Monday, April 27, 2026




Home Blog Page 155

A day to remember… 3/9 [IRON MAIDEN]

By
Rock Hard
-
0
Powerslave

Maiden

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Powerslave” – IRON MAIDEN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1984
ΕΤΑΙΡΙΑ: ΕΜΙ
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Martin Birch
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Bruce Dickinson – Φωνητικά
Steve Harris – Μπάσο
Adrian Smith – Kιθάρες
Dave Murray – Kιθάρες
Nicko McBrain – Τύμπανα

Μπορεί τα “Iron Maiden”και “Killers” να αποτέλεσαν μια εξαιρετική εκκίνηση για το Θηρίο, μπορεί το “The number of the beast” να είναι ένα all – time κλασικό άλμπουμ και μπορεί το “Piece of mind” να είναι το αγαπημένο άλμπουμ για μεγάλη μερίδα των φίλων των IRON MAIDEN, αυτό όμως που έβαλε τους Βρετανούς θρύλους στις μεγάλες αρένες, αυτό του οποίου η περιοδεία για την υποστήριξη του ήταν η μεγαλύτερη για τους MAIDEN μέχρι τότε, αυτό το οποίο τους έκανε οριστικά και αμετάκλητα headlining act εσαεί και τους γιγάντωσε για πάντα, ήταν το “Powerslave”.

Ήταν άνοιξη του 1984, όταν οι MAIDEN, όπως και για το “Piece of mind”, συγκεντρώθηκαν στις Μπαχάμες για να γράψουν τον πέμπτο δίσκο τους. Με το line up να έχει πλέον οριστικοποιηθεί, η χρυσή πεντάδα, αυτή που μέχρι και σήμερα αναγνωρίζεται ως η «κλασική σύνθεση» του συγκροτήματος, ξεκίνησε να δημιουργεί αυτό που έμελλε να φτάσει στη δεύτερη θέση των Βρετανικών charts, την εικοστή πρώτη στις ΗΠΑ και να μπει για τα καλά σε πολλές υψηλές θέσεις αντίστοιχων λιστών σε όλον τον πλανήτη.

Το πρώτο single του άλμπουμ, το “Two minutes to midnight”, έδειξε ότι ο ήχος του νέου άλμπουμ δεν θα είναι πολύ μακριά από τον προκάτοχό του, παρόλα αυτά, οι συνθέσεις του “Powerslave” καίτοι κοντινές στο “Piece of mind” έχουν την δίκη τους ταχύτητα, την δίκη τους ταυτότητα, το δικό τους χρώμα.

Το opener “Aces high” έμελλε να γίνει το απόλυτο συναυλιακό opener για τους IRON MAIDEN, ενώ, το πέρασμα της περιοδείας με το συγκεκριμένο κομμάτι, μέσα από τα σοβιετικά εδάφη, το οποίο πέρασμα αποτυπώθηκε στο βίντεο με το όνομα “Behind the iron curtain”, έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα σε μια εποχή που ο ψυχρός πόλεμος ακόμα βρισκόταν στο ζενίθ του.

Όπως σε κάθε άλμπουμ του Θηρίου, έτσι και εδώ, τα τραγούδια δεν είναι στίχοι πεταμένοι δεξιά και αριστερά, κάθε ένα έχει το δικό του νόημα. Συνήθως εμπνευσμένο από ένα γεγονός, ένα πρόσωπο, μια ιστορία, ένα έργο τέχνης, ένα ποίημα. Το “Powerslave”, είναι γεμάτο με τέτοιες αναφορές, από το «ρολόι» της πυρηνικής καταστροφής του “Two minutes to midnight” μέχρι τα “Duelist” και “Back in the village” του ξιφομάχου και πιλότου Bruce Dickinson.

Η κορωνίδα του δίσκου όμως, ανήκει στον αρχηγό Steve Harris και το μνημειώδες “Rime of the ancient mariner”, το οποίο κλείνει με τον πλέον επικό και εμφατικό τρόπο το άλμπουμ. Γνωστή στους περισσότερους η ιστορία που αφηγείται στα δεκατρία λεπτά του, είναι επηρεασμένο από το ομώνυμο ποίημα του Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ «Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού». Οι στίχοι του αναφέρουν την ιστορία ενός καπετάνιου ο οποίος σκότωσε ένα άλμπατρος και από το σημείο εκείνο και μετά το καράβι του οδηγήθηκε νότια από καταιγίδες και ανέμους εξαιτίας μιας θρυλικής θαλασσινής κατάρας και τα γεγονότα τα οποία ακολούθησαν μέχρι την απόλυτη λύτρωση η οποία έρχεται στο τέλος του κομματιού. Αν έπρεπε κάποιος να δείξει σε κάποιον, την ουσία της μουσικής των IRON MAIDEN, τότε η επιλογή του θα έπρεπε να είναι μεταξύ του “Rime of the ancient mariner” και του “Hallowed by Thy Name”, τόσο απλά.

Εξαιρετικό φυσικά είναι και το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, το οποίο με την μουσική και τους στίχους του σε μεταφέρει στην αρχαία Αίγυπτο, με μεστό το άρωμα της Ανατολής που αποπνέει και το οποίο σε συνδυασμό με το πανέμορφο και μεγαλοπρεπές εξώφυλλο του Derek Riggs, το οποίο χαρίζει από τα αποδυτήρια ένα πρώτο γκολ για τους MAIDEN. Η αλληγορία του κομματιού προφανής. Ο ανθρώπινος εγωισμός, ο οποίος δεν έχει όρια, όμως, όπως όλα, έχει τέλος. Θέλοντας και μη.

Καμία φορά, όταν γράφεις για κάτι το οποίο σε έχει στιγματίσει από την προεφηβική ακόμα ηλικία σου, προσπαθείς μέσα από λέξεις να αποτυπώσεις συναισθήματα τα οποία σου γεννήθηκαν με το πρώτο άκουσμα ενός άλμπουμ που λίγα μπορούν να συγκριθούν μαζί του. Η πρώτη φορά που είδες το “Live after death”, η πρώτη φορά που άκουσες τον περίφημο λόγο του Sir Winston Churchill να προμηνύει την μάχη μέχρις εσχάτων εναντίον των δυνάμεων του άξονα και άνοιγε υπό την συνοδεία των ήχων από τις μηχανές των εμβληματικών Spitfire της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας κάθε συναυλία των MAIDEN στα πλαίσια της “World slavery tour” που ακολούθησε την κυκλοφορία του “Powerslave”.

Δυστυχώς, δεν είναι πάντα οι λέξεις αρκετές για να περιγράψουν την ψυχική αναταραχή που από τότε, εκείνη την πρώτη φορά, ακόμα συντελείται με το άκουσμα των πρώτων νοτών, όποτε για νιοστή φορά «γυρίζει» το “Powerslave” στο πικ-απ. Όμως τι χρειάζονται τα λόγια όταν μιλάει η μουσική; Up the Irons!

Φανούρης Εξηνταβελόνης

PROG 2 PROG S02E09 (RENDEZVOUS POINT / PIAH MATER / MEER / KINGCROW)

By
Rock Hard
-
0
Prog

Prog

Πολλές και ενδιαφέρουσες οι κυκλοφορίες που βγήκαν στον χώρο του ευρύτερου προοδευτικού metal/rock και μέσα από τη στήλη prog 2 prog, παρουσιάζουμε μερικά πραγματικά ωραίες δουλειές από τους RENDEZVOUS POINT, με τον ντράμερ των LEPROUS, Baard Kolstad, τους Βραζιλιάνους PIAH MATER που είναι πολύ κοντά στον ήχο των «ορθόδοξων» OPETH, τους μαγευτικούς MEER που αυτοπροσδιορίζονται ως “Alternative Pop Orchestra” και τους πάρα πολύ αξιόλογους Ιταλούς KINGCROW.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ: RENDEZVOUS POINT
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Dream chaser”
ΕΤΑΙΡΙΑ: Long Branch Records
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 21/6/2024
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Geirmund Hansen – φωνητικά
Petter Hallaråker – κιθάρες
Nicolay Tangen Svennæs – πλήκτρα
Gunn-Hilde Erstad – μπάσο
Baard Kolstad – ντραμς
Bandcamp
Spotify
Facebook
Instagram

Το ομολογώ. Δεν τους είχα ξανακούσει τους RENDEZVOUS POINT και ναι, έβαλα να τους ακούσω από την παρουσία του Baard Kolstad, του φοβερού και τρομερού ντράμερ των LEPROUS. Ξέρετε, κάθε μέρα λαμβάνω στο email μου κυριολεκτικά δεκάδες δίσκους, τους οποίους με κάποιον τρόπο πρέπει να ξεδιαλέξω αν είναι δυνατόν. Ένα δυνατό όνομα στη σύνθεση, είναι πάντα ένα «συν» κι ένας απαραίτητος βοηθός.

Εκτός από τον Kolstad, ο πληκτράς Nicolay Tangen Svennæs, έχει παίξει εκτός των άλλων και στη σόλο μπάντα του Ihsahn, οπότε το όλο project φάνταζε πολύ ενδιαφέρον. Δεν διαβάζω τίποτε άλλο και πατάω το play. “Don’t look up”. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ τραγούδι. Djent-pop θα το χαρακτήριζα! Ακούω LEPROUS, ακούω HAKEN, ακούω VOYAGER. Τρομακτικό τραγούδι, από τα κορυφαία του είδους που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Photo by Jonathan Vivaas Kise

Φοβερό παίξιμο, με τον Kolstad να δίνει το extra boost με το –κλασικά- εξωγήινο παίξιμό του, αλλά και τον Geirmund Hansen να είναι εξαιρετικός στα φωνητικά του, κάνοντάς με να τσεκάρω το όνομά του καθώς θεωρώ ότι μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα στο μέλλον και να τον τσιμπήσουν σε κάποιο ακόμα μεγαλύτερο σχήμα (ή γιατί όχι, να γίνουν οι RENDEZVOUS POINT ακόμα μεγαλύτεροι).

Το “Dream chaser” είναι ο τρίτος δίσκος του σχήματος (τρέχω να ακούσω τα δύο πρώτα) και αν τελικά μοιάζουν περισσότερο με κάποιο σχήμα συνολικά, αυτοί είναι οι CALIGULA’S HORSE (αρχικά) και οι HAKEN κατά δεύτερο λόγο. Να βάλουμε και τους VOLA στην εξίσωση και δέσαμε. Το πρόβλημά του; Ότι όσο εντυπωσιακά μπήκε με το “Don’t look up”, συνέχισε πολύ καλά με το “Oslo syndrome” κι εκεί που λες «βρήκα δίσκο δεκάδας για το 2024», άρχισε η πτώση. Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι σε υψηλό επίπεδο, αλλά όχι για Champion’s League. Εξάρσεις, όπως το «ιδιόμορφο» “The tormented” και το επικό “Still water” που κλείνει το άλμπουμ, σου θυμίζουν ότι το “Dream chaser” είναι ένας άνισος δίσκος, με εκπληκτικές στιγμές στο peak του και απλά καλές στο υπόλοιπό του.

Πάντως, συνολικά, το πρόσημο είναι σαφώς θετικό, έχουν τσεκαριστεί, ακολουθηθεί στα social media και θα τους περιμένω στο τέταρτο άλμπουμ τους, έχοντας ψηλά τον πήχη και περιμένοντας να έχει περισσότερες από 2-3 πολύ σπουδαίες στιγμές.

7,5 / 10

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ: PIAH MATER
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Under the shadow of a foreign sun”
ΕΤΑΙΡΙΑ: code666
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 6/9/2024
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Igor Meira – κιθάρες
Luiz Felipe Netto – φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα
Bandcamp 
Spotify 
Facebook 
Instagram

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά με τούτους εδώ τους τύπους με το περίεργο όνομα, τους PIAH MATER. Ντουέτο από τη Βραζιλία που παίζει τεχνικό death metal. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό που ονομάζουμε τεχνικό death metal, δεν έχει θέση στη στήλη αυτή, αλλά θα εξηγήσω παρακάτω για ποιον ακριβώς λόγο τελικά ταιριάζει και παραταιριάζει.

