Monday, April 27, 2026




Home Blog Page 160

NEVERMORE – “This Godless Endeavor” – Worst to best

By
Rock Hard
-
0
Nevermore

Nevermore

Τα έχουμε πει 100 φορές.

Δίσκος NEVERMORE ίσον δίσκος της χρονιάς. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να χαλάσει ο κανόνας με το 6ο studio άλμπουμ των ημίθεων από το Seattle. Το “This Godless Endeavor” είχε το δύσκολο έργο να διαδεχτεί τον πάταγο που είχε προκαλέσει το “Enemies Of Reality” 2 χρόνια νωρίτερα. Και φυσικά το κατάφερε. Και με εξαιρετική ευκολία μάλιστα. Και κάπως έτσι μπήκε το εντυπωσιακό κερασάκι σε μια πεντανόστιμη τούρτα που σήμανε το τέλος ενός από τα καλύτερα σερί κυκλοφοριών κορυφαίων δίσκων όλων των εποχών.

Εκείνη την περίοδο ήμουν φοιτητής στην Λάρισα, κινητά με ίντερνετ δεν είχαμε ακόμα, οπότε ό,τι νέο μαθαίναμε ήταν είτε από έντυπα είτε από στόμα σε στόμα. Και φυσικά από τα αγαπημένα μας δισκοπωλεία, τα οποία ζαλίζαμε μπάλες πηγαίνοντας καθημερινά και ρωτώντας “ήρθε;; το έφερες;; κυκλοφόρησε;;;”. Θυμάμαι λοιπόν ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν τόσο μεγάλο αντικείμενο ανυπομονησίας που με κάποιον μαγικό τρόπο είχε φτάσει στα χέρια μου μια κόπια τυλιγμένη σε χαρτί, αντιγραφή προφανώς, ενός πρόμο που είχε βγει στη γύρα. Σε αυτό το χαρτί δεν υπήρχε καν ολόκληρο το track list, είχε μόνο 4-5 σκόρπιους τίτλους τραγουδιών, και καθ’ όλη τη διάρκεια χαμήλωνε η μουσική σε σημεία και ακούγονταν μια φωνή, ίσως να ήταν και ο ίδιος ο Warrel, που έλεγε “You’re listening to the new NEVERMORE album, This Godless Endeavor, out from Century Media”. Συνέχεια. Σε κάθε τραγούδι. Δύο και τρεις φορές. Αγαλλίασε η ψυχή μου όταν επιτέλους κυκλοφόρησε επίσημα, και το βάζω να παίξει, και δεν άκουγα τον τύπο να μου χαλάει το κομμάτι! Αλλά εξίσου ευχαριστώ το promo σιντάκι γιατί έπρεπε κάπως να κατευνάσω τη μούρλα και την ανυπομονησία μου!

Ακολουθείται η γνωστή συνταγή επιτυχίας εδώ, μιας και το πάθημα με τον προηγούμενο δίσκο να κυκλοφορεί με 2 διαφορετικά remix και master έγινε μάθημα, με τον Andy Sneap να αναλαμβάνει χρέη παραγωγού και την Century Media να ρίχνει όλο το βάρος της επάνω στους NEVERMORE.

Το κοριτσάκι στο εξώφυλλο έγινε μπλουζάκι, η περιοδεία για την προώθηση ΔΕΝ γινόταν να μην κάνει στάση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ο session κιθαρίστας Steve Smyth που βοηθούσε στα live εμφανίζεται ως μόνιμο μέλος και μάλιστα έχει και ουσιαστική συνθετική συνεισφορά, ο Jim Sheppard είναι κλασικά στην κοσμάρα του αλλά όπως πάντα καταφέρνει να τη βγάλει καθαρή και έχει επίσης το όνομα του στο instrumental του δίσκου, ο δάσκαλος Van Williams έχει παίξει μερικά από τα καλύτερα τύμπανα της ζωής του (ορισμένοι λένε ότι εδώ ήταν η κορυφαία του στιγμή), ο εξωγήινος Jeff Loomis έχει γαζώσει όλο το άλμπουμ με απίστευτες σολάρες και μνημειώδη riffs, και ο Warrel…

Οκ.

Ο Warrel είναι εκτός συναγωνισμού εξ ορισμού… Έχουμε πει και έχουμε συμφωνήσει άπαντες ότι αυτός ο τύπος ήταν κάτι το υπερφυσικό. Στις ιδέες του, στους στίχους του (επιμένω ότι δεν παίρνει τα credits που του αξίζουν για αυτό…), στην ερμηνεία του, ήταν πάντα κορυφαίος. Έτσι κι εδώ έχει κάνει εκπληκτική δουλειά σε όλους τους τομείς. Βασικά, το μοναδικό μειονέκτημα που έχει ο δίσκος είναι ότι μετά από 57μιση περίπου λεπτά τελειώνει! Όλα αυτά βέβαια θα τα δούμε σούπερ αναλυτικά στο άτυπο ανακάτεμα που ακολουθεί, σε ένα από τα πιο δύσκολα worst to best που έχω δοκιμάσει να κάνω, λόγω του ότι όλα τα τραγούδια έχουν πολύ μικρή διαφορά ποιότητας μεταξύ τους. Το μόνο που είναι ξεκάθαρο είναι το νούμερο ένα, και πιστεύω όλοι θα συμφωνήσουν στην επιλογή του.

“This godless endeavor” countdown:

  1. “The holocaust of thought” (1.27)

Σε όλα τα worst to best που έχουμε κάνει, η μοίρα των instrumental είναι προδιαγεγραμμένη, να βρίσκονται στο τέλος της λίστας. Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή, άδικη γενικότερα σε πολλά πράγματα, και ειδικά για αυτό το κομμάτι που εκτός του ότι είναι μια από τις ελάχιστες στιγμές προσωπικής σύνθεσης του μπασίστα της μπάντας Jim Sheppard, έχει και guest solo στην κιθάρα από τον τεράστιο James Murphy, ναι αυτόν που έπαιξε σε DEATH, OBITUARY, TESTAMENT κτλ κτλ, και είναι κάτι το οποίο έχει κάνει σε αμέτρητα άλλα κομμάτια μεταξύ αυτών και στους προσωπικούς δίσκους του Dane και του Loomis.

  1. “A future uncertain” (6.07)

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, δύσκολο αυτό το ανακάτεμα γιατί η διαφορές στην ποιότητα του track list είναι πολύ μικρές. Ήδη αδικία εδώ για αυτό, η προτελευταία θέση του ταιριάζει γιατί αυτή είναι και η φυσική του στον δίσκο, ένα βήμα πριν το τέλος. Αλήθεια δεν έχω να πω κάτι αρνητικό, μπαίνει εδώ για να μου βγει πιο εύκολα η σειρά για τα επόμενα. Θεματολογικά ο δίσκος γενικότερα κυμαίνεται σε καθημερινά ζητήματα της πραγματικής ζωής, το συγκεκριμένο είναι προφανώς η κατάθεση του Warrel για το αβέβαιο μέλλον της ανθρωπότητας. Μάλιστα συγκεκριμένα κάπου λέει “I foresee the future, I see the coming plague…” και αν σκεφτείς τι ζήσαμε πρόσφατα με το παγκόσμιο φαινόμενο του κορονοϊού, το λες και προφητικό…

  1. “Bittersweet feast” (5.01)

Ειλικρινά τώρα live την βγάζω τη σειρά, και με πολύ σκέψη και στεναχώρια.
“This is your final warning,
a war on freewill is coming”

Συνθετική συνεισφορά του Smyth το συγκεκριμένο, ενώ στιχουργικά ο Warrel παρομοιάζει τον κόσμο μας με την Φύση, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από διάφορα ζώα και τον τρόπο που συμπεριφέρονται, όπως τα πρόβατα που προχωρούν τυφλά και ακολουθούν, τις σαύρες, τα σκουλήκια, τα γουρούνια κτλ. Τρομερό το break εκεί λίγο πριν το διπλό solo στις κιθάρες.

  1. “Medicated nation” (4.01)

Έβαλε το χεράκι του και εδώ ο Jimάκος, και παρόλο που το κομμάτι ξεκάθαρα αναφέρεται στην εξάρτηση ναρκωτικών και ψυχοφαρμάκων, θεωρώ πως ο Warrel δεν μιλάει μόνο για τους τοξικομανείς αλλά περικλείει όλους όσους είναι εξαρτημένοι από κάτι, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Είναι μια γενικότερη κατάντια της κοινωνίας η οποία ό,τι αισθάνεται και ό,τι κάνει, είναι καθοδηγούμενο από το εκάστοτε “φάρμακο” του καθενός.

  1. “My acid words” (5.41)

Προσπαθούσε με κάθε τρόπο ο μακαρίτης να μας ανοίξει τα μάτια, έλεγε τα δικά του μέσα από τους στίχους του και σχεδόν πάντα είχε δίκιο, μέχρι και σήμερα τα λόγια του είναι επίκαιρα. Και σε αυτό το κομμάτι μπορεί να μην περιαυτολογούσε, εμένα όμως στη συνείδηση μου πάντα θα είναι οι κοφτερές, σαρκαστικές του λέξεις για να περιγράψει τις καταστάσεις.
Βέβαια εδώ λέει ξεκάθαρα,
“when I’m dead will you remember all the things I’ve tried to say” και “nothing brings peace of mind I leave nothing behind if my words are left unheard”, και εύχομαι με κάποιο τρόπο εκεί που είναι να αισθάνεται μια ανακούφιση ότι ακούστηκε, αυτά που είπε μέσα από τη μουσική του συνέβαλαν να γίνει ο κόσμος μας μισό κλικ καλύτερος. Ο δικός μου κόσμος σίγουρα πάντως…

  1. “The psalm of Lydia” (4.16)

Από τους 4-5 σκόρπιους τίτλους τραγουδιών σε εκείνο το promo δισκάκι, ένα ήταν αυτό. Μεγάλο σοκ στο άκουσμα του, περίεργο κομμάτι με ιδιαίτερη Νεβερμορική παράνοια, μας είχε κάνει εντύπωση όλους ο τίτλος τότε παραπέμποντας σε Ελληνικά, ο ψαλμός της Λυδίας. Βέβαια, δεν έχει καμία σχέση στην ουσία με κάτι ελληνικό. Ο μόνος παραλληλισμός που μπορώ να σκεφτώ, έχει να κάνει με ένα ποίημα του E.A.Poe (του οποίου ήταν μέγιστος θαυμαστής ο Warrel, διάολε από εκεί πήρε το όνομα του το συγκρότημα!), με τίτλο “The conqueror worm” (the all seeing worm) και την ηρωίδα Ligeia (Lydia…?). Μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά μπορεί και όχι.

  1. “Sell my heart for stones” (5.18)

Το λες και αουτσάιντερ αυτό σε αυτή τη θέση.

Αλλά τι κομματάρα είναι τούτη ρε φίλε! Ένα από τα πιο μελωδικά και πιο αγαπημένα μου ρεφρέν όλης της δισκογραφίας των NEVERMORE! Τρομερή ερμηνεία του Warrel, μουσική και solo Smyth, αν εξαιρέσεις τα τραγούδια του “Dreaming Neon Black” που ήταν ξεκάθαρα για την αγαπημένη του Dane, ίσως το μοναδικό που να μπορείς να το χαρακτηρίσεις a love song.

Αν και υπάρχει κι ένα μικρό ενδεχόμενο να αναφέρεται σε κάποια εξάρτηση, για παράδειγμα σε αλκοόλ ή ναρκωτικά, προτιμώ να κρατήσω την πρώτη περίπτωση…

  1. “Final product” (4.21)

Εντάξει, τι να κάνουμε τώρα. Σε κάποια λίστα αυτό θα ήταν νούμερο ένα. Στην δικιά μου σήμερα δεν παίρνει μετάλλιο. Και είναι σούπερ άδικο και στενάχωρο, διότι το κομμάτι είναι δυναμίτης, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά!

Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Warrel κάνει ακόμα μια κατά μέτωπον επίθεση σε media, θρησκείες και κυβερνήσεις, τα 3 πράγματα που σιχαίνονταν περισσότερο από οτιδήποτε δηλαδή, και το solo που έχει παίξει ο εξωγήινος Jeff Loomis εκεί στο break στη μέση διδάσκεται σε σεμινάρια και όλοι λένε “πως στο διάολο το σκέφτηκε και το έπαιξε αυτό το πράγμα ρε γαμώτο…;”. Στην πραγματικότητα είναι μια άσκηση τεχνικής για κιθάρα, αλλά την πρώτη φορά που τον είδαμε να το παίζει ζωντανά μπροστά στα μάτια μας, δεν άκουγες ούτε αναπνοή, all eyes on you! Μεγαλειώδες!

  1. “Born” (5.05)

Χάλκινο μετάλλιο για το “Born”, που επίσης και πρώτο να το έβαζες, δεν θα μαλώναμε! Έτσι κι αλλιώς, αυτό προορίστηκε για πολιορκητικός κριός του δίσκου, αυτό γυρίστηκε και video clip.

Ένα χτύπημα στο snare του Van δίνει το έναυσμα για αυτό που θα ακολουθήσει. Και είναι πραγματικά ένα τσουνάμι δύναμης που σε έχει αρπάξει, σε παρασέρνει και είσαι ανήμπορος να αντιδράσεις.

Η θρησκεία και οι οδηγίες που πρέπει να ακολουθούμε είναι για μια ακόμα φορά στα μανταλάκια, κι αν ανέφερα συγκεκριμένα τον τρελό παιχταρά Van Williams είναι γιατί όλο το drumming και τα γεμίσματα του εδώ είναι η προσωπική του σφραγίδα, αυτά, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ! Τέλος.

Ρεφρέν για τρελό κόλλημα, να το έχεις στο μυαλό σου ώρες και μέρες ατελείωτες, με προσωπικό highlight τον στίχο που λέει “If nothing in the world can change our children will inherit nothing” και είτε έχεις είτε δεν έχεις δικά σου παιδιά, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις την υποχρέωση κάτι να αλλάξεις στον κόσμο. Και να μην ξεχνάς πως όταν γεννιόμαστε, είμαστε όλοι ίδιοι…

  1. “Sentient 6” (6.58)

Δεν γινόταν αλλιώς. Δεν θα μπορούσα να έχω κανένα άλλο σε αυτή τη θέση. Ο μόνος λόγος που δεν είναι στην κορυφή…εεε θα το μάθεις σε λίγο.

Τι. Έπος. Είναι. Αυτό.

Πριν λίγες μέρες μια φίλη ανέβασε την live εκτέλεση στο Facebook και της έγραψα ότι δεν μπορώ πλέον να το ακούσω αυτό το κομμάτι, γιατί βλέπω τον Warrel και συνειδητοποιώ πόσο πολύ με πονάει ακόμα ο θάνατός του…

Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό δικαιούται ένα ολόκληρο άρθρο μόνο του για το μεγαλείο του, κι επειδή ήδη έχω ξεφύγει σε όγκο (πρώτη φορά μου ξανασυμβαίνει) θα προσπαθήσω να είμαι περιεκτικός.

Το πιάνο στο ξεκίνημα, πομπώδες και καθηλωτικό, και παίζει μόνο 2 νότες. Το ξεδίπλωμα του κομματιού είναι σεμιναριακό. Η δομή του πανέξυπνη. Οι στίχοι του Warrel και η ερμηνεία του είναι μέσα στα καλύτερα της ζωής του. Αποτελεί (έστω και άτυπα) το part II του “The learning”, που κλείνει το “Politics Of Ecstasy”.

Το ρεφρέν εξελίσσεται δύο και τρεις φορές μέχρι να ολοκληρωθεί και είναι πραγματικά ανατριχιαστικό.

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο απόσπασμα να βάλω ενδεικτικά, είναι αδύνατον να ξεχωρίσεις κάποιες λέξεις από το σύνολο. Μιλάει για ένα ρομπότ, ένα ανδροειδές, το οποίο στην αρχή είναι ταγμένο στην υπηρεσία του ανθρώπου, στη συνέχεια ελπίζει να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο από μια μηχανή και να αποκτήσει αισθήματα, και τέλος τα παίρνει στο κρανίο και απλά φέρνει το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης. Ε, ναι. Αυτό είναι φινάλε! Να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε και στο ανάποδο μήνυμα στη μέση, εκεί λίγο πριν τα πάρει το ρομπότ δηλαδή, ένα κόλπο που κάνανε συχνά στα τραγούδια τους οι NEVERMORE, το οποίο αν το βάλεις να παίξει ίσια, θα ακούσεις τον φίλο μας να λέει “I am the bringer of the end, fear me, I am the beast that is technology.”

Και μετά, τι;

TERMINATON IMMINENT.

  1. “This godless endeavor” (8.55)

Αδιαμφισβήτητο φαβορί. Ξεκάθαρη επιλογή για το αποψινό νούμερο 1 μας.

Κυρίες και κύριοι,

Welcome to the end my friend,

The sky has opened!

Έτσι τελειώνει, αλλά μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο, έχει γυρίσει ο κόσμος ανάποδα καμιά δεκαεφτά φορές!

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι το πιο ολοκληρωμένο κομμάτι των NEVERMORE. Και τείνω να συμφωνήσω.

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια σε ολόκληρη τη δισκογραφία της μπάντας, αγγίζει τα 9 λεπτά, γεμάτα μουσική και εκρήξεις συναισθημάτων.

Αν μπορούσες να συμπυκνώσεις όλη την ουσία των NEVERMORE σε ένα και μόνο κομμάτι, εδώ είσαι, αυτό είναι, έτοιμο. Τα έχει όλα μέσα.

Εισαγωγή; Απίστευτη.

Ερμηνεία Warrel; Ανεπανάληπτη.

Main riff Jeff; Τοπ 10 ζωής (μου).

Μπάσο τύμπανο; Ακολουθούν πιστά και δίνουν Ζωή σε όλη την τρέλα που θέλησαν να βγάλουν κιθάρα και φωνή.

Solo κιθάρα; Θυμάστε όλους αυτούς που υποστήριζαν ότι το metal είναι κλασική μουσική με ρεύμα; Εε, ορίστε η απόδειξη! Εμείς τρελοί ΔΕΝ είμαστε!

Στίχοι;

Θα κλείσω αυτό το άρθρο παραθέτοντας μερικές από τις αγαπημένες μου λέξεις που τραγούδησε ο άνθρωπος που ακόμα με πονάει το ότι δεν είναι εδώ…

“Our organic equation has shown its flaw, can we agree to disagree on the concept of God?”
“The universe still expands
Mankind still can’t understand
How to define you
So hide your face
And watch us exterminate ourselves over you
Welcome to the end my friend
The sky has opened…”

Μίμης Καναβιτσάδος

A day to remember… 26/7 [FATES WARNING]

By
Rock Hard
-
0
Fates Warning

Fates Warning

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Inside out” – FATES WARNING
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1994
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Massacre / Metal Blade
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Bill Metoyer
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Ray Alder – φωνή
Frank Aresti – κιθάρες
Joe DiBiase – μπάσο
Jim Matheos – κιθάρες
Mark Zonder – τύμπανα

Στην πορεία ενός συγκροτήματος, υπάρχουν κάποιες καίριες στιγμές, είτε λόγω συγκυριών, είτε λόγω έμπνευσης, είτε λόγω προώθησης, είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Γι’ αυτά που έχουν μακρόχρονες πορείες, δεν είναι απαραίτητο πως θα έχουν περισσότερες ή πιο σημαντικές στιγμές. Για τους FATES WARNING, το διάστημα που ακολούθησε από την κυκλοφορία του “Parallels” μέχρι αυτή του “Inside out”, ήταν επίπονο, δύσβατο κι εν μέρη αυτοκαταστροφικό.

Ας πάρουμε τα πράγματα με χρονολογική σειρά. To 1989 ήταν καταλυτικό, αφού είδε τους Αμερικάνους να κάνουν ένα καλλιτεχνικό άλμα, αναβαθμίζοντας τον ήχο τους και τις συνθέσεις τους στο “Perfect symmetry”, οδηγώντας περισσότερο κόσμο στο να τους προσέξει. Ήταν αναμενόμενο, πως το “Parallels” που ακολούθησε, θα ήταν καταλυτικό για την πορεία τους, τόσο μουσικά, όσο και εμπορικά. Η Metal Blade, που τους στήριζε εξ αρχής, επένδυσε ένα τεράστιο ποσό στην παραγωγή του (με τον Brian Slagel να μου έχει εκμυστηρευτεί, πως ο προϋπολογισμός υπερδιπλασιάστηκε και το κόστος ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο δολάρια, ποσό εξωφρενικό για μια ανεξάρτητη εταιρεία εκείνη την εποχή). Αυτό βέβαια, ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για όλους, σε μια περίοδο, που η Metal Blade ήταν σε διαπραγματεύσεις με την Warner Music, προκειμένου η πολυεθνική να αναλάβει κάποια συγκροτήματά της, με το “Parallels” να αποτελεί το μεγαλύτερο δόλωμα, αλλά και το πιο φιλόδοξο στοίχημα.

Δυστυχώς όμως, το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που όλοι ποθούσαν και οι FATES WARNING πλησίασαν στο χείλος του γκρεμού, με την χρεωκοπία να τους χτυπά την πόρτα και τον μεγαλύτερο υποστηρικτή τους, τον Slagel, να κοντεύει να μείνει δίχως εταιρεία. Η Warner δεν ανέλαβε να συνεχίσει το συμβόλαιό τους και δεν τους υποστήριξε ούτε για Ευρωπαϊκή περιοδεία, παρόλο που ήταν το πιο επιτυχημένο τους άλμπουμ. Έτσι, τα τεράστια σχέδια που τους είχαν δώσει κίνητρο για χρόνια, βούλιαξαν και μαζί τους έπεσε το ηθικό των μελών. Αυτή η τεράστια μελαγχολία, αποτυπώνεται και στις συνθέσεις του “Inside out”. Ενός δίσκου, που έφτασε κοντά στο να μην ολοκληρωθεί ποτέ και που όταν τελικά κυκλοφόρησε, τόσο ο Jim Matheos, όσο και οι υπόλοιποι, δεν είχαν την όρεξη, αλλά και την οικονομική δύναμη να το υποστηρίξουν σωστά.

Μουσικά το άλμπουμ ακολουθεί την πιο μελωδική και βατή συνταγή του “Parallels”, κάτι που αυτόματα το καθιστά και ένα από τα ελάχιστα δείγματα των FW που δεν ανοίγουν νέους ορίζοντες. Βέβαια, δεν υπάρχει τραγούδι που να μην είναι τουλάχιστον καλό. Είναι δέκα και σχετικά σύντομες οι συνθέσεις με την συνολική διάρκεια να φτάνει τα 48 λεπτά. Το “inside out” υστερεί σε ποικιλία και σε καινοτομία, αλλά το κάθε ένα από τα 9 τραγούδια του, είναι πανέμορφο. Ακόμα και σήμερα, ακούω το καθένα από αυτά και νοιώθω την ομορφιά στην απλότητά τους, την μελαγχολία στους στίχους και την ταξιδιάρικη και τόσο ζεστή φωνή του Alder.

Τραγούδια όπως το “Pale fire”, το “Outside looking in” (που είναι η αντίστροφη έννοια του “Inside out”) “Monument” είναι πραγματικά μνημειώδη, ενώ για μένα προσωπικά, το κόλλημα με το “Shelter me” (πιο σιροπιαστό ρεφραίν κι από το “We only say goodbye”) και το ρεφραίν του “Face the fear”, δεν ξεπερνιέται. Το 1994 άλλωστε, όταν αγοράζαμε ένα άλμπουμ, το λιώναμε και αυτές οι αγάπες, δύσκολα ξεχνιούνται. Αυτό που στοιχειώνει αυτό το άλμπουμ, είναι σίγουρα η περιορισμένη εξέλιξη στον ήχο τους, κάτι που χαρακτήριζε την μπάντα από το Connecticut, μέχρι τότε.

Για τον Jim Matheos, αυτή η περίοδος ήταν αρκετά δύσκολη, επίπονη κι εσωστρεφής, σε σημείο που για πολλά χρόνια απέφευγε να αποδεχτεί την ποιότητα των συνθέσεων και την θέση του άλμπουμ στην ιστορία του συγκροτήματος. Ιδιαίτερα μετά την κυκλοφορία του APSOG, είχαν ειπωθεί βαριές κουβέντες για την παραγωγή του δίσκου, την απουσία υποστήριξης της εταιρείας τους, αλλά ακόμα και αυτοκριτική για τις συνθέσεις τους. Ευτυχώς όμως, σε μεγάλο βαθμό το έχει ξεπεράσει σήμερα.

Did you know that

  • Ο Hugh Syme, εμπνεύστηκε από την χελώνα το καλλιτεχνικό μέρος και ο τρόπος που αποτύπωσε τον τίτλο, παραμένει μοναδικός. Γενικά η αισθητική ήταν μινιμαλιστική, τόσο στο εξώφυλλο, όσο και στο εσωτερικό. Ταιριαστό τόσο με τον τίτλο, όσο και το μουσικό μέρος του άλμπουμ.
  • Ο Bill Metoyer για πρώτη φορά αναλαμβάνει ως παραγωγός, αν και με το συγκρότημα είχε ξανασυνεργαστεί, έχοντας κάνει την μίξη σε παλαιότερες κυκλοφορίες. Ο Metoyer, που εξακολουθεί να δουλεύει στην Metal Blade, είχε στο βιογραφικό του τεράστια ονόματα και άλμπουμ (ARMORED SAINT, OMEN, ATROPHY, TROUBLE, LIZZY BORDEN, SACRED REICH και πολλούς άλλους). Εν τέλη όμως, υπήρξαν παράπονα για την παραγωγή από τα μέλη.
  • Στην περιοδεία που ακολούθησε, οι FATES WARNING άνοιξαν τις συναυλίες των DREAM THEATER στην Αμερική, όταν αυτοί προωθούσαν το “Awake”, μετά την επιτυχία του “Pull me under”, οπότε και όλοι ανέμεναν μεγαλύτερες πωλήσεις, που όμως δεν ήρθαν. Βέβαια, εκτός του ότι όλοι ζηλεύαμε στην Ευρώπη, τα δυο συγκροτήματα πέρασαν καταπληκτικά και τσιμέντωσαν ακόμα περισσότερο την φιλία τους.
  • Αυτό ήταν και το τελευταίο άλμπουμ τόσο του Frank Aresti όσο και του Joe DiBiase, μετά από μια μακροχρόνια πορεία με το συγκρότημα, αποτέλεσμα της επίπονης αυτής περιόδου. O πρώτος είχε αρκετές διαφωνίες με τον Matheos και ο δεύτερος αποφάσισε να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και να βρει μια μόνιμη δουλειά. Τελικά και οι δυο τους έμειναν σε επαφή και ξαναέπαιξαν με τους FATES στο μέλλον.
  • Στην Expanded έκδοση, περιέχεται και το demo του “Circles”. Μια σύνθεση που πρωτοκυκλοφόρησε στην συλλογή τους “Chasing time” το 1995 και δικαιωματικά έμεινε ακυκλοφόρητο, αφού αυτούσια μέρη του χρησιμοποιήθηκαν σε άλλα τραγούδια του δίσκου, με χαρακτηριστικότερο, την γέφυρα που μπήκε στο “Shelter me”

Γιώργος “Pale fire” Κουκουλάκης

POWERWOLF – “Wake up the wicked” (Napalm Records)

By
Rock Hard
-
0
Powerwolf

Powerwolf

Είτε το παραδέχονται μερικοί, είτε όχι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Γερμανοί POWERWOLF αποτελούν ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της μεταλλικής σκηνής σήμερα. Οπότε, κάθε τους κίνηση μοιραία θα τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας, πολύ περισσότερο τώρα που κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “Wake up the wicked”. Δέκατο άλμπουμ τυπικά, ένατο κατά βάση, καθώς το “Missa Cantorem II” που κυκλοφόρησε το 2022, ουσιαστικά ήταν το “Call of the wild” με διαφορετικούς τραγουδιστές. Και μια που ήρθε ο λόγος στο “Call of the wild”, θυμάμαι ότι είχα γράψει στην παρουσίαση του ότι “ Απλά θα ήθελα οι Λύκοι να βγουν λίγο από τη safe zone που βρίσκονται τα τελευταία χρόνια και να μεγαλουργήσουν όπως έχουν κάνει αποδεδειγμένα στο παρελθόν.” Και όμως, αυτό συμβαίνει επιτέλους στο “Wake up the wicked”. Οι Λύκοι δείχνουν να έχουν σπάσει το καλούπι που τους εγκλώβιζε εδώ και αρκετό καιρό και έχουν ξαμοληθεί κανονικά για κυνήγι.

Πολλές και βασικές οι διαφορές του “Wake up the wicked” με τις τελευταίες τους δουλειές και ιδίως με το “Call of the wild”. Ύστερα από πολύ καιρό, δεν έχουμε μπαλάντες, δεν έχουμε τραγούδι με Γερμανικούς στίχους, ακόμα και οι Κέλτικες αναφορές είναι περιορισμένες στο “ Heretic hunters”. Και βέβαια, οι συνθέσεις. Όλα τα κομμάτια είναι άψογα δουλεμένα και προορισμένα να προκαλέσουν χαμό στις συναυλίες τους. Κατά βάση σκοτεινά, επιβλητικά, με υπέροχα riffs και ξεσηκωτικά ρεφραίν. Ναι, ξέρω, αυτό το είχαν πάντα οι POWERWOLF. Η μεγάλη διαφορά όμως με το “Call of the wild” είναι ότι εδώ οι συνθέσεις είναι πιο άμεσες και πιο ισορροπημένες. Δεν υπάρχει αυτή η ανισότητα που με είχε προβληματίσει τότε.

Ο δίσκος δεν κάνει κοιλιά πουθενά και ακούγεται απνευστί από την αρχή μέχρι το τέλος του με αμείωτο ενδιαφέρον. Φυσικά οι αναφορές στους MAIDEN δεν λείπουν, για μένα όμως είναι πολύ σημαντικό ότι οι POWERWOLF δείχνουν εδώ ότι δεν ξεχνούν από πού ξεκίνησαν. Κομμάτια όπως το φοβερό “Kyrie Klitorem” (σιγά μην έλειπαν οι kinky αναφορές !) και το καταιγιστικό speed-άτο “Thunderpriest” παραπέμπουν ξεκάθαρα στο ένδοξο παρελθόν τους και μου ξύπνησαν μνήμες “Lupus dei”.(Ω, ΝΑΙ !) Ενδεικτική αναφορά και μόνο θα κάνω στο καθηλωτικό “1589” (άνετα από τις καλύτερες συνθέσεις των Λύκων τα τελευταία χρόνια) και “Viva Vulgata” που για μένα ξεχωρίζουν με το πρώτο άκουσμα μαζί με τα δύο προαναφερθέντα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και τα υπόλοιπα κομμάτια δεν αξίζουν. Το αντίθετο μάλιστα. Εκτιμώ, υπερθεματίζοντας, ότι όποιος είναι φίλος της μπάντας, θα καταλήξει να έχει διαφορετικό κομμάτι ως αγαπημένο του, και εκεί είναι το μυστικό της διαφαινόμενης επιτυχίας του δίσκου. Ότι δηλαδή, όπως προανέφερα, το άλμπουμ είναι τόσο ομοιογενές που είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι καθώς όλα στέκονται σε υψηλό επίπεδο.

Σε γενικές γραμμές ο δίσκος είναι συμπαγής και στιβαρός, με όλα αυτά τα στοιχεία της θεατρικότητας που πάντα αγαπούσα στους POWERWOLF και την ξεχωριστή φωνή του Attila Dorn να χρωματίζει ιδανικά, όπως πάντα, τις συνθέσεις. Όσο για την απόδοση της μπάντας, μια που αναφερόμαστε, ακόμα και να μην είναι κανείς οπαδός των POWERWOLF, δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι οι Λύκοι πλέον βρίσκονται σε άλλο επίπεδο, σε όλους τους τομείς, και αυτό αντικατοπτρίζεται απόλυτα στο “Wake up the wicked”.

Αν πρέπει οπωσδήποτε να γκρινιάξω για κάτι( επειδή είμαστε και κάποιας ηλικίας και μουρμουράμε για το παραμικρό!) θα έλεγα ότι το χαρωπό ρεφραίν του “Joan of Arc”, αν και άκρως συναυλιακό, μου χαλάει λίγο την επιβλητική ατμόσφαιρα του δίσκου, ενώ και το κομμάτι που κλείνει τον δίσκο , το “Vargamor”, εκτιμώ ότι είναι το πιο αδύναμο του δίσκου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κακό, απλά εγώ προσωπικά θα ήθελα έναν πιο δυναμικό επίλογο.

Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει σε διάφορα formats και σε περιορισμένες εκδόσεις, με κάποιες εξ αυτών να περιέχουν ως bonus μια συναυλία της μπάντας στη Νέα Υόρκη αλλά και την ορχηστρική έκδοση των κομματιών του δίσκου.

To “Wake up the wicked” δεν είναι ο καλύτερος δίσκος των POWERWOLF. Είναι όμως η καλύτερη τους δουλειά εδώ και πάρα πολύ καιρό και όσοι τους είχαν ξεγραμμένους καλό θα είναι να αναθεωρήσουν την άποψη τους. Το ουρλιαχτό των Λύκων ακούγεται ξανά όπως θα έπρεπε, δυνατό και σαγηνευτικό. Αφήστε το να σας παρασύρει στη μαγεία του.

8,5 / 10

Θοδωρής Κλώνης

KEYS – “The grand seduction” (Escape Music)

By
Rock Hard
-
0
Keys

Keys

Είμαι μεγάλος οπαδός του Mark Mangold από την εποχή που έπεσα τυχαία στο όνομα του όταν διάβαζα τα credits του ομότιτλου αριστουργήματος του Michael Bolton. Η συνεργασία του Μιχαλάκη με τον Mangold ήταν βγαλμένη από τον παράδεισο και έτσι άρχισα να ψάχνομαι γενικότερα με τα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχε ο σπουδαίος μουσικός (προεξεχόντων των DRIVE SHE SAID)! Τα χρόνια πέρασαν και πάντα ο Mangold κατάφερνε να κυκλοφορεί ωραίες δουλειές χωρίς φυσικά να αγγίζει τα μεγαλεία του παρελθόντος. Όμως ήταν πάντα ποιοτικές. Δεν υπήρχε περίπτωση, λοιπόν, να μην τσεκάρω και το νέο του project, τους KEYS, όπου η έμφαση δίνεται…σωστά μαντέψατε, στα πλήκτρα. Και μπορεί ο Mangold να μην χρειάζεται κανέναν απολύτως δίπλα του όταν πρόκειται για τα keyboards αλλά αυτή τη φορά θεώρησε σκόπιμο να συμμετέχουν στο δίσκο δύο ακόμη πληκτράδες! Το αποτέλεσμα…;

Κοιτάξτε…υπάρχει σαφώς μια αδιαμφισβήτητη ποιότητα και αψεγάδιαστη απόδοση στο studio ενώ και η φωνή του Jake E. είναι πολύ καλή. Ωστόσο, η κακώς εννοούμενη επίδειξη και έμφαση στην τεχνική υποσκελίζει το κυρίως ζητούμενο που δεν είναι άλλο από τις συνθέσεις αυτές καθαυτές. Γιατί, αν με ρωτήσετε, το συνθετικό ταλέντο είναι το πρώτο πράγμα που ξεχώριζα πρώτα στο Mangold και μετά την τεχνική του δεινότητα πίσω από τα πλήκτρα. Και δυστυχώς από το “The grand seduction” λείπουν τα καλά τραγούδια ή έστω τα τραγούδια εκείνα που θα σε αναγκάσουν να αγοράσεις το δίσκο. Λυπηρό αλλά αληθινό. Καταλαβαίνω και αποδέχομαι κάθε καλλιτεχνική ανησυχία αλλά όταν μιλάμε για δισκογραφικό προϊόν, τότε τα τραγούδια θα πρέπει να παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο.

Υπάρχουν σαφώς ποιοτικότερες και ανώτερες κυκλοφορίες που μπορείτε να τσεκάρετε το ταλέντο του Mangold. Το “The grand seduction” απευθύνεται σε μία μειοψηφία μουσικών όχι όμως στην πλειοψηφία των μέσων ακροατών.

5 / 10

Σάκης Νίκας

MR. BIG – “Ten” (Frontiers Music s.r.l.)

By
Rock Hard
-
0
Mr. Big

Mr. Big

Όποιος έχει παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια τις σόλο καριέρες των Sheehan, Martin και Gilbert θα ξέρει ότι ως μουσικοί έχουν καλύψει πολλά πεδία και οι ατομικές τους κυκλοφορίες ή οι κυκλοφορίες “άλλων συγκροτημάτων” ήταν εκλεκτικές και πολύ ενδιαφέρουσες. Οι MR. BIG όμως είχαν πάντα αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο και εδώ ακούγεται ώριμος και “σίγουρος”. Είμαστε λοιπόν εδώ με τον πιθανό τελευταίο δίσκο του MR. BIG και είναι ένας ενδιαφέρων δίσκος. Αλλά μέχρι εκεί.

Με τον Nick D’ Virgilio πίσω από το κιτ των ντραμς, οι MR. BIG δημιούργησαν έντεκα τραγούδια, που αναδεικνύουν όλο το φάσμα του χαρακτηριστικού ήχου του τετραμελούς συγκροτήματος, με το ροκ και τα μπλουζ να είναι οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από αυτά τα τραγούδια, με μεγάλο μέρος του άλμπουμ να κατατάσσεται καλύτερα στο adult contemporary rock.

Αυτό το χαμηλής ενέργειας στυλ μπορεί να μην είναι αυτό που θέλουμε από τους MR. BIG,  αλλά τουλάχιστον αυτό το υποκατάστατο στυλ είναι καλοφτιαγμένο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το “Sunday Morning Kinda Girl”, ένα κομμάτι με τους BEATLES γραμμένους πάνω του- αν προσαρμόσετε τις προσδοκίες σας αναλόγως, θα διαπιστώσετε ότι το άλμπουμ μπορεί ακόμα και να σας διασκεδάσει.

Η εκπληκτική κιθαριστική δουλειά του Paul Gilbert, το δυνατό rhythm section και τα φωνητικά του Eric Martin ήτα πάντα οι στοιχειώδεις πυλώνες των MR. BIG, οι οποίοι δεσπόζουν με rock κομμάτια όπως το up-tempo “What Were You Thinking”.

Οι MR. BIG ποτέ δεν έκαναν συμβατικά τραγούδια και οι ανατροπές μέσα στα τραγούδια ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά τους. Το “Up On You” είναι ένα τυπικό ροκ τραγούδι που διαθέτει την ανορθόδοξη κιθαριστική δουλειά του Gilbert στο σόλο, και που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση στα αυτιά, καθώς ανατρέπει τις προσδοκίες με έναν τρόπο που οι MR. BIG έχουν κάνει καριέρα. Αυτό όμως δεν οδηγεί πάντα σε επιτυχία, καθώς το “Ten” ξεκινά με ένα κομμάτι που είναι περισσότερο εκτεταμένο jam session παρά τραγούδι στο “Good Luck Trying”: διαφορετικό, αλλά όχι ακριβώς διασκεδαστικό.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, το “Ten” είναι ένα άλμπουμ που απαιτεί να προσαρμόσετε τις προσδοκίες σας, θα έλεγα στην κατεύθυνση ενός power pop άλμπουμ, κάτι που θα απογοητεύσει κάποιους ακροατές, καθώς δεν είναι το στυλ που είδε το συγκρότημα να κερδίζει τη δημοτικότητά του αρχικά. Το “I Am You” μοιάζει τόσο πεζό για μια μπάντα που περιέχει περισσότερο ταλέντο από πολλούς συναδέλφους της.

Άλμπουμ των MR. BIG χωρίς μπαλάντα δεν μπορεί να υφίσταται με το “The Frame” για παράδειγμα να έχει αποτυπωθεί και παρουσιαστεί όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς αποφεύγοντας οποιεσδήποτε από τις στιγμές του “To Be With You”. Mια ήσυχη και γεμάτη ψυχή στιγμή προς το τέλος του “Ten”.

Η παραγωγή του “Ten” είναι, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ καλή, με κάθε όργανο να πλέκεται ανάμεσα στο άλλο, διατηρώντας αρκετό χώρο ηχητικά για να αναπνεύσει και να μην θαφτεί το ένα κάτω από το άλλο.

Για κύκνειο άσμα ακούγεται σαν η μπάντα να κρατάει το καλύτερο υλικό της για άλλα projects, και το “Ten” μένει με τα αποφάγια. Ενώ οι MR. BIGμπορεί να μην κράτησαν το καλύτερο για το τέλος, το “Ten” τουλάχιστον επιτρέπει στη μπάντα να αποχαιρετήσει με τους δικούς της όρους, κάτι που λίγοι καταφέρνουν να κάνουν. Καθώς η κυκλοφορία αυτή κλείνει (;;;) την ιστορία του συγκροτήματος, το μελάνι έχει αρχίσει να στερεύει και ο συγγραφέας να ξεμένει από ιδέες- το “Ten” δεν είναι σε καμία περίπτωση ο τέλειος αποχαιρετισμός, αλλά έχει τις στιγμές του.

7,5 / 10

Πέτρος Καραλής

METALLICA – “Kill ‘em all” – Worst to best

By
Rock Hard
-
0
Kill

Kill

40+1 ΧΡΟΝΙΑ THRASH METAL

40+1 ΧΡΟΝΙΑ ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΑΣ, ΒΟΥΤΙΩΝ ΑΠΟ ΕΞΩΣΤΗ, ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ ΓΗΠΕΔΟΥ ΚΑΙ ΑΝΕΙΠΩΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

40+1 ΧΡΟΝΙΑ ΗΧΗΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Μετά το επετειακό κείμενο που ξεκινούσε κάπως έτσι πέρυσι τέτοιο καιρό, ο Σάκης με βασανίζει μέσα στη ζέστη, το λιοπύρι, τον καύσωνα. Πάρε να κατατάξεις το “Kill ‘em all” σου λέει (γελάνε και τα σπυριά στη φωτογραφία του οπισθοφύλλου). Εντάξει Σάκη, αλλά θα γίνει με το δικό μου τρόπο! 10 κομμάτια, οι 10 εντολές του είδους, θα έλεγε κάποιος μαζί με μερικά ακόμα άλμπουμ – ορόσημα που θα έβγαιναν λίγο αργότερα. Αλλά αυτό εδώ, ήταν η κλωτσιά στα πισινά που χρειαζόταν μια σκηνή για να πάρει μπροστά και να πάρει κεφάλια.

Το “Kill ‘em all” δεν είναι απλά ένας δίσκος – μνημείο. Ήταν, είναι και θα συμβολίζει πάντα τη κραυγή ενός underground που έφτιαχνε καινούργιους, φρέσκους ήρωες που πολλοί δεν καταλάβαιναν ως εκείνο το σημείο. Γι’ αυτό και όταν βλέπουμε σε μεταγενέστερα ρεύματα δίσκους που γεννάνε τάσεις τείνουμε να λέμε “Το “Kill ‘em all” του τάδε ρεύματος”. Διότι το πρώτο βήμα, είναι να φωνάξεις δυνατά αυτό που είσαι, έπειτα να του δώσεις σάρκα και οστά και τέλος, να βρεις ομοϊδεάτες που θα το ακολουθήσουν μαζί σου, ως το τέλος.

Ωραία, ας ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση τώρα.

The “Kill ‘em all” countdown

10) “Anesthesia – pulling teeth” (4.15):
“Bass solo, take one”
Το βιογραφικό σημείωμα του Clifford Lee Burton στη μπάντα. Αυτό που σου εξασφαλίζει την είσοδο σε οποιαδήποτε μπάντα. Ξέρετε πολλές μπάντες που θα έβαζαν μεμονωμένη σύνθεση μπάσου (σχεδόν αποκλειστικά – γιατί μπαίνουν και οι κιθάρες στο τέλος) σε δίσκο τους; Εδώ διαφαίνονται οι κλασσικές επιρροές του Cliff που θα οργίαζαν στο “Ride the lightning”. Ο λόγος που μπαίνει τόσο χαμηλά είναι γιατί είναι instrumental, αλλά και επειδή χρησιμεύει σαν γέφυρα για το “Whiplash”.

9) “Jump in the fire” (4.42):
“With hell in my eyes and with death in my veins, the end is closing in
Feeding on the minds of man and from their souls within
My disciples all shout to search you out and they always shall obey
Follow me now, my child, not the meek or the mild, but do just as I say”
Ένας κολασμένος ύμνος, ωδή στους VENOM, λόγω rock ‘n’ roll προσέγγισης του στιχουργικού θέματος αλλά και του εκπληκτικού εισαγωγικού riff! Από τις συνθέσεις του Mustaine, που είχαν ένα λίγο πιο “πικάντικο” στιχουργικό θέμα ας το πούμε έτσι (θέλω λίγο να ηρεμήσεις, Dave!) και οι METALLICA το μετέτρεψαν σε κάτι λίγο πιο σκοτεινό και επιθετικό με το τρόπο τους. Χώρια που “γέννησε” το εξώφυλλο του σχετικού single, που φυσικά είναι κλασσικό για τους παλαιάς κοπής οπαδούς του συγκροτήματος. Ακόμα θυμάμαι τον Mark Osegueda των DEATH ANGEL όταν οι τελευταίοι έπαιξαν στην Αθήνα που φορούσε το σχετικό μπλουζάκι με καμάρι!

8) “Metal militia” (5.12):
“Thunder and lightning, the gods take revenge, senseless destruction
Victims of fury are cowardly now, running for safety
Stabbing the harlot to pay for her sins, leaving the virgin
Suicide running as if it were free, ripping and tearing
On through the mist and the madness
We’re trying to get the message to you….METAL MILITIA”
Η παρουσίαση του στρατεύματος. Η δήλωση στο φινάλε του δίσκου ότι “θα επιστρέψουμε, δυνατότεροι”. Και ναι, στη περίπτωση των METALLICA, υπήρχε βάση και λόγος να κάνουν λόγο για κοινό. Διότι αυτό το κοινό που διαρκώς μεγάλωνε, χτίστηκε μέσα στη διετία ‘81 – ‘83, με κόπο, με αίμα, με σπασμένες χορδές ενίοτε, οπότε αυτούς τους ανθρώπους θέλανε να ευχαριστήσουν με αυτό το τρόπο. Και φυσικά, να στείλουν το μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους, προσκαλώντας τους!

7) “Seek & destroy” (6.55):
“Scanning the scene in the city tonight
We’re looking for you to start up a fight
There’s an evil feeling in our brains
But it’s nothing new, you know it drives us insane
Running! On our way
Hiding! You will pay
Dying! One thousand deaths”
Άλλο ένα κομμάτι, που λατρεύτηκε στο σανίδι, με τις θρυλικές ζωντανές εκτελέσεις να αποτελούν σεμινάριο του πως επικοινωνεί μια μπάντα με το κοινό της. Mid-tempo σύνθεση, σαν μια τσαντισμένη συμμορία, που δεν σηκώνει όπως βλέπετε πολλά-πολλά. “Μωρή ξεφτίλα, καμάκι μας κάνεις;”, “Ώστε κουβαλάτε και σπαθιά, κωλόπαιδα” και άλλα τέτοια! Μέχρι τη μέση, όπου έχουμε ένα υπέροχο riff, καθώς και έναν μικρό “φόρο τιμής” στο “Princess of the night” των SAXON. Μια μπάντα που οι METALLICA δεν έχουν σταματήσει να ευγνωμονούν ακόμα και σήμερα που η δεύτερη τους συναυλία ήταν να ανοίγουν για εκείνους.

6) “Motorbreath” (3.08):
“Those people who tell you not to take chances
They’re all missing on what life’s about
You only live once, so take hold of the chance
Don’t end up like others, same song and dance
Motorbreath, it’s how I live my life
I can’t take it any other way
Motorbreath, the sign of living fast
It is going to take your breath away”
Μια ανάσα από τη πεντάδα κυρίες δεσποινίδες και κύριοι. Ο φόρος τιμής των METALLICA, στο hardcore punk και σε μπάντες όπως οι DISCHARGE και οι MISFITS, με τον τίτλο – ευθεία αναφορά στους MOTORHEAD. Ένα κομμάτι που έπιασε τον γράφοντα από τον λαιμό και δεν τον άφησε δευτερόλεπτο όταν το πρωτοάκουσε, φέρνοντας τον σιγά σιγά σε επαφή και με το punk. Και φυσικά αποτέλεσε στάση ζωής, για το ίδιο το συγκρότημα. Φόρο τιμής απέτιναν στον ύμνο αυτό τόσο οι THE CROWN στο δικό τους κομμάτι “Motordeath” στο στίχο “Motordeath – the sign of living fast”, όσο και οι δικοί μας AMKEN με το “Adrenaline shot” (“it’s full speed or nothing”).

5) “Whiplash” (4.09):
“Here on the stage the Marshal noise is piercing through your ears
It kicks your ass, kick your face, exploding feeling nears
Now is the time to let it rip, to let it fucking loose
We’re gathered here to maim and kill ‘cause this is what we choose”
O ύμνος στο headbanging, η ωδή στον thrasher που δεν μασάει από τίποτα. Ούτε από αίμα, ούτε από μώλωπες, ούτε από τίποτα. Ένα ωμό δείγμα του πως ακούγεται το thrash, αποσταγμένο κατευθείαν από τους MOTORHEAD, το NWOBHM και το hardcore punk. Δεν είναι τυχαίο το πόσο αγαπήθηκε, το πόσο συχνά μπαίνει στο setlist, το πόσο συνοψίζει το ποιοι είναι οι καψωμένοι λεβέντες στο οπισθόφυλλο. Εξέχουσες οι διασκευές από DESTRUCTION και MOTORHEAD.

WE’LL NEVER STOP, WE’LL NEVER QUIT, CAUSE WE’RE METALLICA

4) “No remorse” (6.27):
“Bullets are flying, people are dying
With madness surrounding, all hell’s breaking loose
Soldiers are hounding, bodies are mounting
Cannons are shouting to take their abuse
With war machines going, blood starts to flowing
No mercy given to anyone here
The furious fighting, swords are like lighting
It all becomes frightening, you know death is near
NO REMORSE”
Από τα αγαπημένα μου προφανώς, κομμάτια του δίσκου αυτού, μια ανάσα από την τριάδα. Όχι μόνο έρχεται και δένει με την πρώιμη φύση των METALLICA, αλλά κλείνει το μάτι στα όσα σπουδαία θα ακολουθούσαν στη πορεία. Σύνθεση οριακά κάτω από τα 6,5 λεπτά, με το γκρουβάτο εισαγωγικό riff, το mid-tempo κουπλέ και ρεφρέν που σε πάει τρένο, μέχρι το “ATTAAAAAAAAAAAAAAAAAAACK” που ουρλιάζει ο James και όλα πάνε ίσωμα. Ακούστε τη διασκευάρα των CANNIBAL CORPSE σε αυτό, από το “Worm infested” EP.

3) “Hit the lights” (4.16)
“No life till leather
We’re gonna kick some ass tonight
We got the metal madness
When our fans start screaming, it’s right, well alright yeah
When we start to rock, we never want to stop again…HIT THE LIGHTS!”
Το πρώτο κομμάτι που γράψανε ΠΟΤΕ οι METALLICA. Το “καλημέρα, καλησπέρα και καλή βραδιά” στον μουσικό κόσμο από μια μπάντα έτοιμη να τον καταπιεί αμάσητο. Χωρίς φόβο, χωρίς πάθος. Μόνο απύθμενο θράσος! Και αυτό το riff…φωτιά που καίει ως και σήμερα δυνατά! Από τα καθαρότερα δείγματα thrash metal riffing πριν από οποιονδήποτε άλλον, που φυσικά όλοι οι επόμενοι ήθελαν να αντιγράψουν. Δεν είναι τυχαία αγαπημένο των περισσότερων παλαιών οπαδών του συγκροτήματος.

2) “The four horsemen” (7.11):
“Gather round young warriors now, saddle up your steeds
Killing scores with demon swords
Now is the death of doers of wrong, swing the judgement hammer down
Safely inside armor, blood, guts and sweat
The Horsemen are drawing nearer
On leather steeds they ride
They’ve come to take your life
On through the dead of night
With the four Horsemen ride
Or choose your fate and die!”
Ένα ακόμα δείγμα του πόσο μακριά μπορούν να πάνε μια βασική ιδέα οι METALLICA. Μια πρώιμη δομή του Dave Mustaine, που κατέληξε αυτούσια ως “The mechanix” στο πρώτο MEGADETH, εδώ πήρε μια άλλη τροπή. Αντί να μιλάει για στοματικό έρωτα σε συνεργείο αυτοκινήτων (“γράμματα χασάπη” και άλλα τέτοια), μιλάει για τους Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. Σίγουρα δείγμα ότι η μπάντα αυτή δεν περιορίζεται στις rock ‘n’ roll θεματικές. Χώρια το μεσαίο μέρος που είναι ενδεικτικό της μετέπειτα ωριμότητας του συγκροτήματος. ΟΚ και η σφήνα στο “Sweet home Alabama” – φόρος τιμής σε μια μεγάλη επιρροή του Cliff!

1) “Phantom lord” (5.02):
“Victims falling under chains, you hear them crying death pains
The fists of terrors breaking through, now there’s nothing you can do
Hear the cry of war, louder than before
With his sword in hand, to control the land
Crushing metal strikes, on this frightening night
Fall onto your knees, for the Phantom Lord”
Προσωπική προτίμηση, του μερακλή το βίτσιο που λένε! Χώρια που σε σχολικό τετράδιο σαν έφηβος είχα γράψει τους τελευταίους στίχους με κόκκινο μαρκαδόρο, οπότε, πάντα στο μυαλό μου αυτό το κομμάτι συνοψίζει όλη τη πεμπτουσία του “Kill ‘em all”. Πολεμικό σε θεματική, σαρωτικό σαν ένας τακτικός στρατός, με την τσαχπινιά του μεσαίου μέρους, τεράστιο κλείσιμο ματιού στο τι θα γινόταν στο “Master of puppets”. Δεν ξέρω άμα κάποιος το έπιασε τότε, αλλά συνέβη! Αυτό που έγινε και σε μεγαλύτερα κομμάτια, εδώ συμπυκνώνεται ακόμα καλύτερα και όπως ξέρετε….αυτά μου αρέσουν!

Κάπως έτσι, γράφτηκε η ιστορία με χρυσά γράμματα, οι METALLICA εκκίνησαν μια μουσική επανάσταση χωρίς προηγούμενο και ξεκίνησαν το ταξίδι στη κορυφή, με τα φρένα σπασμένα. Αυτά.

LEATHER ARMY SHALL PREVAIL, THE PHANTOM LORD HAS NEVER FAILED!

Γιάννης “Phantom Lord” Σαββίδης

Brand New Metal Vol. 52 (17th May) – KERRY KING, PAIN, SLASH, MARTY FRIEDMAN and more

By
Rock Hard
-
0
Brand

Brand

Ο Σάκης Φράγκος, στο “Brand New Metal”, κάνει μία video παρουσίαση των άλμπουμ που βγαίνουν κάθε Παρασκευή. Στην πεντηκοστή δεύτερη εκδοχή του, μετά από αρκετό καιρό απουσίας, μας μιλά για τους δίσκους που κυκλοφόρησαν στις 17 Μαΐου και συγκεκριμένα για τα νέα άλμπουμ των: KERRY KING, NOCTURNUS A.D., PAIN, MARTY FRIEDMAN, BAT και SLASH.

 

A day to remember… 25/7 [PSYCHOTIC WALTZ]

By
Rock Hard
-
0
Psychotic Waltz

Psychotic Waltz

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Mosquito” – PSYCHOTIC WALTZ
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1994
ΕΤΑΙΡΙΑ: Bullet Proof Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Scott Burns
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Buddy Lackey – Φωνητικά
Brian McAlpin – κιθάρες
Dan Rock – κιθάρες
Ward Evans – μπάσο
Norman Leggio – ντραμς
Η αλήθεια είναι ότι οι PSYCHOTIC WALTZ, είναι ένα σχήμα για το οποίο έχω γράψει πλείστες όσες φορές στα σχεδόν 30 χρόνια που ασχολούμαι με το συγκεκριμένο «σπορ», του να γράφω την άποψή μου για δίσκους, δηλαδή. Δεν το λες και αφύσικο, αφού στα 90s ήταν ένα από τα βασικά μου ακούσματα, ένα από τα πρώτα σχήματα που άνοιξα αλληλογραφία και φυσικά διαχρονική αγάπη.

Μετά το μνημειώδες ντεμπούτο τους, το “A social grace”, όπου είχαν παίξει με τον ξεχωριστό, ιδιότυπο τρόπο τους το heavy metal όπως σχεδόν ποτέ δεν το είχαμε ακούσει, δηλαδή με US Metal, prog metal και prog rock ακόμη και thrash metal στοιχεία, στο “Into the everflow”, ξέφυγαν, βάζοντας πολλή ψυχεδέλεια και μειώνοντας τις ταχύτητες, όπως άλλωστε μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικότατα στο σχετικό άρθρο.

Οι PSYCHOTIC WALTZ, βέβαια, ποτέ δεν υπήρξαν και το πιο τυχερό συγκρότημα. Θέλεις από υγεία (αφού υπενθυμίζω ότι ο ένας κιθαρίστας, ο Brian McAlpin, είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο από τα σχολικά του χρόνια, ενώ και ο Dan Rock, ο έτερος κιθαρίστας, ενεπλάκη σε τρομαχτικό ατύχημα και είχε μείνει κι εκείνος καθηλωμένος για αρκετό καιρό σε αμαξίδιο), θέλεις από δισκογραφικές…

Τρίτος δίσκος, τρίτη εταιρία. Από τη Rising Sun, στη Dream Circle κι από εκεί στη Bullet Proof. Θεωρητικά μεγαλύτερη εταιρία, πρακτικά, μία τρύπα στο νερό. Plus, το ότι δεν είχε διανομή στη χώρα μας και όταν πήγαμε να πάρουμε το CD, το είχαμε πληρώσει 7.500 δραχμές (τότε), ενώ μία κανονική κυκλοφορία έκανε γύρω στα 4.500-5.000. (Άσχετο, αλλά ρε άτιμε, εσύ που μου έχεις καβατζώσει αυτό το CD, δεν θα σε πετύχω κάπου;) Επίσης, είπαν να ξεφύγουν λίγο από τη «γερμανίλα» του “Into the everflow” όπου είχαν τον Ralf Hubert των MEKONG DELTA ως παραγωγό και πήγαν σε κάτι πολύ μεγάλο για την εποχή, τον Scott Burns (που έχει δουλέψει με τα ¾ του αφρού του death metal).

Σε θεωρητικό, λοιπόν, επίπεδο, αυτό ήταν ένα upgrade, αλλά δεν φάνηκε πάρα πολύ στο αποτέλεσμα, αν μου επιτρέπετε. Ο δίσκος δεν είναι σε καμία περίπτωση μέτριος ή κακός. Είναι ο λιγότερο αγαπημένος μου δίσκος από τους PSYCHOTIC WALTZ, αλλά και πάλι πολύ καλός. Το θέμα του, είναι ότι το συγκρότημα, επειδή τα μέλη του είναι πολύ ανήσυχοι άνθρωποι, δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να μείνουν στάσιμοι και να βγάλουν ένα “Into the everflow part 2”, αλλά να εξελίξουν τη μουσική τους, αυτό το έκαναν, βάζοντας ακόμα πιο πολύ SABBATH κι ακόμα πιο πολλή ψυχεδέλεια, λιγοστεύοντας τα prog στοιχεία και αντικαθιστώντας τα, τρόπον τινά, με πιο classic rock επιρροές (Hendrix κτλ).

Ακριβώς, επειδή λείπουν τα πιο περίπλοκα έπη, χρησιμοποιούνται πιο πολλά πλήκτρα και ο Buddy Lackey στα φωνητικά δεν ηχεί τόσο ακραίος όσο στο παρελθόν, αλλά πιο γήινος, ο κόσμος κατηγόρησε το συγκρότημα για «ξεπούλημα» ή τουλάχιστον μία μερίδα του. Τι να πει κανείς… Λες και οι PW θα πουλούσαν εκατομμύρια… Ναι, το “Mosquito”, έχει πιο «προσβάσιμο» ήχο που ίσως να ταίριαζε λιγουλάκι και με το grunge που τότε επικρατούσε παντού. Αλλά από αυτό, μέχρι την έννοια «ξεπούλημα» που εκείνα τα χρόνια ήταν «καραμέλα» στο στόμα πολλών βλαμμένων, υπάρχει χαώδης απόσταση.

Σίγουρα ξεχωρίζει το “Lovestone blind”, που είναι αρκετά απλό για PW, αλλά εξαιρετικά κολλητικό, τρελαίνομαι με το «εφιαλτικό» “All the voices”, ενώ και το κλείσιμο με το “Mindsong” είναι αρκούντως εντυπωσιακό. Αυτό το hidden track με τα πλήκτρα να έλειπε αρκετά μετά το τέλος του τραγουδιού και προτού κλείσει το CD, που κάθε φορά που το ακούω, με κοψοχολιάζει, και όλα θα ήταν καλύτερα. Μην ξεχάσω και το “Shattered sky”, με το φλαουτάκι του, που δεν χαλάει την παράδοση. Τι ωραίο τραγούδι.

Κλείνοντας, αυτό το εξώφυλλο, ποτέ μα ποτέ δεν το χώνεψα… Είναι τυχαίο που άλλαξε στα πλαίσια της επανακυκλοφορίας του μαζί με το “A social grace”; Αλλά τουλάχιστον το περιεχόμενο σε αποζημιώνει… Και περιμένουμε τη νέα του επανακυκλοφορία οσονούπω, έτσι; Μην ξεχνιόμαστε.

Σάκης Φράγκος

A day to remember… 24/7 [BLUES PILLS]

By
Rock Hard
-
0
Blues Pills

Blues Pills

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Blues Pills” – BLUES PILLS
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2014
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Don Alsterberg
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Elin Larsson – Φωνητικά
Dorian Sorriaux – Κιθάρα
Zach Anderson – Μπάσο
Cory Berry – Τύμπανα

Το πολύ ενδιαφέρον με αυτή την στήλη δεν είναι ότι αναπολούμε μια ωραιοποιημένη ανάμνηση ενός δίσκου, αναπαράγοντας έτσι ρετρολαγνικές τάσεις γεγονός που συμβαίνει κατά κόρον εκεί έξω στα ίντερνετς (sic). Επιστρέφοντας πίσω σε δίσκους-ορόσημα αντιλαμβάνεσαι πλέον ξεκάθαρα πόσο η μόδα της εποχής καθόρισε ή καθορίστηκε από την δημιουργία τους. Βέβαια για τους BLUES PILLS, και πολύ περισσότερο για το ντεμπούτο τους, δεν μπορούμε να πούμε ότι καθόρισαν κάτι μεγαλύτερο από την προσωπική τους πορεία, η οποία για τρία τέσσερα χρόνια βρισκόταν σε δυσθεώρητα ύψη.

Μιας και το Rock Hard έχει το αρχείο που μπορεί να πάει τόσο πίσω (και άλλο τόσο) μπορούμε να ανατρέξουμε στα κείμενα του παρελθόντος και να διαβάσουμε τι άποψη επικρατούσε τότε, τόσο για το ντεμπούτο, όσο και την εξέλιξη του συγκροτήματος έως τον τρίτο, και τελευταίο μέχρι σήμερα, δίσκο. Προσωπικά θα έρθω να συμφωνήσω με όσα έχουν γραφτεί, και να τονίσω ότι όσες μουσικές αναφορές κι αν βρίσκονται στο ομότιτλο ντεμπούτο των Σουηδών, το τελικό αποτέλεσμα αποτελεί τεράστιος πόλος έλξης για κάθε δουλεμένο (ή και όχι τόσο) αυτί.

Η Elin Larsson αναμφίβολα είναι το σημείο αναφοράς όλου αυτού του μουσικού εγχειρήματος, το οποίο ξεκίνησε το 2011 με τα αδέλφια Zack Anderson και Cory Berry όπου εκείνη την περίοδο συμμετείχαν στους θρυλικούς RADIO MOSCOW. Αργότερα μαζί με τον πολύ ταλαντούχο Dorian Sorriaux δημιούργησαν αυτό τον δίσκο ποίημα που μπορεί να μην καθόρισε το blues/heavy rock 60s revival, αλλά σίγουρα έβαλε την μπάντα στο κάδρο των καλύτερων ανερχόμενων συγκροτημάτων. Μάλιστα σε μια χρονιά όπου κυκλοφόρησε το “Trails And Passes” των GREENLEAF, το “Magical Dirt” των RADIO MOSCOW, το “Clear Lake Forest” των THE BLACK ANGELS και το “To The Highest Gods We Know” των COLOUR HAZE, οι BLUES PILLS κατάφεραν να στρέψουν όλα τα μάτια πάνω τους! Μια επιτυχία που εξαργυρώθηκε δύο χρόνια αργότερα, στο “Lady In Gold”, με την εμφάνιση σε μεγάλα φεστιβάλ και μια περιοδεία με τους KADAVAR.

Δεν χρειάζονται θαρρώ περισσότερα λόγια για να εξηγήσουμε γιατί το “Blues Pills” είναι ένας δίσκος που έκανε πολλά αυτιά να στραφούν προς αυτό το δυναμικό κουαρτέτο. Η συνεργασία της μπάντας με την Nuclear Blast τους έβαλε αυτόματα στα ηχεία ενός ετερόκλητου κοινού, το οποίο ανταποκρίθηκε αμέσως στο όλο μουσικό πακέτο που τους πρόσφεραν. Όσοι βέβαια γνώριζαν την μπάντα από τα δύο EP που προηγήθηκαν περίμεναν μάλλον ένα πιο αυθεντικό, πιο τραχύ και δυναμικό αποτέλεσμα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για μια άλλη στιγμή. Προς το παρόν ας απολαύσουμε αυτή την δισκάρα!

Νίκος Ζέρης

Underground Halls Vol. 181: “Songs of Ice and Fire” – The IRONFLAME & SCALD special edition

By
Rock Hard
-
0

«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: IRONFLAME
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Kingdom torn asunder”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: High Roller Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Andrew D’Cagna – Φωνητικά, κιθάρα, μπάσο, τύμπανα
Jesse Scott – Κιθάρα
Quinn Lukas – Κιθάρα
James Babcock – Μπάσο
Noah Skiba – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Facebook
Spotify
Bandcamp
Instagram
YouTube
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Lightning strikes the crown” (Independent, 2017)
“Tales of splendor and sorrow (Independent, 2018)
“Blood red victory” (Divebomb Records, 2020)
“Where madness dwells (High Roller, 2022)
“Kingdom torn asunder” (High Roller, 2024)

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν, όπως πάντα με αλφαβητική σειρά, από τους Αμερικανούς της παρέας. Οι IRONFLAME είναι ένα από τα καμάρια του underground αλλά και της στήλης μας και ο mastermind τους, Andrew D’Cagna, συγκαταλέγεται στα καμάρια του Ohio. Πρόκειται για έναν μουσικό που εκτός από χαμηλών τόνων, στοιχείο που τον κάνει αυτομάτως απολύτως συμπαθή, είναι εξαιρετικά ταλαντούχος. Από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς της γενιάς του, για να είμαι ακριβέστερος. Αναρίθμητα τα projects του, όπου δημιουργεί σε ό,τι είδους ήχο μπορείς να φανταστείς, πολλές οι ικανότητες του, καθώς μιλάμε για έναν άνθρωπο που τραγουδά και μπορεί να παίζει με την ίδια ικανότητα κιθάρα, μπάσο και τύμπανα. Σίγουρα, δεν υπάρχουν πολλοί που το κάνουν αυτό.

Άκου εδώ ωραίο άσμα:

Με τους IRONFLAME, ο Andrew κάνει πράξη τις power metal καλλιτεχνικές του ανησυχίες και δίσκο με τον δίσκο, δίνει όλο και περισσότερο χώρο σε άλλους μουσικούς να τον συνοδεύσουν και να φανούν. Λογικό, μιας και αυτό που κάποτε ξεκίνησε ως ένα one man’s project για να τιμηθεί ένας καλός φίλος που έφυγε άδικα από τη ζωή, με προοπτική να κυκλοφορήσει μόνο ένας δίσκος, εξελίσσεται σε κανονικό συγκρότημα. Ο Andrew τραγουδά, παίζει ρυθμική κιθάρα, μπάσο και τύμπανα και έχει ξανά δίπλα του τους Quinn Lukas και Jesse Scott στις lead κιθάρες. Οπότε, προφανώς, οι James Babcock και Noah Skiba (μπάσο/τύμπανα αντίστοιχα) θα συνεισφέρουν στις «ζωντανές» εμφανίσεις του group. Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε αισίως στην πέμπτη full length κυκλοφορία του, το “Kingdom torn asunder”, το δεύτερο υπό την σκέπη της High Roller Records.

Όταν γίνεται λόγος για τον D’Cagna, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται τουλάχιστον εμένα στο μυαλό, είναι δύο λέξεις: Μελωδία και refrain. Δε θα μπορούσε λοιπόν να ισχύει κάτι το διαφορετικό και για το “Kingdom torn asunder”, το οποίο είναι γεμάτο όμορφες μελωδίες και αξιοζήλευτα ευκολομνημόνευτα refrains. Το έχω ξαναγράψει, σε μια εποχή εξάλλου που το «πιασάρικο» τραγούδι, δυστυχώς, τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση, αυτό είναι κάτι που αφενός τον τιμά ως συνθέτη, αφετέρου του δίνει ένα σημαντικό όπλο/πλεονέκτημα, έναντι άλλων που προσπαθούν επί ματαίω να συλλάβουν μια ευκολομνημόνευτη μελωδία.

Αμερικανική η μπάντα, power metal παίζει, θα περίμενε κανείς να ακούσει δυναμικό USPM, τύπου HELSTAR ή JAG PANZER, επί παραδείγματι. Κι όμως, ο D’Cagna κοιτάζει πολύ και προς την Ευρώπη, με αποτέλεσμα στους πάντα κυριαρχικούς IRON MAIDEN, BURNING STARR (του underground θρύλου Jack Starr, πρώην κιθαρίστα των VIRGIN STEELE) και RIOT V ήχους, έχουν εισχωρήσει σε σημαντικό βαθμό οι HAMMERFALL και σύμφωνα με τον ίδιο, οι HELLOWEEN των “Keepers…”, που ανέκαθεν αποτελούσαν αγαπημένο του άκουσμα. Εκεί ακριβώς αναγνωρίζουμε την ικανότητα αυτού του ανθρώπου να συνθέτει και μάλιστα να συνθέτει ως οπαδός. Η ισορροπία μεταξύ των δύο ηπείρων είναι ιδανική. Αμφότεροι οι οπαδοί των δύο σχολών, θα απολαύσουν το ίδιο τούτο το άλμπουμ.

Η ποικιλία στους ρυθμούς είναι και πάλι αυτή που πρέπει, οι ταχύτητες πότε είναι αυξημένες, πότε πέφτουν και δίνουν χώρο στο επικό συναίσθημα να έχει το «πάνω χέρι», οι μελωδίες, ξαναλέω, είναι υπέροχες και όλα αυτά τα στολίζει η ΦΩΝΑΡΑ του D’Cagna, κρυστάλλινη, επική, άριστη. Κι ας μην ακροβατεί σε υψίσυχνα, επικίνδυνα «πεδία». Ο δίσκος κυλά σαν το γάργαρο νερό και τώρα που το ξανασκέφτομαι, επειδή τους ανέφερα, αν έβγαζαν οι HAMMERFALL φέτος έναν τέτοιο δίσκο ή μεμονωμένα κομμάτια σαν τα “Blood and honor”, “Soul survivors”, “Majesty of Steel” και “Standing tall”, θα είχαμε γενικό αναβρασμό και οι έπαινοι «θα έδιναν και θα έπαιρναν».

Σταθερά ποιοτικοί, οι IRONFLAME εμπνέουν σιγουριά σε όλους τους old school power metal οπαδούς που θέλουν να ακούν σοβαρό power metal, μακριά από τις γελοιότητες των σύγχρονων “power” metal σχημάτων που το μόνο τους μέλημα είναι να αλλάζουν στολές, σε έναν αέναο διαγωνισμό του ποιος θα γράψει το πιο τραγελαφικό τραγούδι-album. Ο D’Cagna είναι οπαδός, έχει μεγαλώσει με σωστά ακούσματα και γράφει τη μουσική που θέλει ο ίδιος να ακούει και που του λείπει. Την ίδια μουσική που εν τέλει, λείπει και σε μας. Μπράβο, Andrew!

ΥΓ: Το CD περιέχει και δυο bonus tracks, τα “Cold flesh falls και “Exile of the Sun”.

(8 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: SCALD
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Ancient Doom Metal”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: High Roller Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Felipe Plaza Kutzbach – Φωνητικά
Harald – Κιθάρα
Karry – Κιθάρα
Velingor – Μπάσο
Ottar – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Facebook
Spotify
Bandcamp
Instagram
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Will of the gods is a great power” (MetalAgen, 1997)
“There flies our wail!” (EP, High Roller Records, 2021)
“Ancient doom metal” (High Roller Records, 2024)

Τρεις διαπιστώσεις, για αρχή: Πρώτον, κάποιοι δίσκοι κυκλοφορούν μία φορά. Δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος να τους προσεγγίσει ηχητικά, πόσο μάλλον να τους αναπαράξει. Και συνήθως, οι δίσκοι αυτοί, αφήνουν πολύ γερό «αποτύπωμα». Δεύτερον, υπάρχουν κάποια συγκροτήματα που δεν είναι για όλους, δε μπορεί ο καθένας να συλλάβει και να ακολουθήσει τη μουσική τους. Τρίτον, ο κόσμος της μουσικής είναι σε γενικές γραμμές αντικειμενικός, ό,τι αξίζεις παίρνεις και όσο αξίζεις προχωράς. ΑΛΛΑ, (και αυτό το «αλλά» γράφεται καλύτερα με όλα του τα γράμματα κεφαλαία) κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις ΟΝΤΩΣ πρέπει να θεωρούνται αδικημένες, γιατί θαρρείς πως τις χτύπησε η Μοίρα κατακούτελα.

Και στις τρεις αυτές διαπιστώσεις-περιπτώσεις, θα βρεις τους SCALD από το Γιαροσλάβλ (Yaroslavl) της Ρωσίας, μια πόλη 250 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μόσχας, στη συμβολή των ποταμών Βόλγα και Κοτορόσλ (Kotorosl), που έχει κηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς θα μπορούσε να κηρυχθεί και το ντεμπούτο τους, το έπος “Will of the Gods is a great power”, έστω κι αν δεν είναι «εύπεπτο» και «φιλικό» για τους «πολλούς». Του αριστουργήματος, που πλείστοι όσοι μνημονεύουν μα κανείς δεν τόλμησε να αγγίξει, μιας και ήταν σίγουρο πως θα εκτεθεί ανεπανόρθωτα και θα αποτύχει παταγωδώς. Τους SCALD που όταν ήταν έτοιμοι να γίνουν άρχοντες στο underground metal, έχασαν σε σιδηροδρομικό δυστύχημα το δυνατότερό τους χαρτί, τον τραγουδιστή τους, Maxim “Agyl” Andrianov, με συνέπεια τίποτα πια να μην είναι το ίδιο.

Έπρεπε να περάσουν 22 ολόκληρα χρόνια, για να υπάρξει επάνοδος και ανάκαμψη. Οι SCALD αφουγκράστηκαν τα συμβάντα γύρω τους, διαπίστωσαν ιδίοις όμμασι το καλό status του επικού ήχου και αποφάσισαν να δώσουν οι ίδιοι μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό τους. Επιστράτευσαν τον Χιλιανό Felipe Plaza στα φωνητικά, εμφανίστηκαν στο Hammer of Doom festival του 2019 και η αποδοχή του κόσμου, σήμανε και την οριστική επαναδραστηριοποίηση του group. Πρώτο δείγμα της νέας αυτής προσπάθειας, ήταν το EP “There flies our wail!”. Η αγωνία μας για καινούργιο, ολοκληρωμένο δίσκο, άρχιζε σιγά – σιγά να μεγαλώνει. Οι Ρώσοι έδειχναν εμπνευσμένοι και αφού πάντα υπάρχει χώρος για έναν ακόμη σπουδαίο, επικό δίσκο, γιατί να μη δώσουν και αυτοί έναν; Πρωτίστως για τους ιδίους, όχι για μας. Με αυτό στο νου, πέρασα στην ακρόαση του “Ancient doom metal”…

Ξεκινάμε από το «σίγουρο» και «λογικό»: Το “Ancient doom metal” δε μοιάζει με το “Will of the gods…”. Μολονότι ο Velingor (μπάσο) μας ενημερώνει πως ο τρόπος σύνθεσης παρέμεινε ίδιος με εκείνον του παρελθόντος και στιχουργική έμπνευση αποτελούν οι Σκανδιναβικοί, Σλαβικοί και Φιννο-Ουγγρικοί θρύλοι, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενα πρωτόλειο, δεν έχει αυτήν την «αρχέγονη αύρα» του ντεμπούτου. Οι SCALD πλέον είναι πολύ πιο κοντά στους ATLANTEAN KODEX και τους SOLSTICE, με τις όποιες BATHORY επιρροές να εξακολουθούν να είναι παρούσες, αλλά πιο διακριτικές. Τους παλαιούς οπαδούς της μπάντας, ή έστω μια μερίδα αυτών, το αποτέλεσμα αυτό ίσως τους απογοητεύσει κάπως. Ίσως, λέω και πάλι.

Ο Felipe, σε αυτό, έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Με προϋπηρεσία σε PROCESSION και CAPILLA ARDIENTE (αλλά και SOLSTICE σε συναυλιακό επίπεδο), έχει υπηρετήσει ήδη το doom metal και έχει καταθέσει τον οβολό του. Στους SCALD δεν προσδίδει αυτό το «κάτι», το οποίο ακόμη κι εγώ ο ίδιος δε μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Δεν είναι κακός, ούτε διεκπεραιωτικός, αλλά τη διαφορά μια φορά, δεν την κάνει. Εδώ δεν χρειάζεται απλά ένας doom metal τραγουδιστής. Χρειάζεται κάποιος που να μπορεί να σε βάλει σε ένα συγκεκριμένο «σύμπαν», «πλάνο», «έργο», πες το όπως θες. Και επειδή αναφέρθηκαν οι ATLANTEAN KODEX ως βασική επιρροή των νέων SCALD (ή έστω, παραπλήσια μπάντα), άκου τα κομμάτια αυτά και φέρε τα στο νου με τον Markus Becker στο μικρόφωνο…

Από αυτά λοιπόν τα τραγούδια, κάποια είναι πραγματικά πολύ καλά. Ξεχώρισα περισσότερο το ομώνυμο, το “ALU (My protection)” και πάνω απ’όλα το αριστουργηματικό “Master of the lake”, ένα μαγικό βαρβαρικό παγωμένο έπος που αξίζει να μπει στα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Τα υπόλοιπα όμως, υστερούν σχετικά, με την ποιότητα να παραμένει μεν σε καλά επίπεδα, αλλά με εμφανέστατη τη διαφορά δυναμικής.

Καταληκτικά, το “Ancient Doom Metal” είναι ένα αρκετά καλό album επικού doom metal, το οποίο καλό θα ήταν να αντιμετωπιστεί ως κάτι αυτόνομο και αυτόφωτο, μακριά από το τεράστιο βάρος του προκατόχου του και να του δοθούν πολλές και προσεκτικές ακροάσεις. Μόνο τότε θα καταφέρει να αποκαλύψει όλες τους τις αρετές, παρόλες τις αδυναμίες του.

(7,5 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

ΥΓ: Για αγορά και των δύο άλμπουμ, απευθυνόμαστε στο official site της εταιρείας

1...159160161...2,780Page 160 of 2,780
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece