Sunday, April 26, 2026




Home Blog Page 166

TOMORROW’S RAIN interview (Yishai Sweartz)

By
Rock Hard
-
0

Tomorrow's Rain

«Απώλεια και Επιβίωση»

Ο Yishai Sweartz, θεωρείται ως ένας από τους πρωτοπόρους της metal μουσικής σκηνής στο Ισραήλ γιατί μέσα από την δουλειά του ως concert promoter (έχει φέρει στην χώρα μπάντες όπως BEHEMOTH, SEPTICFLESH, SABATON CANNIBAL CORPE, SATYRICON, ROTTING CHRIST, NIGHTWISH, και PARADISE LOST, μεταξύ άλλων), A&R manager, και ιδιοκτήτη της δισκογραφικής εταιρείας Raven Music εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες κράτα την φλόγα του metal αναμμένη σε μια ήδη φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Επίσης είναι ο συνθέτης και frontman των TOMORROW’S RAIN που κινείται σε gothic/death/doom ηχητικά μονοπάτια και που τον περασμένο Απρίλιο κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο της, “Ovdan” (απώλεια στα εβραϊκά). Ο Γιώργος Γκούμας, πάντα τεντώνει το αυτί σε τέτοιες μουσικές προτάσεις και για αυτό δεν έχασε την ευκαιρία να επικοινωνήσει μαζί του.

Δώσε μας το πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε αυτός ο δίσκος.
Ξεκινήσαμε να γράφουμε το Ovdan κατά τη διάρκεια της πανδημίας και μας πήρε 2 χρόνια για να το ολοκληρώσουμε, κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου κυκλοφορήσαμε ένα live άλμπουμ ‘October Night In Tel Aviv’ και παίξαμε λίγες συναυλίες όταν ήταν δυνατόν, μετά την ηχογράφηση του “Ovdan” έπαθα καρδιακή προσβολή που με οδήγησε σε εγχείρηση bypass ανοιχτής καρδιάς διάρκειας 8 ωρών, μου πήρε μήνες για να αναρρώσω και να γίνω καλύτερα και να ‘μαστε τώρα εδώ με την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ.

Ποια νέα μουσικά στοιχεία έχετε ενσωματώσει σε αυτόν τον δίσκο;
Νομίζω ότι η κύρια διαφορά μεταξύ του “Ovdan” και του “Hollow” είναι ότι το “Ovdan” γράφτηκε μέσα σε 2 χρόνια από τους ίδιους 5 ανθρώπους και το “Hollow” γράφτηκε σε 15 χρόνια από διάφορα μέλη που έπαιζαν στο συγκρότημα από τότε που ξεκινήσαμε, όχι όλα τα τραγούδια φυσικά, αλλά 3 από τα 7 πρωτότυπα γράφτηκαν από πρώην μέλη του συγκροτήματος ενώ ήταν ακόμα στο συγκρότημα, παίξαμε τα τραγούδια ζωντανά και τα κρατήσαμε στο ντεμπούτο. Εδώ το χρονικό πλαίσιο ήταν πιο μικρό και οριοθετημένο και το αποτέλεσμα είναι αυτό που μπορείτε να ακούσετε στο “Ovdan”. Προσθέσαμε όντως κάποια νέα στοιχεία, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να φέρνουμε κάτι νέο κάθε φορά, αλλιώς απομακρύνεται από την τέχνη και πλησιάζει στη διασκέδαση, και δεν είμαστε εδώ για να διασκεδάσουμε τον κόσμο αλλά για να κάνουμε τέχνη.

Ποιες πτυχές της ζωής σας αντικατοπτρίζονται σε κάθε τραγούδι του δίσκου;
Το όλο concept είναι το πώς να αντιμετωπίσεις την απώλεια και να επιβιώσεις. Δυστυχώς η προσωπική μας ζωή απέχει πολύ από το να είναι κανονική και πολλά από τα μέλη της μπάντας και ειδικά εγώ είχαμε να αντιμετωπίσουμε πολλές απώλειες τα τελευταία χρόνια, θάνατο γονιών, διαλυμένες οικογένειες, εθισμούς, καρδιακές προσβολές, χειρουργική επέμβαση bypass, κλπ. Εγώ ήμουν όσο πιο κοντά στο θάνατο γινόταν. Το άλμπουμ γράφτηκε πριν την καρδιακή προσβολή μου και οι στίχοι ήταν δυστυχώς ένα είδος προφητείας για το τι θα έρχονταν και τα τραγούδια γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν πριν από αυτό που συνέβη. Επιλέξαμε να το ονομάσουμε “Ovdan” αντί για “Loss” επειδή η μητρική μας γλώσσα είναι τα εβραϊκά και όταν σκέφτομαι κάτι σκέφτομαι πρώτα στα εβραϊκά και μετά στα αγγλικά. Επίσης μας άρεσε ο ήχος του αν ακούσετε τη λέξη “Ovdan” θα τη θυμάστε για το υπόλοιπο της ζωής σας.

Για άλλη μια φορά, αυτός ο δίσκος παρουσιάζει ένα ευρύ φάσμα καλεσμένων μουσικών. Είναι όλοι τους καλλιτέχνες που είχατε φέρει στο Ισραήλ ως διοργανωτής; Πώς ξέρετε ποιος καλεσμένος ταιριάζει σε ποιο τραγούδι και πόσο συμμετέχουν στη δημιουργική διαδικασία;
Όχι, οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν ξαναέρθει ποτέ στο Ισραήλ. Δεν ήταν κάποιου είδους σχέδιο, όλα έγιναν με φυσικό τρόπο. Είμαι πραγματικά περήφανος που έχω τον Michael Denner (MERCYFUL FATE/King Diamond) και την Anja Huwe (XMAL DEUTSCHLAND) στο “Ovdan”, αλλά είμαι περήφανος που έχω κάθε έναν από τους καλεσμένους, αυτούς τους 2 τους ανέφερα επειδή η τελευταία μουσική ηχογράφηση της Anja ήταν κάπου γύρω στο 1990 και το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια εκτός του κόσμου της μουσικής δέχτηκε να τραγουδήσει στο άλμπουμ μας, για ένα συγκρότημα από το Τελ Αβίβ σε ένα διαφορετικό μουσικό είδος. Αυτό σημαίνει πολλά για μένα, όπως και το γεγονός ότι ο κιθαρίστας από το “Abigail” και το “Don’t Break The Oath” και ο  Attila (MAYHEM)  παίζουν στο “Ovdan” που είναι ακόμα ένα σοκ για μένα. Παρεμπιπτόντως, ο Euronymous ήταν φίλος μου από αλληλογραφία το 90-93. Εδώ πρέπει να σας πω ότι αποφασίσαμε να κάνουμε το 3ο ολοκληρωμένο άλμπουμ χωρίς καθόλου καλεσμένους, εδώ κάναμε κάτι εκ των προτέρων που είναι να αποφασίσουμε να γράψουμε το επόμενο άλμπουμ και να το ηχογραφήσουμε χωρίς κανέναν τρίτο μουσικό. Θα είναι το πιο σημαντικό μας άλμπουμ, πολύ προσωπικό, και θα υπάρξει και μια μουσική αλλαγή, καθώς δεν μπορώ να γρυλίσω πια για ιατρικούς λόγους μετά την εγχείρησή μου για να διατηρήσω τους καρδιακούς παλμούς σε φλεβοκομβικό ρυθμό και χωρίς διαταραχές στο μοτίβο, οπότε θα τραγουδώ διαφορετικά πάνω σε ένα πολύ προσωπικό concept και ήχο και όπως είπα: χωρίς καλεσμένους.

Tomorrow's Rain

Το “I Skuggornas Grav” είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία του άλμπουμ, καθώς είναι το πιο πειραματικό. Τι μπορείς να μας πείς γι’ αυτό;
Είναι ένα τραγούδι για την αντιμετώπιση του τέλους της ζωής, γραμμένο από τον φίλο μας Micke Broberg από τη σουηδική μπάντα UNANIMATED, μουσικά είναι στις φλέβες των DEAD CAN DANCE και THIS MORTAL COIL, και έχουμε την Anja Huwe των XMAL DEUTSCHLAND να τραγουδάει μαζί με εμένα και τον Micke, Αυτό το τραγούδι έρχεται από τον κόσμο της avant garde πειραματικής σκοτεινής μουσικής, όπως οι καλλιτέχνες της δισκογραφικής εταιρείας 4AD των αρχών της δεκαετίας του ’80 όπως οι COCTEAU TWINS, οι COIL, οι WIRE, οι πρώιμοι BAUHAUS κλπ.

Είπες ότι θα προτιμούσες να σας θεωρούν καλλιτέχνες παρά διασκεδαστές. Τι εννοείς με αυτό και πώς αυτό αντανακλάται στη μουσική σας;
Δεν δουλεύουμε 24 ώρες το 24ωρο σε ιστορίες-ποσταρίσματα στα social media, ούτε γλύφουμε τον κώλο του κοινού σαν πόρνη στο δρόμο. Κάνουμε την τέχνη μας και γράφουμε τη μουσική μας που βγαίνει από μέσα μας. Βλέπω τις περισσότερες μπάντες σήμερα να τρέχουν πίσω από τους οπαδούς σαν σκυλιά που θέλουν ένα κόκαλο, και γράφουν μουσική για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της αγοράς προκειμένου να αποκτήσουν περισσότερους followers ή θεατές ή likes ή νούμερα στο Spotify. Eίναι σαν μια κόντρα πιτσιρικάδων για να δουν ποιος τον έχει μεγαλύτερο. Δεν δίνω δεκάρα αν έχουμε 20.000 προβολές στο YouTube ή 60.000, αλλά με νοιάζει αν αυτοί που ακούνε τη μουσική μας και διαβάζουν τους στίχους μας θα νιώσουν ότι τους αγγίζει, ότι τους ξυπνάει κάποια συναισθήματα. Οι αριθμοί δεν με ενθουσιάζουν, αλλά οι άνθρωποι, και δυστυχώς οι μπάντες σήμερα σκέφτονται λιγότερο τη μουσική και τους στίχους και περισσότερο το πώς θα πάρουν 300.000 followers στο Instagram, ενώ εγώ δεν δίνω δεκάρα, αντ’ αυτού κάνω την τέχνη μου.

Το εξώφυλλο του δίσκου θα μπορούσε κάλλιστα να κρεμαστεί στον τοίχο ενός σαλονιού, καθώς πρόκειται για έναν πραγματικό πίνακα ζωγραφικής. Τι μπορείτε να μας πείτε γι’ αυτό;
Ένας έργο του καλλιτέχνη Paul Roth από το Τελ Αβίβ, και νομίζω ότι το αντικατοπτρίζει απόλυτα τη μουσική. Ovdan σημαίνει απώλεια και είναι πολύ ξεκάθαρο ότι οι δύο άνθρωποι που ζωγραφίστηκαν εκεί αντιμετώπισαν μια μεγάλη απώλεια, τα υπόλοιπα είναι στη διάθεση του θεατή να τα φανταστεί.

Αυτή τη φορά δεν υπάρχει έκδοση του δίσκου στα εβραϊκά, σωστά;
Υπάρχει και θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι.

Τόσο ο μπασίστας Yaggel Cohen όσο και εσύ περάσατε μια δυνητικά θανάσιμη περιπέτεια υγείας. Πώς άλλαξε αυτό την οπτική σας για τη ζωή και πώς αυτό θα αντικατοπτριστεί στις μελλοντικές σας μουσικές προσπάθειες;
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων άρχισα να αισθάνομαι πολύ άσχημα, υπερβολικά αγχωμένος και αδύναμος, κατέρρευσα τρεις φορές μέσα σε ένα μήνα, αλλά νόμιζα ότι είναι απλά η έλλειψη ύπνου ή ο πολύς αθλητισμός, οπότε αγνόησα τα προειδοποιητικά σημάδια και νόμιζα ότι είμαι λίγο πολύ εντάξει. Η αρτηριακή μου πίεση ήταν υψηλή και αγνόησα τις συμβουλές του γιατρού και έπαιρνα τα χάπια “μέρα ναι, μέρα όχι”, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Το βράδυ της 23ης Μαρτίου, μετά από σεξουαλική πράξη,  ένιωσα φρικτό πόνο στο στήθος μου, σαν κάποιος να σφυρηλατεί ένα καρφί στο σώμα μου. Ήταν έτσι για λίγες ώρες, οπότε πήρα ένα ταξί για το νοσοκομείο και πολύ γρήγορα διαπίστωσαν ότι έχω μια σοβαρή καρδιακή προσβολή. Προσπάθησαν να το λύσουν με ηλεκτροσόκ και μετά με καθετηριασμό αλλά απέτυχαν, έτσι η μόνη λύση για να σώσω τη ζωή μου ήταν μια επέμβαση παράκαμψης στεφανιαίας αρτηρίας. Η επέμβαση διήρκεσε 8 ώρες και πέρασα ένα μήνα στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Μετά από μια μακρά και βαθιά διαδικασία ανάρρωσης, τώρα είμαι 90% εντάξει: περπατάω 90 λεπτά κάθε μέρα, οδηγώ, δουλεύω (λιγότερο από πριν αλλά και πάλι), κάνω μουσική, τραγουδάω, ηχογραφώ, θα αρχίσω σύντομα να βγαίνω και στη σκηνή, παίρνω χάπια σαν καλό παιδί 3 φορές την ημέρα (και θα πρέπει να τα παίρνω για το υπόλοιπο της ζωής μου), τρώω υγιεινά, δεν πίνω, δεν καπνίζω, άλλαξα πολλά πράγματα γενικά. Όσο για τον Yaggel νομίζω ότι οφειλόταν κυρίως στο άγχος και το κάπνισμα. Αλλά τώρα είναι και αυτός μια χαρά, και κάθε μέρα γίνεται όλο και καλύτερα.

Ο πρώτος δίσκος βγήκε μέσα στην πανδημία και αυτός βγήκε εν μέσω χάους σε παγκόσμια κλίμακα, λες και το συγκρότημα είναι “γρουσούζικο” από αυτή την άποψη, σωστά;
Ποιος ξέρει τι συμφορές θα επιφέρει ο τρίτος δίσκος μας στον κόσμο… (εδώ νομίζω ότι ερμήνευσε την ερώτηση σαν να ήταν η μπάντα γρουσούζα ενώ το αρχικό νόημα της ερώτησης ήταν σαν κάποιοι άλλοι να είχαν γρουσουζέψει την μπάντα)

Ως διοργανωτής συναυλιών στο Ισραήλ, πώς βλέπεις την τοπική rock σκηνή; Βλέπεις πολλούς Άραβες να έρχονται στις συναυλίες;
Σε τακτά χρονικά διαστήματα η σκηνή είναι καλή και υγιής, όχι μεγάλη όπως στην Ελλάδα, έχουμε πολλά να μάθουμε από εσάς, αλλά και πάλι εντάξει, κάνουμε συνήθως ένα μεγάλο σόου το μήνα με μπάντες όπως οι KREATOR, MAYHEM, PARADISE LOST κτλ. Ναι, βλέπω Άραβες να έρχονται στα σόου, αλλά δεν ρωτάω τους ανθρώπους στην πόρτα αν είναι Εβραίοι, Χριστιανοί, Άραβες ή Ινδοί, γιατί είμαστε όλοι μαζί κάτω από τη σημαία της μουσικής.

Πώς βλέπεις το εγγύς μέλλον της μουσικής βιομηχανίας έχοντας υπόψη την τρέχουσα κατάσταση;
Η μουσική βιομηχανία ήδη είχε αρκετά προβλήματα ακόμη και χωρίς την πρόσφατη κατάσταση, η πρόσφατη κατάσταση απλά την χειροτερεύει.

Διάβασα ότι προετοιμάζετε ήδη έναν νέο δίσκο. Ήταν αυτή η περιπέτεια υγείας καταλυτική όσον αφορά την έμπνευση; Τι μπορείτε να μας πείτε για τον μελλοντικό δίσκο;
Ναι, μετά από όλα όσα πέρασα άρχισα να γράφω πολλά πράγματα, η έμπνευση ήρθε και ένιωσα ότι πρέπει να αδράξουμε την ευκαιρία και να αρχίσουμε να δουλεύουμε. Ήδη έχουμε πέντε νέα τραγούδια, πιο προσωπικά, και θα σημάνει αλλαγή πορείας καθώς δεν μπορώ να κάνω growls πια και η μουσική που γράφουμε είναι πιο διαφορετική κατά κάποιο τρόπο αλλά παραμένει σκοτεινή και μεταλλική. Δεν θέλω να βάλουμε τους εαυτούς μας σε κάποιο είδος “κλουβιού” ή περιορισμού, εμπνεόμαστε από πολλά πράγματα έτσι ώστε η μουσική παλέτα μας να έχει περισσότερα χρώματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Το metal είναι μέρος του κόσμου του rock, δεν μας νοιάζει αν είναι metal ή όχι, γιατί πιστεύουμε ότι ο συνδυασμός μεταξύ των κόσμων του doom/black metal και των κόσμων του dark rock ή της avant garde είναι φυσικός.