Το γκρουπ, ουσιαστικά περιστρέφεται γύρω από τον mainman του, τον πολυοργανίστα Luiz Felipe Netto, ο οποίος εκτός των άλλων ασχολήθηκε και με την παραγωγή, ηχογράφηση και μίξη του δίσκου. Το mastering ανέλαβε ο Tony Lindgren (LEPROUS, AMORPHIS, ENSLAVED). Πέρα από τα δύο μέλη, όμως, που αναγράφονται στη σύνθεση και τους Luan Moura (μπάσο) και Pedro Mercier (ντραμς), υπάρχουν τουλάχιστον καμία δεκαριά καλεσμένοι, που παίζουν ως επί το πλείστον, όχι και πολύ συνηθισμένα όργανα στο ακραίο metal, όπως τσέλο, βιόλα, βιολί, φλάουτο, προεξάρχοντος του Jørgen Munkeby των SHINING που παίζει σαξόφωνο στο “Fallow garden”, το πιο «φευγάτο» κομμάτι του δίσκου.

Νομίζω ότι με τα όργανα που αράδιασα αμέσως πριν, αρχίζετε να πιάνετε το νόημα του progressive που επικρατεί εδώ. Θα αναφέρω και τη λέξη OPETH, της περιόδου “Blackwater park”, “Deliverance” και “Ghost reveries” και νομίζω ότι καλυπτόμαστε. Μάλιστα, νομίζω ότι αυτό το πάθος που φαίνεται να έχουν οι PIAH MATER, με τους OPETH εκείνης της περιόδου, είναι αυτή που τους στερεί και κάτι από τον τελικό βαθμό.

Οι OPETH, πάντα υπήρξαν η βασική επιρροή του σχήματος, αλλά τουλάχιστον όταν «δανείζονται» το ύφος τους, το κάνουν με τρόπο αριστοτεχνικό, που σε σημεία σε κάνουν να νομίζεις ότι ακούς τραγούδια όπως το “The grand conjuration”, κάτι που δεν είναι και ιδιαίτερα εύκολο. Ακόμα και τα brutal φωνητικά του Netto, έχουν πολλές ομοιότητες μ’ εκείνα του Akerfeldt.

Τώρα όμως που οι OPETH, με τον καινούργιο τους δίσκο, έστω και λίγο, λοξοκοιτάζουν το παρελθόν, συγκροτήματα επηρεασμένα από αυτούς, όπως οι PIAH MATER, πρέπει να διαφοροποιηθούν. Και οι Βραζιλιάνοι το κάνουν με έξυπνο τρόπο. Για παράδειγμα, στο “Fallow garden”, βάζουν στο κόλπο το prog black των ENSLAVED και την αισθητική των σόλο άλμπουμ του Ihsahn. Το “Canicula” που κλείνει το δίσκο, έχει έντονο το Βραζιλιάνικο folk στοιχείο, με τα γυναικεία φωνητικά που τραγουδούν στα Πορτογαλικά και τη βαθιά μελαγχολία.

Τα τραγούδια, εκτός από το ιντερλούδιο, “Macaw’s lament” που διαρκεί κοντά στα 3 λεπτά, είναι ανάμεσα στα 9 και 11 λεπτά διάρκεια το καθένα και όπως καταλαβαίνετε, είναι αρκετά περιπετειώδη. Με αρκετό 70s prog metal, jazz στοιχεία, prog death, αλλά και doom της σχολής των KATATONIA και γιατί όχι των SWALLOW THE SUN.

Αν είσαι λάτρης αυτού του ήχου, θεωρώ πως θα βρεις ένα σχήμα που θα σου δώσει πολλά και είναι το τέλειο υποκατάστατο όσο περιμένεις το νέο άλμπουμ των OPETH (που δεν αργεί κιόλας). Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, με πολλά πράγματα που ανακαλύπτεις με τα νέα ακούσματα που κάνεις.

8 / 10

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ: MEER
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Wheels within wheels”
ΕΤΑΙΡΙΑ: Karisma Records
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 23/8/2024
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Johanne-Margrethe Kippersund Nesdal – φωνητικά
Knut Kippersund Nesdal – φωνητικά, πλήκτρα
Eivind Strømstad – κιθάρες, πλήκτρα, δεύτερα φωνητικά, programming
Åsa Ree – βιολί, δεύτερα φωνητικά
Ingvild Nordstoga Sandvik – βιόλα, δεύτερα φωνητικά
Ole Gjøstøl – πιάνο, πλήκτρα, εκκλησιαστικό όργανο, δεύτερα φωνητικά
Morten Strypet – μπάσο, δεύτερα φωνητικά
Mats Fjeld Lillehaug – ντραμς, δεύτερα φωνητικά
Bandcamp 
Spotify
Facebook 
Instagram
Website

Είναι άπειρες οι φορές, που επειδή δεν προλαβαίνω να ακούσω τους δίσκους που λαμβάνουμε στο Rock Hard, περιμένω να μου πουν τη γνώμη τους οι συντάκτες μας και αναλόγως να αποφασίσω αν θα ακούσω κάποιο γκρουπ ή όχι. Στην 55η εκδοχή του Underground Halls, ο Δημήτρης Τσέλλος είχε γράψει για το συγκρότημα των Νορβηγών MEER, που είχαν κυκλοφορήσει το “Playing house” κι έγραφε πως αυτοπροσδιορίζονταν ως “Progressive Pop Orchestra”, αφού αριθμούν κιόλας και οχτώ (8) μέλη!!!

Πλέον, με το “Wheels within wheels”, συστήνονται ως “Alternative Pop Orchestra”. Δεν το καταλαβαίνω, αλλά πάμε παρακάτω. Μεγάλη δύναμη τα αδέρφια Knut και Johanne-Margrethe Nesdal, που φαίνεται ότι έχουν τρομερή χημεία και οι αρμονίες τους ταιριάζουν απόλυτα, δημιουργώντας μαγευτικές μελωδίες, όλα αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι και οι υπόλοιποι έξι, κάνουν δεύτερα και μάλιστα πολυεπίπεδα φωνητικά, ανεβάζουν ακόμα περισσότερο το τελικό αποτέλεσμα.

Photo by Jonas J. Tomter

Μου αρέσει πάρα πολύ, που μέσα στη διάχυτη prog pop ατμόσφαιρα, ιδιαίτερα στα instrumental μέρη, ακούω πολλούς GENESIS της δεκαετίας του ’70, κάτι που μου φανερώνει ότι το γκρουπ δεν φοβάται να εντάξει τις επιρροές του, ανεξάρτητα από το πόσο «ρετρό» είναι και παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιούν τον χαρακτηρισμό “alternative” αντί του “progressive”.

Προοδευτικό του κερατά είναι το “Wheels within wheels” και γουστάρω που δεν είναι με την έννοια των 90s και συγκροτημάτων όπως οι DREAM THEATER. Ακουμπάνε την pop πλευρά των LEPROUS, σφιχταγκαλιάζουν τους BENT KNEE και τους PORCUPINE TREE και ρίχνουν κλεφτές ματιές προς τους ANATHEMA του “Weather systems” και του “We’re here because we’re here”. Όλα αυτά, υπό το πρίσμα μία γενικότερης συμφωνικής ατμόσφαιρας, που όμως είναι αυτό που λέμε «τόσο-όσο». Χωρίς υπερβολές,

Δίσκος με πολλές και πολύ σπουδαίες στιγμές, όπως το “This is the end” που κλείνει το δίσκο και είναι η πεμπτουσία των Νορβηγών, το “Golden circle”, το εναρκτήριο “Chain of changes”, αλλά και το “To what end” ή το “Today tonight tomorrow” που διδάσκει πως πρέπει να γράφει κανείς μία «μπαλάντα με πιάνο» (είμαι σίγουρος ότι αδικώ πολλά). Ήδη, όξω από ‘δω, παραμιλάνε με τη νέα δουλειά των MEER. Μη χάσετε την ευκαιρία να ακούσετε αυτό το πάρα πολύ αξιόλογο σχήμα, που θα σας προσφέρει ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ακροάσεις.

8,5 / 10

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ: KINGCROW
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Hopium”
ΕΤΑΙΡΙΑ: Season Of Mist
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 23/8/2024
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Diego Marchesi – φωνητικά
Diego Cafolla – κιθάρες, πλήκτρα
Ivan Nastasi – κιθάρες, πλήκτρα
Riccardo Nifosì – μπάσο
Thundra – ντραμς
Website
Facebook
Instagram
Bandcamp
Spotify

Η Αμερικάνικη Sensory (του τεράστιου μύστη, Ken Golden) είναι μία εταιρία που έχει «μύτη» σε ότι έχει να κάνει με το progressive metal. Οι Ιταλοί KINGCROW, δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησαν από εκείνη την εταιρία βγάζοντας πολύ καλές δουλειές όπως το “Eidos” ή το “The persistence”. Πλέον, μεταπήδησαν στην –ακραία κατά τ’ άλλα- Season Of Mist, που συνεχίζει να εκπλήσσει ευχάριστα, αφού σχεδόν όλα τα προοδευτικά σχήματα που έχει είναι εξαιρετικά.

“Hopium”, ονομάζεται ο νέος δίσκος των KINGCROW, λοιπόν και ακούγοντάς τον, μπορεί κανείς να ακούσει πολλά. Πάρα πολλά όμως. Από το αλά MUSE ξεκίνημα του “Kintsugi”, το πιο synth-pop “Glitch”, το λιγάκι παρανοϊκό “Parallel lines” με τα πάρα πολύ τεχνικά θέματα στα τύμπανα.

Photo by Riccardo Nifosì

Βέβαια, είναι πολλές οι περιπτώσεις που χωρίς να το θέλουν, τους ξεφεύγει λίγο παραπάνω η αγάπη τους για τους LEPROUS, που φαίνεται να τους έχουν σε πολύ μεγάλη υπόληψη. Ακούστε για παράδειγμα το “Vicious circle” και θα καταλάβετε. Όχι ότι πάει πίσω και το “White rabbit’s hole”, μόνο που αυτό είναι και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, ένα τραγούδι που φανερώνει τις τρομακτικές δυνατότητες του σχήματος, όπως και το ομώνυμο, με τη συμμετοχή του Vikram Shankar των SILENT SKIES, όπου μπαίνουν στο παιχνίδι εκτός από τους Νορβηγούς progsters και οι TOOL, αλλά και οι PINEAPPLE THIEF.

Προσποιούμενος ότι δεν άκουσα το bonus track “Come through”, πρέπει να κάνω και ιδιαίτερη μνεία στο “Night drive” που έχει vibes από PORCUPINE TREE (χμ, ίσως τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον πιο πολύ Steven Wilson σόλο καριέρα είναι), ενώ το “Losing game” έχει κάτι από την prog πλευρά των ANATHEMA με τις μπόλικες ακουστικές κιθάρες.

Μάνι μάνι, πρέπει να είπα σχεδόν όλα τα τραγούδια του δίσκου, που συγκαταλέγεται στα πάρα πολύ αξιόλογα ακούσματα που έκανα τον τελευταίο καιρό. Μπορεί η ιδιαίτερη, ιταλική προφορά του Diego Marchesi, να με ενοχλούσε λίγο στην αρχή, όσο πιο πολύ άκουγα το “Hopium”, είτε τη συνήθισα, είτε δεν είναι τελικά τόσο ενοχλητική όσο πίστευα, έτσι, προσπαθώντας με το στανιό να βρω ελαττώματα σ’ έναν πολύ προσεγμένο δίσκο.

Δώστε τους την ευκαιρία και ακούστε και τους προηγούμενους δίσκους τους. Είναι πιθανό να βρείτε ένα σχήμα που θα αποτελέσει πολύ ευχάριστη έκπληξη.

8 / 10

Σάκης Φράγκος

Underground Halls Vol. 183 “The storm that no one has predicted! – The TRIUMPHER special edition

By
Rock Hard
-
0
Triumpher

Triumpher

«Κεραυνός εν αιθρία». Μεταφορική, λόγια φράση η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιο απρόσμενο γεγονός, μια αιφνίδια είδηση που επιφέρει αναστάτωση. Ως «κεραυνός εν αιθρία» έπεσε μόλις πέρυσι στο μεταλλικό κοινό και το ντεμπούτο των Ελλήνων TRIUMPHER, με τίτλο “Storming the walls”. Το ελληνικό Rock Hard είχε τη χαρά και την τιμή να το παρουσιάσει σε παγκόσμια “πρώτη”. Αυτό που ακολούθησε ήταν έπαινοι επί επαίνων κι αποθεωτικές κριτικές τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, που «έφτιαξαν κλίμα» και συνετέλεσαν στο να γίνουν τόσο η μπάντα όσο και ο δίσκος αυτό που λέμε “talk of the town”.

Αφήνουμε προσωρινά το πρόσφατο παρελθόν και ερχόμαστε στο δεύτερο μισό του 2024. Τούτη τη φορά, δεν υπάρχει «αίθριος καιρός». Ο ουρανός είναι βαρύς, μουντός και τα σύννεφα προμηνύουν μια ακόμη καταιγίδα. Το δεύτερο κεφάλαιο της TRIUMPHER εποποιΐας ονομάζεται “Spirit Invictus” και έρχεται να ολοκληρώσει το έργο του επαναπροσδιορισμού του επικού metal. Να σου δώσει να καταλάβεις πως πρέπει να ακούγεται στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, μακριά από χαζά κλισέ κι από παντός είδους γραφικότητες. Είναι μια ακόμη απάντηση, από πλευράς group, σε οποιονδήποτε καλοπροαίρετο προβληματισμό αλλά κυρίως σε οποιοδήποτε κακοπροαίρετο σχόλιο, σχετικά με το μέλλον αυτού του τόσο «ταλαιπωρημένου», από παντός είδους τσαρλατάνους και ανίκανους, επικού – και εδώ βάλε όποιον επιθετικό προσδιορισμό θες – metal.

Το “Spirit Invictus” είναι επικό με τον τρόπο των MANOWAR, PRIMORDIAL και BATHORY. Είναι «μαύρο» κατά τις διδαχές των Jon Nödtveidt (DISSECTION), Ihsahn (EMPEROR) και Pelle Martin Forsberg (WATAIN). Αφήνει το σουηδικό death metal να «μιλήσει τη γλώσσα» των πρώιμων AMON AMARTH και IN FLAMES και η θεατρικότητά του χρωστά πολλά στον King Diamond. Ειδικότερα όμως, όλα αυτά τα πετυχαίνει έχοντας τον αξιότερο «γιο» του Eric Adams να καθηλώνει ερμηνευτικά, το καλύτερο κιθαριστικό δίδυμο αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα, έναν μπασίστα που δεν εφησυχάζεται αλλά απαιτεί την προσοχή σου και έναν νεαρό, περίπου βιονικό, drummer, έτοιμο από τώρα να αφήσει εποχή.

Η μεγάλη του δύναμη λοιπόν, είναι ακριβώς αυτή: Οι πολλές, ετερόκλητες επιρροές, που ενωμένες εξωτερικεύουν έναν απίστευτο συνδυασμό επιβλητικότητας, λυρισμού και ωμής δύναμης, με καθένα από τα τρία αυτά χαρακτηριστικά να έχει τη «μερίδα του λέοντος» ανάλογα τις επιταγές της κάθε σύνθεσης. Έτσι έχουν τα πράγματα, όταν μουσικοί με διαφορετικές αφετηρίες, αποφασίζουν να ενώσουν δυνάμεις και εμπνεύσεις υπό ένα κοινό όραμα, αφήνοντας στην άκρη την κακή πλευρά του εγωισμού τους, δίχως να συναγωνίζονται ποιος θα επικρατήσει, αλλά ενεργώντας ως ένα αρραγές, αδιάσπαστο σύνολο. Τα πάντα μπαίνουν σε τάξη, συμπληρώνουν το ένα το άλλο και τελικά, προκαλούν τον θαυμασμό.

Πάτα “play”, άκου:

Πρόκειται για έναν πολύ πλούσιο δίσκο, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Οι άλλοτε ξεκάθαροι και άλλοτε αλληγορικοί στίχοι των TRIUMPHER επιδιώκουν από τη μια την ταύτιση με τις σκέψεις του ακροατή και από την άλλη να παίξουν τον ρόλο κινήτρου προς ένα καλύτερο modus vivendi και ένα βελτιωμένο modus operandi. Αν είναι καλύτερος του “Storming the walls”, δεν θα έλεγα πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να ισχυριστώ κάτι τέτοιο. Ας τον αφήσουμε να δώσει όλα όσα έχει να δώσει και ύστερα, καταλήγουμε στο όποιο συμπέρασμα. Άλλωστε, στο ιδιότυπο “bras de fer” μεταξύ τους, πότε λυγίζει το ένα χέρι, πότε το άλλο.

Highlights;

Τα πανίσχυρα κουπλέ του “Arrival of the avenger” (το “The triumph of steel” υπό την επίδραση αναβολικών) και του ομώνυμου. Το “Athena Pt.I” ολόκληρο, ένας παιάνας τεραστίων διαστάσεων. Η απόλυτη «μαυρίλα» του “Alexander”. Η melodeath σουηδική φρασούλα που συνοδεύει το refrain του “Triumpher”, ως η δύναμη και η ομορφιά της απλότητας. Το τέρμα «παγωμένο» riff του “Hall of a thousand storms” (μάλλον το επικό επίτευγμα της χρονιάς), που πολύ θα το ζήλευαν ο Abbath με τον Demonaz.

Ξαναπάτησε “play”, άκου ξανά:

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν σε «Ιερές αγελάδες». Τέτοιες δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, παρά μόνο στην Ινδία. Στο δικό μου σύμπαν, όλοι ανεβαίνουν στην ζυγαριά και όλοι περνούν από κρίση. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να περνούν από κρίση; Για να βελτιώνονται ή έστω, να παραμένουν σε ένα υψηλό επίπεδο. Είτε έχουν ιστορία τεσσάρων, είτε σαράντα ετών. Και υπό αυτό το πρίσμα, το «Αήττητο Πνεύμα» δύναται να συγκριθεί με μυθικές, παρελθούσες στιγμές του επικού metal, δίχως να βρεθεί ελλιποβαρές.

Θες τώρα να σου πω και ποιο είναι το σημαντικότερο όλων; Ξέχωρα από το ποιος κρατά τα σκήπτρα του επικού μεταλλικού ήχου εν έτει 2024, οι TRIUMPHER έχουν πετύχει κάτι το φαινομενικά πολύ δύσκολο, ως και περίπου ακατόρθωτο: Να φτιάξουν δικό τους ήχο. Να παίζουν ένα συντριπτικό “TRIUMPHER metal”. Και αυτό, να είσαι βέβαιος πως ο μουσικός ιστορικός του μέλλοντος, θα το εκτιμήσει πιότερο από όλα.

Μνημείο.

(9,5/10)

Πώς όμως φτάσαμε στο “Spirit Invictus”; Οι Αντώνης “Mars Triumph” Βάιλας (φωνητικά) και Μάριος Πετρόπουλος (κιθάρα) είχαν όλη την καλή διάθεση να μας εξηγήσουν τα πάντα, στην συζήτηση που ακολουθεί!

Κύριοι, σας καλωσορίζω στο Rock Hard και σας συγχαίρω για το νέο σας άλμπουμ!
Αντώνης: Καλώς σας βρήκαμε και ευχαριστούμε πολύ για τα καλά λόγια!

Συνήθως σε αντίστοιχες περιπτώσεις ξεκινάμε με μια αναφορά σε όσα μεσολάβησαν από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Πώς τα πήγε το προηγούμενό σας άλμπουμ, το “Storming the walls”;
Αντώνης: Η ανταπόκριση ήταν πέραν πάσης προσδοκίας! Όταν ο δίσκος ανέβηκε στα social, έγινε ένας πραγματικός χαμός που δεν τον πιστεύαμε, ειλικρινά! Και ακόμη, μη νομίζεις, δεν έχει καταλαγιάσει ο θόρυβος!

Εμείς του δώσαμε μια θέση στα 20 καλύτερα άλμπουμ του 2023, όσο για τους αναγνώστες μας, αυτοί σας χάρισαν με άνεση την πρώτη θέση στην αντίστοιχη ψηφοφορία, κάτι που είχε να συμβεί αρκετά χρόνια, όσον αφορά ελληνικά συγκροτήματα.
Αντώνης: Καλά, όταν είδαμε τα αποτελέσματα «τσιμπιόμασταν» μεταξύ μας, δεν στο κρύβω!

Θεωρείς το “Storming…” έναν δικό σου, προσωπικό δίσκο;
Αντώνης: Ξεκάθαρα, έστω στην πλειονότητά του. Δεν είναι μόνο ότι έχω γράψει την συντριπτική πλειοψηφία των κομματιών. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί λόγω έμπνευσης, ok. Είναι κυρίως πως με το άλμπουμ αυτό, κινηθήκαμε στιχουργικά και μουσικά εκεί που εγώ ήθελα, εξαρχής. Προς την κατεύθυνση για την οποία και έφτιαξα, επί της ουσίας, τη μπάντα. Ήθελα να παίξουμε ένα σκοτεινό, ηρωικό metal. Σε αυτό δε, είχα δίπλα μου επίσης στο 100%, τον Χριστόφορο (σ.σ: Τσακιρόπουλος, η έτερη κιθάρα).
Μάριος: «Σκοτάδι» όμως είχαν και οι SABOTER!
Αντώνης: Ναι, αλλά υπό άλλη έννοια. Και επειδή οι SABOTER ήταν «παιδί» του Νίκου (σ.σ: Μαρκουτσάκης, ο ιδρυτής του σχήματος), ο οποίος ήταν αρκετά πιο «κλασσικός» στα ακούσματα, έπρεπε να προσπαθήσουμε εγώ με τον Χριστόφορο πολύ περισσότερο για να περάσουμε αυτό το «σκοτάδι», να τον κάνουμε να το δεχτεί.

Και πότε δώσατε τα χέρια με τη No Remorse;
Αντώνης: Μέσα στον πρώτο μήνα. Στην αρχή για την επανακυκλοφορία του “Storming…” και μετά για την προοπτική της κυκλοφορίας του δευτέρου δίσκου μας. Μιλήσαμε, είδα πως οι άνθρωποι της εταιρείας έχουν καταλάβει το δικό μου όραμα και το συμμερίζονται και δώσαμε τα χέρια άμεσα. Τότε ξεκίνησαν και οι συναυλίες…

… όπου και εκεί, για νεοσύστατο σχήμα, τα πήγατε περίφημα.
Αντώνης: Και λίγα λες. Προσωπικά, δεν είχα βιώσει κάτι τέτοιο ξανά και ούτε το περίμενα. Καταρχάς, ξεκινάμε από το ότι παίξαμε κατευθείαν στο Up the Hammers και στο Keep It True, δηλαδή στα δυο φεστιβάλ που είναι και τα μεγαλύτερα της σκηνής στην οποία, υποτίθεται, ανήκουμε.

Υποτίθεται;
Αντώνης: Ναι. Εγώ δεν το βλέπω αυστηρά έτσι… δε μου πάει να μας βάλω σε αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο του “true”. Βασικά, δες το κι έτσι: “True” μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, ό,τι είδος metal και να παίζει.

Η συναυλία ως support των TRIUMPH OF DEATH, των HELLHAMMER δηλαδή, απέδειξε περίτρανα πως έχεις δίκιο.
Αντώνης: Να, είδες; Δηλαδή, τι πάει να πει “true” και “false”; Δεν είναι “true” o Gabriel Warrior; Έπαιξε στο Keep It True και τα ισοπέδωσε όλα. Μην τρελαθούμε! Ήταν που λες σπουδαία στιγμή αυτή, για μια «νεογέννητη» μπάντα σαν τη δική μας. Μετά ήρθαν η Θεσσαλονίκη, ο Βόλος, το εξαιρετικό Open the Gates στην Κύπρο που ήταν και το πρώτο live που δώσαμε με την παρούσα σύνθεση… όλες τους συναυλίες στοχευμένες. Δε θέλουμε σαν μπάντα να δίνουμε live, απλά για να δίνουμε. Δεν έχουμε τέτοια ανάγκη.

Έξι δυνατές συναυλίες σε διάστημα 7-8 μηνών είναι καλό σκορ, μη γελιόμαστε!
Αντώνης: Και να σου πω, πρόσθεσε σε αυτό και τις αλλαγές στο line up, όπως και τη διαδικασία σύνθεσης του νέου υλικού… Φαντάσου πως αναγκαστήκαμε να ακυρώσουμε συναυλίες, εντός και εκτός συνόρων, γιατί θέλαμε να δώσουμε προτεραιότητα στο δεύτερό μας άλμπουμ. Οι προτάσεις όμως υπάρχουν, είναι εκεί και μας περιμένουν. Μπορώ να πω και κάτι ακόμη, πριν κλείσουμε το κεφάλαιο “Storming…” στην συζήτηση;

Ελεύθερα!
Αντώνης: Την περίοδο της κυκλοφορίας του “Storming the walls”, ήμασταν ένα βήμα… όχι, ουσιαστικά, ΗΜΟΥΝ ένα βήμα, από το να ΜΗΝ κυκλοφορήσει ο δίσκος. Εσύ, ως φίλος μας από τις πρώτες μέρες των SABOTER, θυμάσαι τι συνέβαινε τότε, ήσουν παρών στην όλη διαδικασία, άκουγες το άλμπουμ απ’ όταν ετοιμαζόταν τρία χρόνια πριν την κυκλοφορία του, είχαμε κάνει άπειρες συζητήσεις για την τότε κατάσταση στο group… Αλλά για τους φίλους μας που θέλουν και θέλω κι εγώ να ξέρουν και αυτοί κάποια πράγματα παραπάνω, ναι, υπήρξε μια περίοδος που θεώρησα πως το “Storming…” δεν «έπρεπε» να βγει… Οπότε, αυτές οι συζητήσεις με σένα και με λίγα ακόμη άτομα που εμπιστεύομαι απόλυτα, με έκαναν να αναθεωρήσω, να προσπεράσω την κακή ψυχολογία και το κακό κλίμα που επικρατούσε τότε στο group και μέσα σε μια νύχτα, κυριολεκτικά, να φτιάξω το lyric του “The Thunderer”, να αλλάξω line – up, να βρω εταιρεία και να ορίσουμε ημερομηνία κυκλοφορίας!

Αφήνουμε το “Storming…”, γυρίζουμε σελίδα. Το νέο σας κεφάλαιο, ξεκινά με την τελευταία αλλαγή στο line up. Μάριε;
Μάριος: Κι όμως, δεν το αφήνουμε ακόμη, γιατί το “Storming…” θα μπορούσαμε να πούμε πως έχει βάλει κι αυτό το λιθαράκι του, ώστε να μας φέρει κοντά! Όταν κυκλοφόρησε, έπαθα στην κυριολεξία πλάκα. Οπότε, όταν βρεθήκαμε με τον Αντώνη για να το πάρω, η μια κουβέντα έφερε την άλλη και από εκεί που τα παιδιά δεν έψαχναν για πέμπτο μέλος γιατί η λύση της τετράδας τους είχε βγει πολύ καλά, προέκυψα εγώ! (γέλια)
Αντώνης: Ήταν μια αμοιβαία πρόταση. Και εγώ του πρότεινα να σκεφτεί μια πιθανή συνεργασία και ο Μάριος ήθελε να «καλύψει» τον χρόνο του με κάτι καινούργιο και δημιουργικό, όπου θα είναι προσηλωμένος και αφοσιωμένος στον απόλυτο βαθμό.

Και οι SACRAL RAGE;
Μάριος: Οι SACRAL RAGE, λόγω καθημερινότητας και ρυθμών των υπολοίπων παιδιών, κινούνται πολυυυύ αργά… Δεν έχουμε μπει «στον πάγο», ούτε έχει διαλυθεί η μπάντα, έτσι; Θα υπάρξει καινούργιος δίσκος, απλά θα αργήσει κι άλλο. Το βλέπω μάλλον για το 2025, μπορεί και 2026. Είναι στα πλάνα μας, σίγουρα, αλλά δε γίνεται να είμαι ακριβέστερος. Οπότε, αυτό το κενό, ήθελα να το καλύψω καλλιτεχνικά. Είτε με κάτι καινούργιο δικό μου, είτε μπαίνοντας σε μια μπάντα που ήδη γούσταρα πάρα πολύ. Ποτέ δε θα γινόμουν μέλος σε ένα συγκρότημα, απλά για να πω πως παίζω κάπου. Τα παιδιά από τους TRIUMPHER λοιπόν τα ήξερα, το live στην Κύπρο πήγε «μπόμπα» και όλα «κούμπωσαν».
Αντώνης: Πήγαμε με μια λογική «βλέποντας και κάνοντας»…
Μάριος: Ναι, ακριβώς. Χωρίς πολλά-πολλά. Και έτσι, χωρίς πολλά-πολλά, γράφτηκε και το “Spirit…”. Και αυτό, δεν σου κρύβω, μου έκανε τεράστια εντύπωση!

Τα «πολλά-πολλά», πως μεταφράζονται;
Μάριος: Περίπου δύο μήνες!

Δύο μήνες για να γράψετε αυτό το έπος!
Αντώνης: Κι όμως! Υπήρχαν μεν κάποιες ιδέες από πριν, κάποιες μελωδίες, αλλά σκόρπιες, το υλικό είναι ουσιαστικά ολοκαίνουργιο. Σε προλαβαίνω λοιπόν, επειδή σε ξέρω, δεν υπάρχουν υπολείμματα του πρώτου δίσκου, στον δεύτερο! (γέλια)

Όντως με πρόλαβες, θα το ρωτούσα κάποια στιγμή, αλλά κάνω κόντρα ρελάνς και ρωτώ αν έχει μείνει γενικά κάτι εκτός, που περιμένει την σειρά του.
Αντώνης: Επιμένεις ε; (γέλια) Ναι, υπάρχει (σ.σ: όχι θα μου ξέφευγες)! Πρόκειται για ένα τραγούδι, το οποίο ήθελα μεν να μπει στο “Spirit…”, αλλά ας πούμε πως δεν το έχω φέρει στα μέτρα που κι εγώ θέλω. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή και δουλευτεί όπως πρέπει, θα κυκλοφορήσει κι αυτό.
Μάριος: Επιστρέφοντας στα της συνθετικής και παραγωγικής διαδικασίας του “Spirit…”, αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με μια λέξη τη διαδικασία αυτή, θα ήταν «ανορθόδοξη»! Τουλάχιστον εγώ, δεν είχα βιώσει κάτι τέτοιο ξανά… τι να σου πω… Πως δεν προβάραμε ποτέ τα νέα τραγούδια; Πως ο Άγης (σ.σ: Τζουκόπουλος, drums) έγραψε με τη μία τα τύμπανα όπως αυτός ήθελε, επάνω σε μια μελωδία κιθάρας και μετά χτίσαμε επάνω σε αυτόν τον «σκελετό» τα υπόλοιπα, καθένας με την σειρά του; Πρωτόγνωρες καταστάσεις!

Άρα, αυτός ήταν και ο λόγος που όλα ήταν έτοιμα τόσο σύντομα.
Μάριος: Αν μπαίναμε σε διαδικασία να προβάρουμε, να γράφουμε, να σβήνουμε όλοι μαζί κλπ, θα αργούσαμε πολύ περισσότερο…
Αντώνης: Η διαδικασία που περιγράφει ο Μάριος, είναι το καλύτερο «αναβολικό» για μια δημιουργική «έκρηξη». Αυτό είναι κάτι που η Τέχνη, είτε είναι η Μουσική, είτε η Ζωγραφική είτε οτιδήποτε, το χρειάζεται. Στην εποχή μας, προσπαθούμε όλοι να μπούμε σε ένα συγκεκριμένο καλούπι, για να είμαστε “safe” με την εποχή, με το τι θέλει να ακούσει το κοινό κλπ και αυτό στην ουσία κάθε άλλο παρά βοηθά… τα πόδια σου κόβει!

Πως θα περιγράφατε τους TRIUMPHER στο studio, βάσει αυτού;
Αντώνης: Σαν έναν ζωγράφο, που έχει μπροστά του έναν λευκό καμβά και φιλοτεχνεί επιτόπου, εκφραζόμενος ελεύθερα, ανάλογα με τη ψυχολογία του. Χωρίς προκαθορισμένο σχέδιο κλπ. Και ακριβώς επειδή τα παιδιά είναι καταπληκτικοί μουσικοί και η ψυχολογία μας ήταν πολύ ανεβασμένη, ακούς αυτό που ακούς.
Μάριος: Έκρηξη ιδεών και άγνοια κινδύνου. Μη ξεχνάμε την άγνοια κινδύνου! Όπως έκαναν οι μεγάλες μπάντες των 70s και 80s, που ηχογραφούσαν κάθε χρόνο, μπορεί και κάθε έξι μήνες!

Νομίζω πως γι’ αυτό ο δίσκος σας βγήκε πολύ πιο άμεσος και ευθύς…
Μάριος: Κοίτα, σίγουρα αυτό ήταν κάτι που το είχαμε από την αρχή στο μυαλό μας. Να μην «απλώνεται» πολύ. Οπότε ναι, ίσως σε αυτό βοήθησε και αυτό που μόλις είπαμε. Ξέρεις, που δεν τα ψειρίσαμε και ιδιαίτερα.

Η συμβολή του καθενός;
Αντώνης: Το δικό μου ποσοστό, σε σχέση με το “Storming…”, έχει μειωθεί αισθητά. Εκείνο ήταν δικό μου κατά 90%, στο “Spirit…” ο Χριστόφορος και ο Μάριος πήραν πολλές πρωτοβουλίες, τους άφησα πολύ χώρο. Ακόμη και στα αποκλειστικά δικά μου τραγούδια, υπάρχουν πολλές προσθήκες δικές τους, που τις βρήκα φανταστικές! Για τον Μάριο πιο συγκεκριμένα, ήταν και κάτι σαν το τελικό τεστ, για να δούμε πόσο ιδανικά θα «κουμπώσει» με μας τους υπολοίπους.
Μάριος: Δεν είναι πάντα θέμα τεχνικής, αν θα ταιριάξεις σε κάποιο σχήμα. Δηλαδή, αν μπορείς να παίξεις τα υπάρχοντα τραγούδια όπως πρέπει ή αν μπορείς να βάλεις τη δική σου πινελιά. Είναι θέμα καθαρά νοοτροπίας σκέψης. Αν ΘΕΣ να είσαι εκεί που είσαι.
Αντώνης: Ειδικά ο Μάριος πρόσθεσε πάρα πολλά «στολίδια», σε σημείο που ήδη δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν τα κομμάτια, χωρίς την συμβολή του. Και το ότι «έδεσε» τόσο καλά με τον βασικό κιθαρίστα μας, τον Χριστόφορο, «χτίσανε» μαζί αυτό που «χτίσανε» και ακούω τους δυο αγαπημένους μου κιθαρίστες της ελληνικής σκηνής στο δικό μου σχήμα, το θεωρώ ευλογία!

Εγώ το έγραψα, το καλύτερο δίδυμο αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα, είναι το δικό σας.
Μάριος: Τι να πω, ευχαριστούμε! Μακάρι να είναι έτσι!

Θεματολογία;
Αντώνης: Αρχικά, δεν σκεφτόμασταν να είναι ένα concept άλμπουμ, στην πορεία όμως προέκυψε ένα αυστηρά concept! Πως γίνεται αυτό τώρα, θα αναρωτιέσαι… Ας το συνδέσουμε με τη δημιουργική έκρηξη που αναφέραμε πιο πάνω. Ήταν σαν κάτι μέσα μας, να μας το επέβαλε αυτό, με τον τρόπο του. Το θέμα του τώρα, αφορά την Ηρωική Ψυχή. Την σφυρηλάτηση της Ηρωικής Ψυχής. Και μέσα στους στίχους, υπάρχουν παραδείγματα πως αυτό περνά σε έναν απλό άνθρωπο, πως θα υπερασπιστεί κάτι που αγαπά πάρα πολύ, μέχρι τέλους, σε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής…

Άρα, δεν πρόκειται περί ενός πολεμικού θέματος…
Αντώνης: Όχι, ο ηρωισμός μπορεί να συναντάται στη μάχη για οποιοδήποτε ιδανικό και οποιονδήποτε στόχο. Από τους Μαραθωνομάχους, μέχρι τον απλό άνθρωπο που πολεμά για να πετύχει στη ζωή. Ο πόλεμος και η σύγκρουση, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι το βασικό στοιχείο της εξέλιξης στον κόσμο και στο σύμπαν…

Ηράκλειτος…
Αντώνης: Ακριβώς!

Άσε που και η ίδια η ζωή, ο βίος, είναι ένας διαρκής πόλεμος, μια διαρκής μάχη. Η βία κινεί τα πάντα.
Αντώνης: Έτσι είναι, δε χρειάζεται να ψάξουμε πολύ, η Ελληνική Γλώσσα τα έχει απαντήσει και εξηγήσει όλα αυτά ετυμολογικά. Η ζωή είναι ένα απέραντο «σφαγείο»… είτε αυτό μπορεί να είναι το κυριολεκτικό αποτέλεσμα της εισβολής μιας χώρας σε μια άλλη, όπως βλέπουμε να γίνεται τα τελευταία χρόνια σε διάφορα σημεία του πλανήτη, είτε το «σφαγείο» που επικρατεί στα εργασιακά περιβάλλοντα, ή ακόμη τη βία που υφίσταται κάποιος από τον σύντροφό του. Θέλει θάρρος και ηρωισμό για να ξεφύγεις από αυτό, έτσι δεν είναι;

Μάριος: Κάτι άλλο σημαντικό… Αν έχεις προσέξει, δε γίνεται συγκεκριμένη, ξεκάθαρη αναφορά σε κάποιον κεντρικό ήρωα…

Ποιος ο λόγος;
Αντώνης: Στο “Arrival of the avenger”, για παράδειγμα, μιλάμε για τον Οδυσσέα, την επιστροφή του στην Ιθάκη και την αμείλικτη τιμωρία των μνηστήρων. Μην αναφέροντας πουθενά το όνομα του Οδυσσέα, θέλουμε ο ακροατής να ταυτιστεί με τον σκοπό του. Όχι με τη μέθοδο, αλλά με τον σκοπό. Υπάρχουν δηλαδή και άλλοι τρόποι να κατακτήσεις αυτά που σου ανήκουν, πέραν του φονικού. Η μεθοδικότητα, η γνώση, το πλάνο, πράγματα που και ο ίδιος ο Ομηρικός ήρωας ακολούθησε, πριν φτάσει στους σκοτωμούς.

Χαρακτηριστικά άλλωστε της γενικότερης φιλοσοφίας των TRIUMPHER.
Αντώνης: Ισχύει! Βλέπουμε στην σύγχρονη εποχή τον κόσμο να κινείται σαν μια τεράστια μάζα άβουλων όντων. Εμείς, είμαστε στην απέναντι όχθη. Πιστεύουμε στον θρίαμβο του ατόμου ενάντια στο άβουλο σύνολο. Στην ατομική προσπάθεια, στην αυτοβελτίωση. Πολλά υγιή άτομα φτιάχνουν ένα υγιές σύνολο, το αντίθετο δε μπορεί να ισχύει. Αν κάτι μπορεί να θεωρηθεί επαναστατικό σήμερα, είναι μόνο η βελτίωση της προσωπικότητας του καθενός μας. Και προσπαθούμε να επηρεάσουμε τον ακροατή προς αυτήν την κατεύθυνση.

Και τι ήχο μας ετοιμάσατε πάλι!
Αντώνης: Ο Γιώργος Εμμανουήλ το ξέρει καλά το «χωράφι» μας. Στα Pentagram Studios αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να δουλέψει τον ήχο μας, χωρίς δεύτερη σκέψη. Υπάρχει εκ νέου μεγάλη συμβολή από μέρους του, αν και λιγότερη από αυτή του “Storming…”. Στο “Storming…” μας βοήθησε και παικτικά, εδώ στις ενορχηστρώσεις των κομματιών, στα διάφορα ορχηστρικά μέρη, τα όποια effects κλπ.

Του δώσατε κάποιου είδους οδηγίες;
Αντώνης: Το μόνο που του είπα, ήταν «πάμε να κάνουμε έναν ΚΑΛΥΤΕΡΟ νέο δίσκο». Μόνον αυτό.
Μάριος: Ο Γιώργος ήξερε από πριν, πως πρέπει να ακούγεται το νέο TRIUMPHER.

Οπότε, έβαλε κι αυτός το χέρι του στο να «γκαζώσει η ομάδα»…
Μάριος: Ναι ρε συ, ξεκάθαρα!
Αντώνης: Μιλάμε για ένα επαγγελματία γρήγορο, σίγουρο, μέγα γνώστη του αντικειμένου του και σίγουρα δε θα μας αναλάμβανε, αν δεν ήξερε πως θα έχουμε μαζί, 100% επιτυχία. Είναι το έκτο, άτυπο μέλος μας.

Με ποιο σκεπτικό βλέπουμε την σειρά των κομματιών στο tracklist; Να εξυπηρετείται το concept, η ροή του άλμπουμ ίσως…;
Αντώνης: Κάτι ενδιάμεσο! Παράδειγμα, όσον αφορά τρία από τα κομμάτια, αυτά μπήκαν με σειρά που να εξυπηρετείται μεν η ροή, αλλά δε γινόταν να μπουν και σε διαφορετική σειρά, ελέω concept. Από την στιγμή που ξεκινάμε με το “Arrival of the avenger”, ο εκδικητής είναι ο Οδυσσέας και αυτός είχε παρακινηθεί και βοηθηθεί από τη θεά Αθηνά, τότε όπως καταλαβαίνεις το “Athena Pt. I” θα ήταν που θα ακολουθούσε, δεδομένο. Όπως επίσης, ακριβώς επειδή είναι της ιδίας φιλοσοφίας με το “Blazing circle”, το καταληκτικό μας τραγούδι θα ήταν οπωσδήποτε το “Hall of the thousand storms”. Αποτελεί κάτι σαν «σύνοψη» ολόκληρου του δίσκου, αλλά και την «σφραγίδα» του.

Μήπως αυτό να γίνει συνήθεια;
Μάριος: Ένα μεγάλο, επικό κομμάτι στο τέλος, ε; Γιατί όχι; Ναι, θα ήταν πολύ ωραίο νομίζω, τώρα που το λες! Πάντως, μπορεί το “Hall of the thousand storms” να μας προέκυψε έτσι, αλλά περισσότερο τυχαία ήταν η κατάληξη και δεν σχεδίαζα εξαρχής να γράψω ένα τέτοιο κομμάτι. Να πω εδώ πως γενικά, δεν είναι τυχαίο ότι σε ένα μουσικό ή κινηματογραφικό έργο ή και σε ένα βιβλίο ακόμη, η εισαγωγή πρέπει να είναι τέτοια που να κερδίζει αμέσως τον ακροατή/θεατή/αναγνώστη και το τελείωμα τέτοιο που να του αφήνει μια ωραία αίσθηση. Είτε είναι αίσθηση χαράς, είτε μεγαλείου, είτε συγκίνησης κλπ. Να είναι κάτι έντονο πάντως και όχι απογοητευτικό.

Αυτό είναι μια εντελώς σκηνοθετική άποψη, που με αναγκάζει να ρωτήσω, αν όντως βλέπετε τις δουλειές σας ως ταινίες…
(Ακολουθούν διάφορα επιφωνήματα)
Μάριος: Ω, ναι ρε συ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!
Αντώνης: Θέλουμε να είναι εντελώς cinematic το κάθε άλμπουμ μας, βέβαια!

Ποιο ή ποια κομμάτια έχετε ξεχωρίσει; ΑΝ έχετε ξεχωρίσει.
Μάριος: Επειδή αυτή η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση θα είναι πάντα δύσκολη, θα το πάω κάπως αλλιώς. Θα σου πω λοιπόν πως τουλάχιστον εγώ, ακούω πολύ το “Spirit…”. Όχι επειδή παίζω μέσα, αλλά επειδή όντως μου αρέσει πολύ σαν άλμπουμ! Και παρατηρώ πως ακρόαση με την ακρόαση, μου δημιουργούνται συνεχώς εικόνες. Πολλές εικόνες και πολλά συναισθήματα. Για να συνδέσω λοιπόν αυτό με την ερώτηση, το “Athena Pt. I”, το “Shores of Marathon” και το “Hall of the thousand storms” είναι αυτά που δημιουργούν τις περισσότερες.
Αντώνης: Εγώ θα έλεγα στιχουργικά το “Shores…” σίγουρα, ενώ ηχητικά το “Arrival of the avenger” και το ομώνυμο.

Είναι το “Shores…” κοντά στο “Mediterranean wrath” από το ντεμπούτο;
Αντώνης: Το ’πιασες (σ.σ: δεν κολλάμε μπρίκια, ούτε βάφουμε αυγά)! Είναι η συνέχειά του, κατά κάποιον τρόπο, ναι!

Πιστεύετε πως πλέον μπορούμε να μιλάμε για έναν “TRIUMPHER ήχο”; Γιατί, πολλά μπορεί κανείς να πει πως του θυμίζει η μουσική σας, αλλά στο τέλος της ημέρας, από την πρώτη νότα, λες «αυτοί είναι οι TRIUMPHER».
Αντώνης: Όπως έχω αναφέρει και σε άλλη μας συζήτηση, δεν υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική. Δεν υπήρξε ποτέ! Όλες οι μπάντες, στα πρώτα τους στάδια, ξεκινούν «μαζί» με τις επιρροές τους και σιγά σιγά, δημιουργούν τον δικό τους ήχο. Εμείς ήμασταν τυχεροί, κατά κάποιον τρόπο, γιατί αυτόν τον πειραματισμό, μέχρι να βρούμε προς τα πού θέλουμε να κινηθούμε, τον κάναμε με τους SABOTER. Οπότε στην ουσία ναι, μπορούμε να μιλάμε για έναν νέο ήχο. Η φωνή μου θυμίζει Eric Adams, αλλά διαφοροποιείται στο σύνολο. Η κιθάρα του Μάριου θυμίζει Jeff Waters και Andy LaRoque, διαφοροποιείται στο σύνολο, αποκτά το δικό του watermark. Του Χριστόφορου, το ίδιο. Το μπάσο του Στέλιου, το drumming του Άγη, τα ορχηστρικά μέρη, οι χορωδίες… Όλα αυτά λοιπόν μαζί και με το εικαστικό, φτιάχνουν ένα «πακέτο» που ναι, δε μπορεί να συγκριθεί με κάτι άλλο. Καταφέραμε να φτιάξουμε μια δική μας κατηγορία, το πιστεύω κι εγώ αυτό.

Ωραία πάσα για να μιλήσουμε για το εξώφυλλο!
Αντώνης: Στο εξώφυλλο βλέπουμε μια αποτύπωση του concept. Η ηρωική ψυχή, αναπαρίσταται με δυο αγάλματα πολεμιστών, από τα οποία βγαίνει λάβα. Αυτό, θέλει να δείξει το πόσο «ζωντανή» και αιώνια είναι η ηρωική ψυχή, σε αντίθεση με τη «δουλική». Η ηρωική ψυχή αναγεννάται συνεχώς ενώ η δουλική πέφτει σε λήθαργο και εν τέλει πεθαίνει. Ο ηρωικός άνθρωπος ξεπερνά τα εμπόδια και το πνεύμα του καλλιεργείται μέσω της δύναμης, είναι πάντα δυνατός και επιδραστικός. Η θάλασσα τώρα… Κοίτα, είμαστε λάτρεις της φιλοσοφίας του Ηράκλειτου. Το υγρό στοιχείο συμβολίζει τη ψυχή, που μεταφέρεται μέσα από το νερό και αναγεννάται. Τέλος, οι πύλες, είναι οι πύλες των Ηλυσίων Πεδίων, του Παραδείσου, της Βαλχάλλα, όποιου μέρους θέλει ο καθένας, ανάλογα τα πιστεύω του, που ανοίγουν για να υποδεχτούν μια ηρωική ψυχή…

Πλέον Αντώνη συνεργάζεσαι επίσημα με τους MANOWAR. Πώς αισθάνεσαι;
Αντώνης: Ναι! Όλα ξεκίνησαν από τον αδελφικό μου φίλο, τον Jim Immortal ο οποίος είναι κι αυτός στενός συνεργάτης των MANOWAR, επί πολλά χρόνια. Μας έφερε σε επαφή και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Για εμένα είναι η μεγαλύτερη στιγμή στην πορεία μου ως ζωγράφος, καθότι πλέον δημιουργώ για το αγαπημένο μου συγκρότημα και είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία που μου δόθηκε. Επίσης η χαρά αλλά κ η ευθύνη διπλασιάζονται, αν σκεφτείς ότι ο Ken Kelly ήταν ο αγαπημένος μου εικαστικός, στη φανταστική τέχνη.

Ακούτε μουσική γύρω σας; Τι έχετε ξεχωρίσει τον τελευταίο καιρό;
Μάριος: Το καινούργιο CRYPT SERMON μου άρεσε πολύ, το καινούργιο HAIL SPIRIT NOIR των οποίων είμαι έτσι κι αλλιώς fan, φυσικά το καινούργιο JUDAS PRIEST… Θέλω κάποια στιγμή να ακούσω και το νέο WITHERFALL, διάβασα την παρουσίασή σου και μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον.
Αντώνης: Σίγουρα βάζω κι εγώ το CRYPT SERMON, έχει καταπληκτική αισθητική, όπως και το “Invincible shield” που είναι έπος! Μετά, ενθουσιάστηκα με το “Tower of High Sorcery” των ACHELOUS γιατί τα παιδιά παίζουν πραγματικό, σοβαρό επικό metal και η πρόοδος που έχουν επιτύχει είναι αξιοθαύμαστη, ενώ είναι εξαιρετικό και το “Mean streets” των RIOT V. Θα βάλω όμως και περσινούς δίσκους, όπως το “A journey told through fire” των SWORN, μια μπάντα που παίζει απίστευτης υφής και αισθητικής black metal στο στυλ των DISSECTION και το θεϊκό “Towers of Gold” των SACRED OUTCRY, των οποίων περιμένω τη νέα δουλειά με μεγάλη αγωνία κι ας μην είναι ακριβώς ο ήχος μου, μιας και το metal μου το προτιμώ πιο σκοτεινό και επιθετικό. (σ.σ: περιττό να πω ότι περιμένω «να σηκώσουν το γάντι» οι SACRED OUTCRY, λογικά του χρόνου)

Πως βλέπετε τη heavy μουσική σήμερα, μέσα από ένα γενικότερο πρίσμα;
Μάριος: Γενικά, Δημήτρη, ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση; Πολλές μπάντες, ενώ κυκλοφορούν εξαιρετικές δουλειές, δε δείχνουν να κινούνται. Τώρα πού οφείλεται αυτό και τι φταίει, δε ξέρω. Είναι θέμα των ιδίων των μπαντών; Των promoters; Των διοργανωτών συναυλιών; Μπορεί να είναι και συνδυασμός κάποιων ή όλων αυτών…
Αντώνης: Και στον αντίποδα, βλέπουμε συγκροτήματα που είναι στο προσκήνιο, παίζουν συχνότατα σε διάφορα billings ή festivals έχοντας μέτριες, στην καλύτερη, δουλειές.

Στόχος και ευχή για το μέλλον;
Μάριος: Όσον αφορά εμάς αποκλειστικά, η ευχή είναι να αρέσει ο δίσκος στον κόσμο, να ταυτιστεί μαζί του, μουσικά και στιχουργικά και να τον ακούει όπως τον ακούμε εμείς, γεμάτο «εικόνες». Γενικότερα, εύχομαι να σταματήσει ο κόσμος να «βλέπει» μουσική και να ξεκινήσει να ακούει με τα αυτιά του. Με τα αυτιά ακούμε πρωτίστως μουσική, όχι με το image ούτε μέσω των social media. Ο ακροατής πρέπει να γίνει ανεξάρτητος, να επιλέγει τι θα ακούσει με βάση αυτό που του αρέσει πραγματικά κι όχι βάσει αυτών που διαβάζει, βλέπει ή/και του επιτάσσει η εκάστοτε μόδα. Ο στόχος, να μην σταματήσουμε ποτέ τα βήματα μπροστά.
Αντώνης: Με κάλυψε ο Μάριος. Και δεν ντρέπομαι να πω, ότι ο στόχος μας είναι να θριαμβεύσουμε στο είδος που επιλέξαμε να παίξουμε. Με αυτήν τη ψυχολογία ξεκινήσαμε και με αυτή θα συνεχίσουμε. Γι’ αυτό λεγόμαστε και TRIUMPHER. Είμαστε, όπως λέει και ο στίχος του ομώνυμου τραγουδιού μας, “a force that sails in high winds, in a rough sea that never rests”…

Ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα που είχαμε, παιδιά. Καλοτάξιδο το νέο άλμπουμ και ας δώσουμε το επόμενο ραντεβού μας, σε κάποια σκηνή!
Αντώνης: Εμείς ευχαριστούμε Δημήτρη, για την πίστη και την στήριξη στο έργο μας. Θα τα πούμε σύντομα, να είσαι σίγουρος. Επίσης, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους μας τους φίλους και οπαδούς, η δύναμη που παίρνουμε από όλους σας είναι τεράστια!

Παρουσίαση δίσκου/συνέντευξη: Δημήτρης Τσέλλος

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TRIUMPHER
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Spirit Invictus”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: No Remorse Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Στέλιος Ζούμης – Μπάσο
Άγης Τζουκόπουλος – Τύμπανα
Μάριος Πετρόπουλος – Κιθάρες
Χριστόφορος Τσακιρόπουλος – Κιθάρες
Αντώνης “Mars Triumph” Βάιλας – Φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Βandcamp
Facebook
Spotify
Instagram
YouTube
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ:
Official site
Facebook
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Storming the walls” (Floga Records, 2023)
“Spirit Invictus” (No Remorse Records, 2024)

Promo photos: Πολύμνια Μανοπούλου
Live photos: Έλενα Βασιλάκη

THE KOVENANT: Έρχονται στην Αθήνα να παρουσιάσουν live το κλασικό “Nexus Polaris”

By
Rock Hard
-
0
The Kovenant

The Kovenant

The Kovenant (NO) performing “Nexus Polaris + more
Σάββατο 3 Μαϊου 2025
Gagarin 205 (Λιοσίων 205, Αθήνα)

– Ηλεκτρονική προπώληση: https://www.more.com/music/thekovenant

– Τα εισιτήρια κοστίζουν 32 ευρώ (περιορισμένη προπώληση – μόνο ηλεκτρονικά), 35 ευρώ (προπώληση), 40 ευρώ (ταμείο).
– Εισιτήρια προπωλούνται μέσω του more.com και του δικτύου καταστημάτων του (Media Markt, Public, βενζινάδικα Eko, Shell, BP κ.α.).
– Φυσική προπώληση (μόνο με μετρητά) πραγματοποιείται στα καταστήματα Monsterville (Αγίας Ειρήνης 13, Μοναστηράκι) και Le Disque Noir (Θεμιστοκλέους 29, Εξάρχεια).
– Οι μεταπωλητές χρεώνουν προμήθεια βάσει των τιμοκαταλόγων τους.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

Οι The Kovenant επιστρέφουν επί σκηνής, για μία αποκλειστική “Nexus Polaris” Ευρωπαϊκή περιοδεία!

Η βραχύβια αλλά άκρως επιδραστική πορεία των The Kovenant είναι από εκείνες που εντυπωσιάζουν και μνημονεύονται στην πορεία του χρόνου, έχοντας αφήσει το στίγμα τους σε αυτόν αλλά και έχοντας ρίξει ένα πέπλο μυστηρίου πάνω από τις συνθήκες και τα ακριβή γεγονότα που οδήγησαν σε τόσο αξιοσημείωτα milestones, στην πάροδο ενός τόσο μικρού χρονικού διαστήματος.

Κι αν το εξαιρετικό ντεμπούτο του 1997, “In Times Before The Light” βουτηγμένο στη Νορβηγική black metal κουλτούρα, δεν φάνταζε σαν κάτι που θα έκανε οπωσδήποτε την διαφορά, το breakthrough album τους “Nexus Polaris”, ερχόμενο έναν μόλις χρόνο μετά, υπό την στέγη της Nuclear Blast, έμελλε να είναι αυτό που θα τους διαφοροποιούσε και χαρακτήριζε συνθετικά και αισθητικά. Επρόκειτο για την κυκλοφορία που θα δημιουργούσε ένα legacy ικανό να τους διατηρήσει ως προοδευτικό black metal μνημείο, στη συνείδηση των οπαδών του τότε, αλλά και του τώρα.

Τα “Animatronic” και “SETI” full albums που ακολούθησαν το 1999 και το 2003 αντίστοιχα, καταδείκνυαν ναι μεν το forward-thinking πνεύμα των ιθύνοντων νοών του συγκροτήματος, Nagash και Blackheart, “λύγιζαν” όμως υπό την σκιά του σπουδαίου “Nexus Polaris”, ενός αξεπέραστου cosmic black metal δημιουργήματος, με σπάνια ενέργεια και αριστουργηματικό songwriting. Από το all-star line-up των Astennu (κιθάρα, Dimmu Borgir), Sverd (πλήκτρα, Arcturus), Sarah Jezebel Deva (φωνητικά, Cradle of Filth) και Hellhammer (drums, Mayhem), μέχρι την βράβευση με το Νορβηγικό Grammy για το καλύτερο hard rock συγκρότημα, όλα τα άστρα ευθυγραμμίζονταν, συντελώντας σε μία από τις κορυφαίες μουσικές στιγμές για τον Βορειοευρωπαϊκό ακραίο ήχο όλων των εποχών.

Το 2024 το Διαπλανητικό Μαύρο Τέρας που ακούει στο όνομα The Kovenant επιστρέφει στην ενεργό συναυλιακή δράση, με μία super exclusive περιοδεία, κατά την οποία θα ακουστούν τα τραγούδια του “Nexus Polaris”, αλλά και μία best of setlist από την υπόλοιπη πορεία τους, όλα εκτελεσμένα από το original line-up, με την προσθήκη του σπουδαίου Knut Magne Valle των Arcturus και Ulver στην κιθάρα.

Μην χάσετε την ευκαιρία στις 3 Μαϊου, στο Gagarin 205 της Αθήνας, να γίνετε μάρτυρες μίας σπάνιας αποκλειστικότητας, που φέρνει τα original μέλη μίας τόσο εμβληματικής κυκλοφορίας, μαζί επί σκηνής για την ζωντανή εκτέλεσή της, στο όλον της.

The Kovenant is back!

Πέθανε ο Μάκης Μακρής, πρώην τραγουδιστής των RUST

By
Rock Hard
-
0
Rust

Rust

Την τελευταία του πνοή άφησε ο Μάκης Μακρής, πρώην τραγουδιστής των θρυλικών RUST, που είχαν κυκλοφορήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’80 το “Shoot ’em higher”. O Μάκης, εκτός από μουσικός, υπήρξε και από τους πιο εμβληματικούς DJ στα metal club της δεκαετίας του ’80 και του ’90 στην Αθήνα και η απώλειά του είναι πολύ σημαντική.

Καλή ανάπαυση…

 

SABATON: Η ταινία τους “The tour to end all tours” θα προβληθεί και στην Ελλάδα

By
Rock Hard
-
0
Sabaton

Sabaton

Οι Σουηδοί power metallers, SABATON, ανακοίνωσαν ότι η συναυλιακή τους ταινία, “The tour to end all tours”, θα προβληθεί την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου στην Αθήνα, στον κινηματογράφο “Δαναός” και μπορεί κανείς να αγοράσει εισιτήρια από τώρα, από τη σελίδα τους, www.sabatonfilm.com ή απευθείας από εδώ (https://www.danaoscinema.gr/movie/sabaton-the-tour-to-end-all-tours-concert-screening/).

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sabaton (@sabatonofficial)

MOTHER OF MILLIONS: Ανακοικώθηκαν συναυλίες τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

By
Rock Hard
-
0
Mother Of Millions

Mother Of Millions

XLALALA PRESENTS

MOTHER OF MILLIONS

9.11.24 FUZZ CLUB, ATHENS

16.11.24 WE, THESSALONIKI

Οι Mother of Millions, η απόλυτη post–progressive metal μπάντα σε δύο εκρηκτικά shows σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για να ξεκινήσει σωστά ο συναυλιακός χειμώνας.

Πρωτοστάτησαν στην άνοιξη της progressive metal ελληνικής σκηνής, με τις κυκλοφορίες τους να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των καλύτερων δίσκων που έφτασαν στα πικάπ και τα ηχεία των fans του είδους τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

To ντεμπούτο τους, Human, κυκλοφόρησε το 2014, το 2017 ακολούθησε το Sigma, πριν το Αrtifacts βρει τη θέση του στην κορυφή της λίστας των πιο εμπνευσμένων albums του 2019.

Παράλληλα οι Mother of Millions γύρισαν πολλές από τις σκηνές της Ελλάδας και της Ευρώπης, ενώ έχουν μοιραστεί τη σκηνή με καλλιτέχνες που ορίζουν το σημερινό prog metal ιδίωμα, όπως οι Leprous, οι Pain of Salvation και οι Devin Townsend Project.

Η κυκλοφορία του EP Orbit το 2022, σηματοδοτεί την επανεκκίνηση του συγκροτήματος, μετά την απώλεια του keyboardιστα και αδερφικού φίλου Μάκη Τσαμκόσογλου το 2019.

Το πολυαναμενόμενο 4ο άλμπουμ των Mother of Millions με τίτλο “Magna Mater” θα κυκλοφορήσει στις 4 Οκτωβρίου 2024 από τη Σουηδική δισκογραφική ViciSolum.

Οι Mother of Millions είναι οι:
Γιώργος Προκοπίου – Φωνή
Κώστας Κωνσταντινίδης – Κιθάρα
Πάνος Πρίφτης – Μπάσο
Γιώργος Μπουκαούρης – Κρουστά, Πλήκτρα

Follow Mother of Millions:
Website | Spotify | YouTube | Facebook | Instagram

Πληροφορίες Εισιτηρίων

Η προπώληση εισιτηρίων μόλις ξεκίνησε!

Σημεία Προπώλησης

Ηλεκτρονικά: more.com

AΘΗΝΑ | ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

THE ILLUSION FADES – DIVURGE – UNDERWOLD DREAMS live in Athens

By
Rock Hard
-
0
Illusion Fades

Illusion Fades

Το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου και ώρα 21:00 στη σκηνή του The Temple Athens οι The Illusion
Fades μαζί με τους DivUrge και Underworld Dreams θα δώσουν ένα ισοπεδωτικό live που
θα μείνει στην ιστορία!
Οι μελωδίες από το Μοντέρνο Progressive Rock/Metal, το Συμφωνικό Power Metal και το
Gothic Metal που θα κατακλύσουν το χώρο σε συνδυσαμό με το ανελέητο headbanging, τις μπύρες και τα ποτά, θα χαράξουν ανεξίτηλα στις μνήμες όλων αυτό το live,
so BE THERE!
Ακολουθούν λίγα λόγια για τις μπάντες:

The Illusion Fades
Οι The Illusion Fades είναι ελληνικό Goth/Rock/Alternative συγκρότημα γνωστό στην
Ελλάδα και το εξωτερικό. Δημιουργήθηκαν το 1989 από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή
Γιώργο Δέδε και ξεκίνησαν να παίζουν ζωντανά το 1990.Η δισκογραφία τους ξεκινά το
1993 και περιλαμβάνει πέντε studio albums, ΕΡ, μια συλλογή και singles καθώς και
συμμετοχές σε διεθνείς συλλογές και soundtracks. Με ζωντανές εμφανίσεις σε Ελλάδα και
εξωτερικό (όπως το WGT στην Λειψία της Γερμανίας) μαζί με κάποια από τα μεγαλύτερα
ονόματα του χωρου (The Gun Club, The Damned, The69 Eyes, London After Midnight,
Elisive κ.α.) οι The Illusion Fades είναι η μακροβιότερη ενεργή μπάντα του είδους τους
στην Ελλάδα.
Lineup:
Vocals: Γιώργος Δέδες
Guitar: Μάνος Βήχος
Keys: Γιάννης Βλαζάκης
Bass: Ανδρέας Ζέης
Drums: Δημήτρης Κόκκος
https://www.facebook.com/theillusionfadesband
https://www.instagram.com/the_illusion_fades_official/

@theillusionfades1

DivUrge
Οι DivUrge δημιουργήθηκαν τον Αύγουστο του 2016 από τους κιθαρίστες Δημήτρη
Στασινό (Clairvoyant) και Μάνο “InfuseR” Ψαρρό (ex Leprosy, ex Obsecration, ex Empty
Mirror). Τον Δεκέμβριο του 2017 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full length άλμπουμ με
τίτλο “Point Of No Return” στο οποίο συμμετείχαν πολλά γνωστά ονόματα όπως Phil
William Roussos (My Inferno, ex Simplefast), Zoe Mouratoglou (Mood Swings), Nicolas
Loukopoulos (ex Shatter, ex Seasons A.C.), Dimitris Giannakopoulos (ex Sunlight, Deified,
Victims Of Judas), Ilias Blackbones Zounis (mOral cOrruptiOn, Karma Violens), Revekka
Tsou (Nochnoy Dozor, Divine Dissection), Jim Ramses (ex Chrysilia, Keepers Of Jericho,
ex On Thorns I Lay) και Alina Marini. Από τον Οκτώβριο του 2019 προστέθηκε ο Γιώργος
Χανιωτάκης (The Silent Rage, Fatalism) στην οικογένεια τους ο οποίος έχει αναλάβει
ρόλο 3ης κιθάρας και συμμετέχει ενεργά σε σύνθεση και ενορχήστρωση. Λίγο αργότερα
η μπάντα καλωσόρισε τον Κωνσταντίνο Βούλγαρη (ex Heavenblack, ex Hideaway, ex
Blackstone Machine, ex Wildfire) στο μπάσο. Έχουν λάβει μέρος στον Πανελλαδικό
Διαγωνισμό Συγκροτημάτων Rock & Metal του Remedy Live Stage και Blue Barrel το
2018, στο Rainfest το 2019 ενώ η τελευταία τους εμφάνιση ήταν το 2020 στο Crow Live
Stage. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην προπαραγωγή του δεύτερού τους δίσκου ο
οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2025. Το μουσικό τους στυλ κινείται γύρω
από το Power Metal χρωματίζοντάς το Συμφωνικά/Ορχηστρικά με την δική τους
προσωπική μοντέρνα πινελιά. Δυνατά riff, μελωδικά lead, ουσιώδη σόλο, ονειρικές
δισολίες και επιβλητικό rhythm section δένουν αρμονικά με τα αντρικά
power/growls/screams και γυναικεία φωνητικά.
Lineup
Vocals: Ανδρέας Κουρατόρας – Άννα Μαυρομουστακάκη
Guitars: Δημήτρης Στασινός – Μάνος “Infuser” Ψαρρός – Γιώργος Χανιωτάκης
Bass: Κωνσταντίνος Βούλγαρης
Drums: Παναγιώτης Παντελαίος
https://www.youtube.com/@divurge
https://www.facebook.com/divurgeband/
https://www.instagram.com/divurge_band/

Underworld Dreams
Οι Underworld Dreams είναι μια ελληνική μπάντα που επιτυγχάνει να θέσει ένα
συνδυασμό επιρροών, που δίνουν μορφή στα στερεά θεμέλια του Progressive
Rock/Metal ήχου τους. Συγκροτημένοι τον Αύγουστο του 2007, με ιδρυτικά μέλη τους
Απόλλων Σιακανδάρη και Φοίβο Ανδριόπουλο στην περιοχή της Εύβοιας, οι Underworld
Dreams συγκεντρώθηκαν ως φίλοι που μοιράζονται την ίδια ανάγκη για μουσική
έκφραση. Μετά από αλλαγές στο σχήμα το σημερινό Line up της μπάντας
ολοκληρώνεται με τον Περικλή Κοντογιώργο στην ηλεκτρική κιθάρα και την Ελπίδα
Αναστασίου στο ηλεκτρικό μπάσο. Το 2010/2011 το συγκρότημα ηχογράφησε και
κυκλοφόρησε το πρώτο της CD(EP) (“Solidarity” – Απρίλιος 2011) ,το οποίο περιέχει 4
κομμάτια, παρουσιάζοντάς τα ζωντανά σε πολλές εμφανίσεις ανά την Ελλάδα και η
συμμετοχή στην ομώνυμη μουσική συλλογή MANIFESTO Metal Compilation vol.2 με το
κομμάτι τους Solidarity. Το 2012/2013 ηχογραφούν και κυκλοφορούν την πρώτη
ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά «Chaos-Eternity»(2013) , η οποία
ηχογραφήθηκε στα CFN Recording Studios. Το 2014 περνάνε στη Φάση των Ακροάσεων
του Schoolwave Festival ανάμεσα σε 200+ σχήματα Πανελλαδικώς , κερδίζοντας την
τελική συμμετοχή τους στη 1η ημέρα του Φεστιβάλ ανάμεσα στα τελικά 29 σχήματα που
επιλέχθηκαν. Στο Φεστιβαλ συμμετείχαν ονόματα όπως Γιάννης Αγγελάκας ,1000mods ,
Φοίβος Δεληβοριάς , Σάκης Τόλης (Rotting Christ) , Μάρκος(Locomondo) κ.α., στη
πλατεία Νερού. Την ίδια χρονιά φέρουν τη τιμή να συμμετέχουν στη μουσική διασκευή του
δίσκου των Pink Floyd – “The Dark Side of The Moon”από το ελληνικό περιοδικό Metal
Hammer στο κομμάτι “Us and them” Σήμερα και από το 2023 η μπάντα άρχισε ξανά τη
συμμετοχή της στις live εμφανίσεις , και με τέσσερεις νέες single κυκλοφορίες μέχρι τώρα
“Home” , “A flowerig Angst”, “25 years” και το νέο τους βίντεο κλιπ για το κομμάτι
“Dependencies”, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2024.
Lineup
Vocals/Rhythm Guitar: Απόλλων Σιακανδάρης
Lead Guitar: Περικλής Κοντογιώργος
Bass: Ελπίδα Αναστασίου
Drums: Φοίβος Ανδριόπουλος
https://www.facebook.com/underworlddreams
https://www.instagram.com/underworld_dreams_official
https://www.youtube.com/user/UnderworldDreamsTV

Weekly metal meltdown (24-30/8)

By
Rock Hard
-
0
weekly

weekly

Weekly Metal Meltdown και αυτήν την εβδομάδα, με την ανασκόπηση των νέων τραγουδιών που κυκλοφόρησαν και από επερχόμενες κυκλοφορίες που περιμένουμε με ενδιαφέρον. Σ’ αυτήν την εκδοχή, παρουσιάζουμε μερικά από τα πιο πολυαναμενόμενα τραγούδια, που βγήκαν από τις 24 έως τις 30 Αυγούστου.

Gojira

Μπορεί το “Mea culpa (“Ah! Ça Ira”)” να μην είναι απολύτως καινούργιο, αφού οι Γάλλοι GOJIRA το παρουσίασαν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, σοκάροντας πολύ κόσμο που αγνοούσε την ύπαρξή τους, με τη συνεισφορά του συνθέτη Victor le Manse και τη Γαλλο-Ελβετίδα mezzo soprano Marina Viotti, βγήκε μόλις την Παρασκευή σε όλες τις streaming πλατφόρμες κι επίσημα, οπότε, δικαιωματικά αξίζει την προβολή! (Εννοείται ότι βάζουμε δύο link και το stream του κομματιού και το video από την τελετή έναρξης.

Photo by Stefan Heilemann

Συνεχίζουμε με τους Γαλλο-Γερμανούς power metallers, AD INFINITUM, οι οποίοι κιόλας θα μας επισκεφθούν τον Φεβρουάριο του 2025 μαζί με τους ELUVEITIE και τους INFECTED RAIN, οι οποίοι είναι ένα από τα πιο ραγδαία ανερχόμενα γκρουπ του είδους τους, με την τραγουδίστριά τους, Melissa Bonny, να είναι πλέον περιζήτητη απ’ όσα γκρουπ επιζητούν τέτοιου είδους φωνητικά και μας είχε επισκεφθεί κιόλας πέρυσι με τους KAMELOT. Στις 11 Οκτωβρίου κυκλοφορούν από τη Napalm Records το “Abyss” κι έδωσαν στη δημοσιότητα το “Surrender”.

Photo by Markus Konetzka

Παραμένουμε σε power metal μονοπάτια, αυτή τη φορά με τους SERIOUS BLACK, που έχουν και μία εσάνς από Ελλάδα, αφού συμπαραγωγός του νέου τους δίσκου, είναι ο Bob Katsionis. Το γκρουπ γιορτάζει τα δέκα του χρόνια, με ολοκαίνουργιο δίσκο, το “Rise of Akhenaton” (27 Σεπτεμβρίου από την AFM Records) και περιοδεία με τους SONATA ARCTICA και FIREWIND. Φρεσκότατο single και video clip για το “Take your life”…

Photo by Daniel Johansson

Δωδέκατο άλμπουμ -αισίως- για τους Σουηδούς death metallers, THE CROWN, με τίτλο “Crown of thorns” και αυτό από τη Metal Blade (11 Οκτωβρίου) κι εξώφυλλο από τον Γιάννη Νάκο (να τα λέμε κι αυτά). Το “Churchburner” είναι το video clip που μπορούμε να παρακολουθήσουμε από κάτω, με μία σαφέστατη νύξη στο ξεκίνημα στο “Postmortem” των SLAYER.

Photo by Tim Tronckoe

Η χαρισματική, πρώην τραγουδίστρια των DELAIN, Charlotte Wessels, έχουμε αναφέρει κι άλλες φορές σε τούτη εδώ τη στήλη, βγάζει το πρώτο παραδοσιακό full length και full band σόλο δίσκο, με τίτλο “The obsession”, στις 20 Σεπτεμβρίου από τη Napalm Records, με εκλεκτούς μουσικούς κι εκλεκτούς καλεσμένους (όπως την Alissa White-Gluz και τη Simone Simons). Το νέο τραγούδι που θα ακούσουμε είναι το “The crying room” με το video clip να έχει υλικό από την πρώτη φορά που παίχτηκε live.

Photo by Per Morten Abrahamsen

Ένα από τα γκρουπ που ήταν headliners στο φετινό Rock Hard Festival που έγινε στο Gelsenkirchen της Γερμανίας, ήταν οι Δανοί hard rockers D-A-D. To συγκρότημα, βγάζει το “Speed of darkness” στις 4 Οκτωβρίου από την AFM Records και όπως είχε κάνει και πριν λίγο καιρό, με την ανακοίνωση του δίσκου, μας προσφέρει, όχι ένα, αλλά δύο καινούργια τραγούδια. Το “Keep that mother down” και το “Head over heels”.

Photo by Matteo Ermeti

Ο κιθαρίστας Simone Mularoni, εκτός από άπειρες δουλειές που έχει κάνει κυρίως σε συγκροτήματα της Frontiers σε μίξη και mastering, παίζει στους Ιταλούς progsters DGM, ένα πραγματικά αξιόλογο σχήμα, το δωδέκατο άλμπουμ των οποίων, με τίτλο “Endless”, είναι το πρώτο concept τους και θα βγει στις 18 Οκτωβρίου. Από τη Frontiers φυσικά. Το “The great unknown” είναι το νέο τους single/video clip.

One Machine

Για το τέλος, αφήνουμε άλλη μία ελληνική παρουσία. Μέχρι τώρα είχαμε Έλληνα παραγωγό, Έλληνα που φιλοτεχνεί εξώφυλλα, τώρα έχουμε Έλληνα τραγουδιστή. Τον Τάσο Λάζαρη που έχει πάει στους ONE MACHINE, το συγκρότημα του κιθαρίστα Steve Smyth (NEVERMORE, FORBIDDEN, TESTAMENT, DRAGONLORD, VICIOUS RUMORS), που παρουσίασαν το νέο τους τραγούδι “A new plane of existence”. Όλες τις υπόλοιπες λεπτομέρειες για το σχήμα, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ.

Ραντεβού την ερχόμενη εβδομάδα, με περισσότερα καινούργια τραγούδια.

A day to remember… 1/9 [TIAMAT]

By
Rock Hard
-
0
Tiamat

Tiamat

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Wildhoney” – TIAMAT
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1994
ΕΤΑΙΡΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Waldemar Sorychta
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Johan Edlund – Φωνητικά, κιθάρες
Johnny Hagel – Μπάσο
Magnus Sahlgren – Lead κιθάρες
Waldemar Sorychta – Πλήκτρα
Lars Sköld – Τύμπανα

Το τέταρτο full length άλμπουμ των Σουηδών ήταν κομβικό όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά γενικότερα για την ευρύτερη ατμοσφαιρική metal σκηνή. Ακόμα και η εταιρία τους στιγματίστηκε από αυτήν την κυκλοφορία σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε να πει κανείς ότι το σημείο εκκίνησης της στρατηγικής της αλλαγής στα mid 90s ήταν αυτός ο δίσκος. Τί το ιδιαίτερο όμως έχει το “Wildhoney” και ήταν τόσο σημαντικός δίσκος;

Καταρχήν οι TIAMAT μετά το φοβερό ατμοσφαιρικό doom/death του “Clouds” (1992) μετατρέπονται σε προσωπικό σχήμα του ηγέτη τους, Johan Edlund. Κρατάει μόνο τον μπασίστα Johnny Hagel και αλλάζει πλήρως τον ηχητικό σχεδιασμό της μπάντας, αφήνοντας τον Waldemar Sorychta να αναλάβει τις ατμόσφαιρες και τα πλήκτρα. Ο Sorychta υπογράφει την παραγωγή και μαζί με τον μηχανικό ήχου Siggi Bemm, δημιουργούν στα Woodhouse studios τον ήχο του “Wildhoney”. Το αποτέλεσμα είναι πολυδιάστατο, χωρίζοντας ουσιαστικά στην πρώτη πλευρά την ομαλή μετάβαση των TIAMAT σε πιο στρωτό και ξερό ήχο, αφήνοντας για πάντα στο παρελθόν τον extreme χαρακτήρα που είχαν μέχρι τότε.

Στη δεύτερη πλευρά του δίσκου οι ψυχεδελικές προσεγγίσεις και οι επιρροές από τους PINK FLOYD παρουσιάζουν μια πιο απελευθερωμένη συνθετική και ηχητική προσέγγιση, η οποία ξέφευγε από τα στενά όρια του ατμοσφαιρικού extreme metal. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα τρία εμβόλιμα instrumental μέρη, δημιουργούν τον αρχετυπικό ήχο της Century Media που για χρόνια θα τυποποιηθεί, βάζοντας τις μπάντες που είχε στο ρόστερ της να ηχογραφούν στα Woodhouse studios και να έχουν παρόμοιο ήχο. Οι πολέμιοι της στρατηγικής αυτής θα γυρίσουν την πλάτη σε μπάντες όπως οι MOONSPELL και οι ROTTING CHRIST, οι οποίες θα δεχτούν αυτή την ηχητική μετάλλαξη, προσδοκώντας πρόσβαση σε μεγαλύτερο κοινό.

Και ναι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι το “Wildhoney” ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της ηχητικής ταυτότητας της Century Media, θέτοντας τις προδιαγραφές του μέσα σε ένα πειραματικό εργαστήρι με session μουσικούς και παραγωγό που είναι συνυπεύθυνος ακόμα και για συνθέσεις του δίσκου, πέρα από τα πλήκτρα. Ακόμα και η πετυχημένη επιλογή της αδικοχαμένης Birgit Zacher για τα γυναικεία φωνητικά, αξιοποιήθηκε πλήρως από την εταιρία εντάσσοντας την στους guest μουσικούς των επόμενων κυκλοφοριών των MOONSPELL και SENTENCED. Η επιτυχία του δίσκου ήταν καθοριστική με τα “Whatever that hurts” και “Gaia” να πετσοκόβονται για να γίνουν video clips. Το airplay τους από το MTV έπαιξε καθοριστικό ρόλο ώστε ένα ευρύτερο κοινό να αγκαλιάσει μια νέα εποχή για τον ατμοσφαιρικό ήχο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή αποτελούσε ρεύμα που αφορούσε το extreme metal κατά κύριο λόγο.

Η παρουσίαση του δίσκου στο Brutal Assault Festival του 2017 ήταν για εμένα μια από τις πιο τραυματικές συναυλιακές εμπειρίες. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αποδοθούν live οι ατμόσφαιρες, τα instrumentals, τα μακρόσυρτα μέρη των κομματιών τους και τα καθαρά φωνητικά όπως το “A pocket size sun”. Πραγματικά τα καθαρά φωνητικά του Edlund στο δίσκο είναι ιδιότυπα, κάνοντας τον δίσκο πραγματικά ξεχωριστό.

Καταληκτικά πιστεύω ότι το “Wildhoney” ήταν η γέφυρα στην οποία πολλά ατμοσφαιρικά συγκροτήματα στηρίχτηκαν για να διευρύνουν το κοινό τους και να αποκτήσουν μια τυποποιημένη ταυτότητα. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τους THE GATHERING δεν νομίζω να υπάρχει, γεγονός που τους πήρε καιρό για να αποτινάξουν, απορρίπτοντας τον «Century Media ήχο». Όσο για τους ίδιους τους TIAMAT η συνέχεια θα τους βρει σε ξεκάθαρα gothic μονοπάτια, δημιουργώντας την εντύπωση ότι το “Wildhoney” αποτελεί απλά μια παρένθεση στη δισκογραφία τους.

Λευτέρης Τσουρέας

1...154155156...2,780Page 155 of 2,780
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece