"/>
Το θεϊκό εξώφυλλο του Michael Whelan από το “The Bane of the Black Sword” του Michael Moorcock, έγινε ευθύς αναπόσπαστο μέρος του. Αν κάποτε τα εξώφυλλα μας «γαργαλούσαν» ώστε να αγοράσουμε έναν δίσκο, αυτό εδώ έλκει το χέρι σαν μαγνήτης. Στο εσωτερικό, στις 33 στροφές, οι ακόμη πιο «σκοτεινοί», ακόμη πιο προοδευτικοί, το ίδιο «δύστροποι» και απίστευτα επικοί χωρίς καν να λογίζονται ως ένα epic metal σχήμα, CIRITH UNGOL, έβαζαν με το “King of the Dead” την τελική σφραγίδα σε ένα μουσικό στυλ το οποίο με την πάροδο των ετών, έμελλε να γίνει δικό τους. Κατά δικό τους. Κανείς δε μπόρεσε ποτέ να παίξει έτσι, κανείς δε θα τα καταφέρει στο μέλλον, να είσαι σίγουρος για αυτό. Ούτε καν το διαβόητο Α.Ι. κι ας πιάσει, στο μεταξύ, επίπεδα τρομακτικά!
Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να υστερεί. Τα “Atom smasher” και “Death of the sun” είναι τα μοναδικά κομμάτια που έχουν πιο αυξημένο tempo ενώ στον αντίποδα έχουμε τα “Black machine”, “Master of the pit”, “Cirith Ungol” να στέκουν επιβλητικά, σε πιο αργούς, doomy ρυθμούς. Τοποθετώ επίτηδες σε ξεχωριστή, δική τους κατηγορία, τα ασύλληπτα “Finger of scorn” και “King of the Dead”. Δε γράφονται εύκολα τέτοια έπη… Στο δεύτερο, η μπάντα αποτίει επίσης τον προσωπικό της φόρο τιμής στο «φρέσκο» ακόμη (κυκλοφόρησε το 1982) soundtrack του “Conan the Barbarian”, του Βασίλη Πολυδούρη. Το απόλυτο μαύρο, μυστηριακό συναίσθημα, μοιράζει ανατριχίλες ακόμη και μετά από σαράντα χρόνια! Όσο για το “Toccata in Dm”, δεν είναι παρά μια διασκευή επάνω στο ομώνυμο έργο του Johann Sebastian Bach. Αρχικά ήταν προορισμένο ως κομμάτι μόνο για εκκλησιαστικό όργανο, αλλά όταν έχεις Jerry Fogle και Michael “Flint” Vujea στην ομάδα, πώς να τους αφήσεις εκτός;
Ο αδικοχαμένος Fogle (πέθανε από κύρωση του ύπατος μόλις στα 42 του) από κοινού με τον Flint, είναι αυτοί που για μένα «κλέβουν την παράσταση». Τον πρώτο τον είχα πάντα στους αφανείς ήρωες, στους υποτιμημένους παίκτες. Δεκάρα τσακιστή δε δίνω αν, όταν σολάρει, δεν πιάνει χίλιες νότες το λεπτό ή αν δεν δένει τις χορδές κόμπο, με την εξωπραγματική τεχνική του. Ο Jerry στην κιθάρα του έχει τόσο συναίσθημα, τέτοιο «άγγιγμα», τέτοιον αφηγηματικό τρόπο παιξίματος, που σε τόσο πρωτόγνωρο ηχοτοπίο, πολύ δύσκολα θα περίμενε κανείς να ακούσει. Το δε μπάσο του Flint είναι σαν από άλλη διάσταση και θα το πω ανοικτά, μου λείπει πολύ από τους σύγχρονους CIRITH UNGOL… Ο τρόπος με τον οποίο «σκάβει» στις χαμηλές συχνότητες και ενώνεται με τον μονολιθικό Garven, είναι απαράμιλλος. Από ποια σπηλιά βγήκε, αδυνατώ να φανταστώ. Πιθανόν, από τα ίδια σπήλαια από τα οποία βγήκε ο Tim Baker, με τη δαιμονική, σαρκαστική και απίστευτα εκφραστική φωνή του.
Επίλογος…
Αναμφίβολα, οι CIRITH UNGOL είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που αρκετές φορές έχουμε ονομάσει “love or hate”. Πολλοί το τόλμησαν, λίγοι το κατάφεραν. Υπάρχει όμως στο κεφάλι μου ένα μεγάλο “what if”… Πόσο διαφορετικά θα είχε υποδεχτεί ο κόσμος τούτο το album και πόσο διαφορετικό status θα είχε η μπάντα, αν αντί για 1984, είχαμε 1974; Το έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό; Ναι, ξέρω… Και πάλι, δε θα γέμιζαν αρένες, γιατί το metal τους ήταν αποτρεπτικό για τους «περαστικούς» και «εύκολους» ακροατές και ποτέ δε θα μπορούσε να γίνει «εύπεπτο», στα αυτιά των «πολλών». Αν όμως δεν είχε χαθεί αυτή η πολύτιμη δεκαετία, σήμερα θα μιλούσαμε για τους Καλιφορνέζους πρωτεργάτες του «σκληρού ήχου», που με το proto metal τους ήταν «μπροστά από την εποχή τους».
Όποιος δεχτεί, «αφομοιώσει» και «νιώσει» τον μοναδικό ήχο των CIRITH UNGOL, αυτομάτως θα έχει την ευκαιρία ενός μαγικού, αέναου ταξιδιού. Ακόμη και μέσα από τύμβους και μπουντρούμια, το ταξίδι αυτό προσφέρει άπειρες συγκινήσεις και το “King of the Dead” είναι, για πολλούς, η ωραιότερη και πλέον μαγευτική του στάση. Πολύ σπάνια ανήλιαγα, αφιλόξενα και μακάβρια μέρη σαν αυτά από τα οποία θα περάσει, φαίνονται τόσο ελκυστικά. Ελιτίστικη προσέγγιση και άποψη; Όχι. Απλά και όμορφα, μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.
“Crown upon his head, King of all the Dead!”
Δημήτρης Τσέλλος
