"/>
Σε θεωρητικό, λοιπόν, επίπεδο, αυτό ήταν ένα upgrade, αλλά δεν φάνηκε πάρα πολύ στο αποτέλεσμα, αν μου επιτρέπετε. Ο δίσκος δεν είναι σε καμία περίπτωση μέτριος ή κακός. Είναι ο λιγότερο αγαπημένος μου δίσκος από τους PSYCHOTIC WALTZ, αλλά και πάλι πολύ καλός. Το θέμα του, είναι ότι το συγκρότημα, επειδή τα μέλη του είναι πολύ ανήσυχοι άνθρωποι, δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να μείνουν στάσιμοι και να βγάλουν ένα “Into the everflow part 2”, αλλά να εξελίξουν τη μουσική τους, αυτό το έκαναν, βάζοντας ακόμα πιο πολύ SABBATH κι ακόμα πιο πολλή ψυχεδέλεια, λιγοστεύοντας τα prog στοιχεία και αντικαθιστώντας τα, τρόπον τινά, με πιο classic rock επιρροές (Hendrix κτλ).
Ακριβώς, επειδή λείπουν τα πιο περίπλοκα έπη, χρησιμοποιούνται πιο πολλά πλήκτρα και ο Buddy Lackey στα φωνητικά δεν ηχεί τόσο ακραίος όσο στο παρελθόν, αλλά πιο γήινος, ο κόσμος κατηγόρησε το συγκρότημα για «ξεπούλημα» ή τουλάχιστον μία μερίδα του. Τι να πει κανείς… Λες και οι PW θα πουλούσαν εκατομμύρια… Ναι, το “Mosquito”, έχει πιο «προσβάσιμο» ήχο που ίσως να ταίριαζε λιγουλάκι και με το grunge που τότε επικρατούσε παντού. Αλλά από αυτό, μέχρι την έννοια «ξεπούλημα» που εκείνα τα χρόνια ήταν «καραμέλα» στο στόμα πολλών βλαμμένων, υπάρχει χαώδης απόσταση.
Σίγουρα ξεχωρίζει το “Lovestone blind”, που είναι αρκετά απλό για PW, αλλά εξαιρετικά κολλητικό, τρελαίνομαι με το «εφιαλτικό» “All the voices”, ενώ και το κλείσιμο με το “Mindsong” είναι αρκούντως εντυπωσιακό. Αυτό το hidden track με τα πλήκτρα να έλειπε αρκετά μετά το τέλος του τραγουδιού και προτού κλείσει το CD, που κάθε φορά που το ακούω, με κοψοχολιάζει, και όλα θα ήταν καλύτερα. Μην ξεχάσω και το “Shattered sky”, με το φλαουτάκι του, που δεν χαλάει την παράδοση. Τι ωραίο τραγούδι.
Κλείνοντας, αυτό το εξώφυλλο, ποτέ μα ποτέ δεν το χώνεψα… Είναι τυχαίο που άλλαξε στα πλαίσια της επανακυκλοφορίας του μαζί με το “A social grace”; Αλλά τουλάχιστον το περιεχόμενο σε αποζημιώνει… Και περιμένουμε τη νέα του επανακυκλοφορία οσονούπω, έτσι; Μην ξεχνιόμαστε.
Σάκης Φράγκος
