έφηβος και το λάτρεψα, μαζί με το ντεμπούτο full-length που βγήκε λίγα χρόνια μετά (σ.σ.: “Secrets of the black arts” – 1996), οπότε όπως ανέφερα και προηγουμένως, ήταν τεράστια χαρά να μπορώ να κάνω αυτά τα κομμάτια στο studio και να βάλω τις δικές μου πινελιές στα κομμάτια που άκουγα για τόσο καιρό. Χώρια που τα παίζουμε διαρκώς live στα χρόνια μου στους DARK FUNERAL. Είναι έπος!

Ξέρεις, πολλές μπάντες έχουνε επανηχογραφήσει το πρώιμο τους υλικό (ή να το έχουν επισκεφτεί εκ νέου με κάποιο τρόπο), αλλά η προσέγγιση διαφέρει από μπάντα σε μπάντα. Ποια ήταν η δική σας προσέγγιση στη διαδικασία αυτή;
Δεν προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε τον τροχό σε καμία περίπτωση, αλλά κάναμε μια εκδοχή που ήταν ανανεωμένη αλλά και πάλι πιστή στο αυθεντικό. Το σημαντικό κομμάτι αυτού είναι ότι δεν αντικαθιστούμε το αυθεντικό, αλλά προσθέτουμε κάτι επιπλέον στη κυκλοφορία. Πολλοί νεότεροι είναι πιο οικείοι με το τωρινό line up και αυτός είναι ένας σπουδαίος τρόπος να τους δείξουμε αυτά τα τραγούδια.

Το τελευταίο σας άλμπουμ “We are the apocalypse” είναι ήδη 2,5 ετών. Πως το βλέπεις σε σχέση με την λοιπή δισκογραφία των DARK FUNERAL, τώρα που έχετε κάνει και αρκετές περιοδείες για να το υποστηρίξετε;
Ο χρόνος “πετάει” πραγματικά! Είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό το άλμπουμ και συμπεριλαμβάνουμε πολλά κομμάτια του στο setlist τα τελευταία χρόνια και πιστεύω ότι κάποια λίγο πολύ θα θεωρηθούν και κλασσικά όσο περνάνε τα χρόνια.

Είναι πολύ νωρίς για να αρχίσουμε να συζητάμε για επόμενο δίσκο ή υπάρχει κάτι στα σκαριά;
Ναι, δουλεύουμε καινούργιο υλικό μεταξύ περιοδειών, θα σας πούμε περισσότερα επ’ αυτού όταν έχουμε όντως κάτι να πούμε. Αυτή τη στιγμή, είναι περισσότερο μέρη και ιδέες για κομμάτια.

30 χρόνια DARK FUNERAL, 7 full-length άλμπουμ, 2 EP, 2 DVD, ποιο είναι το ένα συστατικό στη μπάντα που σας κάνει να συνεχίζετε μετά από όλα αυτά τα χρόνια;
Ο Σατανάς.

Τη βραδιά θα ανοίξουν οι δικοί μας symphonic blacksters W.E.B., είχες την ευκαιρία να τους τσεκάρεις;
Να σου πω την αλήθεια, όχι, αλλά σκοπεύω να το κάνω. Όπως είπα, μου αρέσει πολύ η Ελληνική σκηνή και ανυπομονώ να γνωρίσω ακόμα μια μπάντα.

Όσον αφορά το τωρινό επερχόμενο live, αναφέρατε πως θα έχετε κάτι ξεχωριστό για τους Έλληνες οπαδούς. Δεδομένου ότι πρόσφατα επανηχογραφήσατε το πρώτο EP, μπορούμε να περιμένουμε ένα πιο old school set ή δεν θα επηρεάσει τόσο πολύ αυτό το setlist;
Έχουμε ένα πολύ δυνατό set που σας περιμένει, με παλιά και νέα κλασσικά, πραγματικά πιστεύω πως υπάρχει κάτι για όλους εκεί μέσα και ανυπομονούμε να σας το παρουσιάσουμε!

Αυτό ήταν, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου! Ο επίλογος είναι δικός σου!
Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και το ενδιαφέρον σου. Είναι τιμή μου να επιστρέψω στην Ελλάδα και ανυπομονούμε να έρθουμε επιτέλους!

Γιάννης Σαββίδης

QUEEN: Ο κιθαρίστας τους Brian May, υπέστη μικρό εγκεφαλικό

0
Brian May

Brian May

Θέλοντας να καθησυχάσει τα πλήθη,  ο κιθαρίστας των QUEEN, Brian May ανέβασε ένα βίντεο στην ιστοσελίδα του, δίνοντας μερικές διευκρινίσεις σχετικά με ένα μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη πριν από μερικές μέρες και το οποίο αρχικά τον άφησε ανίκανο να χρησιμοποιήσει το αριστερό του χέρι. Ευτυχώς για τον 77χρονο θρύλο της rock μουσικής, έκτοτε ανέκτησε αρκετή κινητικότητα για να μπορεί να παίξει ξανά μουσική. Όπως δήλωσε:

«Τα καλά νέα είναι ότι μπορώ να παίζω κιθάρα μετά από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Το λέω αυτό γιατί υπήρχε αμφιβολία, επειδή το μικρό πρόβλημα υγείας που ανέφερα συνέβη περίπου πριν από μία εβδομάδα, και το ονόμασαν μικρό εγκεφαλικό. Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, έχασα τον έλεγχο αυτού του χεριού. Ήταν λίγο τρομακτικό, πρέπει να πω».

O May μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Frimley Park στο Camberley, Surrey όπου έλαβε την φροντίδα που χρειαζόταν.

Ο Brian συνέχισε λέγοντας ότι δεν ήθελε να δημοσιοποιήσει το μικρό εγκεφαλικό εκείνη την περίοδο «γιατί δεν ήθελα να γίνει θέμα. Πραγματικά δεν θέλω συμπάθεια. Παρακαλώ μην το κάνετε, γιατί θα γεμίσει το inbox μου, και το απεχθάνομαι αυτό. Τα καλά νέα είναι ότι είμαι καλά. Απλώς κάνω ό,τι μου λένε, που είναι ουσιαστικά τίποτα. Είμαι περιορισμένος, δεν μου επιτρέπεται να βγαίνω έξω, να οδηγώ, να παίρνω αεροπλάνο, δεν μου επιτρέπεται να ανεβάζω τους καρδιακούς μου παλμούς. Αλλά είμαι καλά».

Το εγκεφαλικό του May συνέβη τέσσερα χρόνια μετά από ένα «μικρό» καρδιακό επεισόδιο που είχε υποστεί. Τότε, είχε δηλώσει σοκαρισμένος όταν συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν τόσο υγιής όσο νόμιζε και ότι ήταν «πολύ κοντά στον θάνατο». Ανακάλυψε ότι τρεις αρτηρίες του ήταν «φραγμένες και κινδύνευαν να εμποδίσουν την παροχή αίματος στην καρδιά», και ακολούθησε χειρουργική επέμβαση για την τοποθέτηση τριών στεντ — μικροσκοπικών σωλήνων για τη διατήρηση ανοιχτών των φραγμένων αρτηριών.

Γενικώς τα τελευταία χρόνια, ο κιθαρίστας όπως έχει δηλώσει, ζει μια «υπερβολικά προσεκτική ζωή» με τη σύζυγό του, την ηθοποιό Anita Dobson.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο του May ακριβώς εδώ:

LEPROUS – “Melodies of atonement” (Inside Out)

0
Leprous

Leprous

Για τους LEPROUS τα λόγια περιττεύουν. Μιλάμε για μια μπάντα της οποίας το όνομα με τα χρόνια έχει γιγαντωθεί. Έχουν γίνει μια πολύ αγαπητή μπάντα στην prog κοινότητα και όχι μόνο αφού η εντελώς προσωπική και αυθεντική τους μουσική είναι περιπετειώδης και απαιτητική όσο και προσιτή. Στη χώρα μας, έχουν αποκτήσει τεράστια απήχηση και εμφανίζονται σταθερά σε φεστιβάλ και, κυρίως, σε headlining συναυλίες. Κατ’ εμέ αποτελούν μια από τις πιο καινοτόμες μπάντες στον metal χώρο που πάνε το progressive ιδίωμα μπροστά καθώς δεν διστάζουν να πειραματιστούν. Αυτό καθ’ αυτό σημαίνει πως, λίγο πολύ, κάθε δίσκος τους αποτελεί μια έκπληξη και διαφέρει πολύ από τον προκάτοχο και ενίοτε από όλη τη δισκογραφία τους μέχρι τότε. Έτσι λοιπόν και τώρα, με τον όγδοο δίσκο τους ονόματι “Melodies of atonement”, οι LEPROUS κάνουν μια τρομερή και ευπρόσδεκτη αλλαγή από τα τελευταία δύο και πολύ πετυχημένα άλμπουμ τους, καθώς επαναφέρουν τις βαριές κιθάρες και τα βίαια ξεσπάσματα, κυκλοφορώντας έτσι τον πιο heavy δίσκο τους από το “The congregation”. Ναι, καλά διαβάσατε.

Όγδοος δίσκος λοιπόν και πάλι οι LEPROUS δεν επαναλαμβάνονται. Αυτό διαφαίνεται από το εναρκτήριο και δεύτερο single “Silently walking alone”, ένα κομμάτι τεσσάρων λεπτών το οποίο βασίζεται κυρίως στο βαρύ και τρομερά μεταδοτικό ρεφραίν, στην όπως πάντα μοναδική ερμηνευτική ικανότητα του Einar Solberg στο μικρόφωνο και στις δυσθεώρητα βαριές κιθάρες που σκάνε στο ρεφραίν σαν βόμβα χάρη και στην εξαιρετική παραγωγή που έχει δώσει έμφαση στο μπάσο και τις μπάσες συχνότητες. Είπαμε, ο πιο heavy δίσκος τους από το “The congregation”.

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε και δεν περίμενα ήταν πως οι prog εξάρσεις έχουν πέσει αρκετά κάτι που παρατηρείται στο παίξιμο του Baard Kolstad μιας και σε σχεδόν όλο το δίσκο, δεν παίζει σε δύσκολα μέτρα χωρίς επίσης τα trademark ghost notes που έκαναν το drumming του όχι μόνο αναγνωρίσιμο αλλά εντελώς αχαλίνωτο και έξαλλο. Εδώ παίζει με μια καταπληκτική αίσθηση ρυθμού, groove, με ένταση και δυναμισμό κάτι που ξαναλέω δεν περίμενα αλλά που με χαροποίησε αφού με ξεσηκώνει περισσότερο από ποτέ! Σε αρκετά σημεία παίζει ακόμα και cowbell και γενικά φαίνεται να περνάει καλά.

Όντως το prog στοιχείο είναι λιγότερο αισθητό. Μη σας κάνει αυτό να νομίσετε όμως πως οι LEPROUS παίζουν απλοϊκά στο “Melodies of atonement”. Μια χαρά πολύπλοκα και περιπετειώδη είναι τα δέκα τραγούδια του δίσκου και όλοι παίζουν σε top φόρμα. Αλλά τα κομμάτια είναι σίγουρα πιο μικρά σε διάρκεια, μεστά και με έμφαση στα απολύτως κολλητικά και ξεσηκωτικά ρεφραίν, μερικά από τα καλύτερα σε όλη τη δισκογραφία τους. Βασικά, η εντύπωση μου είναι πως στο “Melodies of atonement”, η μπάντα έχει συνοψίσει το εκτενές βιογραφικό της σε μια συμπτυγμένη έκδοση που τα περιέχει όλα σε μια μπουκιά: τραχύτητα, μελωδία, απαλά σημεία ικανά να σε κάνουν να δακρύσεις, ξεσπάσματα που θα σε κάνουν να σφίξεις τη γροθιά σου, όλο το εύρος στη φωνή του Solberg, πιασάρικά pop περάσματα και μουσικότητα που εντυπωσιάζει. Αλλά το περιτύλιγμα, αν θέλετε, είναι 100% heavy.

Το άλλο που αξίζει να σημειωθεί είναι πως, σε αντίθεση τουλάχιστον με τα “Pitfalls” και “Aphelion”, το συγκρότημα έχει γράψει δέκα τραγούδια που ακούγονται και μόνα τους, κάθε κομμάτι δηλαδή μπορεί να είναι single. Εν ολίγοις, δεν μιλάμε για concept δίσκο ούτε μια ολότητα που πρέπει να απολαύσετε μονοκόμματη. Απ’ αυτή τη άποψη, πρέπει να σας πω πως και τα δέκα τραγούδια του δίσκου είναι ένα προς ένα, από το “Atonement”, που θα μπορούσε να βρίσκεται στο “Malina”, στο απίστευτα ξεσηκωτικό “Like a sunken ship” και τα πιο απαλά και λυρικά “Self-satisfied lullaby” και “Unfree my soul”, που κλείνει το δίσκο με μια ήρεμη νότα σε αντίθεση με ότι μας έχουν συνηθίσει.

Κακά τα ψέματα όμως, τα κομμάτια που με άφησαν με το σαγόνι στο πάτωμα ήταν εκείνα που κυριολεχτικά σκάνε και που ζωντανά θα προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις. Το “Faceless” με το πιασάρικο ρεφραίν και τη γέφυρα του θα σας κάνουν να τραγουδάτε και να χορεύετε με το gospel στυλ του Solberg προτού αρχίσετε να χτυπιέστε. Παρομοίως στο λυρικό όσο και τραχύ “Starlight” που έχει ένα slide σόλο (σόλο στους LEPROUS; και όμως!) που μου προκαλεί ανατριχίλα. Από μελωδία άλλο τίποτε. Παρομοίως το “Limbo” και “My spectre” είναι μελωδικά, λυρικά και με μια οικεία σκοτεινή μελαγχολία αλλά είναι και πάρα μα πάρα πολύ δυνατά, χάρη ειδικά στο μεστό και ορμητικό παίξιμο του Kolstad που παρασέρνει.

Θα έγραφα και άλλα αφού έχω κατενθουσιαστεί με το “Melodies of atonement”, όχι μόνο επειδή είμαι πιστός οπαδός των LEPROUS, αλλά επειδή έχουν γράψει δέκα κομμάτια που σε κάθε άκουσμα μου φέρνουν χαμόγελο και ψυχική ανάταση. Εν ολίγοις, στο όγδοο άλμπουμ τους, οι LEPROUS δείχνουν πως δεν ξεχνούν τις ρίζες τους μένοντας όμως επίκαιροι και ανανεωτικοί. Είκοσι τρία χρόνια μετά την ίδρυσή τους, όχι μόνο δεν έχουν βρει ταβάνι, αλλά ίσως και να μην υπάρχει στη περίπτωσή τους. Η έμπνευση, η δημιουργικότητα και η μουσικότητά τους δεν έχουν όρια ούτε στεγανά.

9 / 10

Φίλιππος Φίλης

HAMMERFALL – “Avenge the fallen” (Nuclear Blast)

0
Hammerfall

Hammerfall

Υπάρχουν δύο κατηγορίες οπαδών όσον αφορά στην αποτίμηση κάθε νέας δισκογραφικής δουλειάς των HAMMERFALL: η πρώτη είναι εκείνη που απορρίπτει συλλήβδην ο,τιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει οι Σουηδοί μετά το 1998 (πολλές φορές χωρίς καν να ακούει κάτι παραπάνω από το πρώτο single του εκάστοτε δίσκου). Η δεύτερη κατηγορία επιλέγει να ακούσει και να αποτιμήσει όσο γίνεται πιο αντικειμενικά το εκάστοτε άλμπουμ. Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκει όλη η Ευρώπη…πλην της χώρας μας. Μία επίσκεψη σε ένα οποιοδήποτε καλοκαιρινό festival θα σας πείσει για του λόγου το αληθές αφού η ανταπόκριση σε κάθε τραγούδι που έχει βγει από το “Renegade” και μετά είναι το λιγότερο εντυπωσιακή. Το “Avenge the fallen” είναι ένας δίσκος που ήδη έχει λάβει μόνο θετικές κριτικές και πιστέψτε με όταν λέω ότι η βάση των φανατικών οπαδών της μπάντας τον έχει υποδεχτεί με τη θερμότερη ανταπόκριση. Προσωπικά, είχα να δω τόσο καλά λόγια για ένα δίσκο των HAMMERFALL από την εποχή του “(r)Evolution”.

Μπορεί το πρώτο single “Hail to the king” να άφησε ανάμεικτα συναισθήματα αλλά η συνέχεια με το “The end justifies” και το ομώνυμο κομμάτι επανέφεραν την πρότερη τάξη ή για να ακριβολογούμε μας κόλλησαν στον τοίχο! Μιλάμε για δύο κλασικά τραγούδια HAMMERFALL της ύστερης περιόδου που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε ένα οποιοδήποτε best-of της μπάντας. Ηχητικά η μπάντα βρίσκεται πολύ κοντά στην ατμόσφαιρα του “Hammer of dawn” (περισσότερο) και “Dominion” ενώ η παραγωγή είναι ξανά εξαιρετική. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο –πέρα από το όλο συνθετικό επίπεδο- είναι η φανταστική απόδοση του Joacim Cans. Ανεξαρτήτως μουσικών γούστων και πεποιθήσεων, όλοι οφείλουν να αναγνωρίσουν ότι ο Cans διατηρεί ύστερα από 27 χρόνια αναλλοίωτη τη φωνή του ενώ τολμώ να πω ότι σε σημεία είναι ακόμη καλύτερος. Θα ήταν παράλειψη τέλος αν δεν αναφέραμε ότι η χημεία μεταξύ όλων των μελών είναι εξόφθαλμη τόσο στα live όσο και εν προκειμένω στο studio.

Θεωρώ ότι οι HAMMERFALL διανύουν μία από τις καλύτερες φάσεις της καριέρας τους και αξίζει πραγματικά όλοι οι φίλοι του παραδοσιακού metal να τους στηρίξουν. Ναι, δεν θα ισχυριστώ ότι θα ξεπεράσουν ποτέ την περίοδο 1997-2002. Αυτό είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο και πιστέψτε με το ξέρουν και οι ίδιοι. Ωστόσο, συνεχίζουν ακάθεκτοι προσφέροντας ατόφιο heavy metal, έχοντας τον δικό τους χαρακτηριστικό ήχο και το κυριότερο ικανοποιώντας τους οπαδούς τους! Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο…

8 / 10

Σάκης Νίκας

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece