Home Blog Page 161

TESTAMENT – “The early years”

July 24, 2024

Σε μία βραδιά του Release, την Κυριακή 28 Ιουλίου, που εκπροσωπείται η πιο ακραία πλευρά του metal ήχου με τους BEHEMOTH και PESTILENCE να αναλαμβάνουν τα black και death metal πόστα αντίστοιχα, οι thrashers θα απολαύσουν ένα πιο αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της σκηνής του Bay Area κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τους θρυλικούς TESTAMENT.

Ας ξεκινήσουμε με τα στατιστικά. Η εμφάνισή τους στο Release Festival στις 28/07/2024 θα είναι η πέμπτη τους εμφάνιση στη χώρα μας, η δεύτερη σε φεστιβάλ και η πρώτη τους σε ανοιχτό χώρο. Έχουν περάσει είκοσι τέσσερα χρόνια από τη πρώτη τους συναυλία στο Ρόδον που μας είχαν επισκεφθεί στα πλαίσια της προώθησης του “The gathering” και οκτώ από την τελευταία στο Gagarin205 με το “Brotherhood of the snake”. Τους έχουμε δει με διάφορα line-up, με σταθερούς πάντα τον τραγουδιστή Chuck Billy και τον κιθαρίστα Eric Peterson κι από και πέρα έχουν περάσει διάφοροι μουσικοί όπως οι Jon Allen (SADUS), Paul Bostaph (SLAYER, FORBIDDEN, EXODUS) και Gene Hoglan (DARK ANGEL, DEATH, S.Y.L.) πίσω από τα τύμπανα, o κιθαρίστας Steve Smyth (NEVERMORE, FORBIDDEN), ο μπασίστας από την original σύνθεση, Greg Christian και φυσικά οι Alex Scholnick και Steve DiGiorgio (SADUS, DEATH) οι οποίοι παραμένουν σταθερά μέλη τους εδώ και αρκετά χρόνια, με την προσθήκη του νέου drummer Chris Dovas.

Αυτή τη φορά οι TESTAMENT μας επιφυλάσσουν ένα αρκετά old-school set, μιας και η επικείμενη εμφάνισή τους στο Release Festival αποτελεί ένας από τους σταθμούς της “The legacy & The new world order” ευρωπαϊκής περιοδείας που όπως αφήνεται να εννοηθεί θα είναι βασισμένο στα δύο πρώτα άλμπουμ τους. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν τα συγκεκριμένα άλμπουμ τα καλύτερα της καριέρας τους αν και οι TESTAMENT είναι από τα συγκροτήματα που η πλειοψηφία της δισκογραφίας δύσκολα αμφισβητείται και δικαίως ηγούνται του δεύτερου κύματος συγκροτημάτων που έβγαλε το Bay Area στον thrash metal ήχο.

Οι TESTAMENT ιδρύθηκαν το 1983, χρονιά που κυκλοφόρησαν τα “Kill ’em all” των METALLICA και “Show no mercy” των SLAYER και το thrash metal αρχίζει να εξαπλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και να ξεπετάγονται από παντού νέα συγκροτήματα, με την ευρύτερη περιοχή του San Francisco να αποτελεί τη Μέκκα του ήχου. Με αρχικό όνομα LEGACY, το οποίο και κράτησαν μέχρι το 1987 λίγο πριν την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, οι κιθαρίστες και ξαδέρφια Eric Peterson και Derrick Ramirez αποφασίζουν να φορμάρουν το δικό τους συγκρότημα, με τον τελευταίο να αναλαμβάνει και τα φωνητικά αλλά γρήγορα το line-up διαμορφώνεται και ολοκληρώνεται με τους Louie Clemente (τύμπανα), Greg Christian (μπάσο), Alex Skolnick (κιθάρα) και Steve “Zetro” Souza (φωνή). Ο Derrick Ramirez διατήρησε στενές επαφές με το συγκρότημα και τον συναντήσαμε ξανά ως μπασίστα των TESTAMENT στο “Demonic” (1997) και στα credits του τραγουδιού “True Believer” από το “The gathering” (1999) καθώς και στο black metal project του Peterson, τους DRAGONLORD.

Οι πρώτες συναυλίες πραγματοποιούνται σε θρυλικά venues της California όπως το Ruthie’s Inn στο Berkeley ανοίγοντας για συγκροτήματα όπως οι DEATH ANGEL, EXODUS, MEGADETH και HIRAX αλλά και στα Mabuhay Gardens και The Stone στο San Francisco με LAAZ ROCKIT, OMEN, POSSESSED και MORDRED πριν καν κυκλοφορήσουν το πρώτο τους demo. Σε κάποιες από αυτές εμφανίζονταν φορώντας κολάρα καθολικού ιερέα τα οποία και προμηθεύονταν από εξειδικευμένο κατάστημα στο Oakland συνδυάζοντας τα με κομποσκοίνι και ζώνη με σφαίρες. Σε αυτούς τους συναυλιακούς χώρους τα μέλη των LEGACY και των υπολοίπων συγκροτημάτων άραζαν διασκεδάζοντας μέχρι το κλείσιμο και συνέχιζαν το πάρτι στο σπίτι του Paul Baloff ή κάποιου άλλου φίλου μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Αρχές του 1985 ο Louie Clemente αποχωρεί για προσωπικούς λόγους. Η τότε κοπέλα του είχε μείνει έγκυος, με την κόρη του να γεννιέται στις 28 Ιανουαρίου και ο νέος του ρόλος ως πατέρας σε ηλικία μόλις 20 ετών δεν του επέτρεπε να συνεχίσει με το συγκρότημα. Αντικαταστάτης του είναι ο Mike Ronchette και μαζί του ηχογραφούν στα Prairie Sun Recording το πρώτο τους demo με τίτλο “Demo: 1” με τη βοήθεια του Doug Piercy στην παραγωγή, κιθαρίστας των ANVIL CHORUS εκείνη την εποχή και μετέπειτα στους HEATHEN, BLIND ILLUSION κ.α. Σε αυτό περιέχονται τα “Burnt offerings”, “Reign of terror”, “Alone in the dark” και “Raging waters” ενώ είχε ηχογραφηθεί και το “The haunting” το οποίο δεν συμπεριλήφθηκε στο “Demo: 1”.

Οι πρώτες κριτικές μιλούσαν για ένα αρκετά ταλαντούχο συγκρότημα στο ύφος των EXODUS και METALLICA, με αρκετά πιο μελωδικό ήχο και περίπλοκα μέρη, αναφέροντας συνεχώς πως πρόκειται για ένα από τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα της σκηνής του Bay Area. To “Demo:1” ψηφίστηκε ως το καλύτερο demo της χρονιάς από τους αναγνώστες του βρετανικού περιοδικού Metal Forces, με τους LEGACY να βρίσκονται στην #5 θέση στην κατηγορία “Most promising band”. Στην κασέτα του εν λόγω demo αναγράφεται το όνομα του Alexis Olson και της Alexandra Dörrie καθώς και τα τηλέφωνα επικοινωνίας για Η.Π.Α. και Γερμανία αντίστοιχα. Ο Alexis Olson ήταν manager των LEGACY εκείνη την περίοδο καθώς και των MORDRED για τα επόμενα χρόνια και ενεργό μέλος της τοπικής thrash metal κοινότητας με το όνομά του να αναφέρεται επίσης στα credits σχετικά με το cover concept του εξωφύλλου του “Legacy”.

Η Alexandra Dörrie είχε αναλάβει το promotion για αρκετά διεθνή συγκροτήματα στη Γερμανία στα 80s και στα 90s και η διεύθυνσή της υπήρχε σε αρκετά αμερικάνικα thrash metal demo όπως αυτό των FORBIDDEN EVIL και VIO-LENCE, βοήθησε τους ARTILLERY και τους FLOTSAM & JETSAM στην αρχή της καριέρας τους, δούλεψε ως manager στο promotion τμήμα της Roadrunner στη Γερμανία και γενικότερα πολλά demo απέκτησαν διανομή στην Ευρώπη εξαιτίας της. H αρχή έγινε όμως με τους LEGACY, όταν η Dörrie βρισκόταν στις Η.Π.Α. το φθινόπωρο του 1985 για το Metal Hammer. Εκεί άκουσε το “Demo: 1” κι επειδή της άρεσε αρκετά συμφώνησε να μπει το όνομά της κάτω από την κριτική πιστεύοντας πως δεν θα επικοινωνούσαν μαζί της περισσότερα από είκοσι άτομα. Μέσα σε δύο εβδομάδες δέχεται πάνω από εκατό γράμματα και αποφασίζει να πάρει τo master tape του demo και κάποιες φωτογραφίες των LEGACY μαζί της στη Γερμανία και αρχίζει να στέλνει παντού κόπιες. Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη που κατάφερε να συγκεντρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και με αυτό οι LEGACY να αγοράσουν καινούρια όργανα.

Στις συναυλίες αρχίζει να συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερος κόσμος, έχουν πλέον το δικό τους fan-club και παίζουν αδιάκοπα με συγκροτήματα όπως οι SUICIDAL TENDENCIES, ANTHRAX, METAL CHURCH, DÉTENTE, DEFIANCE κ.α. Συμμετέχουν στη διπλή συλλογή “Eastern front – Live at Ruthie’s Inn” του 1986 με συγκροτήματα όπως οι D.R.I., HEXX, SENTINEL BEAST, FORBIDDEN EVIL, DEATH ANGEL κ.α. Το πρώτο βινύλιο είχε τραγούδια σε live εκτέλεση από το Ruthie’s Inn ενώ το δεύτερο στούντιο εκτελέσεις από συγκροτήματα που είχαν εμφανιστεί ζωντανά στο παρελθόν, με το “Reign of terror” των LEGACY να συμπεριλαμβάνεται σε αυτά. Εντωμεταξύ είχαν αρχίσει τα προβλήματα με τον Mike Ronchette, o οποίος έσκαγε στις πρόβες μεθυσμένος και υπήρχαν έντονες μουσικές διαφωνίες, με τον ίδιο να επιθυμεί να παίζει μονίμως γρήγορα ενώ τα υπόλοιπα μέλη ήθελαν να διευρύνουν τον ήχο τους και δεν επιθυμούσαν να ακούγονται σαν όλα τα υπόλοιπα thrash metal συγκροτήματα της εποχής. Είχαν μάθει επίσης πως ο πρώην drummer τους και στενός φίλος, Louie Clemente είχε ξεκινήσει να παίζει ξανά τύμπανα και χωρίς κανένα δισταγμό του ζήτησαν να επιστρέψει, με τον ίδιο να δηλώνει μετανιωμένος για την επιλογή του πριν από οκτώ μήνες να αποχωρήσει από το σχήμα.

Τα προβλήματα δεν είχαν τελειώσει όμως για τους LEGACY. Ένα μήνα μετά τον επαναπατρισμό του Clemente, o τραγουδιστής Steve “Zetro” Souza τους ανακοινώνει πως θα αντικαταστήσει τον Paul Baloff στους EXODUS. Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο σοκ για τους LEGACY. Κανείς τους δεν περίμενε μια τέτοια τροπή μιας και ο Souza έδειχνε να είναι αρκετά αφοσιωμένος στο συγκρότημα. Τους είπε πως οι EXODUS είχαν συμβόλαιο με μεγάλη εταιρεία για τον διάδοχο του “Bonded by blood” και πλάνα για περιοδεία και πως αυτή η κίνηση θα τον εξέλισσε σε προσωπικό επίπεδο. Ήταν αρκετά φιλόδοξος, πίστευε πως θα γνώριζε αμέσως επιτυχία με τους EXODUS και θα παρατούσε επιτέλους την πρωινή τους δουλειά και δεν είχε υπομονή να καταφέρει κάτι αντίστοιχο με τους LEGACY. Η πικρία τους στις συνεντεύξεις δεν μπορούσε να κρυφτεί μιας και η αποχώρηση του Souza δεν μπορούσε να γίνει σε χειρότερη χρονική στιγμή καθώς οι LEGACY ήταν έτοιμοι να μπουν στο studio για να ηχογραφήσουν το ντεμπούτο τους ενώ ήταν έτοιμοι να υπογράψουν δισκογραφικό συμβόλαιο με τη Megaforce Records.

Ο Souza όμως είχε ήδη σκεφτεί τον αντικαταστάτη του. Ήταν ο μεγάλος αδερφός του κολλητού του, ένας τύπος με το όνομα Chuck Billy o οποίος τραγουδούσε στους RAMPAGE, ένα συγκρότημα με punk επιρροές που διασκεύαζε PLASMATICS και DEAD KENNEDYS με τον Willy Lange των LAAZ ROCKIT στο μπάσο και τον αδερφό του Andy Billy στην κιθάρα. Μετά το κολέγιο έπαιξε με τους GUILT σε πιο μελωδικό, εμπορικό ύφος κοντά σε αυτό των DOKKEN και RATT έχοντας κάνει μαθήματα φωνητικής ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις φωνητικές απαιτήσεις. O Souza βρήκε τον Chuck Billy κι αφού του ανακοίνωσε τα σχέδιά του, του έδωσε το τηλέφωνο του Alex Skolnick λέγοντάς του να τον πάρει αμέσως να κανονίσει audition. Ο Chuck Billy γνώριζε τους LEGACY, τους είχε δει μάλιστα σε μία από τις πρώτες τους εμφανίσεις για να στηρίξουν τον κολλητό τους αλλά εκεί που εντυπωσιάστηκε με την εξέλιξή τους παρά το νεαρό της ηλικίας τους ήταν όταν τους είδε με τον Skolnick στην κιθάρα κι αφού άκουσε το demo τους. Ο χώρος που έγινε το δοκιμαστικό ήταν τόσο μικρός που ο Chuck Billy τραγούδησε από τον διάδρομο τα τραγούδια του demo, με τους LEGACY να εντυπωσιάζονται, ζητώντας του την επόμενη φορά στην επόμενη πρόβα να έρθει με ένα jean, ένα απλό t-shirt κι ένα δερμάτινο μπουφάν και να μην ξαναφορέσει το κολάν παντελόνι.

Με νέο τραγουδιστή στις τάξεις τους, οι LEGACY συνεχίζουν τις συζητήσεις με τις εταιρείες που τους είχαν προσεγγίσει. Είχαν προτάσεις από τη Metal Blade, Music For Nations, Roadrunner, Combat και διάφορες άλλες ανεξάρτητες εταιρείες αλλά οι LEGACY είχαν ήδη προχωρήσει σε συζητήσεις με τη Megaforce Records του Jon και της Marsha Zazula στη Νέα Υόρκη. Η υπεύθυνη του A&R τμήματος της Megaforce, Maria Ferero είχε ενθουσιαστεί με το demo των LEGACY και προσπαθούσε να πείσει τον Jonny Z να τους υπογράψουν. Ο ίδιος παρότι είχε τις ενστάσεις του λόγω της ομοιότητας με τους METALLICA και της αποχώρησης του Steve Souza, ζήτησε από τους LEGACY να ακούσει δείγμα με τον καινούριο τραγουδιστή κι αυτοί του έστειλαν ένα demo τριών τραγουδιών με τα “Over the wall”, “Burnt offerings” και “Raging waters”. Χωρίς να έχει πειστεί απολύτως, τους δίνει άλλη μία ευκαιρία και τους λέει πως θα πετούσε μέχρι το San Francisco να τους τσεκάρει ιδίοις όμμασι αφού θα γυρνούσε από την Ευρώπη που θα βρισκόταν με τους ANTHRAX οι οποίοι άνοιγαν τότε για τους METALLICA στα πλαίσια της προώθησης για το “Master of puppets”.

Όταν έφτασαν στο San Fransisco, το πρώτο βράδυ στο ξενοδοχείο δέχονται ένα τηλεφώνημα αργά το βράδυ από έναν συνεργάτη τους που τους ενημερώνει πως ο Cliff Burton ήταν νεκρός. Έχοντας χάσει την όποια όρεξη για ύπνο, το βράδυ τους βρίσκει στο χώρο των LEGACY στο Oakland, σε ένα κτίριο γεμάτο από προβάδικα, με τα περισσότερα συγκροτήματα να βρίσκονται εκεί και σύμφωνα με τον Zazula να ακούγονται από παντού αποσπάσματα από το “(Anesthesia)-Pulling teeth”, το θρυλικό solo του Cliff Burton. Σε αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα οι LEGACY παρουσίασαν το υλικό τους ζωντανά μπροστά στον Zazula και μέχρι το τέλος της εμφάνισής τους είχε ήδη αποφασίσει να τους υπογράψει έχοντας συνειδητοποιήσει πως μπροστά του βρισκόταν ένα νέο συγκρότημα με φοβερές ικανότητες. Λίγες μέρες μετά ο μπασίστας των LEGACY, Greg Christian θα περνούσε από audition για τη θέση του Cliff Burton.

Με δισκογραφικό συμβόλαιο κι ανήκοντας πλέον σε μία εταιρεία από την οποία είχαν κυκλοφορήσει τα πρώτα άλμπουμ των METALLICA, ANTHRAX, OVERKILL, MANOWAR και S.O.D. κι έχοντας επιπλέον την υποστήριξη και τη διανομή μιας πολυεθνικής όπως η Atlantic Records, οι LEGACY ταξιδεύουν μέχρι την Ithaca στη Νέα Υόρκη όπου εκεί βρίσκονται τα Pyramid Sound Studios του Alex Perialas (ANTHRAX, OVERKILL, S.O.D, NUCLEAR ASSAULT). Έχοντας τον ίδιο ως παραγωγό μετά από πρόταση του Zazula, το συγκρότημα συμφωνεί μιας και τους άρεσε αρκετά το “Speak English or die” των S.O.D. που είχε δουλέψει μαζί τους δύο χρόνια πριν. H μετάβαση από την ηλιόλουστη California στη χιονισμένη Νέα Υόρκη δεν ήταν εύκολη για τα μέλη των LEGACY και αισθανόντουσαν αρκετά τυχεροί που για ένα μήνα σχεδόν έμειναν κλεισμένοι στο studio και δεν χρειαζόταν να περιφέρονται άσκοπα έξω στο κρύο. Κάπου εδώ έρχεται και το δεύτερο σοκ.

Ενώ γνώριζαν πως υπήρχαν κάποια συγκροτήματα με το όνομα LEGACY, ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ ενημερώνονται πως υπάρχει μία R&B μπάντα διασκευών από τη Νέα Ορλεάνη που έπαιζε κυρίως σε ξενοδοχεία, η οποία είχε κατοχυρώσει το όνομα. Οι LEGACY δεν είχαν σκοπό να αλλάξουν το όνομα τους γιατί έτσι θα πήγαιναν άσκοπα όλα αυτά τα χρόνια που έπαιζαν σε συναυλίες και o ντόρος που είχε δημιουργηθεί με το demo τους. Η Megaforce τους έδωσε την επιλογή να κρατήσουν το όνομα αλλά σε περίπτωση που θα τους μήνυαν, τα δικαστικά έξοδα θα παρακρατούνταν από τα λεφτά που θα ήταν να πάρουν οπότε έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ του ονόματος και της καριέρας τους. Απεγνωσμένοι να βρουν όνομα απευθύνονται στα υπόλοιπα συγκροτήματα της MEGAFORCE ρωτώντας τους αν έχουν κάποιο υπόψη, με τον Billy Milano (S.O.D., M.O.D.) να τους προτείνει το όνομα TESTAMENT. Ο Zazula το λάτρεψε και ήταν σίγουρα καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο είχαν σκεφτεί όπως το CRYTIC TALES. Η τελευταία συναυλία με το όνομα LEGACY έλαβε μέρος στις 4 Μαρτίου 1987 στο The Stone, ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, μαζί με τους MORDRED και SACRILEGE. Στην αφίσα αναγραφόταν πως οι LEGACY μετά τη συγκεκριμένη συναυλία θα ονομάζονται πλέον TESTAMENT. Μία από τις πρώτες τους συναυλίες με το νέο τους όνομα πραγματοποιήθηκε στις 10 Απρίλιου 1987 στο L’Amour στο Brooklyn, N.Y, αυτή τη φορά ως support στους SLAYER και ήταν η πρώτη τους εμφάνιση εκτός California.

Καταφέρνοντας για άλλη μία φορά να ξεπεράσουν τις όποιες αντιξοότητες επιστρέφοντας πιο δυνατοί, οι TESTAMENT κυκλοφορούν στις 21 Απριλίου του 1987 το ντεμπούτο τους με τίτλο “Τhe legacy”, διατηρώντας με αυτό τον τρόπο τη σύνδεση με το παρελθόν τους ενώ αρχικός τίτλος ήταν “First strike is deadly”. Έτσι κι αλλιώς και τα εννιά τραγούδια του δίσκου προέρχονται από την εποχή των LEGACY, αρχή γενομένης με τα “Burnt offerings”, “Alone in the dark” και “Raging waters” που προϋπήρχαν στο demo τους. Ο Chuck Billy πρόλαβε να συμμετάσχει συνθετικά στo “Do or die” που μαζί με το “Apocalyptic city” ήταν από τα τελευταία τραγούδια που γράφτηκαν για το άλμπουμ. Το “The legacy” είναι ένα από τα καλύτερα και πιο εμπνευσμένα thrash metal άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ εμπεριέχοντας όλα τα βασικά συστατικά του ήχου όπως τραχύτητα, young metal attack ορμή, άγνοια κινδύνου, τεχνική κατάρτιση και αστείρευτη έμπνευση.

Το δεύτερο κύμα του thrash metal μέσω των TESTAMENT αρχίσει να αποκτά φυσική υπόσταση με τα “The ultra violence” (DEATH ANGEL), “Breaking the silence” (HEATHEN), “Eternal nightmare” (VIO-LENCE) και “Forbidden evil” (FORBIDDEN) να ακολουθούν χρονικά αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μία απλή φιλόδοξη έναρξη. Οι TESTAMENT του “The legacy” ακούγονται πλήρεις και συνειδητοποιημένοι. Με εξαίρεση τον Chuck Billy που ήταν 24 χρονών, τα υπόλοιπα μέλη ήταν περίπου στα 21 με 22, με τον Alex Skolnick μόλις στα 18 το 1987, με τα τραγούδια αυτά να έχουν γραφτεί μεταξύ της περιόδου 1983-1986 με τον Skolnick να πηγαίνει ακόμη σχολείο. Μπαίνει το εναρκτήριο “Over the wall” και σε αρπάζει από τα μούτρα κατευθείαν. Οι εναλλαγές στα riff, η αίσθηση της μελωδίας ακόμα και στις πιο τσιτωμένες στιγμές με αποκορύφωμα την απόλυτη έκσταση όταν ο Alex Skolnick ξεκινάει να παίζει τα κιθαριστικά του solo. Είναι αδιανόητη η ώριμή του προσέγγιση σε ότι αφορά το παίξιμό του κι αυτό δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι ήταν μαθητής του Joe Satriani. Κρυστάλλινο τεχνικό παίξιμο και διαυγές, με ευκολομνημόνευτες μελωδίες κι έντονο υμνικό χαρακτήρα με τα στιβαρά riff του Eric Peterson να μην αφήνουν περιθώριο διαφυγής. Όλα αυτά τα στοιχεία απλώνονται διάχυτα σε ολόκληρο το άλμπουμ, προσφέροντας απόλυτους thrash metal ύμνους και μερικά από τα καλύτερα τραγούδια της καριέρας τους μέχρι και σήμερα.

Οι πρώτες κριτικές μιλάνε για ένα συγκρότημα που θα μπορούσε να έχει την εξέλιξη των METALLICA, έχοντας επηρεαστεί αρκετά από αυτούς όπως κι από τους EXODUS, με τους TESTAMENT να δηλώνουν πως το χωνευτήρι επιρροών της πρώτης περιόδου περιλαμβάνει επίσης συγκροτήματα όπως οι BLACK SABBATH, IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, VENOM, RAVEN, MOTORHEAD, SAVATAGE και MERCYFUL FATE. Ο Chuck Billy ακούγεται άγουρος ακόμη και πατάει πάνω στις μελωδικές γραμμές του προκατόχου του αλλά η φωνή του κρύβει μια δυναμική που αναπτύχθηκε αρκετά στις επόμενες δισκογραφικές δουλειές. Το μοναδικό τραγούδι από το demo των LEGACY που δεν μπήκε στο άλμπουμ ήταν το “Reign of terror”, ένα από τα παλαιότερά τους τραγούδια. Σε σχετική ερώτηση σε συνέντευξή τους στο Metal Forces το 1987 o Chuck Billy απαντά πως το συγκεκριμένο τραγούδι αν και το είχαν ηχογραφήσει δεν μπήκε στο “The legacy” λόγω χρονικού περιορισμού του βινυλίου και πως υπήρχε περίπτωση να το συμπεριλάβουν σε κάποιο μελλοντικό EP, με τον Alex Skolnick να συμπληρώνει πως αν και στο μέλλον θα πρέπει να δώσουν περισσότερη βάση στη σύνθεση νέου υλικού, είναι αρκετά πιθανό το “Reign of terror” να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή επίσημα. Σε άλλη συνέντευξη ο Chuck Billy είχε πει πως τα φωνητικά που είχε ηχογραφήσει για το εν λόγω τραγούδι δεν ήταν και τα καλύτερα γιατί είχε γυρίσει μόλις από κάποιο bar και ήταν μεθυσμένος κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης.

Στο εξώφυλλο του “The legacy” διακρίνουμε την ίδια νεκροκεφαλή που υπήρχε και στο demo, χωρίς την πεντάλφα από πίσω, σχέδιο που φιλοτέχνησε ο Bill Benson, έχοντας τη καθοδήγηση του Eric Peterson για το λογότυπο και άρεσε τόσο πολύ στους TESTAMENT που το χτύπησαν όλοι τους τατουάζ με το που γύρισαν από τη Νέα Υόρκη μετά την ηχογράφηση του “The legacy”. Την πρόταση την έριξε ο Chuck Billy ο οποίος είχε $250 καλύπτοντας τα έξοδα και το ίδιο τατουάζ έχει και ο Steve Souza που το έκανε νωρίτερα πριν αποχωρήσει από τους LEGACY. Για το “Over the wall” γυρίστηκε κι ένα video με πλάνα από την Ομοσπονδιακή φυλακή Alcatraz και live σκηνές από το Mabuhay Gardens μαζί με φίλους τους και κόστισε $8.000.

Στις 6 και 8 Ιουνίου 1986 οι TESTAMENT εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Eindhoven για δύο μεμονωμένα show παίζοντας στο Dynamo club και στο Dynamo Festival αντίστοιχα. Η συναυλία στο Dynamo club έχει μείνει στη μεταλλική ιστορία ως “bloodbath” επειδή μετά το τέλος της υπήρχε αίμα παντού, είχε βρεθεί ένα κομμάτι από δάχτυλο σε μία καμπίνα στο P.A., εθεάθησαν άτομα με το κόκκαλο να εξέχει από το δέρμα και τραυματίστηκαν συνολικά δεκαοχτώ άτομα. Οι παρευρισκόμενοι έχουν να λένε πως ήταν από τα πιο ακραία show που είχαν γίνει ποτέ στο συγκριμένο club, με τους SLAYER να έχουν εμφανιστεί εκεί ένα χρόνο πριν. Στο festival εμφανίστηκαν μετά από ακύρωση των AGENT STEEL πριν τους headliners STRYPER κι έπαιξαν μαζί με συγκροτήματα όπως οι DESTRUCTION, VENGEANGE, ATOMKRAFT και MAD MAX. Εκτός από τα τραγούδια του “The legacy”, οι TESTAMENΤ παρουσίασαν επίσης τα ολοκαίνουρια “Disciples of the watch” και “Eerie inhabitants”.

Ακολουθούν δύο περιοδείες στις Η.Π.Α., με τους ANTHRAX και OVERKILL στις Η.Π.Α, με τους δεύτερους να τους συνοδεύουν το φθινόπωρο του 1987 και στην Ευρώπη. Για την προώθησή της ευρωπαϊκής περιοδείας, στις 7 Οκτωβρίου 1987 κυκλοφορεί το “Live at Eindhoven” EP, με πέντε τραγούδια από την εμφάνισή τους στο Dynamo Open Air, με ένα από αυτά να είναι το “Reign of terror”. Ολόκληρη η συναυλία κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Live at Eindhoven ’87” από την Prosthetic Records το 2009. Την ίδια ημερομηνία κυκλοφόρησε και το “Pleasures of the flesh” των EXODUS από την Combat Records με τον Steve Souza στα φωνητικά, με τους TESTAMENT να παίρνουν το αίμα τους πίσω από την στιγμή που το δικό τους άλμπουμ κυκλοφόρησε νωρίτερα απ’ ότι υπολόγιζε ο πρώην τραγουδιστής τους. Παραθέτουμε απόσπασμα σε σχετική ερώτηση από την προαναφερθείσα συνέντευξη στο Metal Forces: «Δεν νομίζεις ότι είναι ειρωνικό το γεγονός ότι, θεωρητικά, έχετε τώρα καλύτερο δισκογραφικό συμβόλαιο από τους EXODUS;» Alex Skolnick: «Ναι, είναι, είμαστε σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία, αυτοί όχι και ο Zetro έχει ακόμα την πρωινή του δουλειά».

Για το δεύτερο άλμπουμ οι TESTAMENT δεν αφήνουν το χρόνο να κυλήσει άσκοπα. Η εταιρεία ζητάει άμεσα τον διάδοχο του “The legacy” και το συγκρότημα ανταπεξέρχεται γρήγορα παρότι δεν μπορούσαν να βασιστούν σε υλικό από την εποχή των LEGACY. Στο πρώτο άλμπουμ υπήρχαν τραγούδια που είχαν γραφτεί από διαφορετικό line-up, μερικά από αυτά πριν καν μπει στο συγκρότημα ο Alex Skolnick ενώ τώρα υπήρχε σταθερή σύνθεση με τον Chuck Billy να δουλεύει πλέον μαζί τους. Ήθελαν να ηχογραφήσουν τα τραγούδια όσο ακόμη ακούγονταν φρέσκα στο κεφάλι τους, τα οποία ήταν πιο σύνθετα, με τον Peterson να δηλώνει πως η μουσική των TESTAMENT θα γινόταν αρκετά πιο heavy και περισσότερο αποδεκτή με αποτέλεσμα να μπορεί να την αφομοιώσει περισσότερος κόσμος. Έχοντας πάντα την υποστήριξη της Megaforce, χωρίς να χάνονται στο τεράστιο roster της Atlantic, οι TESTAMENT μπαίνουν ξανά στα Pyramid Sound Studios με τον Alex Perialas υπεύθυνο για την παραγωγή και τη μίξη.

To πρώτο δείγμα έρχεται με το “Trial by fire” single που συνοδεύεται κι από το αντίστοιχο video. Ένα από τα πιο κλασικά τους τραγούδια, με εισαγωγή σε ήπιους τόνους και τον Skolnick να σολάρει και συνέχεια στο χαρακτηριστικό τους thrash metal ύφος. Στο single υπάρχουν ως b’ side μία διασκευή στο “Nobody’s fault” των AEROSMITH και η στούντιο επανεκτέλεση του “Reign of terror”. Το “The new order” κυκλοφορεί στις 5 Μαΐου 1988 κι όπως είχαν αφήσει να εννοηθεί από τις δηλώσεις τους, όντως το άλμπουμ πηγαίνει το μουσικό τους ύφος ένα βήμα παρακάτω. H ανταπόκριση για το “The new order” αν και αρκετά θερμή ειδικά από τα μεγαλύτερα έντυπα της εποχής, στην Ευρώπη υπήρξαν και κάποιες αρνητικές κριτικές με αρκετές από αυτές να διευκρινίζουν πως τους άρεσε περισσότερο το “Legacy” και υπήρχαν φυσικά και οι περιπτώσεις οπαδών και underground fanzines που ήθελαν να ακούσουν ένα “Legacy” part 2 ή ακόμη χειρότερα αναπολούσαν την εποχή των LEGACY. Οι TESTAMENT ήταν φανερό πως προσπαθούσαν να διαφοροποιηθούν και να ξεφύγουν από τα στενά όρια του thrash metal και δεν ήθελαν να τους παρομοιάζουν με συγκροτήματα σαν τους SLAYER πχ.

Το “The new order” είναι φανταστικό, άξιος διάδοχος του προκατόχου του με απολαυστικά τραγούδια. Η παραγωγή δεν ικανοποιεί τόσο το συγκρότημα αλλά ακούγονται όλοι τους αρκετά πιο ώριμοι. O Chuck Billy ακούγεται πιο τραχύς και μελωδικός ανάλογα με την περίσταση, ο Greg Christian αφανής ήρωας, ο Louie Clemente προσπαθεί να ξεφύγει από το εμμονικό thrash drumming και οι δύο κιθαρίστες σε απίστευτη φόρμα. Ο Eric Peterson πρέπει να είναι από τους πιο υποτιμημένους συνθέτες και κιθαρίστες στο trash metal. Απόλυτος στυλοβάτης των TESTAMENT, θερίζει στις ρυθμικές κιθάρες και ταυτόχρονα σιγοντάρει με μερικά solo αλλά όταν έχεις δίπλα σου έναν από τους καλύτερους lead κιθαρίστες όχι μόνο στο thrash metal ιδίωμα αλλά γενικότερα στο ευρύτερο metal, λογικό τα φώτα να πέσουν παραπάνω πάνω του. Τα εξειδικευμένα κιθαριστικά περιοδικά δεν τον έχουν ακόμη ανακαλύψει, o Kirk Hammett θα έκανε τότε την αρχή με το πρώτο του εξώφυλλο τον Νοέμβριο του 1988 στο Guitar World με τη λεζάντα “Is this the future of metal guitar?”. Τουλάχιστον μέσω του roadie του, o οποίος δούλευε παλιότερα με τον Paul Gilbert κατάφερε να έρθει σε επαφή με την Ibanez και να ξεκινήσει μία στενή συνεργασία μαζί τους με αφετηρία το νideo του “Trial by fire”.

Ήταν μόλις είκοσι ετών και δεν είχε δουλέψει ποτέ του σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη που παραιτήθηκαν από τις δικές τους όταν κυκλοφόρησε το “The legacy”. Από τα δεκαέξι τους έπαιζε στους LEGACY και όταν τελείωσε το σχολείο οι TESTAMENT ήταν πλέον συγκρότημα που περιόδευε σε όλο τον κόσμο. Παρότι άκουγε συνεχώς κολακευτικά σχόλια δήλωνε πως δεν τον ενδιέφερε να κυκλοφορήσει ένα κιθαριστικό άλμπουμ σαν αυτά των Joe Satriani, Vinnie Moore και Tony McAlpine και πως προτιμούσε να εξελίσσεται μέσω των TESTAMENT και ίσως κάποια στιγμή στα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια να αναγνωριζόταν το ταλέντο του. Με απόλυτο ευρωπαϊκό παίξιμο κι επηρεασμένος από κιθαρίστες σαν τους Eddie Van Halen, Gary Moore, Michael Schenker και Randy Rhoads, το ύφος του διαχωρίζεται απολύτως από τους υπόλοιπους μουσικούς της γενιάς του. Με αρκετά εξωτικό βιρτουόζικο παίξιμο και σχεδόν jazz διάθεση, ο Skolnick αποτέλεσε επιρροή για κιθαρίστες όπως ο Jeff Loomis και με εξαίρεση τους MEGADETH, ειδικά με την έλευση του Marty Friedman και τον Tommy T. Baron των CORONER, δεν συναντούσες τέτοια εξωστρέφεια και συνέπεια σε thrash metal solo. Πάλι καλά που η δισκογραφική τους επέστρεψε πίσω τα master tape του “The new order” με τη δικαιολογία πως το υλικό είναι αρκετά μικρό σε διάρκεια και έγραψαν τα instrumental “Hypnosis” και “Musical death (A dirge)” με το τελευταίο να αναδύει ένα μεθυστικό “Revelation (Mother Earth)” άρωμα.

Το “The new order” είναι το άλμπουμ με τον ομώνυμο ύμνο, το “Disciples of the watch” και το “The preacher” και δεν μπορεί αμφισβητηθεί η αξία του κι αυτό φάνηκε και στις πωλήσεις που ξεπέρασε τα 300.000 αντίτυπα μονάχα στις Η.Π.Α. και μπήκε στα Billboard Chart φτάνοντας στη θέση #136. Το πανέμορφο εξώφυλλο το έχει σχεδιάσει ο ίδιος που είχε κάνει και το “The Legacy” αναλαμβάνοντας και τις επόμενές δισκογραφικές τους δουλειές μέχρι και το “The ritual” και παρατηρήστε τον τρόπο που έχουν στοιχηθεί τα ονόματα των μουσικών στα credits με το αρχικό όνομα του καθενός να σχηματίζει τη λέξη LEGACY.

Την επόμενη μέρα της κυκλοφορίας του, οι TESTAMENT βγαίνουν στο δρόμο για δέκα εμφανίσεις στην Ευρώπη με τους MEGADETH, NUCLEAR ASSAULT και SANCTUARY στα πλαίσια της “Over the balls” περιοδείας, με το χαρακτηριστικό μπλουζάκι που γράφει TESTICLES σχεδιασμένο με το λογότυπο της μπάντας. Σε μία από αυτές έπαιξαν στο Aardschok festival στην Ολλανδία με την προσθήκη των FLOTSAM AND JETSAM και VICIOUS RUMORS. Η πρώτη headline περιοδεία έρχεται το καλοκαίρι με support τους VIO-LENCE και SANCTUARY. Αρχικά ήταν να παίξουν οι VOIVOD αλλά το booking agency τους ενημέρωσε πως ο κιθαρίστας Piggy είχε διαγνωστεί με καρκίνο του θυρεοειδούς και δεν θα μπορούσε να περιοδεύσει εκείνο το χρονικό διάστημα και οι TESTAMENT ομόφωνα ζήτησαν να τους αντικαταστήσουν με τους SANCTUARY. Ακολούθησε άλλη μία headline περιοδεία με support τους RAVEN, με τον drummer τους Rob (Wacko) Hunter να έχει συνεργαστεί με τους TESTAMENT στο “The new order” ως μηχανικός ήχου αλλά το peak ήταν η συμμετοχή τους στο Monsters Of Rock στο Schweinfurt και Bochum στη Γερμανία, στις 27 και 28 Σεπτεμβρίου 1988 αντικαθιστώντας τους MEGADETH οι οποίοι είχαν ακυρώσει μετά την εμφάνισή τους στο Castle Donington λίγες μέρες νωρίτερα λόγω της εξάρτησης του Dave Ellefson με τα ναρκωτικά κι έπρεπε να αντιμετωπιστεί η κατάστασή του άμεσα. Εκεί εμφανίστηκαν με τους IRON MAIDEN, David Lee Roth, ANTHRAX, GREAT WHITE και TREAT μπροστά σε κοινό γύρω στα 100.000 άτομα.

Η συνέχεια τους βρίσκει να κυκλοφορούν ακόμη πιο πετυχημένα εμπορικά άλμπουμ, στα 90s χάνουν τους Skolnick και Clemente αλλά καταφέρνουν να ορθοποδήσουν όντας από τα ελάχιστα συγκροτήματα της γενιάς τους που τα κατάφεραν, ο Chuck Billy ξεπερνά τα προβλήματα υγείας του αντιμετωπίζοντας τον καρκίνο με τον απόλυτο thrash τρόπο και μετά την επανασύνδεση τους με την αυθεντική σύνθεση το 2005 και μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς να έρχονται και να φεύγουν (Dave Lombardo, James Murphy, Paul Bostaph, Gene Hoglan κ.α.) οι TESTAMENT συνεχίζουν μέχρι σήμερα απτόητοι . Η σύνδεση με το παρελθόν δεν έπαψε μετά το “The new order”. Υλικό των LEGACY συνέχισε να χρησιμοποιείται όπως το “Blessed in contempt” από το “Practice what you preach” του 1989 και φυσικά o ύμνος “The legacy” από το “Souls of black” του 1990 το οποίο ήταν από τα πρώτα τραγούδια που είχαν συνθέσει ως συγκρότημα το 1984 και μάλιστα σε κάποια fanzine της εποχής αναφέρεται πως στο πρώτο άλμπουμ θα υπάρχει μία μπαλάντα με το όνομα “The legacy”.

Στο “Return to the Apocalyptic City” EP του 1992 συμπεριλαμβάνουν τη στούντιο εκτέλεση του “Reign of terror” και το απόλυτο blast from the past έρχεται με το “First strike still deadly” το 2001. Οι TESTAMENT έχουν σκοπό να κάνουν remix στα “The legacy” και “The new order” αλλά τρώνε άκυρο από τη δισκογραφική εταιρία που έχει τα δικαιώματα με τους ίδιους να μη δείχνουν να πτοούνται. Με ένα φοβερό line-up να σχηματίζεται επί τόπου, με τους Chuck Billy και Eric Peterson να πλαισιώνονται από τον μπασίστα Steve DiGiorgio, τον drummer John Tempesta (EXODUS, WHITE ZOMBIE, THE CULT) και τον Alex Skolnick να επιστρέφει εννιά χρόνια μετά την αποχώρησή του, οι TESTAMENT μπαίνουν στο στούντιο με τον για χρόνια live ηχολήπτη των IRON MAIDEN, Doug Hall, πίσω από την κονσόλα και τον Andy Sneap να κάνει τα μαγικά του στη μίξη και επαναηχογραφούν έντεκα τραγούδια. Οι TESTAMENT δίνουν μία κτηνώδη διάσταση σε ύμνους του παρελθόντος, κυκλοφορώντας το καλύτερο άλμπουμ στην ιστορία των επαναηχογραφημένων άλμπουμ και με τον Steve “Zetro” Souza να τραγουδάει στα “Alone in the dark” και “Reign of terror”. Κλείνοντας να αναφέρουμε πως στις 12 Ιουλίου η Nuclear Blast επανακυκλοφόρησε τα δύο πρώτα άλμπουμ των TESTAMENT με remastered ήχο και πλούσιο ένθετο με φωτογραφικό και ιστορικό υλικό.

Κώστας Αλατάς

BEHEMOTH – “Demigods’ live history in Athens”

Rock Hard

July 24, 2024

Η παρουσία των BEHEMOTH ως headliners στην τελευταία και extreme metal βραδιά του Release festival δεν ήρθε τυχαία. Με επιμονή και υπομονή μπορούν να περηφανεύονται εδώ και αρκετά χρόνια ότι είναι μέσα στις κορυφαίες extreme metal μπάντες, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τη θέση που έχουν στα festivals. Και οι οπαδοί τους στη χώρα μας έζησαν αυτή την πορεία ανόδου με σειρά εμφανίσεων που είχαν ως σημείο εκκίνησης τη θρυλική τους εμφάνιση στο ΑΝ club το 1999. Αυτήν την πορεία κλήθηκα να καταγράψω, μιας και είχα την τύχη να μη χάσω καμία τους εμφάνιση επί αθηναϊκού εδάφους.

Η πορεία των Πολωνών ξεκίνησε από τα early 90s σε μια περίοδο που το black metal διαμορφωνόταν παγκόσμια σε underground επίπεδο. Τα “Sventevith (Storming Near the Baltic)” και “Grom” άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στα mid 90s είχαν εκείνα τα στοιχεία που χαρακτήριζαν το κεντροευρωπαϊκό black metal, αλλά δεν ήταν αρκετά για να τους κάνουν να ξεχωρίσουν όσο θα ήθελε ο ηγέτης τους, Nergal.

Το 1998 ήταν η χρονιά της μεταστροφής τους με το “Pandemonic incantations”, δημιουργώντας για πρώτη φορά την τέλεια μίξη death και black metal. Ο όρος blackened death θα τους στιγματίσει και την επόμενη χρονιά το “Satanica” θα επιβεβαιώσει την δυναμική που είχαν αποκτήσει. Ο ερχομός τους στις 5 Δεκεμβρίου του 1999 ήταν ένα γεγονός που βίωσα πολύπλευρα, μιας και ο διοργανωτής μου ανέθεσε να περάσω όλη την ημέρα μαζί τους. Τι έχω να θυμάμαι; Τη βόλτα μας από το κέντρο προς το Μοναστηράκι για φαγητό, όπου πάνω στη συζήτηση έριξαν και μια χριστοπαναγία και γύρισαν και μου ζήτησαν συγγνώμη! Ακόμα θυμάμαι την αντίδραση που τα έχασα κυριολεκτικά, λέγοντάς τους «πείτε ό,τι θέλετε, δεν υπάρχει λόγος να ζητάτε συγγνώμη»!

Η ανεπιτυχής μας προσπάθεια να ανεβούμε στην Ακρόπολη, που μας οδήγησε σε ένα σημείο που να μπορούσαν να τη δουν. Σε κάποια φάση με ρώτησε ο Nergal αν είμαι περήφανος που χρησιμοποίησαν ελληνικά στο “Decade of Θέριον” κάτι που με έκανε να του απαντήσω αφοπλιστικά: «Το βρήκα ενδιαφέρον και πετυχημένο, αλλά όχι και να είμαι περήφανος επειδή είμαι Έλληνας»! Εκεί τους φωτογράφησα, δίνοντας και τα γυαλιά ηλίου μου στο Nergal, μιας και ήταν ηλιόλουστη μέρα αν και ήταν αρχές Δεκέμβρη. Εκεί βρήκαμε χρόνο για μια συζήτηση/συνέντευξη με τον Nergal – μη με ρωτήσετε που είναι η κασέτα! Από την οποία θυμάμαι έντονα τον ισχυρισμό του ότι «αν ήμασταν Νορβηγοί θα είχαμε γίνει πιο μεγάλοι από τους EMPEROR». Από εκείνη τη συζήτηση είχα καταλάβει ότι πίστευε πολύ στις δυνατότητες της μπάντας του και ο στόχος του δεν ήταν να περιοριστούν σε underground επίπεδο, στο οποίο ήταν εκείνη την περίοδο.

Στη συζήτηση μου επισήμανε πόσο επιδραστικό ήταν για εκείνον το “A blaze in the northern sky” των DARKTHRONE, το άλμπουμ που ώθησε τον 15χρονο Πολωνό να πιάσει μια κιθάρα και να παίξει black metal. Και δεν ήταν ο μόνος νεαρός μουσικός, αλλά ένας από όλους εκείνους που ξεκίνησαν μπάντες στα early 90s εξαιτίας αυτού του δίσκου, που είναι σίγουρο ο πιο κομβικός στην ιστορία του μαυρομεταλλικού ήχου. Αφήνοντας πίσω την υπέροχη θέα της τερατούπολης που, ευτυχώς, τους άρεσε περπατήσαμε μέχρι το ξενοδοχείο τους στα Εξάρχεια, τραγουδώντας DANZIG, που λάτρευε ο Nergal! Η συνολική εντύπωση που μου έδωσε όλη η μπάντα ήταν ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς: Απόλυτα προσγειωμένη, με έντονη αίσθηση του χιούμορ και αφοπλιστικά φιλικοί, κάτι που με κέρδισε, μιας και είμασταν συνομήλικοι. Έμενε πλέον να δω πως είναι πάνω στη σκηνή, έχοντας τη φήμη μιας απόλυτα καταιγιστικής live μπάντας.

Εκείνο το βράδυ στο AN club ήρθαν όσοι πραγματικά πίστευαν στους ΒΕΗΕΜΟΤΗ και βίωσαν μια εμφάνιση που έχει γραφτεί στην ιστορία ως μια από τις καλύτερες που έχουν γίνει στη χώρας μας στα 90s στο χώρο του black metal. Όσοι ήμασταν εκεί έχουμε να θυμόμαστε την ένταση και το πάθος μιας μπάντας που ξεχείλιζε από ενέργεια, χωρίς να δίνει σημασία πόσοι ήταν κάτω από τη σκηνή. Μιας και είχαν έρθει μόνοι τους, προσφέρθηκα να τους βοηθήσω και στο merchandise τους. Μάλιστα ένας Ελληνάρας ενώ έπαιζαν γύρισε και μου είπε «έλα δώσε μου ένα CD, δεν θα το καταλάβουν», για να του απαντήσω: «θα σου άρεσε να στο κάνουν εσένα αν είχες μπάντα»; Ευτυχώς δεν το έκανε όταν άφησα για λίγα λεπτά το merchandise για να τους φωτογραφίσω!

Τότε το stand στο AN club βρισκόταν σχεδόν στο κέντρο δίπλα στον ηχολήπτη, δίνοντας τη δυνατότητα να έχω πολύ καλή οπτική επαφή με τη σκηνή. Backstage μετά το τέλος της φοβερής τους εμφάνισης ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι για την απόδοση τους, αλλά όχι για την προσέλευση του κόσμου. Ο Nergal παίρνει το merchandise και ξεκινάει να μετράει τα CDs και τα μπλουζάκια και ευτυχώς δεν είχα κάνει κάπου λάθος, λαμβάνοντας ως δώρο την ειδική πολωνική έκδοση του “Satanica” CD και ένα μπλουζάκι που μου το υπέγραψε. Μαζεύοντας τα πράγματα τους κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο και αφού ετοιμάστηκαν βλέπω έντρομος να έχουν παρά ελάχιστα χρήματα για να φύγουν για το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Τους έδωσα ένα πεντοχίλιαρο για το ταξί, ευελπιστώντας να μην έχουν πρόβλημα στη μετάβασή τους στο αεροδρόμιο.

Στα mid 00s ξαναήρθαν με τον ίδιο διοργανωτή, ο οποίος επέλεξε να τους συμπεριλάβει σε ένα black metal festival, στο οποίο θυμάμαι και τους KAWIR στο line up. Ο συναυλιακός χώρος που έγινε ήταν μακράν ο χειρότερος που έχει γίνει ποτέ συναυλία στη χώρα μας! Ήταν στην οδό Λιοσίων σε έναν χώρο που πρέπει να ήταν πριν ντισκοτέκ! Όλα ήταν κυριολεκτικά λάθος εκείνο το βράδυ, εκτός από την απόδοση των συγκροτημάτων που έπαιξαν πολύ καλά μπροστά σε ελάχιστο κόσμο. Οι BEHEMOTH ήταν για άλλη μια φορά πειστικοί, κάνοντας με να πιστεύω ότι στο εγγύς μέλλον θα αποκτήσουν το status που τους αξίζει λόγω της έντονης δισκογραφικής τους δραστηριότητας.

Η επιστροφή τους στο ΑΝ club έγινε 11 χρόνια μετά στο πλαίσιο προώθησης του “Evangelion”, με το οποίο ξεκίνησε η συνεργασία τους με τη Nuclear Blast. Η βραδιά της 10^ης Μαρτίου του 2010 ήταν το επιστέγασμα της πορείας τους με τον κόσμο να φτάνει το ΑΝ club στα όρια του sold out. Με εκείνη την εμφάνιση έδειξαν ότι ήταν πλέον μπάντα υψηλού επιπέδου με το blackened death τους να έχει πάρει την τελική μορφή του. Κάποια στιγμή ο Nergal ζήτησε από τον κόσμο που ήταν στο AN το 1999 να σηκώσει το χέρι του. Σήκωσαν περισσότεροι από όσοι ήταν με το Nergal να λέει χαριτολογώντας «δεν ήσασταν τόσοι πολλοί».

Εκείνη την περίοδο ο Nergal διαγνώστηκε με λευχαιμία και κατάφερε μετά από 2,5 χρόνια θεραπείας να γίνει εντελώς καλά. Το άλμπουμ “The satanist”, τους έφερε το 2014 στην κορυφή. Ήταν πλέον σε ένα επίπεδο που τόσο η αποδοχή του κόσμου, όσο και η απόδοση τους επί σκηνής τους έφερνε σε περίοπτη θέση στα festivals και τα venues είχαν πλέον μεγάλη χωρητικότητα. Η παρουσία τους στο Heavy by the sea festival το 2014 στην πλατεία Νερού μαζί με τους GHOST και τους DEFTONES ήταν η πρώτη επιβεβαίωση του επιπέδου που πλέον είχαν. H δεύτερη ήρθε ένα χρόνο μετά στο Fuzz club της Αθήνας. Σε εκείνες τις δύο εμφανίσεις το show τους ήταν επιβλητικό και η απόδοση τους ικανοποίησε στο έπακρο το κοινό που πλέον είχε μεγαλώσει αισθητά.

Οι ΒΕΗΕΜΟΤΗ του 2024 είναι πλέον ένα μεγαθήριο του ακραίου ήχου και τα show τους είναι επιβλητικά που καμία άλλη μπάντα δεν έχει στις μέρες μας. Και ναι, πλέον ο Nergal μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι μεγαλύτερη η μπάντα του από τους EMPEROR και η θέση τους ως headliners στο Release festival την Κυριακή 28 Ιουλίου απλά το επιβεβαιώνει.

Κείμενο/Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

EJEKT FESTIVAL DAY 1: KORN – SPIRITBOX – LOATHE – PLANET OF ZEUS (22/07/2024, OAKA P5)

Rock Hard

July 23, 2024

Στη καρδιά του συναυλιακού καλοκαιριού, βρεθήκαμε ενώπιον του EJEKT Festival, που έγινε για δεύτερη φορά στον ευρύτερο χώρο του ΟΑΚΑ. Θυμάμαι και προσπάθειες στη Πλατεία Νερού (SCORPIONS το 2016 φερ’ ειπείν), αλλά πλέον μεταφέρθηκε βόρεια. Την πρώτη του μέρα, φιλοξενεί τους προπάτορες του nu metal, KORN, τους ραγδαία ανερχόμενους SPIRITBOX, τους Βρετανούς LOATHE ενώ την ημέρα θα άνοιγαν, οι δικοί μας PLANET OF ZEUS. Ένα άκρως δυνατό πακέτο, σε μια άκρως βολική τοποθεσία, δίπλα από το σταθμό του ηλεκτρικού. Η εύκολη πρόσβαση στο οτιδήποτε χρειαστεί ο θεατής, είναι μείζονος σημασίας σε ένα χώρο με πολύ κόσμο και ειδικά, με υψηλές θερμοκρασίες. Έχοντας δει και εγώ και όλοι μας, κάτω του μετρίου διοργανώσεις, είναι τεράστια χαρά μου όχι μόνο να βελτιώνεται διαρκώς από όλες τις διοργανώσεις.

Στις 6 με το ρολόι, οι PLANET OF ZEUS ανεβαίνουν στο σανίδι. Οι PLANET OF ZEUS είναι εγγύηση από παλιά στο θέμα live. Γεννήθηκαν από την όλη heavy rock/stoner σκηνή, ξεφεύγοντας γρήγορα από τις αγκυλώσεις και τα κλισέ του είδους, παίζοντας συνθετικά άλλη μπάλα. Παίζοντας εντός έδρας μετά από μια μεγάλη Ευρωπαϊκή περιοδεία, τους έδωσε άλλο αέρα.

Ένα σετ με αγαπημένα κομμάτια όπως το “Leftovers”, το “Vigilante”, το “Loyal to the pack” και το “Your song”, αρκούσε ακόμα και μέσα στη ζέστη να δράσει ως ιδανική έναρξη βραδιάς για τους παρευρισκομένους. Όπως πολύ όμορφα είπε ο Μπάμπης από μικροφώνου “το κάνετε ακόμα πιο εύκολο για εμάς”, μια και το κοινό ζεστάθηκε (αν είναι δόκιμο, με τις υψηλές θερμοκρασίες που υπήρχαν εκείνη τη στιγμή) για τα καλά. Όχι ότι με το όνομα που έχουν χτίσει και εν Ελλάδι οι κύριοι χρειαζόταν και ιδιαίτερη προσπάθεια, αλλά είναι πάντα σημαντικό. Είχα καιρό να τους δω, αυτή πρέπει να ήταν η τέταρτη-πέμπτη και χαίρομαι πόσο έχουν μεγαλώσει και το αποδεικνύουν περίτρανα. Εύγε!

Εν συνεχεία, οι LOATHE από Αγγλία, μια μπάντα που οριακά αγνοούσα την ύπαρξη της. Με το που ανέβηκαν στη σκηνή, διαπίστωσα, για ποιο λόγο θα έπρεπε να ασχοληθώ περαιτέρω με τη περίπτωση τους: πολύ ωραίο και ιδιαίτερο metalcore με ακραία στοιχεία και μια καλώς εννοούμενη παράνοια επί σκηνής. Ολόφρεσκια μπάντα, ούτε δεκαετία στα πράγματα, άρα ό,τι πρέπει. Το κοινό τους ήξερε καλά από πριν αν κρίνω από τις αντιδράσεις τους, που ήταν από τις πλέον θερμές για μπάντα που σκάει μύτη πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Συνήθως, ξέρετε, υπάρχει μια “παγωμάρα” στις πρώτες μπάντες ενός festival. Εδώ αυτό δεν υπήρχε, προς έκπληξη και της ίδιας της μπάντας που δια στόματος του λαλίστατου τραγουδιστή τους, δεν σταματούσε να μας ευχαριστεί. Ένας τραγουδιστής που κάπως αδικήθηκε από την χαμηλή μίξη των φωνητικών του, σε βαθμό που έπρεπε να το επισημάνει το κοινό, για να στρώσει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το pit μεγάλωσε στην εμφάνιση τους (μέχρι και circle pit είδαμε, προς προσωπική τέρψη του γράφοντος!) και οι ίδιοι κέρδισαν πολλούς εκείνο το απόγευμα. Ο γράφων, εις εξ αυτών.

Και τώρα, το μικρόφωνο περνάει στον Γιώργο τον Κόη για τα αποδέλοιπα. Δικοί σου Γιώργη!

Γιάννης Σαββίδης

Η ροή της πρώτης μέρας του EJEKT Festival συνεχίστηκε ιδανικά με τους Καναδούς SPIRITBOX. Ένα συγκρότημα το οποίο, έχοντας μόλις ένα full length, τέσσερα EPs και εφτά χρόνια ζωής, έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του impact στην ευρύτερη metalcore σκηνή. Εκτός βέβαια από το εξαιρετικό μουσικό τους περιεχόμενο, καθοριστικό ρόλο για την επιτυχία τους έπαιξαν η larger-than-life της frontwoman Courtney LaPlante (ex-Iwrestledabearonce) καθώς και η συμμετοχή του μπασίστα Josh Gilbert (ex- AS I LAY DYING).

Βγαίνοντας ακριβώς στην ώρα τους και με την Courtney απαστράπτουσα, με γυαλί ηλίου αλά Νάνα Μούσχουρη και με “God’s favourite” top, έδωσαν μεγαλύτερη βαρύτητα στο περσινό “The fear of fear” EP τους, κάνοντας βέβαια και τις απαραίτητες βουτιές στο παρελθόν της μικρής δισκογραφίας τους. Ο ήχος τους έστρωσε σχετικά γρήγορα και η σύγχρονη τεχνολογία φάνηκε ότι είναι με το μέρος τους. Όλο αυτό απέδωσε μια αρτιότητα στις εκτελέσεις των τραγουδιών, ώστε το κοινό να το ευχαριστηθεί.

Από το “Cellar door” που ξεκίνησε το set τους, μέχρι και το “Hysteria” με το οποίο μας αποχαιρέτησαν, οι SPIRITBOX απέδειξαν γιατί έχει προκληθεί όλος αυτός ο θόρυβος γύρω από το όνομά τους, καθώς και για ποιον λόγο έχουν αρχίσει να συλλέγουν σταδιακά διάφορα μουσικά βραβεία. Ισορροπούν πολύ ανάμεσα στο metalcore και στο emocore, η Courtney έχει προφανώς για είδωλό της την Otep Shamaya και δίνουν refrains που δύσκολα ξεχνάς. Όπως δύσκολη θα είναι και η επιστροφή τους στα μέρη μας, μιας και σχετικά σύντομα θα μεγαλώσουν σαν μέγεθος ακόμη πιο πολύ.

Παίρνοντας τις απαραίτητες δόσεις δροσιάς, έβλεπα το πως χτίζονταν η σκηνή για να υποδεχτεί τους KORN. Η τελευταία τους επίσκεψη πριν 19 (ολογράφως δεκαεννέα) χρόνια δεν ήταν και η πιο πετυχημένη από άποψη προσέλευσης και, έχοντας δει τον JD και την παρέα του και στο εξωτερικό, είχα μεγάλη περιέργεια να δω πως θα πήγαινε το πράγμα, κρατώντας μικρό καλάθι. Και όπως συμβαίνει νομοτελειακά, οι μεγαλύτερες φάπες έρχονται όταν δεν τις περιμένεις.

Ακριβώς μπροστά από το συγκρότημα στήθηκε ένα επιπλέον, πλεγμάτινο video wall, το οποίο είτε συμπλήρωνε τα projections στο background όταν σηκώνονταν, είτε εμφάνιζε τους KORN ανάμεσα στα διάφορα γραφιστικά όταν βρίσκονταν στο έδαφος. Κι αυτό συνέβαινε καθ’ όλη τη διάρκεια του set, από το εναρκτήριο “4U” που έδωσε την πάσα στο “Rotting in vain” (εντελώς απρόσμενη έναρξη αν με ρωτάτε). Η όλη φάση με το πλεγμάτινο video wall είναι μια πατέντα των NINE INCH NAILS στις ζωντανές εμφανίσεις τους, αν δεν κάνω κάποιο τραγικό λάθος και οι παρομοιώσεις δεν σταματούν εκεί. Καθώς ο ήχος ήταν ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ και ΟΓΚΩΔΗΣ, που παρόμοιό του μαντέψτε σε ποια συναυλία στο Θέατρο Βράχων έχουμε ακούσει στο παρελθόν…

Πέρα από την πανδαισία ήχου και εικόνας, δεν ήταν δυνατό να μην παραβλέψεις τα κέφια στα οποία βρίσκονταν όλοι πάνω στη σκηνή. Από τον JD που τραγουδούσε λες και ήταν στο studio, στον ογκόλιθο Munky που είναι προφανές ότι αυτός είναι η “ψυχή” των KORN, στον μετανοημένο Head που χτυπιόταν σα να μην υπήρχε αύριο κι από εκεί στον “νέο” Luzier με το τεχνικότατο παίξιμο του και τον “προσωρινό” Ra Diaz (SUICIDAL TENDENCIES), ο οποίος γκρούβαρε ασταμάτητα. Ναι, μας λείπει η περσόνα και το μπρίο του Fieldy, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες.

Το setlist ήταν ΟΝΕΙΡΙΚΟ και σε έκανε να ξεχνάς την ηχηρή απουσία του Fieldy. Ο ένας ύμνος διαδέχονταν τον άλλο. Από την προσωπική μου αδυναμία “Here to stay” παίρνεις στα καπάκια ένα “A.D.I.D.A.S.” και δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις, όταν συνδυάζεις σαν εικόνα και τον JD με τη λαμέ φόρμα της ομώνυμης εταιρίας. Να ακούς το “Clown” που έχει στοιχειώσει τα σχολικά σου χρόνια, ή το σερί των “Blind”, “Good God”, “Got the life” και να βλέπεις παντού τριγύρω σου χαμόγελα και ανεπιτήδευτη πώρωση.

Το main set έκλεισε με υψωμένα δάχτυλα στο κοινό να τραγουδούν εν χορώ το “Y all want a single” και μετά από λίγες ανάσες, να παίρνει σειρά η bagpipe του JD στο “Shoots and ladders” το οποίο το μίξαραν αριστοτεχνικά με το “One” των METALLICA (κάτι ανάλογο είχε συμβεί και πιο πριν με τα “Coming undone” και “We will rock you”). Τα έπη “Twist” και “Did my time” έσπειραν τον πανικό, πριν έρθει η κορύφωση του απόλυτου KORN tune, του “Freak on a leash”, όπου σε λίγα δεύτερα βρέθηκα σχεδόν μπροστά στη σκηνή από το πανηγύρι που επικρατούσε. Η αποθέωση κατά τον αποχαιρετισμό στους KORN ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένη, μετά από όσα εκτυλίχθηκαν στα περίπου 75 λεπτά της εμφάνισής τους.

Κλείνοντας, δεν θα μπορούσα να μη θίξω το ζήτημα της προσέλευσης. Έχω βαρεθεί να διαβάζω ότι έρχονται οι ίδιοι και οι ίδιοι, όταν διοργανώσεις όπως το EJEKT τολμούν και κάνουν μετακλήσεις out of the box. Ένα άκρως ανερχόμενο όνομα (LOATHE), ένα συγκρότημα που συμβαίνει τώρα η απογείωσή του (SPIRITBOX), συν τους KORN που φέτος συμπληρώνουν τριάντα χρόνια ζωής και καθόρισαν μεγάλο μέρος του σκληρού ήχου των mid 90s. Στα λόγια είμαστε όλοι καλοί, αλλά όταν έρχονται οι πράξεις, βρίσκουμε διάφορες δικαιολογίες για την (αναμενόμενη) απουσία μας. Και όταν όλο αυτό συνδυάζεται με πολλές on site παροχές στον χώρο της συναυλίας αναφορικά με την τροφοδοσία μας, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε διπλά και τρίδιπλα αν εν τέλει θέλουμε καλοκαιρινά fests στην χώρα μας και τι billing θα πρέπει να έχουν. Ελπίζω στις επόμενες δύο ημέρες του EJEKT, αυτή η κατάσταση να αναστραφεί…

Γιώργος Κόης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

TesseracT – NOVELISTS live σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τον Ιανουάριο του 2025

Rock Hard

July 23, 2024

War Of Being World Tour Part 2

U.K. & Europe – Jan-Feb 2025

TESSERACT (U.K.)

+NOVELISTS (France)

+T.B.A.

Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2025 – Θεσσαλονίκη – Principal Club Theater @ Mylos Area

Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025 – Αθήνα – Gagarin 205 Live Music Space

“As Prog As It Can Be”

Οι πρωτοπόροι του progressive – djent metal, TesseracT, ανακοίνωσαν δύο εμφανίσεις στη χώρα μας, την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2025 στην Θεσσαλονίκη και το Principal Club Theater @ Mylos Area ενω μία μέρα αργότερα, το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025 θα εμφανιστούν στην Αθήνα και το Gagarin 205 Live Music Space. Οι εμφανίσεις αυτές, σηματοδοτούν την πολυαναμενόμενη επιστροφή τους στη χώρα μας, σε μια εποχή όπου η καριέρα τους διανύει μία από τις πιο δημιουργικές και δυναμικές περιόδους της.

Από τις αρχές της καριέρας τους, οι TesseracT (με αυτόν τον ιδιότυπο τρόπο γραφής), έχουν κερδίσει μία θέση ανάμεσα στις σημαντικότερες μπάντες της progressive metal σκηνής και θεωρούνται πρωτοπόροι του κινήματος djent στη σκληρή μουσική. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “One”, κυκλοφόρησε το 2011, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις και τα “Altered State” και “Polaris” (του 2013 και του 2015) αντίστοιχα, που ακολούθησαν, ήρθαν να εδραιώσουν το όνομά τους. Το μεγάλο ξεπέταγμα, όμως, έγινε στην πραγματικότητα με το εξαιρετικό “Sonder” του 2018, που τους απογείωσε κυριολεκτικά και οδήγησε στο μνημειώδες και αριστουργηματικό ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ, “Portals”, το οποίο αποτέλεσε μία μοναδική οπτικοακουστική εμπειρία.

Στην Ελλάδα, θα έρθουν μεταξύ άλλων και για να προωθήσουν το καλύτερο -ίσως- άλμπουμ της μέχρι τώρα καριέρας τους, το “War Of Being”, που καθήλωσε κοινό και κριτικούς, επιβεβαιώνοντας τη θέση της μπάντας ως μία από τις πρωτοπόρες δυνάμεις στη σύγχρονη progressive metal σκηνή. Χαρακτηριστικό της εντελώς out of the box προσέγγισής τους στα πράγματα, είναι το γεγονός ότι το πρώτο video για την προώθηση του άλμπουμ, ήταν μία φαντασμαγορική παραγωγή για το εντεκάλεπτο (!!!) ομώνυμο τραγούδι, το οποίο έχει ήδη περισσότερες από ένα εκατομμύριο προβολές στο YouTube!

Οι TesseracT, κατάφεραν σ’ ένα άλμπουμ, να συμπυκνώσουν την επιθετικότητα των GOJIRA, την ατμόσφαιρα του DEVIN TOWNSEND, τις μελωδίες των ARCHITECTS και την εξωπραγματική τεχνική των PERIPHERY, δημιουργώντας ένα τελικό αποτέλεσμα που έκανε το άλμπουμ να θεωρείται ήδη κλασικό και ας κυκλοφόρησε μόλις τον Σεπτέμβριο του 2023. Η δε απόδοση του τραγουδιστή Daniel Tompkins, αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για το ιδίωμα, αλλά και για τους απανταχού YouTubers που κριτικάρουν τους τραγουδιστές και μελετούν το εύρος, τη χροιά και την ποιότητα της φωνής τους.

Το συγκρότημα, ηχεί συναρπαστικό καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, πηγαίνει αντίθετα από τις νόρμες, τολμά να αγγίζει θέματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη χωρίς να γελοιοποιείται, είναι σκεπτόμενοι, αλλά όχι με επιτηδευμένο τρόπο και αυτό τους κάνει απίστευτα δημοφιλής, παρά το γεγονός ότι η μουσική τους είναι κάθε άλλο παρά εύπεπτη.

Έτσι λοιπόν την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2025 και το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025, θα έχουμε μία από τις ελάχιστες ευκαιρίες να θαυμάσουμε τους TesseracT σε κάποιο κλειστό κλαμπ και αυτό το λέμε, όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή θεωρούμε ότι πλέον θα είναι δύσκολο να τους ξαναδούμε σε κλειστό χώρο, αφού είναι φτιαγμένοι για υψηλές θέσεις σε καλοκαιρινά φεστιβάλ…

Μαζί τους, θα είναι στο ρόλο του special guest, το Γαλλικό progressive / djent / metalcore σχήμα των NOVELISTS, που έχουν κυκλοφορήσει ήδη τέσσερα άλμπουμ και δύο EP’s και θεωρούνται δικαίως ως ένα από τα ραγδαία ανερχόμενα συγκροτήματα του χώρου. Βέβαια θα υπάρχει ένα ακόμα τρίτο σχήμα στην περιοδεία, στον ρόλο του opening act, το οποίο θα ανακοινωθεί αργότερα. Όπως είναι φυσικό, οι καλύτεροι περιοδεύουν μόνο με τους καλύτερους και αυτές οι ευκαιρίες, δεν πρέπει να χάνονται! Τυχαίνουν μία φορά στη ζωή!

Ώρα έναρξης: 20:30 – Τιμή εισιτηρίου: 35 Ευρώ (Περιορισμένη προπώληση) – 38 Ευρώ (Λοιπή προπώληση) – 40 Ευρώ (Ταμείο)

Online προπώληση εισιτηρίων: www.ticketservices.gr

Προπώληση Εισιτηρίων ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

The Nephilim Metal Music Store (Πατριάρχου Ιωακείμ 17, Θεσσαλονίκη / Κιν: 6947017720)
Alone Music Store (Γ. Θεοχάρη 2, Θεσσαλονίκη / Τηλ: 2310-266772)
Café Bar Διώροφον (Κερασούντος 81, Καλαμαριά – Θεσσαλονίκη / Τηλ: 2310-453998)

Προπώληση Εισιτηρίων ΑΘΗΝΑ

Ticket Services (Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου), Αθήνα / Τηλ: 210-7234567)
Metal Era (Εμμανουήλ Μπενάκη 22, Αθήνα / Τηλ: 210-3304133)
No Remorse Records (Ακαδημίας 81, Αθήνα / Τηλ. 210-3830981)
Reload Store (Ακαδημίας 81, Αθήνα / Τηλ: 210-3801464)
Bowel Of Noise (Θεμιστοκλέους 25, Αθήνα / Τηλ. 210-3846783)
Le Disque Noir (Θεμιστοκλέους 29, Αθήνα / Τηλ: 211 2143554)
Cinema Libre Filmstore (Θεμιστοκλέους 34, Αθήνα / Τηλ: 210-3803833)
Monsterville (Αγίας Ειρήνης 13, Μοναστηράκι / Τηλ: 210-3648180)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σύντομα θα ξεκινήσει και η προπώληση εισιτηρίων μέσω των φυσικών σημείων πώλησης σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Η ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων μέσω του www.ticketservices.gr θα ξεκινήσει την Παρασκευή 26 Ιουλίου 2024 στις 11:00.

FB event Θεσσαλονίκης: https://www.facebook.com/events/1275649457140479/

FB event Αθήνας: https://www.facebook.com/events/1125398232486546

TESTAMENT interview (Eric Peterson)

Rock Hard

July 23, 2024

“Brotherhood of thrash”

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία εμφάνιση των TESTAMENT στην Ελλάδα, το 2016, παρόλα αυτά, έχουν κυκλοφορήσει μόλις ένα δίσκο από τότε, το “Titans of creation”. Την Κυριακή 28 Ιουλίου, όμως, στα πλαίσια του Release, αναμένεται να κουνηθούν πολλοί σβέρκοι, καθώς θα επικεντρωθούν στα δύο πρώτα, κλασικά άλμπουμ τους, “The legacy” και “The new order”. Ο κιθαρίστας τους, Eric Peterson, με πολύ καλή διάθεση, είχε μιλήσει στον Σάκη Φράγκο πριν αρκετό καιρό, αλλά αυτά που λέγονται είναι διαχρονικά, όσο και ενδιαφέροντα, οπότε… enjoy!

Πρόσφατα δήλωσες ότι θα παίξει στο νέο σας άλμπουμ αλλά και θα περιοδεύσει μαζί σας ο Chris Dovas, που μάλιστα κατάγεται από τη Θεσσαλία!!! Πως είναι να έχετε στις τάξεις της μπάντας ένα μέλος που είναι στην ηλικία των παιδιών σας, είναι αναζωογονητικό ή κάπως περίεργο; Έχετε αφήσει κάποιο ανοιχτό «παράθυρο» για τον Dave Lombardo;
Όχι, όχι δεν είναι περίεργο καθόλου. Με πειράζει πολλές φορές η κόρη μου και εμένα όταν με βλέπει στην σκηνή και μου λέει: «Σαν δεκατετράχρονο κάνεις»! Αλλά η αλήθεια είναι πως όλοι νιώθουμε παιδιά όταν παίζουμε live οπότε δεν το βλέπω περίεργα το ότι ο Chris είναι μαζί μας. Από την άλλη όμως πάντα όταν είσαι σε ένα συγκρότημα, ή όταν ξεκινάς μια μπάντα που συνήθως όλοι είναι τότε σε μικρή ηλικία, είσαι αναγκασμένος να κάνεις ένα step up σε όλα τα επίπεδα. Να γίνεις λίγο εύστροφος, πιο αποφασιστικός. Η νοοτροπία σου πρέπει να αλλάζει και να συγχρονιστεί με αυτή της υπόλοιπης μπάντας. Νομίζω πως ο Chris τα πάει πολύ καλά, τον έχουμε και από κοντά και κάνομε μαζί πολλά πράγματα στην καθημερινότητα. Μου κάνει πλάκα και με αποκαλεί «μπαμπά», τον Steve (Steve Di Giorgio) τον λέει «Θείο» και έχει και την αστεία του πλευρά η παρουσία του στο συγκρότημα. Η ουσία είναι πάντως ότι η μπάντα λειτουργεί σωστά,

Είχα μια κουβέντα με ένα φίλο πρόσφατα και λέγαμε ότι μερικές thrash metal μπάντας στα early 90s θεωρούσαν πως καλλιτέχνες που τότε ήταν γύρω στα πενήντα, τους θεωρούσαν μεγάλους ηλικιακά, και θα έπρεπε πια το κοινό να εμπιστευτεί νεότερες μπάντες. Και τώρα φτάνουμε στο σημείο να είσαστε εσείς πια κοντά στα εξήντα και να παίζετε ακόμα σαν να είσαστε είκοσι!
Κοίτα να δεις, πάντα υπάρχει ένα κίνητρο. Είναι πολύ διασκεδαστικό να γράφουμε νέο υλικό παρέα με τον Chris, και μου αρέσει να ενσωματώνω διάφορα στοιχεία σκληρής μουσικής, δεν θέλω να πω metalcore στοιχεία, στους TESTAMENT. Χωρίς κατ’ ανάγκη όμως να ακούγεται η μπάντα σαν black metal ή κάτι αντίστοιχο. Άλλωστε έχω και το άλλο μου project τους DRAGONLORD που εκεί κολλάω διάφορες τρελές ιδέες που μου έρχονται στο μυαλό. Το καλό είναι πως ο Chris, ο οποίος είναι μια γενιά νεότερος φυσικά, έχει την ικανότητα να ακολουθεί όλες αυτές τις ιδέες μου χωρίς πρόβλημα και στο νέο μας άλμπουμ θα ακούσεις, εκτός από τον παραδοσιακό μας ήχο, και πολλά ακόμα διαφορετικά στυλ και πολλές νέες ιδέες! Είμαι πολύ ενθουσιασμένος με την δουλειά που έχουμε κάνει.

Στους TESΤΑΜΕΝΤ έχουν παίξει drummers όπως οι Paul Bostaph, John Tempesta κλπ, αν θυμάμαι καλά γύρω στους δεκατέσσερεις drummers. Δεν έχεις σκεφτεί ποτέ να συνεργαζόσουν ξανά με κάποιον από αυτούς;
Κοίτα να δεις, για παράδειγμα ανάφερες πριν τον Dave Lombardo. Ήταν υπέροχο που συνεργαστήκαμε μαζί. Όπως και με τον Gene Hoglan και όλους τους υπόλοιπους. Πολλοί ρωτάνε γιατί δεν έρχεται ξανά ο John Tempesta.. Μας αρέσει να παίζουμε μαζί, περάσαμε πραγματικά καλά με όλους. Είναι όλοι πρώτης γραμμής drummers και τρομεροί μουσικοί. Όμως πρέπει να το δεις και από την business πλευρά το θέμα. Ο κάθε ένας έχει τις δικές του πια υποχρεώσεις, το δικό του πρόγραμμα, τα δικά του project κλπ και αυτά όλα μαζί και μαζί με το πρόγραμμα των TESTAMENT δεν είναι εύκολο να συνδυαστούν. Κατά συνέπεια έπρεπε να βρούμε έναν drummer που να είναι 100% αφοσιωμένος στην μπάντα, και ο Chris αυτό το δέχτηκε. Ξέρω ότι θα μου πεις, πως είναι μικρός στην ηλικία, ότι δεν έχει το όνομα ή την εμπειρία ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά πίστεψε με, έχω δουλέψει με δεκατέσσερεις φοβερούς drummer και ξέρω πολύ καλά ότι ο Chris όχι μόνο «το έχει» αλλά και πως είναι ένα ανερχόμενο αστέρι!

Ε, δεν είναι και καιρός να έχετε έναν σταθερό άνθρωπο να παίζει τα drums στην μπάντα;
Μα φυσικά, θα μπορούσαμε να έχουμε οποιονδήποτε θέλουμε να βγει περιοδεία μαζί μας. Αλλά μετά; Όχι αυτή τη φορά θέλαμε έναν άνθρωπο να είναι με την μπάντα! Να είναι αφοσιωμένος σε αυτή. Κοιτάμε μπροστά και θέλουμε το 100% από το μέλλον. Ο Chris δεν είναι κάποιος τυχαίος. Είναι καθηγητής στα drums, απόφοιτος του Berkley και εντυπωσιακά εύστροφος. Μαθαίνει τα τραγούδια εν ριπή οφθαλμού! Είναι σπουδαίο να τον έχουμε στην μπάντα!

Θα ήθελα να μας μιλήσεις για το νέο σας άλμπουμ, πες μας κάποια πράγματα γι’ αυτό!
Το δουλέψαμε πολύ καιρό, αλλά όχι για χρόνια η αλήθεια είναι. Περιοδεύσαμε πιο πολύ η αλήθεια είναι. Ο Covid όπως σε όλα τα θέματα, σε όλο τον κόσμο έτσι και εμάς μας έβαλε λίγο στον πάγο, και να είμαι ειλικρινής βρήκα τον χρόνο, με αφορμή την καραντίνα, να ξεκουραστώ, να δω ταινίες, να παίξω παιχνίδια, να χαλαρώσω… τέτοια πράγματα! Μετά αρχίσαμε πάλι τις περιοδείες και μπορώ να σου πω ότι τελικά όλη η μουσική που υπάρχει στην νέα μας δουλειά, είναι πολύ πρόσφατη και πολύ φρέσκια! Δεν είναι μουσική που γράψαμε την εποχή της καραντίνας, αλλά αντιθέτως είναι τραγούδια που γράφτηκαν τους τελευταίους έξι με επτά μήνες, και υλικό επηρεασμένο από ταινίες, θέματα, μουσικές, ακόμα και άλλα συγκροτήματα κλπ πολύ πρόσφατα. Θα έλεγα επίσης ότι είναι υλικό το οποίο έχει επιρροές από τα πιο παλιά μας άλμπουμ, αφού η στην πρόσφατη περιοδεία μας παίξαμε ολόκληρα τα “Legacy” και “New order”, Γενικά συνδυάσαμε πολλές επιρροές.

Μια που ανέφερες τα δύο πρώτα σας άλμπουμ. Η Nuclear Blast πήρε τα δικαιώματα των έξι πρώτων δίσκων σας και σύντομα θα δούμε την επανακυκλοφορία και του “Legacy” και του “New order” για αρχή. Τι καινούργιο μπορούμε να περιμένουμε από αυτές (σ.σ. η συνέντευξη έγινε πριν λίγους μήνες);
Θα είναι remastered επανεκδόσεις σε βινύλιο μόνο, αλλά θα περιέχουν μέσα καταπληκτικό υλικό, liner notes, φωτογραφίες κλπ γενικά καταπληκτικά πράγματα από εκείνη την περίοδο τα οποία τα βρήκαμε ξανά, από δικηγόρους, δισκογραφικές, δικά μας αναμνηστικά και memos κλπ και τα συμπεριλάβαμε στις νέες εκδόσεις. Φαντάσου ότι ξαναβρήκαμε το original φωτογραφικό υλικό από το photo shoot του “Legacy”! Οπότε έχουμε και εναλλακτικό φωτογραφικό υλικό στα χέρια μας, πολύ ωραίο υλικό για τους οπαδούς που δεν το έχουν ξαναδεί ποτέ! Είναι όμορφο γιατί πχ βγάζεις τις promo pics όταν είσαι νέος και τότε μπορεί να μην σου άρεσαν και να τις έβαλες στην άκρη, αλλά σήμερα που τις βρήκαμε ξανά, έχουν άλλη αξία καθώς στο δείχνουν μια άλλη εποχή και σίγουρα τώρα τις εκτιμάς πολύ διαφορετικά. Πριν τριανταπέντε χρόνια υλικό, που ήμασταν παιδιά… Πολύ ωραίο υλικό!

Είναι νοσταλγικό όλο αυτό. Και εγώ ακόμα θυμάμαι στον εαυτό μου να πηγαίνει στα μαγαζιά να αγοράζει αυτά τα άλμπουμ και τώρα όλο αυτό είναι σαν ένα είδος déjà vu…
Αν μου έλεγες και εμένα πριν από τριανταπέντε χρόνια ότι σήμερα θα συνέχιζα να έπαιζα στα πενήντα εννέα μου, metal σε αυτές μάλιστα τις ταχύτητες, θα σε περνούσα για τρελό! Δεν ξέρω, έχω εγγόνια, αλλά πιθανόν να εξακολουθώ να είμαι τελικά είκοσι δύο χρονών ακόμα.. δε ξέρω.. Χαχαχαχα. ‘Όπως σου είπα, η κόρη μου λέει ότι είμαι δεκατεσσάρων!

Σημασία έχει πως νιώθει κανείς (σ.Σειρηνάκη: αμάν ρε Φράγκο δεν φτάνει που δε βάζεις γλώσσα μέσα σου, το έχεις ρίξει και στη φιλοσοφία… ) Πως βλέπεις την περίοδο των nineties που είχατε κυκλοφορήσει άλμπουμ όπως τα “Low”, “Ritual”, “Demonic” και σαφώς το στυλ της μουσικής σας, δεν ήταν πια δημοφιλές;
Το “Low” ήταν και το πρώτο μας άλμπουμ χωρίς το original line up της μπάντας. Ο Alex είχε φύγει, όπως και ο Louie Clemente, ήρθαν ο James Murphy και ο John Tempesta. Είναι ένα θαυμάσιο άλμπουμ, το οποίο βγήκε σε μια άσχημη περίοδο για το heavy metal. Κυριαρχούσε το grunge, αλλά ακόμα και σήμερα αν το ακούσεις καταλαβαίνεις ότι ήταν ένα θαυμάσιο άλμπουμ. Όταν κυκλοφόρησε το “Demonic”, το οποίο ήταν ένα εξίσου καλό άλμπουμ, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Θυμάμαι τότε περιοδεύσαμε από τον Αύγουστο μέχρι και τον Δεκέμβριο του ‘97 και παίξαμε μέχρι και σε μπαρ, σε πολύ μικρά venue όπου μπορείς να φανταστείς! Αλλά ξέρεις κάτι; Μας έφερε αυτό ξανά σε επαφή με το underground! Και αυτό μας βοήθησε πάρα πολύ στο να νιώσουμε πάλι κοντά με την βάση των οπαδών μας. Όσο παράξενο και εάν ακούγεται, λειτούργησε θετικά! Μετα με το “Demonic” γίναμε πολύ σκληροί στην μουσική μας. Ήταν πολύ δύσκολοι καιροί τότε. Αλλά, συνεχίσαμε και ήρθε και ο Lombardo στο συγκρότημα. Τελικά με το “The gathering” ξαναμπήκαμε στον χάρτη. Αρχίσαμε να παίζουμε headliners σε festival, να κάνουμε co-headlining σε περιοδείες, το heavy metal σιγά – σιγά επανήλθε, βοήθησε πολύ η Σουηδία σε αυτό, και επανήλθε μια κανονικότητα εν τέλη. Αλλά σίγουρα εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα.

Το “Ritual” ήταν κάπως διαφορετικό άλμπουμ, σε σχέση με τα υπόλοιπα. Είχατε μια διαφορετική προσέγγιση όταν το δημιουργήσατε;
Ήταν η εποχή που έρχονταν οι SEPULTURA με το “Arise”, οι PANTERA με το “Vulgar display of power” και ήθελα να πάω προς τα εκεί. O Louie από την άλλη είχε βαρεθεί το thrash, ήταν μια περίεργη εποχή. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι είναι ένα καλό άλμπουμ, σε μια δύσκολη περίοδο για την μπάντα, και σίγουρα ήταν ένα ριψοκίνδυνο βήμα για εμάς. Περιέχει βέβαια και ένα από τα μεγαλύτερα μας τραγούδια, το “Return to serenity”, το οποίο δεν το έχουμε παίξει live κι ελπίζω ο Chuck να συμφωνήσει και να το συμπεριλάβουμε στο set list όπως και το “Electric crown”. Ήταν και το τελευταίο μας άλμπουμ με το κλασσικό line up της μπάντας και όπως καταλαβαίνεις έχει και αυτό την σημασία του.

Πως εξηγείς ότι τι κομμάτι με τα πιο πολλά streams στο Spotify σας, είναι η εισαγωγή του “More than meets the eye”, το “For the glory of..”; Γενικά παρακολουθείς τα streaming στο internet και αυτά επηρεάζουν το set list σας;
Έλα ντε!! Μπορείς εσύ να μου πεις το γιατί;;; Χαχαχαχα!!! Δεν μπορώ να το εξηγήσω! Όσον αφορά τα streaming μερικές φορές ομολογώ ότι υπάρχουν διαφωνίες στην μπάντα γιατί να παίξουμε το ένα τραγούδι και όχι το άλλο και στην επιλογή μπορεί να παίξει ρόλο τελικά πόσα streaming μπορεί να έχει κάποιο τραγούδι.

Μετά από οχτώ χρόνια, θα έρθετε πάλι στην Ελλάδα στο Release festival. Θυμάσαι κάτι χαρακτηριστικό από την προηγούμενη σας εμφάνιση εδώ στην Ελλάδα; Θα έχετε set list βασισμένο στα δυο πρώτα σας άλμπουμ;
Τα δυο πρώτα άλμπουμ τα παίζουμε συνήθως όταν παίζουμε ως headliners γιατί εκεί υπάρχει η άνεση του χρόνου να κάνουμε κάτι τέτοιο όπως καταλαβαίνεις. Νομίζω ότι θα παίξουμε και πολλά από τα τραγούδια που γενικά δεν παίζουμε συχνά. Σίγουρα το “The new order” , το “Into the pit” βέβαια θα τα παίξουμε, το “Do or die” δεν θα λείπει, το “Apocalyptic city” μπορεί, το “The preacher”…. Σίγουρα κάτι από το “Brotherhood of the snake”, άλλωστε υπάρχουν τόσα καλά τραγούδια και στα πρόσφατα άλμπουμ μας, Στα φεστιβάλ συνήθως παίζουμε και το παλιό και το νέο μας υλικό. (σ. Σάκη Φράγκου: Τελικά παίζουν τα δύο πρώτα άλμπουμ τους)

Γενικά στα tour χαρακτηρίζεστε ως Very Special guests όπως έγινε με τους BEHEMOTH αλλά και τους KREATOR και ANTHRAX. Αυτό σημαίνει ότι σας εκτιμάνε πολύ. Εσείς τι προτιμάτε; Να παίζετε headliners με νεότερες μπάντες ή ως special guests με μπάντες της γενιάς σας;
Εμάς πάνω από όλα μας αρέσει να είμαστε πάνω στη σκηνή. Αλλά και στις δυο περιπτώσεις είμαστε ευχαριστημένοι με όποιον και ένα παίζουμε. Έχει την χάρη του να είμαστε και με τις μπάντες που ξεκίνησαν περίπου την ίδια περίοδο με εμάς και εκείνοι τον δρόμο τους, Απλά ανάλογα την περιοχή μπορεί να αλλάζει η σειρά και αυτό είναι λογικό. Δηλαδή για παράδειγμα στην Αμερική headliners μπορεί να είναι οι ANTHRAX και στην Ευρώπη οι KREATOR. Απόλυτα λογικό! Αλλά έρχονται και οι δικοί μας οπαδοί και μας λένε γιατί είσαστε εσείς special guests ή very special guests χαχαχα… Για εμάς δεν έχει πολύ σημασία, από την στιγμή που είμαστε εκεί και παίζουμε. Έχουμε μια ώρα στην διάθεση μας, το δικό μας stage show και είναι θαυμάσια. Και επίσης έχουμε τον χρόνο να φάμε βραδινό μια νορμάλ ώρα έτσι! Χαχαχαχαχαχ! O very special guest τρώει στην ώρα του! Χαχαχα!

Έχεις παίξει ποτέ με κάποιο συγκρότημα που είπες «wow, πως βγαίνουμε να παίξουμε πριν ή μετά από αυτούς;»
Έχω ακούσει πολλές ιστορίες από τότε που άνοιγαν οι VAN HALEN στους BLACK SABBATH και οι SABBATH έλεγαν αυτό ακριβώς το πράγμα. Χαχαχαχα. Πάντως, να σου πω την αλήθεια, δεν φοβόμαστε να παίξουμε πριν ή μετά από κανέναν, αφού αισθανόμαστε πολύ σίγουροι για τους εαυτούς μας, αλλά δεν θα ήθελα να έβγαινα μετά από τους METALLICA ή τους SLAYER για παράδειγμα! Χαχαχαχα. Δεν θέλω να φανώ αλαζόνας, αλλά πιστεύω ότι όλες οι μπάντες σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο, όπως κι εμείς. Ο καλύτερος τρόπος είναι να κάνεις αυτό που κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ευχαριστούμε πολύ. Ελπίζω να τα πούμε από κοντά.
Εγώ ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Περιμένουμε να περάσουμε τέλεια στο Release. Σας περιμένουμε όλους.

Σάκης Φράγκος
(Απομαγνητοφώνηση: Δημήτρης Σειρηνάκης)

PESTILENCE – “Testimony of the ancient spheres”

Rock Hard

July 23, 2024

Στις 28 Ιουλίου μια υπέροχη ακραία σύμπραξη θα λάβει χώρα στο Release Athens festival. Οι Ολλανδοί deathsters PESTILENCE επισκέπτονται τη χώρα μας μετά από 6 χρόνια, στο πλευρό των Αμερικάνων thrashers TESTAMENT και των Πολωνών blackened deathsters BEHEMOTH. Μια βραδιά που οπωσδήποτε υπόσχεται πολλές συγκινήσεις για τους πιο ακραίους εκ των θαμώνων του festival. Το Rock Hard δράττεται της ευκαιρίας, προκειμένου να σας παρουσιάσει ορισμένες (συγκεκριμένα 10) από τις κορυφαίες στιγμές στη σπουδαία δισκογραφία των θρυλικών Ολλανδών σε επίπεδο τραγουδιών.

“Subordinate to the domination” (“Mallevs maleficarvm”, 1988)
Όταν οι PESTILENCE ξεκίνησαν με το “Mallevs maleficarvm”, εκτός του KREATOR-ικού thrash προσανατολισμού (όνομα από τον φερώνυμο ύμνο του “Pleasure to kill” άλλωστε) στο death metal τους, είχαν και έναν γνώριμο της Ολλανδικής σκηνής στις τάξεις τους. Τον κύριο Martin Van Drunen, που αργότερα θα μαθαίναμε ως frontman των ASPHYX. Εδώ, πέραν του γνωστού του γρυλλίσματος, παίζει και μπάσο, σε ένα κομμάτι όπου μέσα στη καταστροφική του φύση, προσφέρει και ένα φοβερό γκρουβάτο ρεφρέν με τα τύμπανα να κάνουν παπάδες.

“Out of the body” (“Consuming impulse”, 1989)
Η εξέλιξη είναι φυσική, οπότε ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο, το “Consuming impulse” με όποιο εξώφυλλο και να το προτιμήσετε (αυτό με τους κανίβαλους αντικαταστάθηκε από το κλασσικό με τα μυρμήγκια για άγνωστο λόγο τελευταία στιγμή, πράγμα που τσάντισε τη μπάντα), παρουσιάζει μια μπάντα εξελιγμένη, στη καλύτερη της στιγμή με τον Van Drunen στο μικρόφωνο. Και το “Out of the body” από το υπέροχα βαρύ εισαγωγικό riff στην γκαζωμένη υπερ-riff-άρα που ακολουθεί, αποτελεί από τα αρτιότερα δείγματα αυτού.

“The secrecies of horror” (“Testimony of the ancients”, 1991)
Λένε “η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται”. Ε, εδώ ο δίσκος υπερμνημείο που άφησε πίσω του τα δύο πρώτα, φάνηκε από το πρώτο πρώτο κομμάτι. “WHEN ALL IS LOST, SWALLOWED BY THE DEPTHS OF DARKNESS” γρυλλίζει ο Patrick Mameli στο ρεφρέν, με εμάς εν εξάλλω να διαλύουμε σβέρκο. Ο λόγος που επιλέχθηκε τούτο εδώ, έναντι των λοιπών διαμαντιών (μαζί με άλλο ένα), είναι γιατί συνδέει τέλεια το προκάτοχο με αυτό το άλμπουμ, παρουσιάζοντας παράλληλα μια πτυχή με τα διακριτικά πλήκτρα και τα μεσαία ταξιδιάρικα μέρη, που προσθέτουν στο προοδευτικό μανδύα αυτού του μνημείου.

“Land of tears” (“Testimony of the ancients”, 1991)
Η εμπορική αιχμή του δόρατος για τους PESTILENCE. Το πρώτο τους video clip, αγαπήθηκε πάρα πολύ τότε, με το MTV στο κομμάτι του Headbanger’s Ball να το τιμά κατά κόρον, ενώ δεν είναι λίγοι που στις μελωδίες και στο thrash ύφος των PESTILENCE της πρώτης περιόδου, βρήκαν “πόρτα” για το death metal. Αυτό το μεσαίο μέρος, εκτός από σεμινάριο σύνθεσης, σύλληψης και εκτέλεσης στη πράξη, αποτελεί και πρόδρομο των όσων θα λάμβαναν χώρα στο “Spheres”, μόλις δύο χρόνια μετά. Μεγαλείο απλά, ο αγαπημένος δίσκος των Ολλανδών για τον γράφοντα. Και δεν είναι μόνος του σε αυτό.

“Mind reflections” (“Spheres”, 1993)
Οι PESTILENCE εδώ γίνανε προοδευτικοί πέραν αμφιβολίας, σε μια πανέμορφη χρονιά και συγκυρία να το κάνεις αυτό. Οι ATHEIST με το “Elements”, οι CYNIC με το “Focus”, οι DEATH με το “Individual thought patterns” και οι DISINCARNATE με το “Dreams of the carrion kind” ανοίγανε δρόμους για το είδος, οι PESTILENCE με την προδιάθεση παραπάνω, να μείνουν έξω από το χορό; Το εν λόγω κομμάτι έδειξε με το video clip του ειδικά, την αισθητική της μπάντας που προσέγγιζε κατά πολύ τα μονοπάτια του jazz/fusion χώρου, σε μια εποχή που πάρα πολλοί δεν σκαμπάζανε ποιος είναι φερ’ ειπείν ο Vinnie Colaiuta ή ο Allan Holdsworth. Άκουσε τα εξ αμάξης για τη παραγωγή του, άδικα θα πω εγώ, μια και είναι ΔΙΣΚΑΡΑ.

“Devouring frenzy” (“Resurrection macabre”, 2009)
Όταν ο Patrick Mameli επανεκκίνησε τη μπάντα με το “Resurrection macabre” όλοι περιμένανε πως θα συνέχιζε από εκεί που σταμάτησε πριν από 15 χρόνια περίπου. Εκείνος είχε άλλη άποψη, με ένα δίσκο μακριά αρκετά από το γνωστό ύφος της μπάντας, με αρκετά blastbeats, κοντά στον τότε μοντέρνο Αμερικάνικο ήχο, ενώ από κάποια πιο τεχνικά σημεία καταλαβαίνουμε ότι είναι η ίδια μπάντα που έβγαλε κάποτε το “Testimony of the ancients” ή το “Spheres” για παράδειγμα. Το εν λόγω κομμάτι ανέδειξε αυτή την αλλαγή και προώθησε το άλμπουμ μέσω του video clip του όπου βλέπουμε τη σύνθεση της μπάντας να συμπληρώνεται από τον Tony Choy (ATHEIST, CYNIC) στο μπάσο και τον Peter Wildoer (ARCH ENEMY, SOILWORK) στα τύμπανα.

“Divinity” (“Doctrine”, 2011)
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούμενο το “Doctrine”, υφολογικά τουλάχιστον, ήρθε δύο χρόνια μετά. Η χειρότερη στιγμή μακράν της δεύτερης των λατρεμένων Ολλανδών. Ο Mameli σε κάκιστη φόρμα φωνητικά, οι συνθέσεις σαφέστατα υποδεέστερες, είχε την επιστροφή του Patrick Uterwijk και Jeroen Paul Thesseling. Κοινώς σχεδόν ίδιο line-up με το “Spheres”….μείον τη ποιότητα. Εδώ ξεχωρίζει το “Divinity” με ευκολία σχετικά, διότι αφενός μεν είναι πιο thrash-αριστό, είναι πιο εμπνευσμένο, δεν ενοχλεί τόσο η φωνή που ακούγεται σαν θυμωμένος μανάβης στη λαχαναγορά, δείχνοντας το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσει η μπάντα γενικά.

“Necro morph” (“Obsideo”, 2013)
Μετά το στραπάτσο του “Doctrine” ήρθε το “Obsideo” να κλείσει τον πιο “brutal death” κύκλο των PESTILENCE, ανοίγοντας παράλληλα τη πόρτα για τον πιο “Testimony…”/”Spheres” ήχο των δύο επόμενων πολύ ωραίων δίσκων. Να σας πω την αμαρτία μου, ενώ αγκαλιάζω την εξέλιξη στις αγαπημένες μου μπάντες, θεωρώ ότι αυτό το brutal death πράγμα, πολύ ωραίο, χρυσό, αλλά δεν τους βγήκε όπως θα έβγαινε σε νεότερη μπάντα. Διόλου τυχαίο ότι γύρισαν στο πιο κλασσικό τους ήχο μετά αυτή τη τετραετία, κρατώντας τα καλύτερα νεωτεριστικά στοιχεία. Γιατί από το συμπαγές αυτό άλμπουμ το “Necro morph”; Εκτός του ότι μου άρεσε σαν sci-fi τίτλος, ο επιπλέον πιο “οπαδικός” λόγος είναι γιατί ονόμασε ένα side-project του Mameli προτού αυτό εν τέλει ονομαστεί NEUROMORPH. Ακολουθεί άλλη μια διάλυση των PESTILENCE, η δεύτερη σε πόσα χρόνια, με τους NEUROMORPH να γίνονται το νέο όχημα του Mameli.

“Multi–dimensional” (“Hadeon”, 2018)
Φτάνουμε αισίως στο 2018, δύο χρόνια μετά τη δεύτερη επανένωση, οι PESTILENCE μπαίνουν σε μια φάση αναδρομής στο παρελθόν τους πριν το πρώτο reunion. Λίγο οι επανακυκλοφορίες από τα demos ως και το “Spheres” από τη Hammerheart, λίγο τα επετειακά setlist, το υλικό, είναι νομοτέλεια πως θα επηρεαστεί. Και διάολε, πόσο έσπειρε ετούτο εδώ το άλμπουμ. Ακόμα θυμάμαι που βγήκε αυτό το κομμάτι και είπα “ΝΑΙ ΡΕ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ, ΑΙ ΣΤΟ ΛΥΚΟ ΠΙΑ, ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ PESTILENCE ΑΓΑΠΗΣΑ”. Τα blastbeats δεν ήταν απόντα, ωστόσο, ήταν σε πλήρη ισορροπία/συμφωνία με το ύφος που ανέδειξε τους σπουδαίους Ολλανδούς. Μοντέρνο πρίσμα στο γνώριμο ύφος, σε συνδυασμό με εμπνευσμένο τα μάλα υλικό. Το λες και συνταγή επιτυχίας.

“Morbvs propagationem” (“Exitivm”, 2021)
Κάπως έτσι, φτάνουμε στο τελευταίο πόνημα των PESTILENCE, “Exitivm” (η φετινή κυκλοφορία, “Levels of perception”, είναι επανηχογραφήσεις, δεν μετράει). 2/2 άκοπο και αβίαστο, από μια μπάντα που δεν χαμπάριασε από αλλαγές στο line up ούτε από τίποτα. Ένα τσικ πιο μοντέρνο άλμπουμ, πιο κοντά σε μπάντες όπως οι OBSCURA ή οι REVOCATION, δείχνοντας πως αν μη τι άλλο, ετούτο το σχήμα, έδωσε προσοχή στο τι ακριβώς συνέβαινε στο σημερινό death metal, χωρίς ωστόσο να γινόταν μια κακή απομίμηση ούτε του ενός, ούτε του άλλου. Απεναντίας, συνδύασε και τα δύο με γούστο, έχοντας βρει τη ρότα της. Το πρώτο video clip του δίσκου, επιλέγεται ως άκρως αντιπροσωπευτικό του τι ακριβώς συμβαίνει στο “Exitivm”.

Κάπως έτσι, κλείνει η σύντομη μας διαδρομή στη δισκογραφία των ιστορικών PESTILENCE. Ανυπομονώ να φύγει ένα άχτι μια και τις δύο προηγούμενες φορές δεν τους είχα δει (τη μια δεν τους άκουγα, την άλλη φαντάρος – ε, δε με ήθελε με τίποτα!) στις 28 Ιουλίου στο Release! Αυτά, τα λέμε εκεί!

Γιάννης Σαββίδης

A day to remember… 20/7 [THE DILLINGER ESCAPE PLAN]

Rock Hard

July 22, 2024

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Miss Machine” – THE DILLINGER ESCAPE PLAN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΙΑ: Relapse
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Steve Evetts / Ben Weinman / Chris Pennie
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Greg Puciato
Κιθάρα – Benjamin Weinman
Κιθάρα – Brian Benoit
Μπάσο – Liam Wilson
Τύμπανα – Chris Pennie

Έχοντας κυκλοφορήσει ένα ρηξικέλευθο άλμπουμ όπως το “Calculating infinity”, ένα από τα επιδραστικότερα άλμπουμ του ακραίου πειραματικού ήχου, οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN από το New Jersey αποτελούν πλέον ένα από τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα των 00s και δεν είναι λίγοι αυτοί που αναμένουν την επόμενή τους κίνηση. Μαζί με άλλα αμερικάνικα συγκροτήματα όπως οι BOTCH, οι COALESCE, οι CANDIRIA, οι CAVE IN και τους KNUT από την Ελβετία αποτέλεσαν μία νέα σκηνή που ο μουσικός τύπος ονόμασε mathcore και παγιώθηκε ως όρος λόγω του αρκετά τεχνικού παιξίματος και των περίπλοκων ρυθμών χωρίς όμως να έχουν καμία σχέση με το progressive metal όπως αυτό παγιώθηκε στα 90s.

Mε τον Dimitri Minakakis και τον μπασίστα Adam Doll εκτός συγκροτήματος, με τον πρώτο να μην την παλεύει με τις περιοδείες και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις που συνεχώς αυξάνονταν και τον δεύτερο να μένει ανάπηρος μετά από τροχαίο ατύχημα, οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN μέσω της ιστοσελίδας τους ψάχνουν για τραγουδιστή έχοντας ανεβάσει μία instrumental έκδοση του “43% Burnt” από το “Calculating infinity” και συνθέτουν νέο υλικό για το οποίο συμφωνούν με τον Pike Patton των FAITH NO MORE να τραγουδήσει σε αυτό. O Mike Patton ήταν από τους πρώτους μουσικούς που είχαν εκφράσει τον θαυμασμό τους για τους THE DILLINGER ESCAPE PLAN και τους είχε ζητήσει να περιοδεύσουν μαζί το 1999 με τους MR BUNGLE οι οποίοι είχαν μόλις κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ, “California”. To “Irony is a dead scene” EP κυκλοφορεί το 2002 και το όνομα των THE DILLINGER ESCAPE PLAN αρχίζει να γίνεται γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό λόγω της συμμετοχής του Mike Patton αλλά προκαλεί μία σχετική αμηχανία γιατί το συγκρότημα είχε ήδη βρει τον αντικαταστάτη του Minakakis από το 2001 στο πρόσωπο του Greg Puciato και περιόδευαν ήδη μαζί του και για ένα μεγάλο διάστημα δεχόντουσαν ερωτήσεις για το ποιος είναι τελικά ο τραγουδιστής τους ή αν θα συνέχιζαν με τον Mike Patton.

Με ανανεωμένο line-up, έχοντας τον Liam Wilson των STARKWEATHER στο μπάσο, οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN περιοδεύουν ασταμάτητα, παίζοντας με συγκροτήματα όπως οι SYSTEM OF A DOWN, QUEENS OF THE STONE AGE, MASTODON, THE LOCUST και DARKEST HOUR και συμμετέχουν σε περιοδείες όπως η Take Action και Warped Tour και σε μεγάλα φεστιβάλ όπως τα Reading και Leeds.

Η πρώτη ηχογράφηση με τον νέο τους τραγουδιστή ήταν το “Baby’s first coffin” το οποίο συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της κινηματογραφικής ταινίας “Underworld” το 2003 κι έπρεπε να περάσουν σχεδόν δυόμιση χρόνια από τότε που έγινε μέλος τους για να ακούσουμε τον Greg Puciato και το πόσο μπορεί να υποστηρίξει την μελωδικότερη προσέγγιση που έδειχνε να έχει το νέο τους υλικό.

Έχοντας δημιουργηθεί ένα τεράστιο hype και προσμονή για το διάδοχο του “Calculating infinity” και ότι άφηνε να υπονοηθεί με το “Irony is a dead scene”, οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN κυκλοφορούν το “Miss Machine” με το αυτοκόλλητο πάνω στην συσκευασία του CD να γράφει “The long awaited new album from THE DILLINGER ESCAPE PLAN” και όντως αυτό ήταν.

Ενώ δεν ήταν λίγες οι δισκογραφικές εταιρείες που τους είχαν προσεγγίσει και μάλιστα αρκετές από αυτές πολυεθνικές, το συγκρότημα παραμένει στη Relapse που είχε αρχίσει να αποκτά φανατικό κοινό έχοντας στο roster της τότε συναρπαστικά συγκροτήματα όπως οι MASTODON, NILE, BURNT BY THE SUN, NASUM, TODAY IS THE DAY και DYING FETUS και με τον Steve Evetts (HATEBREED, SNAPCASE, SEPULTURA, DEADGUY) σταθερά πίσω από την καρέκλα του παραγωγού. Το “Panasonic youth” σε αρπάζει κατευθείαν από τα μούτρα πριν καν υποπέσεις στην παραμικρή υπόνοια να τους αμφισβητήσεις και το “Sunshine the werewolf” σε αφήνει μετέωρο να προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Ο χαοτικός χαρακτήρας του παρελθόντος και το ωστικό κύμα που σου σκάει στα μούτρα κατά την πρώτη ακρόαση αρχίζει και αποκτά περισσότερη δομή και ακούγονται πλέον πιο εύπεπτοι με το άλμπουμ να έχει απίστευτη ροή.

Στο “Highway robbery” ακούμε κανονικό ρεφρέν με τον Puciato να βγάζει τα λαρύγγια του και ταυτόχρονα να πατάει πάνω σε μελωδικές γραμμές και ήδη καταλαβαίνουμε το πόσο πιο ευρύς ακούγεται σε σύγκριση με τον προκάτοχό του αν και ομολογουμένως έχει διατηρήσει την χαρακτηριστική ωμότητα του Minakakis στις πιο ακραίες στιγμές του άλμπουμ. Το συγκρότημα όσο κυλάει το “Miss Machine” ξεδιπλώνεται όλο και περισσότερο, ειδικά στο “Phone home” με τις έντονες επιρροές από NINE INCH NAILS και του Trent Reznor στα φωνητικά, τις πιο mid-tempo στιγμές και την avant-garde αισθητική τους και τη γενικότερη διάθεση για πειραματισμό με πιο jazz ή electronic απολήξεις.

Οι βασικές συνθέτες του άλμπουμ, ο κιθαρίστας Ben Weinman και ο drummer Chris Pennie πραγματικά μεγαλουργούν και ειδικά ο τελευταίος καταφέρνει και ακούγεται τόσο μέσα στη σύνθεση, με αρκετά ιδιαίτερο παίξιμο που δεν είναι λίγες οι φορές που κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση. Το “Setting fire to sleeping giants” αποτελεί το απόλυτο hit με τον bossa nova ρυθμό του και το κολλητικό ρεφρέν καθώς και το “Unretrofied” που αποτελεί μία ηλεκτρονική σχεδόν «μπαλάντα» κι επίσημα πλέον οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN κατοχυρώνονται ως ένα συγκρότημα που δοκιμάζει καινοτόμα πράγματα, αντιμετωπίζοντας νέες προκλήσεις, χωρίς να προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις όποιες προσδοκίες μπορεί έχει ο καθένας από αυτούς. Το να γράψουν μουσική όπως αυτή του “Calculating infinity” θα αποτελούσε την εύκολη λύση για τους ίδιους και το αποτέλεσμα πολύ πιθανό να μην ήταν το ίδιο ικανοποιητικό και η απόφασή τους να επικεντρωθούν στη σύνθεση και να διαφοροποιηθούν από μία σκηνή που είχε ήδη αρχίσει να αποκτά αρκετούς μιμητές τους κρίνεται σίγουρα πετυχημένη και αποτέλεσε εφαλτήριο και για τις επόμενες δισκογραφικές τους δουλειές.

Σίγουρα σε αυτό βοήθησε και η συνεργασία τους με τον Mike Patton όπου στο “Irony is a dead scene” έκανε όλα τα είδη φωνητικών που μπορούσε να κάνει ένας τραγουδιστής κι αυτό λειτούργησε ευρηματικά για τους ίδιους, σαν τους έδωσε το ελεύθερο να δοκιμάσουν καινούρια πράγματα τα οποία ο κόσμος ίσως να μην το δεχόταν έχοντας ακούσει μονάχα το “Calculating infinity” και αποτέλεσε κάτι σαν προοίμιο του “Miss Machine”. Μουσικά το παίξιμο τους παραμένει στριφνό με την τεχνική να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να επιτευχθούν και να βιώσει ο ακροατής συναισθήματα όπως ενθουσιασμό, θυμό, επιθετικότητα, φόβο και ανησυχία βάζοντας ως προτεραιότητα την ίδια τη σύνθεση και την επιθυμία να πιέσουν ακόμη περισσότερο τους εαυτούς τους ως μουσικοί.

Για τα “Panasonic youth”, “Unretrofied” και “Setting fire to sleeping giants” γυρίζονται τα αντίστοιχα video σε σκηνοθεσία από τον Josh Graham, υπεύθυνος για τα οπτικά εφέ στις συναυλίες των NEUROSIS και κιθαρίστας των RED SPARROWS και STORM OF LIGHT και ακολούθησε headline περιοδεία με τον τίτλο “Miss Machine gets pregnant tour” μαζί με τους ZAO, MISERY SIGNALS και EVERY TIME I DIE στις Η.Π.Α. και τους BURST και POISON THE WELL στην Ευρώπη. To καλοκαίρι του 2005 συμμετείχαν στη Gigantour, ένα περιοδεύον φεστιβάλ που διοργάνωνε ο Dava Mustaine, με headliners τους ίδιους τους MEGADETH και συγκροτήματα όπως οι DREAM THEATER, ANTHRAX, FEAR FACTORY, NEVERMORE, LIFE OF AGONY, SYMPHONY X, DRY KILL LOGIC και BOBAFLEX και άνοιξαν επίσης και για τους SLIPKNOT.

Did you know that:

Toν σχεδιασμό και την καλλιτεχνική επιμέλεια του εξωφύλλου του “Miss Machine” το έχει αναλάβει ο πρώην τραγουδιστής των THE DILLINGER ESCAPE PLAN, Dimitri Minakakis
To 2005 o κιθαρίστας Brian Benoit λόγω μιας χειρουργικής επέμβασης που είχε υποβληθεί τον Δεκέμβριο του 2004 αντικαταστάθηκε από τον πρώην κιθαρίστα των FENIX*TX, James Love για την επερχόμενη ευρωπαϊκή περιοδεία. Μία μέρα όμως πριν πετάξουν για Ευρώπη ο έτερος κιθαρίστας Ben Weinman ενεπλάκη σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο και απτόητος την επόμενη μέρα ξεκίνησαν την περιοδεία. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους στην Ισπανία στο Festimad Festival o Weinman δεν αισθανόταν καλά και λιποθύμησε ως αποτέλεσμα των τραυματισμών που υπέστη στο ατύχημα με τους γιατρούς να του συνιστούν να επιστρέψει στο σπίτι του να αναπαυθεί τουλάχιστον για τρεις μήνες με τον ίδιο αναβάλλοντας τις συναυλίες τους για σχεδόν τρεις εβδομάδες. Δύο μήνες μετά οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από τις τελευταίες τους προγραμματισμένες εμφανίσεις στο Gigantour λόγω νέου τραυματισμού του Weinman o οποίος επιδείνωσε τον προηγούμενο.
Ο Greg Puciato στην audition του είχε στείλει δύο εκτελέσεις του “43% Burnt”. Μια με τους αρχικούς στίχους και μία εντελώς καινούριους που τους είχε γράψει ο ίδιος. Χρειάστηκαν μονάχα δύο πρόβες για να γίνει μόνιμο μέλος του συγκροτήματος και η πρώτη συναυλία με τον καινούριο τραγουδιστή πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2001 στο CMJ Music Festival της Νέας Υόρκης.
Εκτός του “Baby’s first coffin” και πριν την κυκλοφορία του “Miss Machine” στις 20 Ιουλίου, οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN ηχογράφησαν μερικές διασκευές που συμπεριλήφθηκαν σε συλλογές και αντίστοιχα tribute άλμπουμ. Συγκεκριμένα τα “Damaged I” και “Damaged II” των BLACK FLAG για το “Black on black: A tribute to Black Flag”, το “Rebel Yell” του Billy Idol για το “Buddyhead suicide” και το “My Michelle” των GUNS N’ ROSES για το “Bring you to your knees: A tribute to Guns & Roses”.
Στιχουργικά το “The perfect design” μιλάει για κάποιον που σκοτώνει τον άνθρωπο που αγαπάει ώστε να μην μπορεί ποτέ να είναι με κανέναν άλλον αλλά στη συνέχεια συνειδητοποιεί ότι τον θέλει πίσω και τώρα δεν μπορεί να τον έχει. Το “Sunshine the werewolf” βασίζεται σ’ ένα άρθρο που είχε διαβάσει ο Puciato για ανθρώπους που ονομάζονται “Giftgivers” και“Bugcatchers”, άνθρωποι που προσπαθούν να μεταδώσουν ή νακολλήσουν τον ιό HIV σκόπιμα.
Το “Miss Machine” είχε κυκλοφορήσει σε μία περιορισμένη digipack έκδοση με bonus DVD που περιείχε οκτώ τραγούδια από συναυλίες τους καθώς κι ένα making-of του άλμπουμ.

Κώστας Αλατάς

Release Athens Festival – JUDAS PRIEST, BRUCE DICKINSON, ACCEPT, SATURDAY NIGHT SATAN (Πλατεία Νερού, 21/7/2024)

Rock Hard

July 22, 2024

Θυμάμαι, την προηγούμενη φορά που τα είπαμε από δω, στα πλαίσια της πρώτης μεταλλικής ημέρας του φετινού Release Athens Festival, να ξεκινώ την εισαγωγή μου αναφερόμενος στον καύσωνα ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά έγραψα τότε, είχε «κάνει σμπαράλια ολόκληρο το νευρικό μας σύστημα!». Πού πας βρε καψερέ καυσωνάκο του Ιουνίου… ο μεγάλος αδερφός του Ιουλίου, σου έβαλε τα γυαλιά! Σε έκανε να φαίνεσαι πρωινή δροσούλα του Μαγιού (πως τα γράφω έτσι ποιητικά ώρες-ώρες)! Φάγαμε λοιπόν πολλή ζέστη, ωραία, εορταστική, Κυριακάτικη! Αλλά χαλάλι… Κινήσαμε για το Φάληρο, για να δούμε ζωντανούς μύθους του Heavy Metal να παρελαύνουν μπροστά μας. Την παρέα του Rob, του Bruce, του Wolf. Και μα την πίστη μου, αν όντως ακούς αυτήν τη μουσική, κάθε σου κύτταρο θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες να χορεύει καρσιλαμά στο άκουσμα και μόνο της είδησης αυτής. Πολλώ δε μάλλον, κατά την παρουσία σου εκεί!

Το Release λοιπόν μας καλωσόρισε ξανά και στο «φουαγιέ», μας περίμεναν οι occult heavy rockers SATURDAY NIGHT SATAN, σε ένα ακόμη live για την προώθηση του ντεμπούτου τους “All things black”, που μου είχε αφήσει παραπάνω από καλές εντυπώσεις. Δεδομένης της ποιότητας του υλικού τους και της τσεκαρισμένης πια ικανότητάς τους να το αποδίδουν όπως πρέπει σε μικρούς, κλειστούς χώρους, έμελλε μόνο να διαπιστωθεί αν και σε έναν μεγάλο σκηνικό, όπως είναι ένα open air, θα μπορούσαν τα παιδιά να σταθούν εξίσου ικανοποιητικά. Οι εμπειρίες τέτοιου είδους δεν τους λείπουν, στον καθένα ξεχωριστά, ωστόσο υπάρχουν διαφορές μεταξύ των χώρων, όπως και να το κάνεις.

Λοιπόν, μου άρεσαν. Είχαν εξαιρετικό ήχο, πολύ καλή σκηνική παρουσία (ειδικά η τραγουδίστρια «το ’χει» πάρα πολύ) και το υλικό τους «αναπνέει» σωστά και σε μεγάλες σκηνές. Εξακολουθώ βέβαια να τους προτιμώ από απόσταση αναπνοής, σε κάποιο μικρό, «υγρό» club, αλλά όλα πήγαν μια χαρά, πιστεύω το κατάλαβαν και οι ίδιοι και το καταχάρηκαν. Τέλος, τους βγάζω το καπέλο που άντεξαν και βγήκαν νικητές στη μάχη με τη ζέστη. Επόμενος σταθμός, αν δεν έχω χάσει κάτι στο ενδιάμεσο, το live με τους SONJA, το Σάββατο 12 Οκτωβρίου στο An Club. Να τους δείτε, όσοι δεν έτυχε να το κάνετε ως τώρα. Αξίζουν και σας το λέει ένας από τους χειρότερους «απαιτητικούς» εκεί έξω.

Δημήτρης Τσέλλος

Με το πρόγραμμα να τηρείται στο ακέραιο και με τη ζέστη να υποχωρεί κάπως, οι ACCEPT ανεβαίνουν στη σκηνή έχοντας από πίσω ένα τεράστιο backdrop με το εξώφυλλο του τελευταίου τους δίσκου “Humanoid”. Τα βλέμματα των περισσοτέρων πέφτουν πάνω στο νέο, touring κιθαρίστα Joel Hoekstra (NIGHT RANGER, TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA κ.α.), στον frontman Mark Tornillo και φυσικά στον τεράστιο Wolf Hoffmann ο οποίος παραμένει ολόιδιος τα τελευταία 15 και βάλε χρόνια. Και μπορεί το άνοιγμα με τα “The reckoning” και “Humanoid” να μην ξεσήκωσαν τον κόσμο αλλά η συνέχεια με το “Restless and wild” προκάλεσε τον αναμενόμενο ενθουσιασμό.

Οι ACCEPT στη μία ώρα που είχαν στη διάθεση τους, δεν μπόρεσαν φυσικά να παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο set αλλά αξίζει να σημειώσουμε 2-3 πράγματα. Το πρώτο είναι ότι η εμφάνισή τους ήταν ξανά πολύ καλή όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με τα live των γερμανικών panzer. Το δεύτερο είναι ότι o Tornillo είχε κάποια θέματα με τη φωνή του (σε ορισμένα σημεία) αλλά και αυτό είναι λογικό καθώς δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει πατήσει τα 70. Το τρίτο σημείο είναι ότι η κιθαριστική τριάδα ήταν φυσικά αψεγάδιαστη και αναμενόμενα το βάρος έπεφτε κυρίως στον Hoffmann όσον αφορά τα solos. Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι στο “Balls to the wall” ανέβηκε και ο παραγωγός τους και κιθαρίστας των JUDAS PRIEST, Andy Sneap, στη σκηνή δίνοντας μας τη μοναδική ευκαιρία να δούμε ACCEPT με 4 (!) κιθαρίστες.

Set List: The Reckoning/ Humanoid/Restless and wild/Straight up Jack/Princess of the dawn/Metal heart/Fast as a shark/Teutonic terror/Pandemic/Balls to the wall

Σάκης Νίκας

Μακάρι στις 21 Ιουλίου να απολαύσουμε μια μοναδική εμφάνιση αυτού του καλλιτέχνη, αντάξια της αίγλης και φήμης που έχει, αλλά και των μουσικών που τον απαρτίζουν, χωρίς ευτράπελα έτσι ώστε το μόνο θέμα που να έχουμε να συζητήσουμε μετά το πέρας της συναυλίας, να είναι το «καθαρά» μουσικό. Δεν σας κρύβω ότι μετά από τόσα «εξωμουσικά» γεγονότα έχουν βγει στην δημοσιότητα όλα τα τελευταία χρόνια, έχω βαρεθεί τις κόντρες μεταξύ οπαδών ή/και μουσικών. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί κυρίως είναι η μουσική και τίποτα άλλο. Heavy metal μόνο!

Κάπως έτσι τέλειωνε το άρθρο μου για το countdown των άλμπουμ του Bruce Dickinson, λίγες μέρες πριν την εμφάνιση του (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ). Στις παραπάνω γραμμές αντικατοπτρίζεται, ευτυχώς, η γενικότερη εμφάνιση του την 21^η Ιουλίου. Ο λόγος; Απλός. Το αγριοκάτσικο του metal (επιτρέψτε μου την έκφραση, θα εξηγήσω παρακάτω), ήρθε, πραγματοποίησε μια πάρα πολύ καλή εμφάνιση με τους μουσικούς που τον συνοδεύουν και αποχώρησε όπως του άρμοζε/αρμόζει.

Δεν σας κρύβω ότι ήμουν πολύ περίεργος για το πως θα εξελισσόταν η εμφάνισή του, μια και όπως θυμόμαστε στην τελευταία φορά που ήταν επί Ελληνικού εδάφους με τους IRON MAIDEN, με ότι έγινε, ξεκίνησε μια πολλών εβδομάδων «συζήτηση» των οπαδών με αν αυτό που έκανε/είπε/έγινε ήταν καλό ή κακό. Έτσι περίμενα να δω τις όποιες αντιδράσεις, αν θα υπήρχαν, και του κοινού αλλά και του ίδιου του μουσικού. Από ότι φάνηκε όμως όλο το «σκηνικό» έχει ξεχαστεί. Από το πρώτο δευτερόλεπτο του εναρκτήριου “Accident of birth”, μέχρι και που τέλειωσε την εμφάνισή του, ήταν λες και δεν συνέβη τίποτε, ποτέ.

Από την μια ο ίδιος ο Dickinson, με το όλο «στήσιμο» που είχε το group του δεν άφησε σε καμία στιγμή να δημιουργηθεί το οποιοδήποτε παρατράγουδο ή αρνητικό σχόλιο. Από την άλλη επειδή και ο κόσμος ήταν πολύ ενεργός σε όλη την διάρκεια του set list, δημιουργήθηκε η αλληλεπίδραση καλλιτεχνών-κοινού που όσοι έχουν παρακολουθήσει έστω και μια ζωντανή εμφάνιση του Dickinson, είτε τις φορές που έχει έρθει σαν solo, είτε αυτές με τους IRON MAIDEN, ξέρουν. Προσωπικά με χαροποίησε ότι όλοι οι μουσικοί που τον συνόδευαν επί σκηνής είχαν τον ίδιο «χώρο» με αυτόν χωρίς να υπολογίζεται το «μέγεθος» και «ειδικό βάρος» του μουσικού Dickinson. Έτσι όλοι, μετά και από 51 ζωντανές εμφανίσεις που είναι μαζί, έχοντας «δέσει» μεταξύ τους, έχουν δημιουργήσει μια ομάδα μουσικών και όχι «ο Dickinson και οι άλλοι», κάτι άκρως λογικό αν σκεφτούμε ότι οι 2 από τους 5 έχουν ηχογραφήσει δίσκο μαζί του. Καθένας ήταν στα «τετραγωνικά του, τόσο όσο» για να υπάρχει συνεχώς μια ωραία εικόνα «από κάτω».

Για τον Dickinson, νομίζω τα λόγια είναι περιττά, αφού για μια ακόμα φορά, απέδειξε πόσο επαγγελματίας είναι. Στα περίπου 80 λεπτά που ήταν στη σκηνή, ήταν υπερκινητικός, εξ ου και ο παραπάνω χαρακτηρισμός. Ο άνθρωπος στα 65 του, έχει «περάσει» ότι γνωρίζουμε και παρόλα αυτά αντί να είναι λίγο πιο «συγκρατημένος», δίνει από την σκηνή συνεχώς το έναυσμα για να περνάει ο κόσμος καλά. Όντας φουλ επικοινωνιακός όπως ξέρουμε, απλά «σήκωνε το ραβδάκι του» και ο κόσμος τον ακολουθούσε πιστά σε ότι και αν «πρόσταζε». Παρόλο που τα τραγούδια της προσωπικής του καριέρας, δεν έχουν την πέραση αυτών του group που έχει περισσότερο γνωστός, ο κόσμος, ειδικά στα παλιότερα, συμμετείχε συνεχώς.

Στην όλη εμφάνιση βοήθησε και ο εξαίσιος ήχος που είχαν σε όλη την διάρκεια του set, το οποίο ήταν -αναγκαστικά δυστυχώς-, ελαφρώς «κουτσουρεμένο» σχετικά με τις προηγούμενες εμφανίσεις του σε άλλες χώρες τον Ιούλιο. Σίγουρα τα “Tower” και “Jerusalem” έλειψαν σε πολλούς. Παρόλα αυτά όμως, τραγούδια όπως τα “Accident of birth”, “Tears of the dragon”, “Darkside of Aquarius”, “Chemical wedding”, “Abduction“ και φυσικά το “Road to hell”, σε συνδυασμό με αυτά του τελευταίου του δίσκου, δημιουργήσαν μια ωραία ροή, που λογικά δεν άφησε κανέναν δυσαρεστημένο.

Ειδικά όταν μετά το “Road to hell”, μας περίμενε μια μικρή έκπληξη. Ενώ όλοι θεώρησαν ότι η εμφάνισή του τελείωσε, ο Dickinson έκανε λίγο πίσω, πήρε ο ίδιος και άλλοι δυο 2, περικεφαλαίες και για περίπου 3 λεπτά ακούσαμε το refrain και ένα μέρος του “Alexander the great”, κάτι που προσωπικά δεν με ενθουσίασε και πολύ αφού πρέπει κάποια στιγμή να το ακούσουμε ολόκληρο, από αυτούς που πρέπει. Προσωπική γκρίνια που ίσως κάποιοι συμφωνούν και κάποιοι όχι. Το σίγουρο είναι ότι απολαύσαμε μουσικούς που μας χάρισαν πολλά λεπτά χαράς και διασκέδασης. Ίσως λοιπόν η επόμενη φορά να είναι χρονικά πιο κοντινή.

Set list
Accident of birth/Abduction/Laughing in the hiding bush/Afterglow of Ragnarök/Tears of the dragon/Chemical wedding/Resurrection men/Rain on the graves/Book of Thel/The alchemist/Darkside of Aquarius/Road to hell/Alexander the great (μέρος)

Θοδωρής Μηνιάτης

Και έφτασε η ώρα να δούμε το HEAVY METAL το ΙΔΙΟ, επί σκηνής. Την αγαπημένη μας μουσική, με τη μορφή μπάντας. Με τη μορφή ανθρώπων. Μετά το show του Bruce, μόνο τεράστια σε αξία και ιστορία συγκροτήματα σαν τους JUDAS PRIEST, θα μπορούσαν να ανέβουν στην σκηνή δίχως να φαντάζουν «φτωχοί συγγενείς» και αυτό έγινε. Άλλωστε, με το ήδη κλασσικό “Invincible shield” ως πιο πρόσφατη προσθήκη στο οπλοστάσιό τους αλλά και την κατατροπωτική εμφάνιση του 2022 να είναι χαραγμένη στο μυαλό και στην συνείδησή μας, δεν τους ήταν καθόλου δύσκολο να πιάσουν το κουβάρι από εκεί που το άφησαν, ξετυλίγοντάς το και δίνοντάς μας να καταλάβουμε για ποιον ή σωστότερα, για ποιους λόγους, είναι οι Metal Gods.

“… here’s where the talking ends!”

Αυτό. Κάπου εδώ, κανονικά, θα έπρεπε να κόβεται κάθε διάθεση και πρόθεση σχολίων. Μισός αιώνας (και βάλε) heavy metal είναι αυτός, πώς να τον κρίνεις; Τι να πεις; Και κυρίως, ΓΙΑΤΙ να το πεις; Πρέπει όμως να γράψω όσα έγιναν, ε; Ας το κάνω… Ας προσπαθήσω να γίνω αντικειμενικός και ας τα γράψω λοιπόν, με το «νι» και με το «σίγμα». Λίγο πριν την προκαθορισμένη ώρα, οι γνώριμες νότες του “War pigs”, για να τιμήσουμε και τη γενέτειρα πόλη μας το Birmingham, σήμαναν τη μεγάλη στιγμή. Οι πέντε Ιερείς παίρνουν τις γνωστές θέσεις τους μπροστά στο drum kit που στέκει υπερυψωμένο, η «κουρτίνα» φεύγει από μπροστά μας και το “Panic attack”, όνομα και πράγμα, σπέρνει πανικό και δέος. Δεν χρειάζονται μεγάλα σκηνικά, δεν χρειάζονται marketing-ίστικα κόλπα σε ένα live JUDAS PRIEST… Η τεράστια τρίαινα και το video wall αρκούν, αφού η ουσία πάντα θα βρίσκεται στη μουσική και στους ανθρώπους που τη δημιουργούν.

Έχω δει τους JUDAS PRIEST όλες τις φορές που μας επισκέφτηκαν. Ποτέ δε με απογοήτευσαν, ακόμη και όταν έπρεπε να υποστηρίξουν δίσκους σαν το απλά καλό “Redeemer of souls”. Ήξερα τι να περιμένω, ήμουν σίγουρος για τη μπάντα. Να όμως που ακόμη κι εγώ, βρέθηκα προ εκπλήξεως! Δεν τους είχα ακούσει ποτέ με ήχο σαν αυτόν της Κυριακής! Ήταν ο πιο «χύμα», «ωμός», «επιθετικός» ήχος που είχαν ποτέ, με συνέπεια να δώσουν το επίσης πιο «χύμα» live όλων των εποχών, επί Αθηναϊκού εδάφους! Άκουσες και συ το μπάσο του Ian Hill για πρώτη φορά, με τον τρόπο που το άκουσα κι εγώ; Το ένιωσες σαν οδοστρωτήρα να σε λιώνει; Τι ήταν αυτό… Μου πήρε λίγη ώρα να το συνηθίσω… Τι να συνηθίσω, να συνέλθω δηλαδή!

Παίδες, τί να λέμε… ήταν μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμφάνιση! Είμαι βέβαιος πως ακόμη και ο φανατικότερος και πιο αισιόδοξος οπαδός της μπάντας, δεν το περίμενε αυτό, τηρουμένων των αναλογιών. Τελικά, το βρετανικό ατσάλι δεν στομώνει και δεν σκουριάζει ποτέ και οι JUDAS PRIEST είναι οι μοναδικοί που σε ΤΕΤΟΙΑ ηλικία, μπορούν ακόμη να παίζουν ΤΕΤΟΙΑ κομμάτια (απαιτητικά ως και ακραία), με ΤΕΤΟΙΟΝ τρόπο. Το Heavy Metal πέρασε από μπροστά μας με όχημα κλασικές στιγμές του παρελθόντος και του… μέλλοντος, έπη που μια τους νότα αρκεί για να σε στείλει στον Παράδεισο… Το τράγιο μέσα, βλέπαμε την σπουδαιότερη μπάντα όλων των εποχών να καταθέτει σπλάχνα και ψυχή επί σκηνής, τι σόι αναλύσεις χρειάζονται;!;

Ο Ritchie Faulkner και ο Andy Sneap, σαν από πάντα στο group, σαν «ένα». Όχι μόνο «γέμισαν παπούτσια» που άλλοι θα τρόμαζαν και μόνο στην σκέψη, αλλά πλέον δίνουν και το δικό τους στίγμα. Guitar heroes όχι επειδή παίζουν 7.000 νότες το δευτερόλεπτο, αλλά επειδή θέλει πολλά «καρύδια» για να είσαι το δίδυμο που κρατά τα «τσεκούρια» στους JUDAS PRIEST. Ο Scott Travis αειθαλής, αγέραστος, μηχανικός, τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο μα τόσο απλά και εύκολα, ο Ian Hill ο ίδιος και απαράλλαχτος βράχος που ξέραμε, μόνο που τώρα ήταν… κυλιόμενος. Όσο για τον Rob Halford…

Ρε φίλε, γελάω. Γελάω και θαυμάζω ταυτόχρονα. Ο άνθρωπος είναι σε μια ηλικία που οι περισσότεροι εξ ημών -αν φτάσουμε σε αυτή καλά να είμαστε- θα δυσκολευόμαστε να πάμε μέχρι το καφενείο για πρέφα. Αυτός όμως αλωνίζει την σκηνή μέσα σε ένα καζάνι που βράζει, ερμηνεύει – δεν τραγουδά απλά – νιώθει, ζει, αποθεώνει και αποθεώνεται, γίνεται ένα με την μουσική και τον κόσμο. Και είναι συνέχεια στα «κόκκινα». Συνέχεια! Λες και έχει να αποδείξει κάτι! Δεν του κάνουμε λοιπόν κανενός είδους χάρη που τον επευφημούμε. Αν κάποτε το heavy metal διατρέξει μέγα κίνδυνο και χρειαστεί έναν El Cid να το οδηγήσει ξανά σε νίκες, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ άλλος να αναλάβει αυτόν τον ηγετικό ρόλο, παρά μόνον ο Metal God.

«Κόψε το συναίσθημα ψηλέ, μην το αφήσεις να σε καταβάλει. Πες τα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται»

Μα αυτή είναι η αντικειμενική αλήθεια, τι να πω; Ωραία. Αν μου έλειψε κάτι; Μου έλειψε. Ακούσαμε ένα μάτσο κλασσικούρες, ξέρεις, από αυτές που δεν έχουν ηλικία, αλλά ήθελα περισσότερη 70-ίλα ή έστω, το ήδη set των δεκαοχτώ κομματιών. Ναι Γιώργο, ο κόσμος κοιτάζει το setlist fm, παίζει να είσαι ο μόνος που δεν το κάνει εν έτει 2024! Δεν τα ακούσαμε, ακούσαμε δεκάξι. Εννοείται λοιπόν μου έλειψαν πολύ το “Saints in Hell” και το “Love bites” που τυγχάνουν και από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια του group αλλά ήμαρτον, ας μη ψειρίζουμε τη μαϊμού, μικρό έως ασήμαντο το κακό. «Έσπασε» η φωνή του Rob σε κάποια σημεία; Έσπασε. Και; Υπάρχουν κάτι τριαντάρηδες, ξέρεις, που καμώνονται για τραγουδισταράδες και κρύβονται, όταν πρέπει να τραγουδήσουν JUDAS PRIEST. Ήταν όπως έγραψα και πιο πάνω «χύμα» ο ήχος; Ήταν. Στέρησε κάτι από τα τραγούδια; ΟΧΙ. Γιατί; Γιατί είναι η φύση τους τέτοια, που το «σηκώνει». Άσε που, σε συναυλία πήγες, μεγάλε… νιώσε μια φορά το διαφορετικό. CD ακούς και σπίτι σου.

Καλύτερες στιγμές; Όλες. “You’ve got another thing comin’” και η Πλατεία Νερού πετάγεται στον αέρα! “Rapid fire” και “pounding the world, like a battering ram!”. “Breaking the law” γιατί ποιος αρνείται το απόλυτο sing along, έτσι Νίκα; “Sinner” γιατί ένα 70s ΕΠΟΣ, είναι πάντα ΕΠΟΣ. “Riding on the wind” και “Devil’s child”, αφού κουβαλούν το DNA όλων των 80s μέσα τους. “Victim of changes” γιατί ακούστηκε μέχρι και η brutal-ιά της αυθεντικής εκτέλεσης και όσο παίζει, είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών (όταν δεν παίζει και γενικότερα, είναι το “Beyond the realms of death” αλλά άλλο θέμα αυτό). “Turbo lover” γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ λογίζεται ως ισότιμος ύμνος. “The green manalishi (With the two prong crown)” γιατί δεν είναι η καλύτερη διασκευή όλων των εποχών, είναι ένα από τα καλύτερα δικά τους τραγούδια, deal with it.

“Painkiller” γιατί ακόμη μαζεύουν τα σωθικά του Rob από την σκηνή και κλαίνε 120 ενωμένα εργοστάσια thrashers, που νομίζουν ότι παίζουν «μανιασμένη μουσική». “Electric eye” διότι όπως λέει και ο φίλος μου ο Μαζαράκης που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει δισκάρα με την Εσωτερική Ευχή (πετώ και τα τυράκια μου εγώ), είναι «το απόλυτο μπάσιμο σε live, το heavy metal αυτοπροσώπως, λαγουδάκια». “Hell bent for leather” μιας και μπορεί ένας κούκος ποτέ να μη φέρνει την άνοιξη, το αλήτικο μέταλλο του δρόμου όμως, το κάνει. Και “Living after midnight” γιατί party σαν του λόγου του, είναι ικανό να φέρει το χαμόγελο ακόμη και στη βασανισμένη μούρη του Εξηνταβελόνη, που τη βρίσκει με black και Anathema (τα βάσανα). Ξέχασα κάτι; Α, ναι! “Crown of horns” και “Invincible shield”. «Φρέσκα», υπέροχα, πανέμορφα.

Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο, ως προς το μουσικό μέρος. Συνολικά, η βραδιά ήταν μυθική! Είμαι λες υπερβολικός; Μπορεί. Μπορεί και όχι. Δε θα απολογηθώ όμως. Η μέρα το απαιτούσε. Θα κάνω μόνο κάποιες παρατηρήσεις. Συναυλίες σαν αυτές, αυτομάτως γεννούν ερωτήματα. Ξέρεις, υπαρξιακής φύσεως. Πού θα πάει το heavy metal όταν αυτά τα μεγαθήρια σταματήσουν; Τι θα γίνει; Πώς και πόσο θα αλλάξει; Έχεις απαντήσεις; Αλλά ας μην τα σκεφτόμαστε αυτά τώρα. Ας χαρούμε όσο γίνεται αυτούς τους σπουδαίους καλλιτέχνες και ανθρώπους, όσο είναι μαζί μας. Ας αποτυπώσουμε στη ψυχή μας εμπειρίες σαν αυτή. Τις συστοιχίες και τις φιγούρες των ACCEPT, το “scream for me Athens” του Bruce, τον Rob επάνω στην Harley… Για πόσο θα τα βλέπουμε;

Σας ευχαριστούμε.

Δημήτρης Τσέλλος

Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής

BLACK SABBATH – “Master of reality” – Worst to best

Rock Hard

July 21, 2024

Mετά από δύο εκπληκτικά άλμπουμ, οι δημιουργοί του heavy metal ήχου επιστρέφουν σχεδόν ένα χρόνο μετά την τελευταία τους κυκλοφορία για το πιο heavy και για πολλούς το καλύτερό τους άλμπουμ, “Master of reality”. Ο ήχος του δίσκου είναι πολύ πιο heavy μιας και ο Τony Iommi αποφάσισε να ξεκουρδίσει την κιθάρα του κατά τρία ημιτόνια (το μετέπειτα γνωστό Drop-D tuning), ώστε χτυπώντας τις χορδές να έδινε μειωμένη πίεση στα δάχτυλά του αλλά και ο ήχος να γινόταν πιο βαρύς ταυτόχρονα. Την ίδια τεχνική υιοθέτησε και ο μπασίστας Geezer Butler με τον Bill Ward επίσης να ακολουθεί, βλέποντας τον ήχο τους να εξελίσσεται, εξέλιξε και τον δικό του παίζοντας δίκασες σε αυτόν τον δίσκο. Οι ίδιοι αναφέρουν ότι εδώ βρήκαν τον χαρακτήρα τους σαν σχήμα, είχαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ο δίσκος αυτός είναι η απόδειξη του πόσο καλοί είχαν γίνει. Από εδώ και στο εξής θα εξελίσσονταν σε κάτι διαφορετικό σύμφωνα με μετέπειτα δηλώσεις τους.

Τα “Ιnto the void” και “Αfter forever” ήταν τα πρώτα κομμάτια που ηχογραφήθηκαν στα διαλλείματα των αλλεπάλληλων συναυλιών τους, γενικότερα ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε δύο μόνο εβδομάδες, τον Φεβρουάριο και Απρίλιο του 1971. Η ομάδα που είχαν στα παρελθόν παραμένει, με τον Rodger Bain να βρίσκεται πάλι πίσω από την κονσόλα. Ο δίσκος, σε αντίθεση με τα προηγούμενα album τους που κυκλοφορούσαν μήνες αργότερα στην Αμερική, αυτή την φορά θα κυκλοφορήσει πρώτα στην Αμερική στις 21 Ιουλίου και δύο εβδομάδες αργότερα(6 Αυγούστου) στην πατρίδα τους την Βρετανία. Ο δίσκος θα πάει στο #5 των Βρετανικών album charts και στο #8 των Αμερικάνικων album charts.

To μoναδικό single που θα κυκλοφορήσει επίσημα από τον δίσκο ήταν το “Children of the grave” με b-side το “Solitude” και ο δίσκος παρόλες τις κακές κριτικές που λάμβανε από διάφορους δημοσιογράφους της εποχής, κατάφερε και έγινε χρυσός ξεπερνώντας τις 2 εκατομμύρια κόπιες. Ο κόσμος τους αγαπούσε υπερβολικά και τους ακολουθούσε σε κάθε τους βήμα. Η χρονιά του 1971 είναι για τους ΒLACK SABBATH η χρονιά που τους εκτόξευσε εμπορικά και τους καθιέρωσε για τα καλά ακόμα και αυτοί που τους αμφισβητούσαν από την αρχή κατάλαβαν ότι κάτι σοβαρό υπάρχει εδώ. Η μπάντα επίσης σχεδιάζει να περιοδεύσει για 14 μήνες καταφέρνοντας να αποκτήσει την μεγαλύτερη δημοτικότητα από ποτέ στην καριέρα τους.

Για το heavy metal χθες, του σήμερα αλλά και του αύριο το “Master of reality” στέκει αγέρωχα παρόν πάνω από μισό αιώνα εμπνέοντας χιλιάδες μουσικούς αλλά και οπαδούς όλα αυτά τα χρόνια. Είναι από τα άλμπουμ αυτά που άλλαξαν τελείως τα δεδομένα του σκληρού ήχου, επαναπροσδιορίζοντας τεχνικές και μέσα που ήταν πρωτάκουστα για την εποχή τους.

Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς αυτόν τον δίσκο που άτυπα απολαμβάνει την κορυφή στην προσωπική μου λίστα ανάμεσα στα πρώτα έξι BLACK SABBATH albums. Το ότι θα χρειαστεί παρακάτω να τα βάλω σε μια αξιοκρατική σειρά γίνεται μόνο για τις ανάγκες αυτής της στήλης καθώς ακράδαντα πιστεύω ότι το “Master of reality” είναι από αυτούς τους δίσκους που ακόμα και τα χρατς του βινυλίου είναι απαραίτητα σε αυτόν. Τι worst to best ρε παιδιά να κάνουμε εδώ, θα καιγόμαστε αιώνια στην κόλαση αν το πιστεύαμε! Ας ξεκινήσουμε παρόλα αυτά:

The “Master of reality” countdown:

7. “Orchid” (1:31)

Σύνθεση του Iommi, το “Orchid” ανοίγει την δεύτερη πλευρά του δίσκου και είναι ένα μικρό instrumental με ακουστική κιθάρα που δίνει πάσα κατευθείαν στο…

6. ”Lord of this world” (5:27)

Ένα καρα-heavy κομμάτι του δίσκου μιλά για τον Σατανά σαν αρχηγό του παρηκμασμένου και evil κόσμου. Αναφέρει ότι οι άνθρωποι στρέφονται στο κακό αντί για το καλό με την απληστία να πρωτοστατεί για την απόκτηση υλικών αγαθών. Όλα αυτά όμως δεν θα έχουν αξία όταν φθάσεις κοντά στον Θάνατο(but will you turn to me when it’s your time to die?). Μουσικά μιλάμε για ένα απολυτό doom heavy metal κομμάτι που σε ξετινάζει από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι μπετόν αρμέ riff- αρες του Iommi καθώς και το rhythm section παίρνουν κεφάλια.

5. ”Solitude” (5:02)

Όπως αναφέρει και η μπάντα αυτό είναι ίσως το πρώτο ερωτικό κομμάτι που ηχογράφησαν και μας μιλά για την ερωτική απογοήτευση μετά από ένα χωρισμό. Eδώ ο Iommi παίζει φλάουτο και πιάνο και η φωνή του Ozzy έχει περαστεί από delay ώστε να εμπλουτιστεί το αποτέλεσμα. Aνάλογο κομμάτι με το “Planet caravan” του “Paranoid”.

4. “Into the void” (6:13)

H επιτομή, ο oρισμός του doom metal. Το απόλυτο κομμάτι που θα βάφτιζε ολόκληρο είδος μετά από χρόνια υπάρχει και λέγεται “Into the void”. Πριν το ακούσεις καν καταλαβαίνεις τι παίζει εδώ πέρα. Σε ένα δυστοπικό μέλλον ένας άντρας το σκάει από την γη για να αναζητήσει το μέλλον του σε μια κοινωνία όπου θα κυριαρχεί η αγάπη, η ειρήνη και η ευτυχία αφήνοντας την γη στο έλος της πριν την τελική της καταστροφή. Εμμέσως πλην σαφώς και εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα περιβαλλοντολογικό κομμάτι. Δεν υπάρχει αυτό το άσμα.

3. ”After forever” (5:27)

To δεύτερο κομμάτι του δίσκου, το θεικότερο του θεϊκού “After forever” γράφθηκε εξ ολοκλήρου από τον Tony Iommi. Oι στίχοι δε του Gezer Butler εδώ είναι ανοιχτόμυαλοι και ουσιαστικά μιλούν για τoν Χριστό. Η μπάντα είχε βαρεθεί να τους αποκαλούν σατανιστές κα έγραψε αυτό το κομμάτι για να απεμπλακεί από αυτή την ταμπέλα. Μουσικά εδώ συναντάμε ένα από τα πιο straight heavy metal κομμάτια του δίσκου με ωραίες αλλαγές και εξαιρετικά φωνητικά από τον Ozzy. Aπο τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια στον δίσκο και την SABBATH δισκογραφία.

2. ”Sweet Leaf” (5:05)

To εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου ξεκίνησε αρχικά να γράφεται σαν ερωτικό κομμάτι αλλά κατέληξε σαν ερωτικό κομμάτι προς την αγαπημένη τους εκείνη την εποχή μαριχουάνα. Ο επικός βήχας (περασμένος από λούπα) του Iοmmi στο ξεκίνημα του κομματιού είναι αυθεντικός και προήλθε μετά από ένα τσιγαριλίκι που δοκίμασε να κάνει και τον έπνιξε. Αργόσυρτο, doom, μεθυστικό, μαστουριάρικο, ψυχεδελικό, ορισμός του stoner rock θα πυροδοτήσει και αυτό άθελά του την γέννηση μια άλλης σκηνής ύστερα από κάποια χρόνια. Let there be…stoner rock!

”Embryo” (0:28) – ”Children of the grave” (5:18)

To “Εμβρυο” μία σύνθεση και αυτή αποκλειστικά του Ιommi , ένα πολύ μικρό instrumental για να μας συστήσει το απόλυτο, το θεϊκό, το ανεπανάληπτο κομμάτι, και αυτό δεν είναι άλλο από το “Children of the grave”. Μπορεί να ακούς το “Paranoid” στο ραδιόφωνο και να το βαριέσαι πολλές φορές αλλά ορκίζομαι ότι όσες φορές αυτά τα 40 χρόνια ακούω αυτό το κομμάτι πάντα με πιάνει δέος και δεν το βαριέμαι ούτε στο ελάχιστο. Προσωπικά το θεωρώ σαν τον ορισμό του heavy metal ήχου, ειδικά της δεκαετίας του ’70 και δεν μπορούσε να υπάρξει άλλο κομμάτι πλην αυτού σε αυτήν εδώ την θέση. Αντιπολεμικό κομμάτι (στα χνάρια του “War pigs” και “Electric funeral”), μας μιλά για τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πόλεμου και προτρέπει την νεολαία να εναντιωθεί απέναντι στους πολέμους πριν να είναι πολύ αργά. Για το μουσικό κομμάτι κάθε σχόλιο είναι περιττό πιστεύω. Ένα αιώνιο μεταλλικό αριστούργημα!

Αυτά τα ολίγα, επί της ευκαιρίας των 53^ων γενεθλίων του ξαναθυμηθείτε το και απλά θαυμάστε για ακόμα μια φορά το πόσο αναλλοίωτο και αγέρωχο παραμένει στον χρόνο. Όπως ισχύει πάντα για όλα τα μεγάλα καλλιτεχνικά έργα.
Για δίσκους σαν αυτόν αλλά και για όλα τα υπόλοιπα που μας πρόσφεραν (πρέπει να) τους ευγνωμονούμε αιώνια.

Γιάννης Παπαευθυμίου

Weekly metal meltdown (6-12/7)

Rock Hard

July 21, 2024

Weekly Metal Meltdown και αυτήν την εβδομάδα με την ανασκόπηση των νέων τραγουδιών που κυκλοφόρησαν και από επερχόμενες κυκλοφορίες που περιμένουμε με ενδιαφέρον. Σ’ αυτήν την εκδοχή, παρουσιάζουμε μερικά από τα πιο πολυαναμενόμενα τραγούδια, που βγήκαν από τις 6 έως τις 12 Ιουλίου.

Να ξεκινήσουμε από τις ελληνικές κυκλοφορίες που άφησαν αμφότερες πολύ καλές εντυπώσεις. Οι PLANET OF ZEUS, ανακοίνωσαν ότι ο νέος τους δίσκος, “Afterlife” θα βγει στις 11 Οκτωβρίου και το video clip για το “Baptized in his death” είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όλες τις υπόλοιπες λεπτομέρειες, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ.

Συνεχίζουμε με το “Magna mater”, το νέο άλμπουμ των Ελλήνων progsters MOTHER OF MILLIONS, που αναμένεται στις 4 Οκτωβρίου και το πρώτο single/video clip είναι το “Inside”. Όλες τις λεπτομέρειες της κυκλοφορίας, τις διαβάζετε εδώ.

O δέκατος δίσκος των “extreme metal Αιγυπτιολόγων”, NILE, όπως ακριβώς τους περιγράφει η εταιρία τους, θα βγει μέσα στο κατακαλόκαιρο, συγκεκριμένα στις 23 Αυγούστου, με τίτλο “The Underworld awaits us all”. Η πεντάδα -πλέον- που έχει στη σύνθεσή της τον κορυφαίο Γιώργο Κόλλια στα τύμπανα, έβγαλε video για το “To strike with secret fang”. Πάντως, εμείς θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το άλμπουμ, έχει το τραγούδι με τον τίτλο της χρονιάς (που ήταν και το leading single!!!): “Chapter for Not Being Hung Upside Down on a Stake in the Underworld and Made to Eat Feces by the Four Apes”. Ευκολάκι να τον αποστηθίσεις…

Συμπίπτοντας με την έναρξη της Αμερικάνικης headline περιοδείας τους, οι AS I LAY DYING, κυκλοφόρησαν κι ένα ακόμα single, μετά το “Burden” για το “The cave we fear to enter”. Οι AILD περιοδεύουν στην Αμερική με τους CALIBAN, DECAPITATED και LEFT TO SUFFER.

Το Σάββατο 20 Ιουλίου, έγινε το ‘Klash of the Ruhrpott’ όπου έπαιξε μαζί το Big-4 του Γερμανικού thrash, δηλαδή KREATOR, SODOM, DESTRUCTION και TANKARD. Οι DESTRUCTION είχαν βγάλει ένα νέο τραγούδι, το “No kings – No masters” σε μορφή 12” βινυλίου με δύο τραγούδια. Το b’ side ήταν η διασκευή στο “Fast as a shark” των ACCEPT, που μπορούμε να το ακούσουμε από κάτω.

Μπορεί ο έκτος δίσκος των Σουηδών doomsters AVATARIUM, με τίτλο “Between you, God, the devil and the dead”, να αργεί να κυκλοφορήσει, αφού αναμένεται στις 24 Ιανουαρίου του επόμενου έτους, φυσικά, από την AFM Records, παρόλα αυτά, το πρώτο single του, το “Long black waves”, είναι ήδη διαθέσιμο και μπορείτε να δείτε το video clip του ακριβώς από κάτω. Όπως λέει και ο κιθαρίστας τους, Marcus Jidell, είναι ένας φόρος τιμής στους LED ZEPPELIN, MOUNTAIN και BLACK SABBATH.

Τέταρτο single και video clip, μέσα από το επερχόμενο “Birthday” (2 Αυγούστου), για τους Σουηδούς rockers, BLUES PILLS. Αυτή τη φορά για το τραγούδι “Piggyback ride”, ένα τραγούδι που το ίδιο το σχήμα το χαρακτηρίζει το πιο πειραματικό και πιο heavy του δίσκου. Δείτε το video clip του από κάτω.

Όπως είναι γνωστό, ο Βαγγέλης Καρζής των FULL HOUSE BREW CREW, εδώ και κάποια χρόνια παίζει και στους Φινλανδούς “winter metallers” (όσο ζεις μαθαίνεις), WOLFHEART, το νέο άλμπουμ των οποίων, “Draconian darkness”, θα βγει στις 6 Σεπτεμβρίου από τη Reigning Phoenix Music και το νέο single είναι το “Evenfall”.

Η Charlotte Wessels, από τότε που έφυγε από τους DELAIN, έχει γίνει μία πάρα πολύ ενεργή τραγουδίστρια, με πολύ μεγάλο fanbase στο Patreon αλλά και στα streaming services. Ο πρώτος, ολοκληρωμένος, σόλο δίσκος της, το “The obsession”, αναμένεται στις 20 Σεπτεμβρίου από τη Napalm Records και το νέο single της, βρίσκει καλεσμένη τη Simone Simons (που εντελώς συμπτωματικά βγάζει κι εκείνη, τον πρώτο σόλο δίσκο της, εκείνη περίπου την περίοδο), στο τραγούδι “Dopamine”.

Για το τέλος, αφήσαμε τους ENEMY INSIDE, της εκρηκτικής Nastassja Guilia, που ανακοίνωσαν το νέο τους single, “What we used to be”, ανακοίνωσαν περιοδεία, νέα δισκογραφική (τη Reigning Phoenix Music), αλλά όχι άλλες λεπτομέρειες για τον -άτιτλο ακόμα- δίσκο τους, που αναμένεται αργότερα…

Περισσότερα νέα τραγούδια, σε πολύ λίγες μέρες.

1...160161162...2,780 Page 161 of 2,780

Rock Hard Greece

CHANIA ROCK FESTIVAL: Ανακοινώθηκαν και οι DESTRUCTION

Tidal Dreams @ Piraeus Club Academy – 2 Μαϊου 2026

FUZZING NATION – Album release show + friends

MISTY ROUTE – “Ethos” album release show

TESTAMENT – “The early years”

BEHEMOTH – “Demigods’ live history in Athens”

EJEKT FESTIVAL DAY 1: KORN – SPIRITBOX – LOATHE – PLANET OF ZEUS (22/07/2024, OAKA P5)

TesseracT – NOVELISTS live σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τον Ιανουάριο του 2025

TESTAMENT interview (Eric Peterson)

PESTILENCE – “Testimony of the ancient spheres”

A day to remember… 20/7 [THE DILLINGER ESCAPE PLAN]

Release Athens Festival – JUDAS PRIEST, BRUCE DICKINSON, ACCEPT, SATURDAY NIGHT SATAN (Πλατεία Νερού, 21/7/2024)

BLACK SABBATH – “Master of reality” – Worst to best

Weekly metal meltdown (6-12/7)

CHANIA ROCK FESTIVAL: Ανακοινώθηκαν και οι DESTRUCTION

Tidal Dreams @ Piraeus Club Academy – 2 Μαϊου 2026

FUZZING NATION – Album release show + friends

MISTY ROUTE – “Ethos” album release show