Γιώργος Γκούμας

IN FLAMES – “Clayman” – Worst to best

By
Rock Hard
-
0
In Flames

In Flames

Δεν είμαι από τους συντάκτες που έχω γράψει πολλά κείμενα για τη στήλη Worst to best και για εμένα, ευτυχώς! Η διαδικασία να γράφεις για άλμπουμ που τα ακούς μονορούφι μια ζωή ολόκληρη, πατώντας το play και μετά το repeat, έτσι ώστε μόλις τελειώσουν να ξεκινήσουν από την αρχή, για εμένα είναι πάντα ένα βάσανο. Και το “Clayman” των IN FLAMES είναι μία τέτοια περίπτωση.

Αν με ρωτήσει κανείς ποιος είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των IN FLAMES, θα πω το “Clayman” και το “The jester race”, με το “Clayman” όμως να έρχεται στη καρδιά μου πάντα πρώτο, γιατί ήταν και το πρώτο άλμπουμ που άκουσα από αυτό το πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα. Μόλις το πέμπτο τους άλμπουμ και οι IN FLAMES δεν φοβήθηκαν ούτε στιγμή να αναπτύξουν τον ήχο τους. Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά την άποψή μου πάντα, κάπου χάθηκε ο προσανατολισμός αλλά εδώ, εδώ αγαπητοί αναγνώστες, έπιασαν κορυφή. Αυτό το άλμπουμ σηματοδότησε μια σημαντική εξέλιξη στον ήχο τους, συνδυάζοντας πάντα τις παραδοσιακές μελωδικές death metal ρίζες τους, με μια πιο προσιτή και μοντέρνα heavy metal ένδυση. Το “Clayman” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία επίδειξη του συγκροτήματος να δημιουργεί αξέχαστες μελωδίες, τεράστια riffs, με τρομερή ένταση, καθιστώντας τους Jesper Strömblad και Björn Gelotte ως ένα από τα αγαπημένα μου δίδυμα.

Κοινώς το “Clayman”, είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που με έκαναν φανατικό οπαδό του σουηδικού μελωδικού death metal. Όλα τα τραγούδια του, έχουν ξεχωριστή θέση στη ψυχή μου και σήμερα που γράφω αυτό το κείμενο, η αξιολογική σειρά είναι η παρακάτω. Αύριο μπορεί να είναι διαφορετική.

The “Clayman” countdown:

  1. “Another day in quicksand” (3.47)

To “Another day in quicksand”, όπου είναι ο επίλογος του “Clayman”, βρίσκεται στη βάση αυτής της λίστας και φυσικά ως ένα εξαιρετικό τραγούδι, με έναν κινητήριο και επαναλαμβανόμενο ρυθμό, που κάνει ένα διάλειμμα μόνο για το μελωδικό solo της κιθάρας, λίγο πριν το κλείσιμο του τραγουδιού. Η αδυναμία του μπροστά στα υπόλοιπα δέκα τραγούδια που ακολουθούν, είναι πως η επανάληψη του κεντρικού riff το έκανε λίγο μονότονο και επιπλέον, ήταν το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, όπου μετά τον όλεθρο που προκάλεσαν τα υπόλοιπα, αυτό δεν ακολούθησε το ίδιο σε έμπνευση.

  1. “Brush the dust away” (3.15)

Και τα δύσκολα για εμένα ξεκινούν μόλις από την δεύτερη επιλογή μου. Πριν ολοκληρωθεί αυτό το κείμενο, το “Brush the dust away” ήταν πέμπτο και κατέληξε εδώ. Ας σταματήσω όμως με την κλάψα και ας πάμε στα δεδομένα που έχουμε με αυτό το τραγούδι. Μία εξαιρετική κομματάρα, που ξεκινάει με απίστευτη ένταση, ανεβάζει ακόμα περισσότερες στροφές στο ρεφρέν, για να έρθει αυτό το μεσαίο τμήμα που είναι όλη η σουηδική μαγεία μόλις σε μερικά δευτερόλεπτα, με τα κλασικά riff που αγαπήσαμε από τους IN FLAMES, με έντονο άρωμα “Colony”, για να ακολουθήσει ένα τρομερό μελωδικό solo και στα καπάκια να μπει το κουπλέ, με το riff παιγμένο πιο στακάτο. Πραγματικά εντυπωσιακό τραγούδι.

  1. “Swim” (3.12)

Θυμάμαι, πολλά χρόνια πριν, να συζητώ με έναν φίλο και να απαριθμούμε τραγούδια που ξεκινούν με solo κιθάρας, τα οποία ήταν όλα 10/10. Είχαμε βγάλει ένα άτυπο συμπέρασμα ότι τραγούδι που ξεκινάει με ωραίο solo κιθάρας, δύσκολα δεν θα είναι καλό. Το “Swim” ξεκινάει με solo αλλά με τελείως διαφορετική και χαρούμενη διάθεση, η οποία συνεχίζεται και στο κουπλέ, με φοβερή αλλαγή στο riff της γέφυρας και πίσω πάλι στο ίδιο κουπλέ, με το ρεφρέν να χορεύει στο χαρούμενο solo της εισαγωγής. Το “Swim” δεν ήταν ποτέ η απόλυτη τραγουδάρα του “Clayman”, αλλά για εμένα είναι από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις, με το δυναμισμό του αλλά και με το πιο χαρωπό στιλ του.

  1. “…As the future repeats today” (3.27)

To “… As the future repeats today” είναι ένα συμπαγές τραγούδι με δυναμικές αλλαγές για τις οποίες είναι γνωστοί οι IN FLAMES. Η κιθαριστική δουλειά διαθέτει ένα μείγμα από βαρύ riffing και μελωδικά ιντερλούδια, αναδεικνύοντας το χαρακτηριστικό στυλ της μπάντας. Επιπλέον, ενσωματώθηκαν πολύ-επίπεδα φωνητικά εφέ και ατμοσφαιρικά synths, προσθέτοντας βάθος στο τραγούδι και τονίζοντας την πρόθεση του συγκροτήματος να πειραματιστεί με τον ήχο του.

  1. “Clayman” (3.27)

Το ομώνυμο κομμάτι συμπυκνώνει όλα τα σπουδαία στοιχεία του άλμπουμ. Ο συνδυασμός μελωδικών στοιχείων και riff το καθιστούν ως ένα από τα καλύτερα του “Clayman”. O τσαμπουκάς του απεριόριστος. Ξεκινάει με ένα δίκασο, χωρίς κανένα περιθώριο για ανάσα και ένα ρεφρέν που, ή θα σε κάνει να ξεβιδώσεις το κεφάλι σου ή να χάσεις την φωνή σου.

  1. “Suburban me” (3.34)

Με τις πιασάρικες και cheesy μελωδίες, το “Suburban me” ξεχωρίζει ως ένα από τα πιο ανθεμικά κομμάτια του άλμπουμ. Αλλά αυτό που με τρελαίνει απεριόριστα σε αυτό το κομμάτι είναι το εκπληκτικό του ρεφρέν, που είναι από αυτά που μόλις τα ακούσεις δεν μπορείς να τα ξεχάσεις. Η μαγκιά είναι η αλλαγή του ρυθμού στη γέφυρα μεταξύ κουπλέ και ρεφρέν, για να έρθει αυτό το απίστευτο μελωδικό ρεφρέν, με την κιθάρα να ακολουθεί τις φωνητικές γραμμές. Απλά τέλειο.

  1. “Bullet ride” (4.41)

“Bullet ride” ή αλλιώς το κανόνι που ανοίγει το άλμπουμ. Θα μπορούσε να είναι και πρώτο στη λίστα, άνετα. Ξεκινά όσο πιο δυνατά γίνεται, ηρεμεί στο κουπλέ για να έρθουν οι απίστευτες μελωδίες από τους Jesper και Bjorn, για ένα αξέχαστο ρεφρέν, με τον Friden να εναλλάσσει τα φωνητικά του από ψίθυρους σε τρομερά growls. Το “Bullet ride”είναι ένα διαχρονικό τραγούδι στον κατάλογο των IN FLAMES.

  1. “Square nothing” (3.55)

Αν έγραφα για τη στήλη “Hidden gems”, αυτό εδώ θα ήταν με διαφορά το κρυφό διαμάντι του “Clayman”. Η ενορχήστρωση από άλλο πλανήτη, η ηρεμία που προσδίδει στο πρώτο του μισό είναι τόσο υπέροχη, όσο και πονηρή, γιατί την διαδέχεται ένα από τα καλύτερα μπασίματα, σε έναν φρενήρη και αδίστακτο ρυθμό. Από τις αξέχαστες στιγμές του “Clayman” και ένα από τα τραγούδια που αν αποφασίσουν ποτέ να το παίξουν ποτέ ζωντανά, τα γερόντια θα “μείνουμε” επί τόπου.

  1. “Pinball map” (4.06)

Ανάλυση για το “Pinball map” δεν χρειάζεται. Μαζί με το “Only for the weak”, είναι τα δύο πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του “Clayman”, τα δύο single του δίσκου και μεγάλες επιτυχίες εκατέρωθεν. Δεν είναι τυχαίο, όπου το “Pinball map”, επί σειρά ετών, ήταν το εναρκτήριο τραγούδι των συναυλιών τους. Το πρώτο τραγούδι που άκουσα από IN FLAMES και κάθε φορά που ηχεί στα αυτιά μου, είναι σαν την πρώτη.

  1. “Only for the weak” (4.54)

Χωρίς να έχω κοιτάξει τα στατιστικά, το “Only for the weak” πρέπει να συγκαταλέγεται άνετα στη πρώτη τριάδα των πιο δημοφιλών τραγουδιών τους. Πολύ πιθανόν είναι το σήμα κατατεθέν τους και το τραγούδι φυσικά που περιμένουμε πάντα να ακούσουμε στα live τους. Το ρεφρέν του έχει γράψει ιστορία, η μελωδία του θα παραμείνει ανεξίτηλη, το εναρκτήριο riff είναι η πύλη που ανοίγει διάπλατα για να ξεχυθούν συναισθήματα και απέραντη νοσταλγία. Διαχρονικό και αξεπέραστο.

  1. “Satellites and astronauts” (5.00)

Πολύ μα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι. Δεν ήταν ούτε single, ούτε θεωρείται μεγάλη επιτυχία για το συγκρότημα, αλλά μουσικά είναι ένα έπος και για αυτό βρίσκεται στη πρώτη θέση, πάνω ακόμα και από τις μεγάλες επιτυχίες του άλμπουμ. Το “Satellites and astronauts” είναι αναμφισβήτητα το πιο ξεχωριστό και ιδιαίτερο τραγούδι στο “Clayman”. Ένα mid-tempo τραγούδι, που είναι ακόμα πιο αργό στο κουπλέ του, αλλά που αναδεικνύει την ικανότητα των IN FLAMES να συνδυάζουν άψογα βαριά riffs με μελωδικά περάσματα. Οι στίχοι εξερευνούν την απομόνωση και την απεραντοσύνη του χώρου, του χρόνου και του σύμπαντος, προσθέτοντας μια μοναδική πινελιά στο σύνολο του άλμπουμ. Αυτό το κομμάτι διαθέτει ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα κιθαριστικά σόλο στο “Clayman”, τονίζοντας την τεχνική ικανότητα των Jesper Strömblad και Björn Gelotte, ενώ η ατμόσφαιρά του με τις συνεχόμενες μελωδίες κάνουν το “Satellites and astronauts”, ίσως, το πιο ξεχωριστό τραγούδι σε ολόκληρη τη δισκογραφία τους μέχρι σήμερα.

Δημήτρης Μπούκης

CAELESTIA – “Infernalia” EP (self-released)

By
Rock Hard
-
0
Caelestia

Caelestia

Μυστήριο τρένο ο επαναπροσδιορισμός ύφους μετά από ένα άλφα διάστημα στη δισκογραφία. Σε κάποιες μπάντες πετυχαίνει, σε κάποιες άλλες όχι. Το κοινό στοιχείο είναι πως παραμένει δύσκολο ως ακατόρθωτο να αγκαλιάσουν οι οπαδοί σου που σε μάθανε “έτσι”, το “αλλιώς, το αλλιώτικο, το Πασαλιμανιώτικο” που λέει και ο Χάρρυ Κλύνν. Και γενικά, είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπάντες μεγαθήρια όπως οι SENTENCED, PARADISE LOST, AMORPHIS είναι μόλις μερικά παραδείγματα που τους βγήκε, ακόμα και αν δυσαρέστησε (αναπόφευκτο, καλώς ή κακώς) ορισμένους και ορκισμένους των πρώιμων ημερών. Από την άλλη, μπάντες όπως οι PYOGENESIS φερ’ ειπείν, πάτωσαν πανηγυρικά. Διότι το θέμα δεν είναι μόνο υφολογικό, είναι κυρίως συνθετικό.

Μια μπάντα που βρέθηκε προ υφολογικών/συνθετικών αλλαγών ήταν και οι δικοί μας CAELESTIA. Από τις στάχτες των βραχύβιων ME AND MYSELF που είχαν ένα πιο gothic ήχο, ως CAELESTIA προσθέσανε συμφωνικά στοιχεία, πιο συμφωνικά γυναικεία φωνητικά, προσθέσανε μια έντονη death metal επιρροή (μελωδική και μη), βγάζοντας δύο πολύ δυνατούς δίσκους, το “Beneath abyss” (2015) και το “Thanatopsis” (2017). Εν αντιθέσει με πολλές συμφωνικές μπάντες, το ακραίο στοιχείο ήταν απείρως πιο έντονο. Στα συναυλιακά, η μπάντα βρέθηκε να κυνηγάει θέσεις στον Ευρωπαϊκό στίβο δίπλα σε άλλες μπάντες της φουρνιάς της και του ύφους της. Τελευταία κυκλοφορία με αυτή τη σύνθεση το επτάϊντσο “Angel on fire”  (2019).

Και κάπου εκεί το 2019, σχεδόν όλη η μπάντα αποχωρεί, αφήνοντας τον βασικό συνθέτη και κιθαρίστα Βασίλη Θωμά, σε αναζήτηση μελών. Περνάει μια γερή 5ετία μέχρι να μας συστηθούν επισήμως εκ νέου. Τη σύνθεση απαρτίζουν πλέον ο Στέλιος Τράγος (μπάσο), ο Παντελής Δασκαλέλος (φωνητικά – πάλαι ποτέ NORDOR), με τα τύμπανα να αναλαμβάνει μια ισχυρότατη μεταγραφή. Ο κύριος Marc Reign, γνωστός από τη θητεία του στους DESTRUCTION, στους MORGOTH και άλλους πολλούς. Χάρηκα διαβάζοντας το όνομα του, γιατί θυμόμουν πόσο μου άρεσαν οι δίσκοι DESTRUCTION που έπαιζε. Το ύφος κατά πόσο άλλαξε;

Αμιγώς μελωδικό death metal πλέον, στις πιο ογκώδεις του στιγμές. Με εμένα να “πιάνω” στοιχεία από AMON AMARTH στα βαριά τους, SEPTICFLESH φωνητικά, συν μερικές “ελληνικές” μελωδίες κάτω από τα ρυθμικά. Αλλαγή που το “Infernalia” EP που βγήκε στα τέλη Μαΐου καλείται να αποτυπώσει και το πετυχαίνει. Από το περιπετειώδες “To the elder elemental eye” (τι όμορφο φινάλε) στα πιο σαρωτικά “Siren” και “No man’s land” και από εκεί, την επανηχογράφηση του “Martyrs” από το “Thanatopsis” ως “Chapter of protection/Martyrs MMXXII”, συνδέοντας παρελθόν με παρόν της μπάντας, η μεταστροφή της μπάντας ολοκληρώνεται. Ουσιαστικά απογυμνώθηκαν από τα ατμοσφαιρικά/συμφωνικά στοιχεία και τα γυναικεία φωνητικά και νιώθω πως αυτή η αλλαγή τους βγαίνει.

Και τους βγαίνει, διότι αποτελεί το ισχυρότερο στοιχείο της φύσης τους ως τώρα, οπότε νιώθω σαν να εστιάζουν περισσότερο στην ουσία και το απόσταγμα του ήχου τους. Όλα αυτά, ντυμένα οπτικά από άλλο ένα εξαίρετο εξώφυλλο του Γιάννη Νάκου, το πιο “χρωματιστό” της καριέρας τους. Εν αναμονή των επόμενων κινήσεων τους, το “Infernalia” EP των CAELESTIA αποτελεί μια πολύ δυνατή πρόταση για τους θιασώτες του ακραίου ήχου με μια ελαφρά εσάνς ατμόσφαιρας και μελωδίας. Σε όσους τους ξέρουν ήδη δε, πρόκειται για μια επιστροφή/επαναπροσδιορισμό με αξιώσεις. Καλοτάξιδο να ευχηθώ ενώ καλό είναι να έρθει στα κοντά το δεύτερο χτύπημα επιστροφής και να μη περιμένουμε άλλα 5 χρόνια. Μέχρι τότε, εύγε!

Γιάννης Σαββίδης

BLOODORN – “Let the fury rise” (Reaper Ent.)

By
Rock Hard
-
0
Bloodorn

Bloodorn

Προσπερνώ αμέσως το εξώφυλλο που εξαρχής μου φάνηκε  κάπως αναχρονιστικό (και υπέρcult) και πάμε απευθείας στη μουσική. Οι BLOODORN με το ντεμπούτο τους “Let the Fury Rise” μας παρουσιάζουν ένα power metal δίσκο που στηρίζεται στην παλιά καλή συνταγή του να έχεις τις ταχύτητες στο τέρμα και να παίζεις ωραίες μελωδίες στις κιθάρες, ένας συνδυασμός που ποτέ δεν έχασε. Ειδικά όταν τα κιθαριστικά μέρη τόσο από τεχνικής άποψης όσο και ως παραγωγή ακούγονται μοντέρνα και εμπνευσμένα δημιουργώντας μια πολύ θετική πρώτη εντύπωση.

Μέσα απο ωραίες και καλοπαιγμένες ιδέες και επιρροές κυρίως απο την ευρωπαϊκή σκηνή, η μπάντα ξεδιπλώνει τη δίκη της πρόταση για το πώς πρέπει να παίζεται το power metal εν ετει 2024 θυμίζοντας -κυρίως λόγω της ταχύτητας- τους DRAGONFORCE (ή τους λιγότερο γνωστούς στο ευρύ κοινό CELLADOR) ξεκινώντας ως βάση από τις νόρμες των HELLOWEEN και GAMMA RAY και ενσωματώνοντας έξυπνα στο υλικό τους στοιχεία μέχρι και απο BEAST IN BLACK ή SABATON ή ακόμη και απο τα πιο πρόσφατες κυκλοφορίες των IN FLAMES.

Αξίζει ιδιαίτερη μνεία στην φοβερή δουλειά που εχει γίνει στα φωνητικά από τον πολυπράγμονα Mike Livas ο οποίος προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη ποιότητα στο τελικό αποτέλεσμα, τραγουδώντας στο δίσκο με μεγάλη ποικιλία: άλλοτε θεατρικός και λυρικός, σε αλλά σημεία πιο αιχμηρός, σίγουρα ανεβάζει τις συνθέσεις και δίνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην ηχητική ταυτότητα της μπάντας. Το line up περιλαμβάνει επίσης τα μέλη των SIRENIA, Nils Coubaron και Michael Brush και τον μπασίστα των FREEDOM CALL Saverio Ferraro.

Να σημειώσουμε εδώ την ιδιαίτερη σύμπτωση ότι στον δίσκο υπάρχει διασκευή στους GHOST και το “Square Hammer” την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο που κυκλοφορεί και η συλλογή για τα 30 χρόνια των MOB RULES που επίσης εχει διασκευή στο ίδιο τραγούδι, δείχνοντας ίσως και την μεγάλη επιρροή των τεράστιων GHOSΤ στην power σκηνή. Κλείνοντας, το “Let the Fury Rise” αποτελεί μια απο τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς στο power metal ξεχειλίζοντας απο ιδέες, μελωδίες και μια ιδιαίτερη καταιγιστική ορμή, συνδυάζοντας επιτυχημένα τα καλύτερα στοιχεία του είδους και προσφέροντας μια σχετική ποικιλία για τα δεδομένα της σκηνής που είναι καλοδεχούμενη (ακούστε πχ. το “Six Wounded Wolves”)

8 / 10

Δημήτρης Μελίδης

ACCEPT: Θα γιορτάσουν τον μισό αιώνα πορείας τους με περιοδεία και άλμπουμ με επανηχογραφημένα κλασσικά κομμάτια

By
Rock Hard
-
0
Accept
Photo by Grzegorz Golebiowski
Accept
Photo by Grzegorz Golebiowski

Οι Γερμανοί θρύλοι ACCEPT θα γιορτάσουν την 50η τους επέτειο το 2025 – 2026. Για να τιμήσει αυτό το τεράστιο ορόσημο, η μπάντα θα ξεκινήσει μια πολύ ιδιαίτερη επετειακή περιοδεία στα τέλη του 2025. Η περιοδεία αυτή θα είναι παγκόσμια και θα αποτελέσει ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο για τους οπαδούς του συγκροτήματος, οι οποίοι μπορούν να περιμένουν ένα μοναδικό σόου με guest καλλιτέχνες-έκπληξη που θα συμμετέχουν, όλα τα κλασσικά κομμάτια τους, καθώς και άλλα που έχουν παιχτεί σπάνια.

Επιπλέον, την άνοιξη του 2026, οι ACCEPT θα κυκλοφορήσουν ένα ειδικό άλμπουμ που θα καλύπτει ολόκληρη τη μουσική ιστορία της μπάντας. Αυτό το επετειακό άλμπουμ θα περιλαμβάνει μια προσεκτικά επιλεγμένη συλλογή από τα καλύτερα τραγούδια τους από τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, επανηχογραφημένα — μερικώς, με γνωστούς μουσικούς προσκεκλημένους και συνεργάτες, καθώς και με μερικά σπάνια κομμάτια που δεν έχουν παιχτεί τόσο συχνά.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται σταθερά πίσω από το τιμόνι του συγκροτήματος όλες αυτές τις δεκαετίες, δεν είναι άλλος από τον κιθαρίστα Wolf Hoffman, ο οποίος αποτελεί ιδρυτικό και το μακροβιότερο μέλος τους, ενώ έχει την μεγαλύτερη συμβολή στον ήχο και την επιτυχία της μπάντας, έχοντας ταυτόχρονα και τεράστια ανάμιξη στην σύνθεση των τραγουδιών των ACCEPT. O Hoffman σχολίασε σχετικά:

«Είναι μια απίστευτη τιμή να μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω σε πέντε δεκαετίες μουσικής καριέρας και να μοιραστούμε τη μουσική μας με τόσο πολλούς ανθρώπους. Αλλά τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και ποιος ξέρει πόσο ακόμα θα περιοδεύουμε… Αυτή η περιοδεία θα είναι πολύ ξεχωριστή γιατί πιστεύουμε ότι τα 50 χρόνια των ACCEPT είναι ένας ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ λόγος να γιορτάσουμε με στυλ!»

METALLICA: Ο πρώην παραγωγός τους δηλώνει θυμωμένος για την έλλειψη μπάσου στην μίξη του “…And Justice For All”

By
Rock Hard
-
0
Flemming

Flemming

Σε συνέντευξή του στο «Chris Akin Presents», ο πρώην παραγωγός των METALLICA, Fleming Rasmussen, συζήτησε τον ήχο του άλμπουμ της μπάντας “…And Justice For All”.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ παρ’ ότι θεωρείται ένα από τα κλασικά των METALLICA, έχει επικριθεί σχεδόν από την ημέρα που κυκλοφόρησε, το 1988, για την έλλειψη μπάσου. Το παίξιμο του Jason Newsted είναι σχεδόν θαμμένο στην μίξη – και πολλοί οπαδοί πιστεύουν ότι ο ντράμερ Lars Ulrich, που είχε πολύ συγκεκριμένες ιδέες για το πώς ήθελε να ακούγονται τα τύμπανά του, είναι ο υπαίτιος.

Ο Rasmussen, που ήταν υπεύθυνος παραγωγής τόσο για το “…Justice”, όσο και τα “Ride The Lightning” (1984) και  “Master Of Puppets” (1986), ρωτήθηκε αν θύμωσε όταν άκουσε για πρώτη φορά τη μίξη του “…And Justice For All” και απάντησε πως όντως θύμωσε όταν ο Lars Ulrich πήγε και του έβαλε το δίσκο να παίξει. «Τον κοίταξα και του είπα: ‘Τι είναι αυτό;’ και μου απάντησε ‘Είναι το μιξάρισμα’. Του απάντησα πως αυτό δεν ισχύει, εκείνος επέμεινε και γω του είπα: ‘Τι; Δεν υπάρχει μπάσο.’ Μου είπε, ‘Ναι, υπάρχει. Μπορείς να το ακούσεις. Είναι στο κάτω μέρος των κιθαρών, αλλά εγώ επέμενα ότι δεν ακούγεται».

Ο Flemming συνέχισε λέγοντας πως: «Πρέπει να ρωτήσετε τον Lars και τον James [Hetfield, frontman των METALLICA] γιατί κατέβασαν το μπάσο, γιατί εγώ δεν το μίξαρα. Επειδή ήρθα τόσο αργά, είχαν ήδη προσλάβει τους Steve Thompson και Michael Barbiero για να κάνουν τη μίξη. Και εννοώ, ότι αν απλά ανατρέξετε στο διαδίκτυο, μπορείτε να βρείτε την ιστορία από τις πλέον αξιόπιστες πηγές για το τι συνέβη. Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνομαι. Ήταν ο Lars και ο James. Τώρα γιατί το έκαναν, δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρουν ούτε οι ίδιοι.»

Σε μια ξεχωριστή συνέντευξη με τον Daniel Sarkissian, ο Rasmussen διατύπωσε μια διαφορετική θεωρία για το τι συνέβη στο στούντιο, λέγοντας: «Νομίζω — αλλά αυτό είναι καθαρή εικασία — νομίζω ότι το έκαναν για να προκαλέσουν κάποια αντίδραση του Jason. Γιατί αυτό που μισούσαν περισσότερο στον Jason ήταν ότι ήταν οπαρός. Δεν διαφωνούσε ποτέ ή κάτι τέτοιο, δεν εξέφραζε τη δική του γνώμη. Εικάζω ότι περίμεναν από αυτόν να εκφράσει τη θέση του στη μπάντα… Νομίζω ότι πιθανώς το έκαναν για να προκαλέσουν μια αντίδραση, και όταν αυτή δεν ήρθε, αυτός ήταν ο τρόπος που τελικά βγήκε το άλμπουμ.»

Πέντε χρόνια πριν, ο Hetfield υπερασπίστηκε τον ήχο του “…And Justice For All”, λέγοντας ότι αυτός και τα μέλη της μπάντας του απλώς ήθελαν τον καλύτερο ήχο που μπορούσαν να πετύχουν και πως σίγουρα δεν ήθελαν να θάψουν τον ήχο του Jason Newsted.

«Ήμασταν καμένοι. Ήμασταν εντελώς εξαντλημένοι. Πηγαινοερχόμασταν [μεταξύ περιοδειών και μίξης του άλμπουμ]. Παίζαμε συναυλίες. Χωρίς ωτοασπίδες, τίποτα. Γυρνάς στο στούντιο, η ακοή σου είναι χαλασμένη. Αν τα αυτιά σου δεν μπορούν να ακούσουν καμία ψηλή συχνότητα πλέον, θα την ανεβάσεις. Έτσι ανεβάζαμε τις ψηλές συχνότητες όλο και περισσότερο και ξαφνικά, οι χαμηλές συχνότητες εξαφανίστηκαν. Ξέρω λοιπόν ότι αυτό έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από οποιοδήποτε μίσος ή αρνητικά συναισθήματα προς τον Jason, σίγουρα. Ήμασταν καμένοι. Ήμασταν εξαντλημένοι.”, ήταν τα λόγια του.

PETER COLLINS: Πέθανε ο παραγωγός του “Operation: Mindcrime” σε ηλικία 73 ετών

By
Rock Hard
-
0
Peter Collins

Peter Collins

Πέθανε ο Peter Collins, ένας από τους σπουδαιότερους παραγωγούς στη rock/metal μουσική και όχι μόνο, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 73 ετών από καρκίνο στο πάγκρεας…

Ο Collins, έχει αφήσει τη σφραγίδα του στη μουσική μας, έχοντας κάνει την παραγωγή σε τέσσερις δίσκους των RUSH (“Power windows”, “Counterparts”, “Hold your fire”, “Test for echo”), στους θρυλικούς δίσκους των QUEENSRYCHE (“Operation: Mindcrime”, “Empire”), τα “Run for cover” και “Wild frontier” του Gary Moore, το “Hey Stoopid” του Alice Cooper, το “These days” του BON JOVI, το “The art of rebellion” των SUICIDAL TENDENCIES και πολλούς άλλους…

Πραγματικά μεγάλη απώλεια για τη μουσική. R.I.P.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Rush (@rush)

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mike Portnoy (@mikeportnoy)

A day to remember… 2/7 [CIRITH UNGOL]

By
Rock Hard
-
0
Cirith Ungol

Cirith Ungol

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “King of the Dead” – CIRITH UNGOL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1984
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Enigma Records (Η.Π.Α), Roadrunner Records (Ευρώπη κλπ)
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: CIRITH UNGOL, Tim Nelson, Chris Bellman, Brian Slagel
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Tim Baker – Φωνητικά
Jerry Fogle – Κιθάρα
Michael “Flint” Vujea – Μπάσο
Robert Garven – Τύμπανα, πλήκτρα

Ας πιάσουμε το κουβάρι ξανά, από εκεί που το αφήσαμε την προηγούμενη φορά. Είχαμε μείνει στο “Frost and fire”, το ντεμπούτο των Θεών από τη Ventura της California. Αν θες να «φρεσκάρεις» τη μνήμη σου και να θυμηθείς «πράγματα και θαύματα» που συνέβησαν εκείνα τα χρόνια, ή να τα μάθεις εφόσον δεν τα ξέρεις, μπορείς να ανατρέξεις στους ιδίους τους CIRITH UNGOL που μου τα είχαν εξιστορήσει λεπτομερέστατα, σε παλαιότερη κουβέντα μας. Για μας τους υπολοίπους τώρα, έχει περάσει ήδη ένας χρόνος από την κυκλοφορία εκείνου του über cult μνημείου και το ημερολόγιο γράφει, αισίως, 1982. Μια χρονιά που φέρνει αλλαγές.

Ο Greg Lindstrom, όντας ήδη δέκα χρόνια στη μπάντα, ένιωθε πως είχε φτάσει σε κάποιου είδους «τέλμα», πως έπρεπε να αλλάξει κάποια πράγματα στη ζωή του. Έβλεπε πως η στιγμή που θα έφευγε από το αγαπημένο του συγκρότημα, δε θα αργούσε. Έχοντας ήδη αφήσει το μπάσο για τη δεύτερη κιθάρα και με τον Michael “Flint” Vujea για πάνω από έναν χρόνο μπασίστα του group, ήξερε πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να υπάρξει μια, στο μέτρο του δυνατού, λογική διάδοχη κατάσταση και η μπάντα να συνεχίσει χωρίς προβλήματα. Έτσι κι έγινε. Ο Greg αποχωρεί, αφοσιώνεται στις σπουδές και στο μελλοντικό του επάγγελμα (μηχανικός), οι CIRITH UNGOL γίνονται κουαρτέτο, αποφασίζουν να μην πάρουν πέμπτο μέλος και οι διεργασίες για τη δημιουργία του “King of the Dead” ξεκινούν.

Μαζί με την απόφαση να συνεχίσουν ως τετράδα, πάρθηκε και μια ακόμη, σημαντικότερη. Το “Frost and Fire” ήταν τελικά μη συμβατό, με την εποχή του. Πολλά ψυχεδελικά πλήκτρα, ιδιόμορφες, περίεργες συνθέσεις… Το ραδιόφωνο αδυνατούσε να το δεχτεί, ο κόσμος δυσκολευόταν να το ακολουθήσει, από την στιγμή που το heavy metal, κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80, ξέφευγε από τον προοδευτικό, λυρικό 70s χαρακτήρα του. Άλλαζε, μετουσιωνόταν σε κάτι πιο απλό, άμεσο, ικανό να πιάσει από τον γιακά τον νεαρό που «έβραζε το αίμα του» και να τον κάνει να ταυτιστεί μαζί του. Και οι αθεόφοβοι CIRITH UNGOL, αντί να αλλάξουν ύφος και να πάνε με το «ρεύμα» της εποχής, πείσμωσαν ακόμη περισσότερο! Αποφάσισαν να κλείσουν τα αυτιά τους στις «Σειρήνες» της εμπορικής απήχησης, να αφήσουν τα πάντα ελεύθερα, να μην έχουν ηχητικούς «φραγμούς» και… όπου τους βγάλει η έμπνευση.

Αυτή κατ’ εμέ είναι η κύρια αιτία που ποτέ δεν έκαναν το όνομα που οι ίδιοι ήθελαν. Όταν είχαν έρθει στη χώρα μας για πρώτη φορά, καθώς κουβεντιάζαμε, μου εκμυστηρεύτηκαν πως αν ζούσαν μόνιμα στο LA και έδιναν αρκετά live στα clubs του, περισσότερα από όσα έδωσαν δηλαδή, τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί καλύτερα. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω… Βάλε με το νου σου τι ακουγόταν στο LA στα early – mid 80s και σύγκρινέ το με τη μουσική των CIRITH UNGOL. Ούτε κατά διάνοια δεν τέμνονταν κάπου όλα αυτά. Το κλασσικό heavy metal τύπου JUDAS PRIEST ήταν αυτό που κυριαρχούσε, με το arena hard ‘n’ heavy, το thrash, το power metal και το death να αναδύονται με γοργούς ρυθμούς… Πάντως, το group δεν τα πήγε κι άσχημα, τηρουμένων των αναλογιών… Για το στυλ και το ύφος του, είχε καταφέρει να συγκροτήσει έναν σεβαστό πυρήνα οπαδών.

Επιστροφή στον δίσκο, τον πρώτο και τελευταίο όπου το συγκρότημα είχε τον έλεγχο σε απόλυτο βαθμό, στα Goldmine Studios της Ventura. Λοιπόν, χωρίς την παραμικρή διάθεση υπερβολής, το “King of the Dead” είναι από τους σπουδαιότερους metal δίσκους της «άλλης πλευράς του Ατλαντικού». Σπουδαίος και ξεχωριστός! Αν οι CIRITH UNGOL πρέπει να υπερηφανεύονται για ένα μόνο πράγμα, είναι σίγουρα η απίστευτη μοναδικότητά τους. Μοιάζουν με ένα νόμισμα το οποίο, αν το παίξεις «κορώνα – γράμματα», όταν πέσει στο έδαφος, θα στέκεται ΠΑΝΤΑ όρθιο, μη δείχνοντας ποτέ μήτε κορώνα, μήτε γράμματα! Όπου «κορώνα» βάλε το 70s progressive/heavy rock, όπου «γράμματα» το doom (proto) metal. Άσε που από επιρροές και ακούσματα, ήταν… αφρός! Ξεκινούσαν από τους RUSH, BLACK SABBATH και URIAH HEEP και έφταναν στους CREAM, MOUNTAIN και LUCIFER’S FRIEND. Σαν έναν σεφ, ο οποίος έχει στα χέρια του τα καλύτερα υλικά. Τί μένει για να φτιάξει μια εξαίσια συνταγή; Η δική του ικανότητα και τέχνη. Ε, οι CIRITH UNGOL τα είχαν αυτά σε περίσσευμα, συνεπώς, λογική κατάληξη το αριστουργηματικό δεύτερο album τους!

“Thunder howls, The King will rise again
The time has come to pay for all your sins
Silence shattered by his gasping cries
His savage touch will end your world of lies…”

Το θεϊκό εξώφυλλο του Michael Whelan από το “The Bane of the Black Sword” του Michael Moorcock, έγινε ευθύς αναπόσπαστο μέρος του. Αν κάποτε τα εξώφυλλα μας «γαργαλούσαν» ώστε να αγοράσουμε έναν δίσκο, αυτό εδώ έλκει το χέρι σαν μαγνήτης. Στο εσωτερικό, στις 33 στροφές, οι ακόμη πιο «σκοτεινοί», ακόμη πιο προοδευτικοί, το ίδιο «δύστροποι» και απίστευτα επικοί χωρίς καν να λογίζονται ως ένα epic metal σχήμα, CIRITH UNGOL, έβαζαν με το “King of the Dead” την τελική σφραγίδα σε ένα μουσικό στυλ το οποίο με την πάροδο των ετών, έμελλε να γίνει δικό τους. Κατά δικό τους. Κανείς δε μπόρεσε ποτέ να παίξει έτσι, κανείς δε θα τα καταφέρει στο μέλλον, να είσαι σίγουρος για αυτό. Ούτε καν το διαβόητο Α.Ι. κι ας πιάσει, στο μεταξύ, επίπεδα τρομακτικά!

Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να υστερεί. Τα “Atom smasher” και “Death of the sun” είναι τα μοναδικά κομμάτια που έχουν πιο αυξημένο tempo ενώ στον αντίποδα έχουμε τα “Black machine”, “Master of the pit”, “Cirith Ungol” να στέκουν επιβλητικά, σε πιο αργούς, doomy ρυθμούς. Τοποθετώ επίτηδες σε ξεχωριστή, δική τους κατηγορία, τα ασύλληπτα “Finger of scorn” και “King of the Dead”. Δε γράφονται εύκολα τέτοια έπη… Στο δεύτερο, η μπάντα αποτίει επίσης τον προσωπικό της φόρο τιμής στο «φρέσκο» ακόμη (κυκλοφόρησε το 1982) soundtrack του “Conan the Barbarian”, του Βασίλη Πολυδούρη. Το απόλυτο μαύρο, μυστηριακό συναίσθημα, μοιράζει ανατριχίλες ακόμη και μετά από σαράντα χρόνια! Όσο για το “Toccata in Dm”, δεν είναι παρά μια διασκευή επάνω στο ομώνυμο έργο του Johann Sebastian Bach. Αρχικά ήταν προορισμένο ως κομμάτι μόνο για εκκλησιαστικό όργανο, αλλά όταν έχεις Jerry Fogle και Michael “Flint” Vujea στην ομάδα, πώς να τους αφήσεις εκτός;

Ο αδικοχαμένος Fogle (πέθανε από κύρωση του ύπατος μόλις στα 42 του) από κοινού με τον Flint, είναι αυτοί που για μένα «κλέβουν την παράσταση». Τον πρώτο τον είχα πάντα στους αφανείς ήρωες, στους υποτιμημένους παίκτες. Δεκάρα τσακιστή δε δίνω αν, όταν σολάρει, δεν πιάνει χίλιες νότες το λεπτό ή αν δεν δένει τις χορδές κόμπο, με την εξωπραγματική τεχνική του. Ο Jerry στην κιθάρα του έχει τόσο συναίσθημα, τέτοιο «άγγιγμα», τέτοιον αφηγηματικό τρόπο παιξίματος, που σε τόσο πρωτόγνωρο ηχοτοπίο, πολύ δύσκολα θα περίμενε κανείς να ακούσει. Το δε μπάσο του Flint είναι σαν από άλλη διάσταση και θα το πω ανοικτά, μου λείπει πολύ από τους σύγχρονους CIRITH UNGOL… Ο τρόπος με τον οποίο «σκάβει» στις χαμηλές συχνότητες και ενώνεται με τον μονολιθικό Garven, είναι απαράμιλλος. Από ποια σπηλιά βγήκε, αδυνατώ να φανταστώ. Πιθανόν, από τα ίδια σπήλαια από τα οποία βγήκε ο Tim Baker, με τη δαιμονική, σαρκαστική και απίστευτα εκφραστική φωνή του.

Επίλογος…

Αναμφίβολα, οι CIRITH UNGOL είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που αρκετές φορές έχουμε ονομάσει “love or hate”. Πολλοί το τόλμησαν, λίγοι το κατάφεραν. Υπάρχει όμως στο κεφάλι μου ένα μεγάλο “what if”… Πόσο διαφορετικά θα είχε υποδεχτεί ο κόσμος τούτο το album και πόσο διαφορετικό status θα είχε η μπάντα, αν αντί για 1984, είχαμε 1974; Το έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό; Ναι, ξέρω… Και πάλι, δε θα γέμιζαν αρένες, γιατί το metal τους ήταν αποτρεπτικό για τους «περαστικούς» και «εύκολους» ακροατές και ποτέ δε θα μπορούσε να γίνει «εύπεπτο», στα αυτιά των «πολλών». Αν όμως δεν είχε χαθεί αυτή η πολύτιμη δεκαετία, σήμερα θα μιλούσαμε για τους Καλιφορνέζους πρωτεργάτες του «σκληρού ήχου», που με το proto metal τους ήταν «μπροστά από την εποχή τους».

Όποιος δεχτεί, «αφομοιώσει» και «νιώσει» τον μοναδικό ήχο των CIRITH UNGOL, αυτομάτως θα έχει την ευκαιρία ενός μαγικού, αέναου ταξιδιού. Ακόμη και μέσα από τύμβους και μπουντρούμια, το ταξίδι αυτό προσφέρει άπειρες συγκινήσεις και το “King of the Dead” είναι, για πολλούς, η ωραιότερη και πλέον μαγευτική του στάση. Πολύ σπάνια ανήλιαγα, αφιλόξενα και μακάβρια μέρη σαν αυτά από τα οποία θα περάσει, φαίνονται τόσο ελκυστικά. Ελιτίστικη προσέγγιση και άποψη; Όχι. Απλά και όμορφα, μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

“Crown upon his head, King of all the Dead!”

Δημήτρης Τσέλλος

SHELTER ME: The Hard Rock Avenue! (Ιούνιος 2024: Lypswitch – The End Machine – The neptune Power Federation)

By
Rock Hard
-
0
shelter me

shelter me

Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με το Shelter Me, ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ…let’s get rocked!

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The quantum phase” – THE END MACHINE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jeff Pilson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά: Girish Pradham
Κιθάρα: George Lynch
Μπάσο: Jeff Pilson
Drums: Steve Brown

Οι THE END MACHINE δεν είναι ένα ακόμη project της Frontiers…τουλάχιστον όχι με την απόλυτη έννοια του όρου. Μπορεί να ξεκίνησε σαν μία ιδέα του Serafino Perugino και να τελούσαν μέχρι πρότινος υπό μία άτυπη καλλιτεχνική επιμέλεια του (πρώην, πλέον, υπαλλήλου της Frontiers) Alessandro Del Vecchio αλλά η αλήθεια είναι ότι η μπάντα των Lynch & Pilson έχουν αφήσει ευδιάκριτα τα δικά τους ηχητικά ίχνη. Τολμώ, μάλιστα, να πω ότι έχουν και έναν δικό τους ήχο καθώς στα τρία άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα έχουν καταφέρει να παντρέψουν ιδανικά το παρελθόν με το παρόν με γνώμονα πάντα τα εμπνευσμένα hard rock κομμάτια. Βέβαια, όταν τα τραγούδια γράφονται από δύο πρώην μέλη των DOKKEN οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Το μεγάλο στοίχημα αυτή τη φορά των THE END MACHINE ήταν η αλλαγή τραγουδιστή καθώς ο Robert Mason που αποχώρησε είναι ένας πολύ καλός frontman που είχε «δέσει» με τη μπάντα. Ο αντικαταστάτης του Girish Pridham έχει μία πιο metal χροιά και μάλλον είναι λιγότερο συμβατός με την όλη αισθητική των THE END MACHINE χωρίς όμως να αλλοιώνει το τελικό αποτέλεσμα που για μία ακόμη φορά είναι κάτι παραπάνω από θετικό. Θεωρώ, μάλιστα, το “The quantum phase” σαν την καλύτερη (συνθετικά) δουλειά των Αμερικανών η οποία θα ανέβαινε ακόμη περισσότερο αν υπήρχε ένας αμιγώς hard rockin’ τραγουδιστής. Όπως και να έχει το προτείνουμε ανεπιφύλακτα για αγορά…

7,5 / 10

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Good night my children” – THE NEPTUNE POWER FEDERATION
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Cruz Del Sur
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: The Neptune Power Federation
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά: Screaming Lord Sutch
Κιθάρα: Search and Destroy
Κιθάρα: Inverted Crucifox
Μπάσο: Jaytanic Ritual
Drums: River Sticks

“Άκουσε το αυτό…είναι για τη στήλη σου», είναι το μήνυμα του Τσέλλου. Οπότε, δεν είχα και τίποτα να χάσω…και δεν έχασα! Ρίξτε μία ματιά στα ονόματα των μελών…μην ανησυχείτε, σας περιμένω. Ωραία. Με τέτοια ονόματα και με ένα τόσο ιδιαίτερο όνομα μπάντας μάλλον θα σκεφτείτε ότι αυτοί οι τύποι μόνο στα σοβαρά δεν παίρνουν τους εαυτούς τους. Μπορεί και να ισχύει…δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η μουσική και τα κομμάτια που απαρτίζουν το “Good night my children” είναι και πολύ καλή και θα έλεγα ξεχωριστή για το hard rock έτσι όπως αυτό μας παρουσιάζεται το 2024. Και αν τα παραπάνω δεν σας κίνησαν την περιέργεια, σας προτείνω να γκουγκλάρετε τους THE NEPTUNE POWER FEDERATION και να δείτε έστω μία φωτογραφία της τραγουδίστριας Screaming Lord Sutch (φαντάζομαι, όλοι έχουμε κατανοήσει που παραπέμπει το όνομα, έτσι;).

Για να μην μακρηγορούμε, όμως, θα περιέγραφα το στυλ των Αυστραλών σαν μία μίξη από Sunset Strip των ένδοξων 80s με μία γερή δόση από CHEAP TRICK και power pop της δεκαετίας του ‘70. Δηλαδή φανταστείτε το μπάσταρδο παιδί του “Theatre of pain” των CRUE με την ενέργεια του “At Budokan” των CHEAP TRICK. Και μπορεί η πρωτοτυπία να μην χαρακτηρίζει το “Good night my children” (και τι έγινε;) αλλά τα κομμάτια είναι αξιοσημείωτα και ευκολομνημόνευτα. Οπότε από μένα το άλμπουμ παίρνει θετικό πρόσημο. Αν μάλιστα είχε και καλύτερη παραγωγή (το μεγάλο μείον του δίσκου) τότε θα ανέβαινε και άλλο ένα σκαλοπάτι ποιοτικά. Να προσθέσω, τέλος, ότι αυτό είναι το έκτο studio άλμπουμ των THE NEPTUNE POWER FEDERATION…

7 / 10

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “World of sin” – LYPSWITCH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Eonian Records
REMASTERING: Anthony Focx
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά: Danny Whaley
Κιθάρα: Mick O’ Brien
Μπάσο: David Love
Drums: Kevin Agosta

Δεν υπάρχει καμία κυκλοφορία της Eonian Records που να με έχει απογοητεύσει. Ναι, σίγουρα, δεν είναι όλα τα άλμπουμ της εταιρείας κάτι παραπάνω από συμπαθητικά αλλά ποτέ δεν έχουν βγάλει στην αγορά κάτι που να είναι κακό ή έστω κατώτερο των προσδοκιών μας. Τώρα θα μου πείτε, λογικό είναι αυτό από τη στιγμή που η συντριπτική πλειονότητα των κυκλοφοριών αφορούν σε άσημα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80 που έδρασαν –ως επί το πλείστον- στο Sunset Strip και για κάποιο λόγο είτε πέρασαν απαρατήρητα είτε δεν κατάφεραν ποτέ να κυκλοφορήσουν κανονικά τα τραγούδια τους. Οι LYPSWITCH δεν αποτελούν εξαίρεση. Μπορεί να ξεκίνησαν στο Orlando αλλά μετακόμισαν το 1988 στο Sunset Strip για να κυνηγήσουν και αυτοί το όνειρό τους. Μην ξεχνάμε ότι την προηγούμενη χρονιά οι GUNS N’ ROSES είχαν ισοπεδώσει τα πάντα με το εμβληματικό “Appetite for destruction” και έτσι η σκηνή του Los Angeles παρουσίαζε μια μετάλλαξη από τον glam ήχο σε έναν πιο sleaze/hair προσανατολισμό.

17 τραγούδια (εκ των οποίων τα τρία είναι εντελώς καινούργια) συνθέτουν το tracklist του “World of sin” και οφείλω να υπογραμμίσω και να τονίσω με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι όλοι οι fans των LOVE/HATE, BANG TANGO και DANGEROUS TOYS θα χαρούν ιδιαιτέρως με αυτό που θα ακούσουν από τους LYPSWITCH καθώς θα τους θυμίσει άλλες εποχές όταν το hard rock μεσουρανούσε. Δεν χρειάζεται να τονίσω ότι η απόδοση του συγκροτήματος είναι αψεγάδιαστη και το όλο attitude είναι ιδανικό ενώ φυσικά και οι συνθέσεις ξεχωρίζουν λόγω μία street αισθητικής αλλά και μιας take no prisoners προσέγγισης που τόσο λείπει από τα σύγχρονα hard rock σχήματα. Άλλες εποχές, άλλες επιρροές θα πει κάποιος…

Όχι μόνο προτείνω ανεπιφύλακτα το “World of sin” αλλά ειλικρινά θα πρότεινα στους LYPSWITCH να σκεφτούν να δώσουν ξανά ορισμένα shows έστω και για νοσταλγικούς λόγους. Άλλωστε οι…κολώνες του Sunset Strip είναι ακόμη στη θέση τους για το παραδοσιακό κόλλημα flyers! Τι λέτε;

8 / 10

Σάκης Νίκας

 

REVERSED CHAKRA: Νέο single, με τίτλο “Game Of Chess”

By
Rock Hard
-
0
Reversed Chakra

Reversed Chakra

“Game Of Chess”

(Δείτε το Official Video εδώ)

Το Indie Rock Sensation σχήμα Reversed Chakra αποκαλύπτει το ντεμπούτο single και το βίντεο “Game of Chess”

«Η δύναμη των Indie Rock Reversed Chakra εκρήγνυται στη σκηνή με το ντεμπούτο τους single, «Game of Chess». Αυτή η πρώτη γεύση του ήχου τους θέτει τις βάσεις για το πολυαναμενόμενο full-lenght τους, «Healing Heart Rehab».

Οι Reversed Chakra υφαίνουν  μια ταπετσαρία ήχων, συνδυάζοντας το indie rock με τη σκοτεινή γοητεία του Wave και την ατμοσφαιρική δύναμη του Post Rock. Η μουσική τους εμβαθύνει σε βαθιά συναισθήματα, δημιουργώντας αφηγήσεις που ξεπερνούν τα εγκόσμια. Σκεφτείτε ότι οι Interpol συναντούν τους Editors, με μια ιδέα από Kings of Leon και The Killers, όλα πασπαλισμένα με την αιθέρια ομορφιά των The Cure και Sigur Ros. Είναι μια ηχητική οδύσσεια που αψηφά την κατηγοριοποίηση, ένα ταξίδι που θα σε αφήσει με κομμένη την ανάσα.

Γνωρίστε τους αρχιτέκτονες αυτής της ηχητικής επανάστασης

Alice Bianconcini: Κιθάρα

Leo Martera: Τύμπανα

Τζάστιν Μπρετ: Φωνητικά

Carlo Bellotti: Μπάσο

Το “Game of Chess” είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες μέσω του The Orchard.

Website: https://www.reversedchakra.com

Instagram: https://www.instagram.com/reversedchakra

Facebook: https://www.facebook.com/reversedchakra/

 

1...165166167...2,780Page 166 of 2,780
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece