Monday, April 27, 2026




Home Blog Page 156

A day to remember… 31/8 [MASTODON]

By
Rock Hard
-
0
Mastodon

Mastodon

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Leviathan” – MASTODON
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 2004
ΕΤΑΙΡΙΑ – Relapse
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – Matt Bayles
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Μπάσο / Φωνητικά – Troy Sanders
Κιθάρες / Φωνητικά – Brent Hinds
Κιθάρα – Bill Kelliher
Τύμπανα– Brann Dailor

To 2004 οι MASTODON αποτελούσαν ένα από τα πιο ανερχόμενα metal συγκροτήματα, υπήρχε μεγάλο κοινό που περίμενε με ανυπομονησία τη νέα τους δισκογραφική δουλειά μετά το εξαιρετικό “Remission” και ο μουσικός Τύπος λάτρευε να αναφέρεται σε αυτούς. Το φορτίο στις πλάτες τους σίγουρα βαρύ καθώς και η υπέρμετρη φιλοδοξία για ένα άλμπουμ ακόμη καλύτερο από τoν προκάτοχό του, μας θυμίζει την περίπτωση των THE DILLINGER ESCAPE PLAN και την κυκλοφορία του “Miss Machine” λίγους μήνες πριν. Κι όμως οι MASTODON με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, κατάφεραν την αναζωπυρωμένη metal φλόγα του “Remission” να τη μετουσιώσουν σε υγρό πυρ και το “Leviathan” αποτέλεσε μία εκκωφαντική δήλωση για την ποιότητα του συγκροτήματος και το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει.

Με concept βασισμένο στη νουβέλα “Moby-Dick” του Αμερικάνου συγγραφέα Herman Melville, οι MASTODON παίρνουν την ιστορία της περιπέτειας του καπετάνιου Ahab και της παράφορης καταδίωξης της λευκής φάλαινας και συνθέτουν ένα μεγαλεπήβολο μουσικό έργο-σταθμό για τον σύγχρονο metal ήχο. Το καταπληκτικό εμβληματικό εξώφυλλο του Paul Romano σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου και το εναρκτήριο “Blood and thunder” προκαλεί κλιμακωτές ανατριχίλες όσο το απογυμνωμένο βασικό riff παρεμβάλλεται από ένα χαρακτηριστικό drum-roll του Brann Dailor και οι αναπάντεχες διπλές κιθαριστικές αρμονίες σε ένα σταυροδρόμι μεταξύ THIN LIZZY και IRON MAIDEN δίνουν το έναυσμα στον Neil Fallon των CLUTCH για μία από τις πιο επιβλητικές του ερμηνείες.

Στον στίχο “White whale – Holy grail” συνοψίζεται όλη η αναζήτηση στα πλαίσια της αλλοφροσύνης και της εκδικητικής τρέλας του Ahab για τον Moby Dick που του είχε δαγκώσει το πόδι σε προηγούμενο ταξίδι, συμβολίζοντας επίσης το πάθος των MASTODON για τη μουσική που παίζουν, τις εξαντλητικές περιοδείες προσπαθώντας να δαμάσουν τη φάλαινα που δεν είναι άλλη από το κοινό. Αυτό το στοιχείο της έκπληξης και της αίσθησης πως ακούς κάτι μεγαλύτερο από το ίδιο το συγκρότημα χωρίς να έχεις την παραμικρή ιδέα για το πως θα ηχεί το αμέσως επόμενο τραγούδι είναι αυτό που κάνει το “Leviathan” συναρπαστικό καθ’ όλη τη διάρκειά του ενώ για πρώτη φορά αναλαμβάνει τα φωνητικά εκτός του μπασίστα Troy Sanders και ο Brent Hinds προδίδοντας μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση στα τραγούδια καθώς και η χρήση ακουστικής κιθάρας.

Βασικά χαρακτηριστικά που είχαμε λατρέψει στο “Remission” συνεχίζουν να υπάρχουν, μόνο που στο “Leviathan” οι MASTODON ακούγονται πιο συνεκτικοί και ουσιώδεις, λιγότερο sludgy πατώντας περισσότερο σε βασικές rock διδαχές έχοντας prog προσανατολισμό. Ο ultimate heavy ήχος του παραμένει αναλλοίωτος με το μονολιθικό riff του “Iron tusk” να αποτελεί ένα από τα βαρύτερα που έχουν γράψει ποτέ και φυσικά οι πιο ακραίες στιγμές του “Island” και του “Aqua dementia” με το δυσαρμονικό southern riff του, τα πνιχτά φωνητικά του Hinds και τη συμμετοχή του Scott Kelly των NEUROSIS ικανή να σου μαυρίσει τη ψυχή. Χωρίς να ακούγονται retro και ταυτόχρονα ανεπηρέαστοι από τα σύγχρονα μουσικά ρεύματα οι MASTODON προσφέρουν συνθέσεις με αρκετά έντονο το επικό στοιχείο και μία προοδευτικότητα που δεν περιορίζεται τόσο στην τεχνική κατάρτιση των μουσικών αλλά στο πως αφουγκράζονται τον 70s ήχο έχοντας πρωτίστως αφομοιώσει τα περισσότερα μουσικά ρεύματα του σκληρού ήχου, ακόμη και underground σχήματα που το mainstream ακροατήριο συνήθως αγνοεί. Εδώ μπαίνει και η επιρροή των METALLICA από τους οποίους δεν δανείζονται τα προφανή στοιχεία και σε τραγούδια όπως το “Megalodon” εκδηλώνεται αυτή τους η πτυχή, καθώς και στο δεκατριάλεπτο “Hearts alive” με την “Diary of a madman” meets “The call of Ktulu” εισαγωγή και το περιπετειώδες ορχηστικό μέρος προς το κλείσιμο του τραγουδιού.

O ήχος των MASTODON σε αντίθεση με τις αποστειρωμένες και συμπιεσμένες παραγωγές της εποχής ακούγεται απόλυτα φυσικός, νιώθοντας την ένταση των ενισχυτών και τη δύναμη που βαράνε οι μπαγκέτες τα δέρματα των τυμπάνων, με τον Matt Bayles, παραγωγό σε συγκροτήματα όπως οι BOTCH, ISIS, PEARL JAM και στενό συνεργάτη τους, να αποτελεί μεγάλο μέρος του ήχου τους. Τα μέλη δήλωναν πως πρόκειται απλά για τη μουσική τους περασμένη από τα μικρόφωνα και τον εξοπλισμό του Bayles και για χάρη του αποφάσισαν να ταξιδέψουν από την Atlanta στο Seattle κι όχι το αντίθετο που είχε συμβεί για το “Remission”.

To “Leviathan” κυκλοφορεί στις 31 Αυγούστου με το συνοδευτικό αυτοκόλλητο στη συσκευασία να αναφέρεται στους MASTODON ως «η δεύτερη έλευση των METALLICA και των RUSH μαζί», αποσπώντας αποθεωτικές κριτικές με βαρύγδουπους τίτλους με πιο χαρακτηριστικό το “Goodbye METALLICA, welcome MASTODON”, ψηφίζεται από τα περισσότερα περιοδικά ως το άλμπουμ της χρονιάς και όλοι μιλούν για την επόμενη μεγάλη μπάντα. «Δεν μπορείς να κάνεις τέτοιες συγκρίσεις. Είναι πολύ δύσκολο να ζεις με  κάτι τέτοιο από πάνω σου. Είναι πολύ βαρύ φορτίο. Ακούς όλες αυτές τις βαρύγδουπες δηλώσεις που ανέφερες προηγουμένως, τις οποίες ο κόσμος λατρεύει να ακούει αν και πολλοί τα γράφουν για να φαίνονται cool χωρίς να είναι ανάγκη να τα πιστεύουν όλα αυτά. Παρόλο το hype, είναι πολύ ωραίο να ακούς να λένε όλα αυτά για την μουσική σου» θα μας πει ο Billy Kelliher σε σχετική ερώτησή μας τότε.

H συνέχεια τους βρίσκει μονίμως στο δρόμο. Στην Ευρώπη στα πλαίσια της Τhe Unholy Alliance tour μαζί με τους SLIPKNOT, SLAYER και HATEBREED, ακολουθούν τους δεύτερους στη Jagermeister Music Tour μαζί με τους KILLSWITCH ENGAGE στις Η.Π.Α, περιοδεύουν στην Ιαπωνία μαζί με τους CONVERGE και ISIS και καταλήγουν να ανοίγουν για τους IRON MAIDEN. Από τους τελευταίους σταθμούς της περιοδείας ήταν και παρθενική εμφάνιση των MASTODON στη χώρα μας (9/12/2005) στα πλαίσια του πρώτου release party της έντυπης μορφής του ελληνικού Rock Hard.

Did you know that:

  • Στo εξώφυλλο και στο ένθετο του “Leviathan” που έχει επιμεληθεί ο Paul Romano, υπάρχουν αναφορές στην απεικόνιση του Φάρου της Αλεξάνδρειας από τον Ολλανδό Maarten van Heemskerck και στο φημισμένο πίνακα του Ιάπωνα χαράκτη/καλλιτέχνη Hocusai, “The Great Wave off Kanagawa”.
  • Για την προώθηση του δίσκου γυρίστηκαν τα αντίστοιχα video για τα “Iron tusk”, “Blood and thunder” και “Seabeast” όπου στο τελευταίο -αν και δεν φαίνεται καθαρά- ο Troy Sanders φοράει μπλουζάκι που αγόρασε από μαγαζί με τουριστικά είδη στο Μοναστηράκι την επόμενη μέρα από τη συναυλία τους στην Ελλάδα.
  • Η ιδέα του Brann Dailor για το concept του Moby-Dick του ήρθε καθώς διάβαζε το ομότιτλο βιβλίο σε μία πτήση από την Hawaii στο Λονδίνο. Οπαδός ο ίδιος των concept δίσκων όπως αυτών των GENESIS και KING DIAMOND θεώρησε πως ήταν καλή ιδέα να έχουν την ιστορία του Moby-Dick ως κατευθυντήρια γραμμή για τη μουσική και τους στίχους. Όταν απευθύνθηκε στα υπόλοιπα μέλη προτείνοντας τους την ιδέα που είχε, ένα από τα επιχειρήματά του ήταν πως o Moby-Dick αναφέρεται στο βιβλίο ως sea-salt mastodon και πως το άλμπουμ θα είχε ναυτικό θέμα και το συγκρότημα θα ήταν το πλήρωμα του πλοίου, ο Ahab με λίγα λόγια και το επίκεντρο θα είναι το ταξίδι, μια ιδέα που θα αντανακλούσε την εξαντλητική πτυχή της περιοδείας κάνοντας πολλούς παραλληλισμούς μεταξύ του τρόπου ζωής τους και του βιβλίου.
  • Το τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ με τίτλο “Joseph Merrick”, πρόκειται για ένα instrumental παραπλήσιο των αντίστοιχων ακουστικών στιγμών των LED ZEPPELIN με τον τίτλο να προέρχεται από τo όνομα ενός Άγγλου πολίτη που έζησε τον 18ο αιώνα ο οποίος έπασχε από μία σπάνια διαταραχή που ονομάζεται Σύνδρομο του Πρωτέα, μία εξαιρετικά σπάνια και πολύπλοκη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσμορφία και δυσπλασίες του σώματος. Η ζωή του Merrick αποτυπώθηκε στην κινηματογραφική ταινία “The Elephant Man” του σκηνοθέτη David Lynch, με τον τίτλο να δανείζονται οι MASTODON για το αντίστοιχο instrumental που κλείνει το “Remission” και αποτελεί μία από τις αγαπημένες ταινία του Brann Dailor.
  • Ο Brann Dailor πάντα ήθελε να συνεργαστεί με τον Scott Kelly o οποίος του είχε ζητήσει αρκετές φορές από πλευρά του να συνεργαστούν σε κάποιο από τα solo project του. Με αφορμή ένα σημείο στο “Aqua dementia” που θύμιζε αρκετά τους NEUROSIS, το βασικό του συγκρότημα, του ζήτησαν αν θέλει να συμμετάσχει γράφοντας μάλιστα ο ίδιος του στίχους που θα τραγουδούσε. Στην περίπτωση του Neil Fallon, οι MASTODON είχαν περιοδεύσει αρκετές φορές με τους CLUTCH στο παρελθόν κι έψαχναν αφορμή για τον βάλουν κάπου να τραγουδήσει γιατί τους άρεσε αρκετά η φωνή του και θεώρησαν πως το “Blood and thunder” ήταν το ιδανικό τραγούδι γι’ αυτόν.
  • Το “Iron tusk” συμπεριλήφθηκε στο soundtrack των video game “Tony Hawk’s American wasteland” και “NHL 2K9” ενώ το “Blood and thunder” στα “Need for speed: Most wanted, “Project Gotham racing 3”, “Saints row, “Drummania V2” και “Guitarfreaks V2” και φυσικά στο Guitar Hero: Metallica. «Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θέλουν να σου πετάξουν αυγά λέγοντάς σου ότι ξεπουλήθηκες επειδή έπαιξες στο MTV ή ότι τα τραγούδια μας υπάρχουν σε soundtrack. Ε, φίλε! Πρέπει να αγοράσω νέο παντελόνι και ρούχα. Δεν μπορώ να μένω συνέχεια σε μία τρύπα όπως εδώ και να κάνω το ίδιο πράγμα κάθε νύχτα. Δεν είμαστε πλούσιοι. Δεν έχω μία αυτή τη στιγμή στο πορτοφόλι μου». Αυτά μας είχε πει σε συνέντευξή του ο κιθαρίστας Bill Kelliher στα backstage του Mean Fiddler στο Λονδίνο λίγα λεπτά πριν την εμφάνισή τους στις 16 Φεβρουαρίου 2005.
  • Στην ίδια συνέντευξη όταν τον ρωτήσαμε αν τους είχε προσεγγίσει κάποια πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία μέχρι τότε, ο έτερος κιθαρίστας, Brent Hinds μας ενημέρωσε πως το φαγητό που βρισκόταν στο τραπέζι, τους το είχε φέρει κάποιος από την Warner, εταιρεία με την οποία υπέγραψαν μετά από λίγους μήνες και ανήκουν στο roster της μέχρι και σήμερα. Άλλες εταιρείες που είχαν έρθει σε επαφή μαζί τους ήταν η Capitol, Interscope και Sony.

Κώστας Αλατάς

A day to remember… 31/8 [LAMB OF GOD]

By
Rock Hard
-
0
Lamb Of God

Lamb Of God

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Ashes of the wake” – LAMB OF GOD
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Epic
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Eugene “Gene” Freeman
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Randy Blythe
Κιθάρες – Mark Morton
Κιθάρες – Willie Adler
Μπάσο – John Campbell
Drums – Chris Adler

Μετά τον όλεθρο του “As the palaces burn” (2003) και ακατάπαυστες περιοδείες δεξιά και αριστερά, οι λατρεμένοι μου LAMB OF GOD, προετοιμάστηκαν με βήμα ταχύτατο για το επόμενο βήμα τους, που δεν ξέρω αν και οι ίδιοι συνειδητοποιούσαν πόσο θα τους άλλαζε επίπεδο. Ενδιάμεσα, έβγαλαν την τελευταία τους κυκλοφορία με την Prosthetic Records, το “Terror and hubris” DVD. Ηχογράφησαν στα Sound Of Music studios στο Richmond της Virginia (τη γενέτειρά τους άλλωστε) και στα Water Studios στο Hoboken του New Jersey και μια μέρα σαν τη σημερινή, παρέδωσαν την κατ’ εμέ κορυφαία τους στιγμή αλλά και αυτή που τους εκτόξευσε εμπορικά από μια μεγάλη ελπίδα, σε μια δύναμη που εδραιώνεται και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως η νέα μεγάλη μπάντα του καιρού της. Το όνομα αυτού, “Ashes of the wake” και από το εξώφυλλο ήδη τα έχουμε χάσει και δεν τα βρίσκουμε!

Το “Laid to rest” που είχε βγει δύο βδομάδες και κάτι πριν τη κυκλοφορία του δίσκου, ανοίγει εμφατικά το δίσκο με ένα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ riff που έμεινε κλασσικό (βγαλμένο από τη “μήτρα” του “Into the pit” των TESTAMENT – δεν έκρυβαν άλλωστε τις κλασσικές thrash επιρροές τους οι κύριοι και μπράβο τους), μαζί με τα πρώτα λόγια του εκρηκτικού Randy Blythe “If there was a single day I could live, a single breath I could take, I’d trade all the others away” να καθηλώνουν προτού καν αρχίσει να σκίζει το λαρύγγι του ο μεγάλος αυτός frontman, πλαισιωμένος από την ιδιότυπη και τόσο μοναδικά γκρούβατη riff-ολογία που βγάζουν οι LAMB OF GOD. Οι old school thrash ρίζες διαφαίνονται έτι περαιτέρω στα αντίστοιχα ξεσπάσματα στα ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ “Now you’ve got something to die for” (από τα κομμάτια – σήματα κατατεθέντα της μπάντας, “Blood of the scribe” και “What I’ve become” που παρασέρνουν με την ορμή τους ό,τι έχει θράσος να αναπνέει!

Τα “One gun” και “Break you” φροντίζουν όπως προτείνει το δεύτερο εξ αυτών, να σε σπάσει σε κομματάκια, ε, και το πετυχαίνουν άκοπα! Ξεχωριστά να σταθώ, σε ένα από τα πλέον αγαπημένα μου κομμάτια του δίσκου, το “Hourglass”. ΦΟΝΙΚΗ γκρούβα, λυσσασμένες riff-άρες, ένας Randy σε αλλοφροσύνη και νομίζω τα αγαπημένα μου τύμπανα όλου του δίσκου, αλλά και με ένα από τα πλέον λατρεμένα μου σημεία στην ιστορία αυτής της μπάντας “You finally made it home, draped in the flag that you fell for. And so it goes, the ashes of the…waaaaaaaaaaaaaake!”. Ειδικά τα τύμπανα του Adler σε αυτό το breakdown, είναι αποθέωση! Το “The faded line” (CURSED FOR ALL TIME!) με το τόσο έξυπνα μελωδικό riff στο ρεφρέν του, σε εθίζει χωρίς να το καταλάβεις όσο περνάνε οι ακροάσεις του δίσκου (και είναι απανωτές, πίστεψε με!), ενώ το “Omerta” αποτελεί μια από τις πιο αργόσυρτες στιγμές του δίσκου, με την θρυλική αφήγηση του Randy στην αρχή του.

“Whoever appeals to the law against his fellow man, is either a fool or a coward. Whoever cannot take care of themselves, without that law is both.
For a wounded man shall say to his assailant: “If I live, I will kill you! If I die, You are forgiven”. Such is the rule of honor!”

Οι αναμνήσεις από τη δεύτερη φορά που τους είδα και άνοιξαν με αυτό, είναι ακόμα πολύ έντονες. Το δε ομώνυμο, συνοψίζοντας το πνεύμα του δίσκου, όχι μόνο μουσικά αλλά και στιχουργικά, μια και αντί για στίχους περιέχει εξομολογήσεις από πεζοναύτες του Αμερικάνικου στρατού το καιρό που γινόταν ο πόλεμος στο Ιράκ. Η φράση “I honestly feel that we’re committing genocide over here” ακόμα με χτυπάει βαθιά, κάθε φορά που ακούω το δίσκο (καλή ώρα), με τη μπάντα να έχει καταστήσει σαφέστατα τα αισθήματά της κατά αυτού του πολέμου καθ’ όλη τη διάρκειά του. Κερασάκι στη τούρτα μουσικό, το ύψιστο κομπλιμέντο που μπορεί να κάνει ένας λατρεμένος μουσικός σε ένα πνευματικό του τέκνο: να συμμετέχει στον δίσκο του. Εδώ λοιπόν έχουμε τους Κυρίους Alex Skolnick (TESTAMENT) και Chris Poland (MEGADETH) να προσφέρουν από ένα υπέροχο solo έκαστος.

Μεγάλο φινάλε με το “Remorse is for the dead”, που ξεκινάει σαν συνέχεια του ομώνυμου που “έσβηνε” αργά, σε μια άκρως ατμοσφαιρική εισαγωγή για τους LAMB OF GOD, που πάνω που πάει να μπει στα γνώριμα λημέρια του σχήματος, έρχονται και κόντρα κοψίματα να του αλλάξουν ύφος, σε ένα από τα πιο περιπετειώδη κομμάτια του δίσκου που όπως και το ομώνυμο που προηγήθηκε, απέχουν λίγο από το 6λεπτο έκαστο. Τρομερή σύλληψη, ενώ το πως ο Randy επαναλαμβάνει το τίτλο του κομματιού στο τέλος, είναι ανατριχιαστικό…ειδικά αυτό το “the dead….the dead…the dead!” το θυμόμουν καθαρά από τη πρώτη ακρόαση πως με στιγμάτισε! Ούτε 48 λεπτά που γράψανε ιστορία στον metal ήχο της τελευταίας 20ετίας, με ένα συγκρότημα που έμελλε να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο.

20 χρόνια έχουν περάσει από τότε που το “Ashes of the wake” μας σκλάβωσε με τα τεράστια κομμάτια του, τον αέρα πρωταθλητή που έφερε η μπάντα και την αδάμαστη οργή του. Το ότι αυτό το άλμπουμ, ηχεί όσο φρέσκο ηχούσε όταν κυκλοφορούσε για πρώτη φορά, παραμένει τεράστιο του παράσημο, αλλά το μεγαλύτερο παράσημο είναι ότι εδραίωσε τους LAMB OF GOD. Όχι μόνο από πλευράς ήχου, αλλά και από πλευράς περιοδειών, μια και σε αυτό το δίσκο, θα περιοδεύανε μεταξύ πολλών άλλων και με τους άρχοντες SLAYER.

Did you know that?

– ….μια περιοδεία η οποία θα αποτελούσε την αρχή μιας μακράς φιλίας μεταξύ τους, μια και στην τελευταία περιοδεία των SLAYER το 2019, οι LAMB OF GOD, πάλι θα επιλέγονταν ως το κύριο support, δίπλα σε μπάντες όπως οι CANNIBAL CORPSE, οι OBITUARY και οι ANTHRAX.

– Το video clip του “Now you’ve got something to die for” λειτουργεί και σαν πρόγευση του “Killadelphia” DVD (φόνος εν βρασμώ ψυχής) που θα έβγαινε στα καπάκια.

– Η πρώτη έκδοση είχε bonus CD το promo “Pure American metal” που περιείχε ένα κομμάτι από κάθε full-length της μπάντας: “Bloodletting” (“Burn the priest” ως BURN THE PRIEST), “The subtle arts of murder and persuasion” (“New American gospel”), “11th hour” (“As the palaces burn”), “Black label” (από το “Terror and hubris” DVD) συν ένα demo του “Laid to rest”.

– Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επανακυκλοφορία για τα 20 χρόνια που είναι έκδοση διπλού CD. Στο δεύτερο, έχουμε demos προπαραγωγής για τα “Laid to rest”, “Ashes of the wake” και “Remorse is for the dead” (αυτά υπήρχαν και στην έκδοση για την 15η επέτειο, σημειωτέον), έχουμε το τότε Ιαπωνικό bonus “Another nail in your coffin” με τους KUBLAI KHAN και τους MALEVOLENCE να συμμετέχουν, έχουμε δύο remix των “Laid to rest” (από τους HEALTH) και του “Omerta” (από τον Justin Broadrick των GODFLESH – πάλαι ποτέ NAPALM DEATH) και δύο live εκτελέσεις των “Remorse is for the dead” και “Now you’ve got something to die for”.

Γιάννης Σαββίδης

A day to remember… 30/8 [DEAD SOUL TRIBE]

By
Rock Hard
-
0
Dead Soul Tribe

Dead Soul Tribe

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ:– “The January tree” – DEAD SOUL TRIBE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΙΑ: Inside Out
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Devon Graves
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Devon Graves – κιθάρες, μπάσο, φλάουτο, φωνητικά
Adel Moustafa – τύμπανα

Το 1997, ύστερα από τέσσερις σπουδαίες κυκλοφορίες με τους θρυλικούς PSYCHOTIC WALTZ, ο frontman τους Buddy Lackey αποφάσισε να διαλύσει τη μπάντα και το 1999 μετακόμισε στη Βιέννη, αφού άλλαξε και το όνομα του σε Devon Graves. Εκεί, ίδρυσε ένα νέο σχήμα, τους DEAD SOUL TRIBE με τους οποίους κυκλοφόρησε πέντε άλμπουμ μεταξύ 2002 και 2007. Από το ομώνυμο ντεμπούτο, ήταν ξεκάθαρο πως δεν θα είχαμε έναν κλώνο των PSYCHOTIC WALTZ μιας και ακούγαμε σαφώς λιγότερες αναφορές στο US metal και στο ιδιότροπο prog metal των πρώτων που τους έκανε να ξεχωρίζει από οποιαδήποτε μπάντα στα 90s. Όχι, με τους DEAD SOUL TRIBE παρατηρούμε ένα πιο αβρό και απλό μουσικό είδος, καθόλου βέβαια απλοϊκό, καθώς δίνεται περισσότερη έμφαση σε riff και μια αρκετά πιο συμβατική δομή. Αυτό που κατέστη ακόμα πιο ξεκάθαρο με το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας, το αριστουργηματικό “A murder of crows” του 2003, ήταν πως ο Graves ακούει TOOL.

Μπορώ να πω μάλιστα με σιγουριά πως τη περίοδο εκείνη, οι DEAD SOUL TRIBE ήταν μια από τις πρώτες μπάντες που προσπάθησαν, και επιτυχώς, να ενσωματώσουν το χαρακτηριστικό στυλ των TOOL προτού η επιρροή τους γίνει καθολική σε όλο το metal στερέωμα. Το είχαν κάνει ήδη οι DREAM THEATER «δανειζόμενοι» το εναρκτήριο ριφ του “46 & 2” από το “Aenima”, στο κομμάτι “Home”. Τι έμενε λοιπόν από το παρελθόν του Graves; Μα φυσικά ένα χαρακτηριστικό σκοτάδι και μια τραχύτητα, το συναίσθημα και η μοναδική του ερμηνεία στο μικρόφωνο αλλά και, το πιο σημαντικό για μένα, η αγάπη του για τους JETHRO TULL και τον Ian Anderson. Ο Graves πάντοτε μαγεύει όταν πιάνει το φλάουτο στα χέρια του δίνοντας μια σαφώς folk και κλασσική χροιά στο τελικό αποτέλεσμα.

Εξοπλισμένοι λοιπόν με αυτά τα εφόδια, το 2004, πριν από είκοσι χρόνια, οι DEAD SOUL TRIBE μας προσέφεραν το τρίτο τους άλμπουμ με τον τίτλο “The January tree” μέσω της Inside Out. Από το δυνατό εναρκτήριο “Spiders and lies” ακούμε πάλι την έντονη επιρροή που άσκησαν οι TOOL στον Graves καθώς το riff είναι, για άλλη μια φορά, μια παραλλαγή εκείνου του “46 & 2”, riff που απ’ ότι φαίνεται γαλούχησε γενιές μουσικών. Το άλλο χαρακτηριστικό στο “January tree” είναι οι ρυθμοί και συγκεκριμένα οι «ακανόνιστοι» ρυθμοί, αγγλιστί odd time signatures, που βασίζονται σε tribal ρυθμούς. Αυτό υπήρξε και στο “A murder of crows” και αποτελεί εχέγγυο της μπάντας και κάτι που ο Graves φέρνει εις πέρας με εξαιρετικά αποτελέσματα. Εκεί όμως που προσωπικά δίνω πάντα έμφαση, όπως και στους PSYCHOTIC WALTZ, είναι στη γλυκιά μελαγχολία και τα ακουστικά μέρη όταν διανθίζονται από το φλάουτο του Graves όπως ακούμε στα “Toy rockets” και “Just like a timepiece”. Η θεματολογία σε περίπου όλους τους δίσκους τους είναι αντιπολεμική, έντονα πολιτική και γεμάτη ειρωνεία καθώς και μια θρηνητική διάθεση κάτι που αντανακλά και η μουσική.

Εκεί που αρχίζει να χωλαίνει το πράγμα για μένα είναι στο ότι ο Graves φαινόταν να βυθίζεται σε μια μανιέρα και να επαναλαμβάνεται, κάτι πολύ συχνά αναπόφευκτο. Έτσι και το “The January tree” χάνει προς το τέλος, κάτι που συνεχίστηκε και στα δύο επόμενα άλμπουμ του συγκροτήματος. Έτσι λοιπόν, και αυτό το project του Lackey/Graves δεν κράτησε πολύ και χάθηκε σε μια αφάνεια μιας και σήμερα, ειδικά σε ελληνικούς κύκλους όπου οι PSYCHOTIC WALTZ χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, έχουν αποκτήσει ένα cult status. Ευτυχώς όμως, ο Graves ανέστησε τους τελευταίους και μας έδωσαν το 2020 το πραγματικά πολύ καλό “The God-shaped void”.

Did you know that

  • Μερικά κομμάτια του δίσκου προορίζονταν αρχικά για το πρώτο σόλο άλμπουμ του Graves.
  • Εσείς το ξέρατε πως είχε κάνει τη παραγωγή στο άλμπουμ “Bare bones” της δικιάς μας τραγουδίστριας, Μαντώ;

Φίλιππος Φίλης

POWERWOLF interview (Falk Maria Schlegel)

By
Rock Hard
-
0
Powerwolf

Powerwolf

“Of wolves and power metal”

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι οι POWERWOLF, είναι ένα ραγδαία ανερχόμενο συγκρότημα, που σε λίγα χρόνια μπορεί να φτάσει ακόμα και τη δημοτικότητα των SABATON και αυτό γίνεται εμφανές με κάθε δίσκο τους και περιοδεία που ακολουθεί, όπου χιλιάδες κόσμου απολαμβάνουν το φαντασμαγορικό θέαμα που χαρίζουν. Είτε αρέσουν είτε όχι, δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχτεί ότι είναι ένα από τα πιο δημοφιλή σχήματα, ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες, αλλά όχι μόνο. Ο Θοδωρής Κλώνης έγραψε για το “Wake up the wicked” και ο Σάκης Φράγκος, είχε την ευκαιρία να μιλήσει μ’ ένα εκ των ιδρυτικών μελών του γκρουπ, τον πληκτρά Falk Maria Schlegel και είχαν μία κουβέντα για το δίσκο αλλά και τη μουσική βιομηχανία γενικότερα, με ερωτήσεις που κάπου φαίνεται να ξάφνιασαν τον μουσικό.

(Δυστυχώς το ηχητικό δεν μπορεί να δημοσιευθεί βάσει συμφωνίας με την εταιρία)

Χαίρομαι που τα λέμε και πάλι, μετά τη συναυλία που είχαμε κάνει…
Κι εγώ χαίρομαι και περιμένω πότε θα ξαναέρθουμε στην Ελλάδα.

Πλέον, νομίζω ότι έχετε ξεφύγει στο θέμα του budget, οπότε μάλλον πάμε για ανοιχτό χώρο (γέλια). Ας πάμε, λοιπόν, στο νέο σας δίσκο. Πόσο σημαντικό είναι το τραγούδι “1589” για την ιστορία των POWERWOLF; (σ.σ. τη στιγμή που είχε γίνει η συνέντευξη, είχε μόλις βγει αυτό το τραγούδι ως το πρώτο video clip) Μου έχουν στείλει από την εταιρία σας link για την περίπτωση του Peter Stump, έχετε κάνει ένα εντυπωσιακό video κλπ. Είναι ένα ακόμη τραγούδι για λυκάνθρωπους από τους POWERWOLF ή είναι κάτι ξεχωριστό;
Είναι κάτι περισσότερο από μία απλή ιστορία με λυκάνθρωπους. Το μέρος που διαδραματίζονται τα γεγονότα που περιγράφονται είναι εδώ, στη Γερμανία, λίγο έξω από την Κολωνία, στο Bedburg και πριν λίγο καιρό ταξίδεψα σ’ αυτό το χωριό για να νιώσω την ιστορία από κοντά. Κάνοντας την έρευνά μας, είδαμε ότι αυτή η ιστορία ήταν πραγματικά καταπληκτική. Ο Peter Stump καταδικάστηκε σε θάνατο την 28η Οκτωβρίου 1589. Οι καιροί εκείνοι ήταν ταραχώδεις πολιτικά και κοινωνικά και ο Stump ήταν ένας outsider, αφού σε μία περιοχή γεμάτη καθολικούς εκείνος ήταν προτεστάντης. Εκείνα τα χρόνια, ήταν πολύ συνηθισμένο να πεθαίνουν οι βοσκοί και τα ζώα τους και ο κόσμος έψαχνε για ένα εξιλαστήριο θύμα. Κάναμε την έρευνά μας γι’ αυτό το άτομο και όντως, φαίνεται ότι τον είχε στείλει ο διάβολος, είχε σκοτώσει παιδιά, γυναίκες και ζώα. Ήταν τόσο ενδιαφέρουσα η ιστορία του και είχαμε τόσες πληροφορίες, που θέλαμε να γράψουμε ένα τραγούδι γι’ αυτό. Προφανώς και ήταν μία επιλογή για video clip, το οποίο γυρίσαμε στη Βόρεια Αγγλία, Νοέμβριο, έβρεχε, είχε ομίχλη και κρύο, οπότε ταίριαξε απόλυτα στο τραγούδι. Είχαμε, επίσης, πάρα πολλούς ηθοποιούς μαζί μας και όλο αυτό μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα τι συνέβαινε εκείνα τα χρόνια, όταν όλοι κραύγαζαν και ήθελαν να κατηγορήσουν κάποιον. Νομίζω ότι και το video αλλά και το τραγούδι, είναι από τα κορυφαία στην ιστορία των POWERWOLF. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι φανταστική και παρότι έχει μερικά τυπικά στοιχεία των POWERWOLF, δεν είναι τελικά ένα τυπικό μας τραγούδι, συνολικά.

Είναι ιδέα μου ή το σόλο στο τέλος είναι επηρεασμένο από τον Wolf Hoffmann (των ACCEPT) και την κλασική μουσική; Μήπως έχει να κάνει με το όνομα wolf, γενικώς, επειδή ασχολείστε με τους λύκους;
Χαχαχαχα! Είσαι ο πρώτος που μου λέει κάτι τέτοιο, αλλά θα πρέπει να ρωτήσω τον Matthew Werewolf μήπως υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Η αλήθεια όμως, είναι ότι μου αρέσουν και τα σόλο του Wolf Hoffmann και ο ίδιος ως κιθαρίστας. Μου φαίνεται πως όταν παίξουμε κάποια συναυλία μαζί, θα τον ρωτήσω εγώ ο ίδιος, γιατί μου έβαλες ιδέες!

Για δεύτερη συνεχόμενη φορά, δουλεύετε με τον Joost van der Broek. Με ποιον τρόπο είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο παραγωγό σας, τον Jens Bogren;
Ο Joost ήταν υπεύθυνος για τις χορωδίες και τα ορχηστρικά μέρη, εκτός από την παραγωγή, παλαιότερα, τώρα έκανε και τη μίξη εκτός από αυτά. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά. Μπορεί να ηχογραφούσαμε στον Jens Bogren, αλλά δουλεύαμε πολύ περισσότερο με τον Joost van der Broek, αφού ψάχναμε να βρούμε τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στα ορχηστρικά μέρη και τις κιθάρες, ώστε το τραγούδι να αναπνέει σε κάποια σημεία και να μην το παραφορτώνουμε. Αν ακούσεις το “Call of the wild”, για παράδειγμα, σε κάποια σημεία ήταν λίγο too much και κοιτάξαμε να το αποφύγουμε αυτό, τώρα. Είναι πάρα πολύ κομβικός ο ρόλος του στους POWERWOLF, τον αποκαλούμε μέλος της μπάντας και είναι τεράστια η ευχαρίστηση να δουλεύουμε μαζί του. Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε και μία διαφορετική προσέγγιση, αφού του δίναμε τα τραγούδια όταν τα ξεκινούσαμε κι όχι όταν ήταν εντελώς τελειωμένα.

Μιλώντας για τα τραγούδια, πόσο σημαντική είναι η διάρκειά τους για εσάς; Επειδή βλέπω ότι στο “Wake up the wicked” έχετε τραγούδια που εκτείνονται από τα τρία μέχρι τα τέσσερα λεπτά. Δεν αισθάνεστε την ανάγκη να «μεγαλώσετε» λίγο τα τραγούδια, κάποιες στιγμές; Μήπως έχει να κάνει με τη φόρμουλα των streaming services, που επιτάσσει μικρά σε διάρκεια τραγούδια, με τα φωνητικά να ξεκινάνε νωρίς, γύρω στα 20’’ κτλ;
Καταλαβαίνω τι εννοείς κι έχω διαβάσει αυτά που λες, για να είμαι ειλικρινής. Ότι δηλαδή το Spotify θέλει τα τραγούδια να μπαίνουν αμέσως, δίχως intro, το ρεφρέν να μπαίνει νωρίς και διάφορα τέτοια, αλλά δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μας, σε καμία περίπτωση. Σ’ αυτόν το δίσκο, θέλαμε να είμαστε πιο πολύ “to the point”, να μην έχουμε «περιττά» μέρη. Αυτή είναι και η διαφορά του με τους προηγούμενους δίσκους. Πάρε για παράδειγμα το “We don’t wanna be no saints”. Έχει ωραίο ρεφρέν, μία κολλητική μελωδία, ένα πολύ heavy μεσαίο σημείο και το αφήσαμε εκεί. Δεν χρειαζόμασταν κάτι άλλο για να το βελτιώσουμε. Το ίδιο έγινε και με το “Bless ‘em with the blade”. Μπορεί κάποια τραγούδια να φαίνονται μικρά σε διάρκεια, αλλά δεν νιώσαμε την ανάγκη να μεγαλώσουμε τη διάρκειά τους μόνο και μόνο για να κρατάνε περισσότερο. Δεν είχε να κάνει ούτε με το Spotify, ούτε με το ραδιόφωνο. Ένα καλό τραγούδι, παραμένει καλό ακόμα κι αν είναι μικρό σε διάρκεια. Προσωπικά μου αρέσουν και τα μικρά σε διάρκεια τραγούδια, γιατί αυτό σημαίνει ότι μπορώ να το ξανακούσω. Όταν ξεκίνησα να ακούω heavy metal, ήμουν μεγάλος οπαδός των DREAM THEATER και των δεκάλεπτων κομματιών που γράφουν. Μου αρέσουν πολύ ακόμα, αλλά πλέον προτιμώ ένα κολλητικό ρεφρέν, μια ωραία φράση, μια ωραία γέφυρα, ένα σόλο και αυτό είναι. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να πείσει κανείς ότι δεν το κάνει αυτό για το Spotify, αλλά έτσι είναι στην περίπτωσή μας.

Πολλές φορές οι ίδιες οι εταιρίες πιέζουν τα συγκροτήματα να γράψουν με αυτόν τον τρόπο, απ’ όσο γνωρίζω.
Η Napalm Records μας ακούει αυτή τη στιγμή (σ.σ. εννοείται ότι το γνώριζα) και δεν μας έχουν πιέσει ποτέ να κάνουμε κάτι τέτοιο σε κανέναν από τους δίσκους μας και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Να φανταστείς ότι στέλνουμε τα τραγούδια των δίσκων μας στη Napalm, όταν έχει τελειώσει και το mastering. Είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό για τους POWERWOLF να κάνουμε αυτό ακριβώς που θέλουμε και είμαι απίστευτα χαρούμενος που δημιουργήσαμε τον δικό μας ήχο, με τις εκκλησιαστικές χορωδίες, τη φωνή του Attila. Αυτό είναι καλλιτεχνική ελευθερία και είναι ό,τι πιο πολύτιμο για έναν μουσικό.

Εντάξει, για να λέμε την αλήθεια, είτε αρέσουν σε κάποιον οι POWERWOLF, είτε όχι, η ιστορία έχει δείξει ότι κάτι κάνετε σωστά, έτσι δεν είναι;
Σίγουρα. Ακούγοντας το ντεμπούτο μας, “Return in bloodred”, η μουσική είναι εντελώς διαφορετική απ’ ότι σήμερα. Ήταν όμως τα πρώτα και απαραίτητα βήματα για την εξέλιξή μας. Υπάρχουν και μερικά λάθη στις ενορχηστρώσεις (σ.σ. γελάει), αλλά όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Μαθαίνεις όμως τον τρόπο που κάνεις την ενορχήστρωση και παλιά, έπαιρνες κάθε μέρος ξεχωριστά και τα ένωνες. Μερικές φορές όμως, αυτά τα μέρη δεν ταίριαζαν. Πλέον, δουλεύουμε πολύ σκληρά για να ενώσουμε τα διάφορα στοιχεία μέσα στο τραγούδι. Για παράδειγμα, είχα γράψει ένα πολύ ωραίο μέρος στο εκκλησιαστικό όργανο, αλλά δεν μπορούσαμε να το συνδυάσουμε με κάποιο άλλο από τα στοιχεία που είχαμε ήδη. Από τη στιγμή που δεν βρήκαμε και κάποιο καινούργιο στοιχείο, που να ταιριάζει, η ιδέα αυτή έφυγε.

Ε, καλά. Τη χρησιμοποιείς στον επόμενο δίσκο.
Χαχαχαχα! Δεν έχεις άδικο. Προσπαθούμε να μην πετάμε στον κάδο αξιόλογες ιδέες, αλλά τελικά ποτέ μα ποτέ δεν έχουμε χρησιμοποιήσει παλιά σημεία.

Εκεί που οι SABATON περιγράφουν ιστορικές μάχες, εσείς φαίνεται να ενδιαφέρεστε πιο πολύ για ιστορίες που έχουν να κάνουν με λυκάνθρωπους, με μάγισσες κτλ. Νιώσατε ποτέ ότι περιορίζεστε από το θέμα των στίχων σας ή απλά είναι αυτό που περιμένουν οι οπαδοί σας όλα αυτά τα χρόνια;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν νιώθουμε καθόλου περιορισμένοι. Θεωρούμε τους εαυτούς μας ως «σπασίκλες», που τους αρέσει πολύ να ψάχνουν και να διαβάζουν θέματα τα οποία ταιριάζουν στον κόσμο των POWERWOLF. Έτσι μπορούμε να έχουμε τραγούδια όπως το “Joan of Arc”, το “1589” ή το “Sinners of the seven seas”. Επίσης, έχουμε το “Thunderpriest” που μιλά για την περίπτωση του παπά Andras Pandy, ο οποίος ήταν ένας serial killer στο Βέλγιο το 2002, που ονομαζόταν «Πάστορας του Διαβόλου» και θεωρούσε ότι η δίκη του ήταν σαν δίκη των μαγισσών. Μπορεί, λοιπόν, να μην έχουμε πάρα πολλές και πολύ μεγάλες διαφορές με τους SABATON που ανέφερες προηγουμένως, σε ότι αφορά στη μουσική, αλλά σίγουρα είμαστε πολύ διαφορετικοί όταν γράφουμε στίχους, αφού εκείνοι ασχολούνται αποκλειστικά με τους πολέμους.

Έχετε κυκλοφορήσει πολλά άλμπουμ ή bonus CD τα τελευταία χρόνια, όπως το “Missa cantorem”, το “Monumental mass – A cinematic metal event”, ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, επανηχογραφήσεις παλαιότερων τραγουδιών, διασκευές τραγουδιών σας από άλλους καλλιτέχνες και πολλά άλλα. Πάρα πολλές κυκλοφορίες. Αυτό μπορεί να έχει δύο αναγνώσεις. Δηλαδή, μπορεί κάποιοι να πουν ότι γουστάρουν που έχουν συνεχώς καινούργια μουσική από το αγαπημένο τους σχήμα, αλλά και κάποιοι μπορεί να νιώσουν έναν αποπροσανατολισμό, αφού νιώθουν ότι βομβαρδίζονται από πάρα πολλές κυκλοφορίες που προσφέρουν ορχηστρικές εκτελέσεις, διασκευές και πολλά άλλα… Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να μην γνωρίζουν ότι το “Wake up the wicked” είναι ένας καινούργιος δίσκος.
Καταλαβαίνω αυτό που θέλεις να πεις και ομολογώ ότι είναι μία δύσκολη ερώτηση. Πολλά από αυτά που ανέφερες, θεωρούνται ως bonus υλικό. Ο βασικός μας στόχος είναι τα full length άλμπουμ, όπως το “Call of the wild” ή το “Wake up the wicked” τώρα. Το “Monumental mass…”, για παράδειγμα, είναι μία κυκλοφορία που βγήκε λόγω της πανδημίας. Δύσκολη ερώτηση πραγματικά. Εμείς κυκλοφορούμε μουσική για τους οπαδούς μας. Μπορώ όμως να καταλάβω κάποιους που μπορεί να πουν ότι βγάζουμε συνεχώς μουσική για να κερδίσουμε περισσότερα λεφτά…

Να σε διακόψω, αλλά εγώ δεν το πηγαίνω καθόλου προς τα εκεί. Άλλωστε, καλλιτέχνες είστε, χρήματα θέλετε να βγάζετε αφού ζείτε από αυτό. Απολύτως φυσιολογικό. Εγώ αναφέρομαι στο γεγονός ότι μπορεί να μπερδευτεί ο κόσμος με τις πολλές κυκλοφορίες…
Πολύ ωραία. Ευχαριστώ πολύ, γιατί δεν θέλω να πιστεύει ο κόσμος ότι ξεπουλιόμαστε. Αυτή τη φορά, υπάρχει ο δίσκος, το “Wake up the wicked” και η deluxe έκδοσή του με ένα live από τη Νέα Υόρκη και τίποτε άλλο. Ούτε guest τραγουδιστές, όπως πολύ σωστά είχες αναφέρει, ούτε τίποτε άλλο. Όταν το κάναμε αυτό, θέλαμε να δείξουμε ότι υπάρχει μία μεγάλη heavy metal οικογένεια σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ότι, πχ, ο Johan από τους AMON AMARTH, φίλος της μπάντας, διασκευάζει ένα τραγούδι των POWERWOLF. Το ίδιο και ο Ralf Scheepers των PRIMAL FEAR και τόσοι μα τόσοι άλλοι. Έπρεπε να δείχνει ότι οι POWERWOLF ανήκουν σ’ αυτήν την οικογένεια. Αυτή τη φορά όμως, θέλουμε να επικεντρωθούμε μόνο στο δίσκο μας, χωρίς να μπερδεύουμε τον κόσμο και θεωρώ ότι έχεις δίκιο με αυτό που είπες. Μόνο POWERWOLF. Ούτε διασκευές, ούτε κάτι άλλο. Χαχαχαχα.

Αν με ρωτάς, ακούγοντας τα τραγούδια σας με άλλον τραγουδιστή, ήταν σαν να άκουγα κάτι καινούργιο, κάτι που είναι μια χαρά για εμένα.
Βεβαίως. Λατρεύω να ακούω μία νέα προσέγγιση. Στο τέλος της ημέρας, όμως, οι fans των POWERWOLF, θέλουν να ακούνε τον Attila. Υπήρξαν τρομερές ερμηνείες, από τον Johan Hegg, τον Hansi Kursch και τόσους άλλους, που μας άρεσαν πάρα μα πάρα πολύ, αλλά το κεφάλαιο αυτό, έκλεισε πλέον.

Μιας και τελειώνει ο χρόνος μας, να σε ρωτήσω, θα δοκίμαζες τη χρήση AI στη μουσική των POWERWOLF;
Όχι, δεν θα το έλεγα. Ακόμα και στα video clip μας, προσπαθούμε να έχουμε φυσική εικόνα, χωρίς AI και χωρίς green screens. Θέλουμε να δείξουμε τη διαφορά ανάμεσα στην τεχνολογία και το πραγματικό γύρισμα. Για να γράψουμε μουσική, χρειαζόμαστε το πνεύμα των POWERWOLF και δεν είμαι βέβαιος ότι το AI μπορεί να έχει αυτό το πνεύμα.

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.
Κι εγώ. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα στην Ελλάδα.

Σάκης Φράγκος

Photos by VDPICTURES

SILENT WINTER: Βγάζουν το νέο τους άλμπουμ από τη No Remorse Records

By
Rock Hard
-
0
Silent Winter

Silent Winter

Οι Έλληνες heavy/power metallers από το Βόλο, οι SILENT WINTER, θα κυκλοφορήσουν το νέο τους άλμπουμ, το “Utopia”, από τη No Remorse Records. Το άλμπουμ θα διαδεχθεί το “Empire of sins”, που βγήκε τον Μάρτιο του 2021 και αναμένεται να δει το φως της δημοσιότητας στις 22 Νοεμβρίου.

Ο Steve Lado (SACRED OUTCRY, SUNBURST, NEED) ήταν μηχανικός ήχου και ανέλαβε τη μίξη και το mastering, ενώ ο Κυριάκος Μπαλάνος έγραψε τη μουσική, τους στίχους και φιλοτέχνησε το εξώφυλλο.

LINE-UP:
Mike Livas – φωνητικά
Kiriakos Balanos – κιθάρες
Vaggelis Papadimitriou – κιθάρες
Vaggelis Tsekouras – μπάσο
John Antonopoulos – ντραμς
Maria Mosxeta – πλήκτρα
TRACKLIST:
1. We Burn The Future
2. Hellstorm
3. Hands Held High
4. Reign Of The Tyrants
5. Manifest Of God
6. Reborn
7. Heart Is A Lonely Hunter
8. Silent Shadows
9. Utopia
Το πρώτο video για το τραγούδι “Hellstorm”, θα είναι διαθέσιμο στις 8 Σεπτεμβρίου.

ONE MACHINE: Ο Τάσος Λάζαρης είναι ο νέος τραγουδιστής τους

By
Rock Hard
-
0
One Machine

One Machine

Οι ONE MACHINE θα κυκλοφορήσουν το πρώτο τους single μετά από εννέα χρόνια, το “A new plane of existence”, όπως και το video clip του, την Παρασκευή 30 Αυγούστου.

Ανακοίνωσαν, επίσης, την επιστροφή τους στις συναυλίες για πρώτη φορά μετά το 2018, αφού θα περιοδεύσουν με τους OVERKILL και τους ANGELUS APATRIDA, τον Σεπτέμβριο, έχοντας τον Τάσο Λάζαρη πίσω από το μικρόφωνο.

Οι ONE MACHINE, είναι το συγκρότημα που δημιούργησε ο βιρτουόζος κιθαρίστας Steve Smyth (NEVERMORE, FORBIDDEN, TESTAMENT, VICIOUS RUMORS, DRAGONLORD), στη δεύτερη κιθάρα είναι ο Jamie Hunut (BIOMECHANICAL), στο μπάσο ο Stefano Selvaticl (SAVAGE MESSIAH) και στα ντραμς ο Matt “Spike” Cherry (BIOMECHANICAL).

 

 

 

DECIPHER w/ Special Guests DEPHOSPHORUS Live at Temple – Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2024

By
Rock Hard
-
0
Decipher

Decipher

Μετά την έναρξη συναυλιών στο εξωτερικό με δύο tour με τους Shadowmass και την
κυκλοφορία του ντεμπούτο άλμπουμ τους “Arcane Paths to Resurrection” το 2023, ήρθε
η ώρα για το πρώτο headline show των Decipher στην Αθήνα. Το Σάββατο 5 Οκτωβρίου,
στο Temple, θα παρουσιάσουν υλικό από το πρώτο album, καθώς και κομμάτια από τον
δεύτερο επερχόμενο δίσκο.
“Embrace thy Higher Self – Embrace the Unlight”

Oι Dephosphorus θα ανοίξουν τις εχθροπραξίες έχοντας σαν κοινό σημείο με τους
Decipher τον μπασίστα Κώστα Ραγιαδάκο.
Δημιουργήθηκαν το 2008 από τους Πάνο Αγόρο και Θάνο Μαντά (αντίστοιχα φωνή /
στίχος και κιθάρα / σύνθεση) μετά το τέλος των Straighthate, με τον Γιάννη Βότση να
συμπληρώνει από το 2013 το line-up στα τύμπανα.
Η δισκογραφική τους πορεία περιλαμβάνει 4 full-length albums, 1 mini-LP, 1 live tape
και 3 συνεργασίες με συγκροτήματα από Βόρεια Αμερική κι Ευρώπη (Wake, Great Falls,
Haapoja). Αυτή η βραδιά σηματοδοτεί την επιστροφή τους στα συναυλιακά δρώμενα,
έχοντας επανασυνταχθεί γεωγραφικά στην Αθήνα μετά από την δεκάχρονη διαμονή του
Θ.Μ. στην Σουηδία.
Αποτελεί επίσης την ευκαιρία να δώσουν στο κοινό μία πρώτη γεύση από το
επερχόμενο πέμπτο full-length album, η κυκλοφορία του οποίου αναμένεται μέσα στο
Φθινόπωρο.
«One should never mistake… pattern for meaning» (Iain M.Banks)
Τα εισιτήρια κοστίζουν 10€ (προπώληση) και 12€ (ταμείο).
Η προπώληση πραγματοποιείται μέσω του ComeTogether.live
https://cometogether.live/event/1276/decipher-w-special-guests-dephosphorus-live-at-temple

Event: https://www.facebook.com/events/2261211664271193

 

END OF DAWN: Ακούστε το πρώτο single των Ελλήνων symphonic/gothic black metallers

By
Rock Hard
-
0
End Of Dawn

End Of Dawn

Οι END OF DAWN είναι ένα symphonic/gothic black metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2019 στη Θεσσαλονίκη και κυκλοφόρησαν το single “Shadow”, ως προάγγελο του ντεμπούτου άλμπουμ τους, “Primordial darkness”.

Το γκρουπ αποτελείται από έμπειρα μέλη της ελληνικής metal σκηνής, έχοντας ήδη αρκετές ζωντανές εμφανίσεις. Σ’ αυτό το διάστημα ολοκληρώνεται το ντεμπούτο τους, που αποτελείται από 11 τραγούδια και πρόκειται να κυκλοφορήσει στα τέλη του Οκτωβρίου.

Τσεκάρετε περισσότερα για τους END OF DAWN εδώ.

Ακούστε το τραγούδι από κάτω:

A day to remember… 27/8 [RIOT V]

By
Rock Hard
-
0
Riot V

Riot V

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Unleash the fire” – RIOT V
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2014
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Avalon Records (Ιαπωνία, Κορέα), SPV/Steamhammer (Ευρώπη, Η.Π.Α κλπ)
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Bruno Ravel, Joshua Block
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Todd Michael Hall – Φωνητικά
Mike Flyntz – Κιθάρα
Nick Lee – Κιθάρα
Don Van Stavern – Μπάσο
Frank Gilchriest – Τύμπανα

Είναι δέκα χρόνια αρκετά, ώστε να δώσουμε σε μια κυκλοφορία τον χαρακτηρισμό της «κλασσικής»; Νομίζω ναι, είναι. Έχει ολοκληρωθεί για τα καλά ο κύκλος της, τα τραγούδια της φαίνεται αν και πόσο έχουν αντέξει στον χρόνο και μπορούμε να καταλάβουμε ποια η θέση της στην συνείδηση των οπαδών του δημιουργού της. Σήμερα λοιπόν, ανοίγοντας ξανά το βιβλίο της «πιο άτυχης μπάντας στην ιστορία του Heavy Metal», θα μιλήσουμε για ένα σύγχρονο classic (και όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν αυτού) που όσο περνά ο καιρός, τόσο η λάμψη του μεγαλώνει.

Βρισκόμαστε στα τέλη της πρώτης δεκαετίας της νέας χιλιετίας και οι RIOT, έτοιμοι για μια ακόμη μεγάλη αλλαγή στη σελίδα τους, είχαν επανενωθεί με την σύνθεση που ταυτίστηκε με τα “Thundersteel” και “The privilege of power”. Σκοπός τους, να επιστρέψουν σε εκείνον τον ήχο, που παρεμπιπτόντως ήταν και ο πιο επιτυχημένος τους. Το “Immortal soul” (2011), έμελλε να είναι άλλη μια δισκάρα στο παλμαρέ τους, η υποδοχή του Τύπου και του κόσμου ήταν αποθεωτική, η προγραμματισμένη μεγάλη περιοδεία με τους HAMMERFALL θα ξαναέβαζε τη μπάντα για τα καλά στο παιχνίδι, αλλά… όταν μιλάμε για τους RIOT, υπάρχει σχεδόν πάντα, ένα μεγάλο «αλλά»…

Καθώς οδεύουμε προς το 2012, η υγεία του αρχηγού Mark Reale επιδεινώνεται. Σταδιακά, ο αρχηγός δεν μπορεί να ακολουθήσει το πρόγραμμα των «ζωντανών» εμφανίσεων, η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, ο ίδιος καταλαβαίνει πως η άμμος στην κλεψύδρα αδειάζει… Πριν πέσει σε κώμα, στις 11 Ιανουαρίου, είχε παροτρύνει τα υπόλοιπα μέλη να μην ακυρώσουν τις υποχρεώσεις τους, δίνοντάς τους θάρρος και λέγοντάς τους πως θα είναι εδώ, γερός, να τους περιμένει όταν επιστρέψουν. Τελικά, δεν τους περίμενε…

Στις 25 Ιανουαρίου ο Mark «φεύγει», νικημένος από τη Νόσο του Crohn. Ο θάνατός του, ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της εμφάνισης του group στο “70000 Tons of Metal”, όπου είχε παίξει εννοείται ως κουαρτέτο, μιας και ακόμη δεν υπήρχε στον ορίζοντα όχι η προοπτική νέων μελών αλλά προοπτική… γενικά. Το κλίμα ήταν ήδη βαρύ, πριν γίνει γνωστό το τραγικό αυτό συμβάν. Σε διάφορα videos στο διαδίκτυο μπορεί κανείς άνετα να διακρίνει και να καταλάβει τη θλίψη και τον πόνο των υπολοίπων, την ώρα που παίζουν ή δίνουν συνεντεύξεις, έχοντας στο νου τον αρχηγό τους που χαροπάλευε. Για μας τους οπαδούς του σχήματος δε, τέτοια videos είναι απαγορευτικά. Πως άραγε να τα δούμε; Με τι σθένος;

Η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό όλων, ήταν φυσικά η διάλυση της μπάντας, για ηθικούς λόγους. Την ώρα εκείνη όμως, βγαίνει μπροστά ο ίδιος ο πατέρας του Mark, o Tony, που δεν ήθελε με κανέναν τρόπο η μουσική του γιού του να εξαφανιστεί. Αυτός ήταν που προέτρεψε τους Flyntz και Van Stavern να κρατήσουν τη κληρονομιά των RIOT ζωντανή, κάτι που ήθελε και ο ίδιος ο Mark. Ο Flyntz, αδυνατούσε να το δεχτεί. Γι’ αυτόν, χωρίς τον Mark, RIOT δεν υπήρχαν. Το ίδιο συγκλονισμένος ήταν και ο Van Stavern, αυτός όμως άφηνε ένα «παραθυράκι» ανοικτό. Τελικά, όταν και άλλα μέλη του πολύ στενού κύκλου του αρχηγού συνηγόρησαν πως οι RIOT όφειλαν να προχωρήσουν εις μνήμην του, η μεγάλη απόφαση πάρθηκε. Οι RIOT είχαν ακόμη φλόγα μέσα τους!

Η συντριπτική πλειοψηφία λοιπόν του group, δηλαδή τα 4/5 αυτού, θα αποτελείτο από μουσικούς με τους οποίους ο Reale είχε περάσει τόσα και τόσα, που ήταν συνοδοιπόροι του χρόνια, που ήταν μέρος του DNA της μπάντας, όχι μισθοφόροι ή περαστικοί. Μπορεί η ιστορία της μουσικής βιομηχανίας να είναι γεμάτη από εκμεταλλεύσεις ονομάτων, πονηρές προθέσεις και ντροπιαστικά περιστατικά (είχαμε και φέτος τέτοια παραδείγματα), αλλά υπάρχουν ακόμη κάποιοι να μας θυμίζουν πως η ρομαντική, συναισθηματική, αθώα πλευρά του heavy metal, σε πείσμα των καιρών, δε θα εκλείψει τόσο εύκολα.

Τι νόμιζες όμως, έτσι θα τελείωναν όλα; Χωρίς καινούργια προβλήματα; Για τους RIOT μιλάμε. Ο Tony Moore, αρνούμενος για προσωπικούς – οικογενειακούς λόγους να συνεχίσει σε full time ρυθμούς, αποχωρεί. Εξαιτίας αυτού, ακυρώθηκε και η μεγάλη παγκόσμια περιοδεία με τους HAMMERFALL, που φαντάζεσαι τι οφέλη θα είχε για το συγκρότημα. Λίγο μετά, ακολουθεί κι ο Jarzombek, καθώς αδυνατούσε να «κουμαντάρει» το βεβαρημένο πρόγραμμά του, που τον ήθελε τότε να παίζει πότε με τον Sebastian Bach, πότε με τον Rob Halford, πότε με τους FATES WARNING, πότε με country καλλιτέχνες. Οι Van Stavern και Flyntz, είχαν μείνει μόνοι τους…

Το κενό του drummer καλύπτεται με την έλευση του παλαιού γνώριμου, Frank Gilchriest, ο οποίος είχε καθίσει στο σκαμνάκι την περίοδο 2003-2007, με studio συμμετοχή στο “Army of one”, μάλλον την λιγότερο αναγνωρισμένη δουλειά της μπάντας. Πέραν και πριν αυτών, ο Frank είχε περιοδεύσει στην Ευρώπη μαζί με τους RIOT ως drummer των VIRGIN STEELE (πέρασαν και από το ΡΟΔΟΝ, σ’ εκείνο το αλησμόνητο βράδυ της 24ης Μαΐου 1998), ήταν γείτονας του Mike Flyntz και περνούσε πολύ καιρό με τον Mark Reale, σε ένα πολύτιμο όπως απεδείχθη για την συνέχεια jamming πάνω σε διάφορες ιδέες και riffs του αρχηγού, ήδη γνωστά τραγούδια των RIOT, όπως και διασκευές.

Η κάλυψη της θέσης του τραγουδιστή, απαιτούσε τον ειδικότερο χειρισμό. Όχι πως για όλους όσους πέρασαν από τους RIOT ίσχυε κάτι διαφορετικό, αλλά όσον αφορά συγκεκριμένα τη φωνή, οι Αμερικανοί είχαν ανέκαθεν τραγουδιστές με μεγάλες ικανότητες. Διάφορα ονόματα έπεσαν στο τραπέζι. Ο Sean Peck των power metallers CAGE, o Mike Tirelli των BURNING STARR του Jack Starr (πρώην κιθαρίστα των VIRGIN STEELE) και των υποτιμημένων HOLY MOTHER (είχε τραγουδήσει στους RIOT μετά την αποχώρηση του Mike DiMeo, με αυτόν τους είδαμε σε ένα ακόμη σπουδαίο live στο πάλαι ποτέ Underworld, το 2006), ο Joey Belladona των ANTHRAX που αρνήθηκε ευγενικά λόγω φόρτου εργασίας…

… ο Tony Harnell των ΤΝΤ, o Chandler Mogel, γνωστός μας από τους OUTLOUD, o Daniel Heiman των SACRED OUTCRY, αρκετοί λιγότερο γνωστοί τραγουδιστές του underground US metal… μέχρι και η περίπτωση να επιστρέψει ο Mike DiMeo εξετάστηκε, αλλά αυτός δεν ήθελε να συμμετάσχει χωρίς τον Reale. Από όλους τους, περισσότερες πιθανότητες είχε ο φίλος και επί χρόνια αρωγός στα β’ φωνητικά σε studio δουλειές του group, Tony Harnell. Θα την έπαιρνε τη δουλειά, αν δεν έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά από τους υπολοίπους, θέλοντας τα καινούργια κομμάτια να πάρουν μια πιο rock κατεύθυνση. Πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να τον ακούσουμε σε κάποιο project, με κάποιο εκ των μελών… Λέω εγώ τώρα.

Τελικά, η λύση όχι απλά βρέθηκε, αλλά ήταν σαν να έκανες Blackjack όταν ο dealer, η «μάνα», έχει στο χέρι είκοσι! Στην προσωπική μπάντα του Jack Starr που είδαμε λίγο πιο πάνω, όπως και στους επίσης Αμερικανούς REVERENCE (σχήμα με συμμετοχές μεταξύ άλλων των Steven Wacholz, Ned Meloni και Bryan Holland) τραγουδούσε ο Todd Michael Hall, βετεράνος της underground US metal σκηνής με τους HARLET του “25 gets a ride” (1988). Μετά από παρακολούθηση videos, ο Todd πέρασε από audition, τραγούδησε και κάποια από τα τραγούδια που είχαν ήδη ετοιμαστεί για τον άτιτλο, ακόμη, νέο δίσκο και αυτό ήταν. Το «ιδανικός», θα φάνταζε λίγο για να τον περιγράψει.

Πριν μάλιστα τον ανακοινώσουν, οι RIOT ανέβασαν στο YouTube ένα κομμάτι τους με τη φωνή του, ζητώντας από τους οπαδούς να τον μαντέψουν. Αν θυμάμαι καλά, ήταν το “Thundersteel”. Αν πάλι κάνω λάθος με συγχωρείς αλλά γράφω από μνήμης, δεν υπάρχει πια το video ή εγώ δεν το βρίσκω. Και επειδή RIOT χωρίς δεύτερη κιθάρα δεν γίνεται, αυτή θα βρισκόταν στα χέρια του Nick Lee. Ο νεαρός, ενθουσιώδης και ικανότατος Nick, ήταν επί χρόνια μαθητής του Mike Flyntz, είχε «μεγαλώσει» δίπλα του, είχαν τον ίδιο τόνο και είχε γνωρίσει αρκετά καλά και τον ίδιον τον Mark. Συνεπώς, ήταν μια σίγουρη επιλογή, η οποία θα ενίσχυε το «οικογενειακό κλίμα» του συγκροτήματος.

Προτού κυκλοφορήσει το “Unleash the fire”, είχαν γίνει γνωστά δύο πράγματα: Το πρώτο, πως θα άλλαζε το όνομα σε RIOT V, αφενός για να δείξουν οι Αμερικανοί ότι περνούν στη φάση του πέμπτου τραγουδιστή, αφετέρου για να εξαλειφθεί κάθε υπόνοια καπηλείας του ονόματος, υπόνοια που σίγουρα θα μετουσίωναν σε αρνητικά σχόλια οι απανταχού κακοπροαίρετοι. Το δεύτερο, πως ήθελαν και στη νέα τους εποχή να συνεχίσουν σε μεγάλο ποσοστό στον ήχο των “Thundersteel” και “The privilege of power”. Απολύτως λογικό, αφού ο Van Stavern είχε τεράστιο μερίδιο στην σύνθεση και των δυο αυτών θεουργημάτων, ο Flyntz εντάχθηκε στη μπάντα το 1988 και ο Hall είχε ιδανική φωνή για το ύφος αυτό, άσχετα αν μπορεί να πει τα πάντα.

Βέβαια, ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι των οπαδών, όπως ο γράφων καλή ώρα, δεν άφηναν ελεύθερο τον εαυτό τους να ενθουσιαστεί. Οι πρώτες θετικές σκέψεις και εντυπώσεις, ήρθαν μετά τα πρώτα «αναγνωριστικά» lives. Ναι, οι Donnie και Mike ήξεραν ακριβώς τι έπρεπε να γίνει και το αποτέλεσμα φαινόταν να τους δικαιώνει. Από τη χώρα μας πέρασαν τον Φεβρουάριο του 2014, στο Κύτταρο, με μια setlist ονειρική και το ακυκλοφόρητο “Metal warrior” να μας βάζει «φωτιά». Λίγη ακόμη υπομονή και θα ακούγαμε και το καινούργιο υλικό…

Το “Unleash the fire”, ένας δίσκος αυθεντικός, ξεφεύγει από το «άλμπουμ φόρος τιμής στον Mark Reale» και κοιτάζει στα μάτια τις καλύτερες στιγμές του group! Ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στα “Thundersteel” και “The privilege of power” και στις μέρες του “Fire down under” και τα τραγούδια του δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Πραγματικά, στο μόνο που διαφέρει από όλους τους σπουδαίους προκατόχους του, είναι στο ότι δεν υπάρχει κάπου το όνομα του Mark Reale στα συνθετικά credits. Όσο για το νέο line up, αποδίδει τα μέγιστα, τιμώντας πρωτίστως την απόφαση του αρχηγού να τους παραδώσει την σκυτάλη. Η απίστευτη φωνή του Todd Michael Hall ξεχωρίζει μεν αμέσως, ωστόσο κανείς δε μπορεί να υποβαθμίσει τις καταιγιστικές και ταυτόχρονα μελωδικότατες κιθάρες των Flyntz και Lee, όπως και το αλάνθαστο rhythm section των Van Stavern και Gilchriest.

Ουδένα τραγούδι υστερεί, όλα είναι ισάξια ως προς τη μουσική τους αξία. Υπάρχουν όμως κάποια που ξεχωρίζουν για άλλους, πιο συγκεκριμένους λόγους: Αυτά είναι το ήδη αναφερθέν “Metal warrior”, ως ένας ακόμη κρίκος στη γενεαλογική αλυσίδα που ξεκινά με το θρυλικό “Johnny’s back” από το “Thundersteel” (προηγήθηκε το “Still your man” και ακολούθησαν μέχρι σήμερα τα “Angel’s thunder, devil’s reign” και “Mean streets”, όλα τους εννοείται έπη). Το “Land of the rising sun”, μια ακόμη μελοποιημένη ένδειξη αγάπης και σεβασμού προς την Ιαπωνία, τη χώρα που αγκάλιασε τους RIOT όσο καμιά, δίνοντάς τους status rock stars.

Το γιατί ξεχωρίζει το “Return of the outlaw” δεν χρειάζεται να το πω, μουσική και στίχοι τα αναλύουν καλύτερα από μένα. Γενικά, το άλμπουμ είναι γεμάτο από ήχους και στίχους που παραπέμπουν κάπου στο παρελθόν κι αυτό μόνο θετικό είναι. Το φαινομενικά συγκινησιακό, εν τέλει ανεβαστικό “Take me back”, ένας κλασσικός ύμνος, που από την παρθενική φορά που παίχτηκε «ζωντανά» δε λείπει ποτέ από τις συναυλίες της μπάντας. Τέλος, οι μπαλάντες “Until we meet again” και “Immortal”, αφιερωμένες στον αρχηγό. Η παλαιά και η νέα φρουρά του «μιλούν» με τρόπο που αποκλείεται να αφήσει «ανέγγιχτη» τη ψυχή όποιου μεγάλωσε με τη μουσική του. Και εκείνος «απαντάει», στο τέλος του δίσκου… Ρε φίλε, αλήθεια, αν είσαι οπαδός του συγκροτήματος, δε γίνεται να μείνεις ανεπηρέαστος συναισθηματικά από τραγούδια σαν αυτά. Απλά, δε γίνεται!

Μερικές ακόμη πληροφορίες για το “Unleash the fire”: Κυκλοφόρησε την 27η Αυγούστου στην Ιαπωνία, δύο μέρες μετά στην Κορέα, στις 22 Οκτωβρίου στην Σκανδιναβία, στις 24 στη Γερμανία, στις 27 στην υπόλοιπη Ευρώπη (άρα και σε μας) και στις 28 σε Η.Π.Α και Καναδά. Οι εκδόσεις της Άπω Ανατολής διαφέρουν, διότι εκτός από τα OBI και τα περίεργα, ακαταλαβίστικα γράμματα στο εσωτερικό του booklet, δεν υπάρχει το “V” στο όνομα. Οι RIOT είναι οι RIOT! Στην Ιαπωνική, υπάρχει ως bonus track το “Thundersteel” σε live εκτέλεση από το Metal Assault του 2014. Τα “Bring the hammer down” και “Take me back” έγιναν videos, ο Johnny, η πιο badass φώκια του κόσμου, απέκτησε για πρώτη φορά βιονικό κορμί και υπερδυνάμεις (βλέπε εξώφυλλο). Τέλος, ο Bruno Ravel με τον Joshua Block που υπογράφουν την παραγωγή, είναι γνωστοί από τις συμμετοχές τους σε μπάντες σαν τους DANGER DANGER, TALAS, BURNING STARR, THE DEFIANTS, WESTWORLD (project του Reale με τον Harnell στα φωνητικά) ο πρώτος και VIRGIN STEELE ο δεύτερος.

Κάπου εδώ, φτάνουμε στο τέλος. Τα παραπάνω, δεν γράφτηκαν μόνο για να τιμηθεί ένα αριστουργηματικό άλμπουμ. Γράφτηκαν και ως απάντηση προς όσους μιλούν για «προσβολές», «ιεροσυλίες» και «tribute μπάντες». Δέκα χρόνια μετά, οι RIOT V είναι δυνατότεροι από ποτέ, έχουν την σταθερότερη σύνθεση της καριέρας τους, οι δίσκοι τους είναι ο ένας καλύτερος του άλλου και αν μπορούσαμε να ανεβούμε για λίγο στον ουρανό, θα βλέπαμε τον μεγάλο αρχηγό να χαμογελά.

Δημήτρης Τσέλλος

Rethymno Rocks! 2024 – The interview (Γιώργος)

By
Rock Hard
-
0
Rethymno

Rethymno

Από την Πέμπτη 29 έως το Σάββατο 31 Αυγούστου, θα διεξαχθεί στο Ρέθυμνο της Κρήτης η τέταρτη εκδοχή του Rethymno Rocks! και το Rock Hard επικοινώνησε με τον Γιώργο, εκ των διοργανωτών του φεστιβάλ, να μιλήσουμε για τη διοργάνωση και τί να περιμένουμε εκείνο το τριήμερο.

Ταυτόχρονα, από κάτω μπορείτε να δείτε και της ώρες εμφάνισης των συγκροτημάτων.

1...155156157...2,780Page 156 of 2,780
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece