2,5 δεκαετίες NIGHTRAGE. 2,5 δεκαετίες από έναν εκ των σπουδαιότερων εκπροσώπων του μελωδικού death metal από το 2000 και έπειτα, δίπλα σε INSOMNIUM, WOLFHEART, IN MOURNING και μερικούς ακόμα. Παρά τις αλλαγές στη σύνθεση, παρά τα πήγαινε – έλα από Ελλάδα – Σουηδία και πίσω, ούτε συνθετικά, ούτε συναυλιακά υπήρξε ποτέ κάμψη. Πάντα πιστοί στο όραμα ενός ανθρώπου (Μάριος Ηλιόπουλος) που δούλεψε σκληρά για να τα καταφέρει. Είτε με τους EXHUMATION εντός συνόρων είτε με τους NIGHTRAGE εκτός αυτών. Πλέον, έχει υπάρξει μια σταθερότητα, μια και εδώ και μια δεκαετία, αποτελούν σταθερό κομμάτι του δυναμικού της Despotz (από το “The puritan” δηλαδή). Και κάπως έτσι, πορεύτηκαν ως και το προ διετίας πολύ ωραίο “Abyss rising”.
Πόνημα υπ’ αριθμόν 10 για τους NIGHTRAGE το “Remains of a dead world”, σε εξώφυλλο του Γιάννη Τούσσα (Graphic No Jutsu) για δεύτερη συναπτή φορά, τους βρίσκει ενώπιον μικρών αλλαγών. Πρώτα από όλα, ηχογραφήθηκε στη χώρα μας, στα Devasoundz του Φώτη Benardo. Ο Φώτης, για όσους δεν θυμούνται ή δεν γνωρίζουν ήταν ο πρώτος drummer των NIGHTRAGE (τω καιρώ εκείνω που ήταν ένα supergroup, περιέχοντας μέχρι και τον πατέρα του ιδιώματος Tomas Lindberg των AT THE GATES). Έπειτα, o Ronnie Nyman, μετά από μια δεκαετία πίσω από το μικρόφωνο της μπάντας, αντικαταστάθηκε από ένα δικό μας παιδί πάλι, τον Κωνσταντίνο Τόγκα. Κατά τα 3/5 ελληνική εκ νέου η μπάντα, έστω και αναπάντεχα. Δεν είχα ούτε καν ακουστά το όνομα του πριν από αυτό, μου φάνηκε σαν λύση ανάγκης φαινομενικά.
Ο Κωνσταντίνος δοκιμάστηκε τόσο εκτός (κάποια πρώτα live στη Γερμανία συγκεκριμένα), όσο και εντός συνόρων επί σκηνής (εντός, στη μεγάλη συναυλία με ELYSION και BEYOND PERCEPTION) με μεγάλη επιτυχία. Εκεί ο Ηλιόπουλος δικαιώθηκε για την επιλογή του. Τρομερά κινητικός frontman, με δυνατές εναλλαγές καθαρών/σκισμένων φωνητικών. Έμενε μόνο να φανεί αν και στο στούντιο θα είχε το ανάλογο υλικό να αναδείξει και να αναδειχθεί. Αν και, να σας πω την αλήθεια, frontman που αποδίδει στο σανίδι, δεν τον φοβάμαι στο στούντιο, όταν είναι και πιο “ελεγχόμενες” οι συνθήκες. Συνήθως, στο αντίστροφο σενάριο είναι που είμαι πιο πολύ σε φάση “κάτσε να δούμε, θα τα βγάλει ζωντανά;”.
Και με τη δυάδα των singles “Euphoria through chaos”, “Perseverance through adversity” που ρίχνει τις ανάποδες με το καλημέρα σας, δικαιώνει αυτή μου την αισιοδοξία, κάνοντας τη βεβαιότητα με τη βούλα. Σοβαρή επίδειξη δύναμης από το παλικάρι, άξιος με τα όλα του! Όμορφη πινελιά, που κάνει λίγο παραπάνω μπαμ στο πιο mid-tempo “Nocturnal thorns” και στο ένα από τα τρία singles “Α throne of melancholy” τα διπλά (!) καθαρά των Benardo/Ηλιόπουλου καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Μια και θίξαμε τη διάρκεια, σταθερά 40λεπτο εδώ και πόσες δουλειές των NIGHTRAGE, πράγμα που διευκολύνει ακροάσεις ξανά και ξανά και ξανά. Έχουμε μια πιο μαύρη/γκρουβάτη πλευρά της μπάντας στο “Dark light”, με αυτό το πολύ ιδιαίτερο μα πωρωτικότατο εισαγωγικό riff.
Από την άλλη, το “Echoes of broken words”, έχοντας κι αυτό μια ωραία γκρούβα σε σημεία, είναι κομμάτι – οδοστρωτήρας με υπογραφή NIGHTRAGE. Με τις χαρακτηριστικές μελωδίες δεξιά – αριστερά που σφηνώνονται στον εγκέφαλο και δεν φεύγουν ποτέ, δείγματα μεγάλης συνθετικής κλάσης. Το “Deadliest sin” έχει σαφώς πιο έντονο το μπάσο (ειδικά στα κουπλέ, όπου παίζουν μπάλα μαζί με τα τύμπανα μόνα τους), μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά έναν αέρα single (άμα αυτό ήταν ένα πιθανό τέταρτο single, δεν θα μου έκανε καμία απολύτως εντύπωση!), κομμένο και ραμμένο για να αγαπηθεί στο σανίδι. Στο ίδιο πνεύμα το “Pierce the soul”, στο λίγο πιο τεχνικό κιόλας, προτού έρθει το “Obey the hand” να πάρει κεφάλια με την ισορροπία γκαζιών και στακάτης γκρούβας (κοπάνημα λέγεται και είναι απλό!). Τίτλοι τέλους από το σχεδόν 5λεπτο ομώνυμο, που συνοψίζει όλα όσα ακούσαμε (μέχρι και blastbeat ακούμε από τον θηριώδη drummer Γιώργο Σταμόγλου που βασανίζει ανηλεώς το kit του σε όλο το δίσκο!) και εμφατικά κλείνει άλλον έναν πολύ καλό δίσκο για τους συμπατριώτες μας.
Εν κατακλείδι, παλιά μου τέχνη κόσκινο για τους NIGHTRAGE, οι οποίοι δείχνουν πραγματικά παραδειγματική συνέπεια στο μελωδικό death metal όπως θα έπρεπε να παίζεται, ενώ η έμπνευση δείχνει να μην τους εγκαταλείπει στιγμή. Στα ίδια σοβαρά επίπεδα με το “Abyss rising”, ξεπερνάνε το σκόπελο αλλαγής τραγουδιστή σαν να μην ήταν τίποτα, δίνοντας πόνο και έναν ακόμα λόγο στους ορκισμένους οπαδούς για να τους αγαπάνε! Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιον λόγο οι ορθόδοξοι οπαδοί του ιδιώματος, να μην το τιμήσουν πάραυτα!
Η ιστορία αυτού του συγκροτήματος είναι από τις πιο χαρακτηριστικές του είδους “μουσική εξέλιξη μέσα από το πέρασμα του χρόνου”, για να το θέσω έτσι πιο ποιητικά: στον πρώτο τους δίσκο, “Travelling in Ancient Times” (1996), έπαιζαν μελωδικό black metal α λα DIMMU BORGIR, αλλά σταδιακά διάλεξαν να ακολουθήσουν το μονοπάτι του goth n’ roll, έτσι όπως φάνηκε στα δύο επόμενα άλμπουμ τους, “Berzerk 2000” (1998) και “Nemesis” (2000).
Ήταν σαν να είχαν ανακαλύψει ξαφνικά τόσο τις στάνταρ gothic μπάντες όπως οι SISTERS OF MERCY ή FIELDS OF THE NEPHILIM αλλά και να επηρεάστηκαν από την τότε αλλαγή στυλ των ROTTING CHRIST αλλά και από την εμφάνιση συγκροτημάτων όπως οι CHILDREN OF BODOM. 24 χρόνια αργότερα, επανεμφανίζονται με έναν καινούργιο δίσκο, αν και στην πραγματικότητα είναι πια το solo project του Pierre Törnkvist, όπου για άλλη μια φορά ο ήχος κάνει άλλη μια στροφή, αυτή τη φορά καθαρά προς τον gothic ήχο. Ο τίτλος του δίσκου δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ως προς το target group που απευθύνεται και ο Pierre κάνει ότι μπορεί για να προσελκύσει όσο το δυνατό πιο μεγαλύτερο μέρος αυτού του γκρουπ.
Ναι, είναι ένας δίσκος 100% εμπορικός, προσιτός, που προσφέρει αβέρτα hooks, riffs και μελωδίες που θυμίζουν όλες τις μεγάλες στιγμές, αλλά και όλα τα κλισέ της mainstream goth σκηνής. Δεν θα βρείτε εδώ τον τραχύ post-punk ήχο των 80s αλλά τον “γλυκό” ήχο που έβγαζαν μπάντες όπως HIM, THE CULT ή THE MISSION, περασμένο από ένα έξτρα pop φίλτρο α λα THE RASMUS ή Billy Idol, με τις κατάλληλες δόσεις στοιχείων dark α λα THE 69 EYES ή TIAMAT και ηλεκτρονικών επιρροών από την Γερμανική σκηνή (BLUTENGEL, DIARY OF DREAMS, κτλ.). Κομμάτια όπως “The Last Time”, “Hearse”, “Lost in Time”,΄και “Fire at Dawn” αποτελούν μια πρόσκληση για χορό στην gothic πίστα, ενώ το “Erased” είναι καθαρά ηλεκτρονική ποπ (συμμετέχει μάλιστα και η Lotta Högberg που στο προηγούμενο δίσκο τραγούδαγε μια διασκευή ενός pop Σουηδικού συγκροτήματος).
Δεν ξέρω εάν θα έπρεπε το project να συνεχίζεται να ονομάζεται SCHEITAN μιας που ο πρώτος και ο τελευταίος δίσκος τους είναι πια όπως η νύχτα με την μέρα, αλλά αφήνοντας αυτές τις λεπτομέρειες παράμερα, έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που θα μπορούσε να ακουστεί απ’ την αρχή ως το τέλος σε μια gothic γιορτή (είναι και σύντομος γιατί δεν φτάνει τα 33 λεπτά συνολικής διάρκειας) χωρίς να κουράσει καθόλου, κάθε άλλο.
Οι εξ Αυστραλίας ορμώμενοι THE OMNIFIC είναι ένα μπάσο ντουέτο που τράβηξε την προσοχή του κόσμου με το ντεμπούτο τους “Escapades” το 2021. Μιλάμε για ένα ιδιαίτερα εκλεκτικό μείγμα σύγχρονου instrumental prog metal με πολλά στοιχεία djent που κολλάει τέλεια με μπάντες όπως PERIPHERY, POLYPHIA και τις άλλες prog μπάντες που βγαίνουν από αυτή τη σύγχρονη μήτρα που είναι η Αυστραλία. Εδώ, στο δεύτερο τους άλμπουμ “The law of augmenting returns”, το ντουέτο, με τη συνοδεία του τρομερού ντράμερ Jerome Lematua, πάει πιο πέρα την εξερεύνηση του σε εκλεκτικά prog μονοπάτια.
Η αρχική προδιάθεση μπορεί να είναι πως ένα τέτοιο δίδυμο δεν θα βρει εύκολο αντίκρισμα αφού υπάρχει γενικά μια προκατάληψη απέναντι στο μπάσο πως δεν προσφέρεται για μελωδία και ένα παίξιμο και έναν ήχο πιο κιθαριστικό. Οι Matt Fack και Toby Peterson-Stewart έχουν όμως άλλη γνώμη και το αποδεικνύουν με τρανό τρόπο αφού με άφησαν άναυδο όχι μόνο με το εξωγήινο τους παίξιμο, που θα σας ταξιδέψει από τον Jacko Pastorius στους MESHUGGAH, αλλά και με την ιδιαίτερη μελωδικότητά τους και τη συνθετική τους δεινότητα. Δεν μιλάμε δηλαδή απλά και μόνο για μια επίδειξη βιρτουόζων όπως πολλοί shredders κάνουν στη κιθάρα.
Επιπλέον, ενώ σε πρώτη φάση το “The law of augmenting returns” ακούγεται σαν ένα ακόμα σύγχρονο djent/prog κράμα, δεν απουσιάζει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, κλασσικότροπα στοιχεία και αρκετά πιασάρικα μέρη που κερδίζουν έδαφος χάρη και στη συνεισφορά του Lematua και του programming, υπεύθυνος του οποίου είναι ο Fack. Δείτε για παράδειγμα την εκπληκτική εισαγωγή του δίσκου με το intro “The omnific=bass” που είναι μια αναγεννησιακού τύπου πολυφωνία – ωδή στο μπάσο που θα θυμίσει σε πολλούς QUEEN. Κάποια διάσπαρτα πλήκτρα επίσης εμπλουτίζουν το όλο σύνολο. Όλα τα κομμάτια έχουν αυτό το djent στοιχείο του ρυθμού που σε κανένα σημείο δεν ηχεί σαν να έχει γραφτεί σε 4/4. Ίσως αυτή να είναι και η αχίλλειος πτέρνα του γκρουπ αφού, όπως είπα και παραπάνω, το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ εκλεκτικό.
Προσωπικά, εντυπωσιάστηκα πολύ από το παίξιμο των Fack/Peterson-Stewart και εξεπλάγην από το πόσο εύκολα το μπάσο, ποσώς δύο μαζί, μπορεί να είναι ένα lead έγχορδο που σαρώνει. Αλλά στο τέλος, αναρωτιέμαι αν το γκρουπ μπορεί να βρει ένα αντίκρισμα πέρα από μπασίστες και σκληροπυρηνικούς οπαδούς του djent instrumental ήχου και είδους αφού γενικά προς τα κει γέρνει. Απ αυτή την άποψη, δεν είμαι σίγουρος πώς να βαθμολογήσω το “The law of augmenting returns” μιας και γι’ αυτό που είναι, το άλμπουμ αυτό είναι πολύ καλό δίχως αμφιβολία. Προσωπικά όμως δεν ξέρω κατά πόσο θα επιστρέψω, στο έτος που διανύουμε, στο δεύτερο άλμπουμ των THE OMNIFIC, επομένως ο βαθμός είναι αντιπροσωπευτικός αυτού που ένιωσα προσωπικά ακούγοντας το άλμπουμ.
Παράξενο δεν το λες, ούτε αναπάντεχο, ότι τα παιδιά από τη Γερμανία (κι αυτά πίνουν μπύρες, απλά δεν είναι από την Πάτρα) έρχονται για ακόμη μία φορά στη χώρα μας. Άλλωστε, αν δεν κάνω λάθος και έχοντας θεωρώ σωστή μνήμη από το podcast που είχε κάνει ο Σάκης (ο Φράγκος ντε) σχετικά με τις συναυλίες στην Ελλάδα και το ποιες μπάντες μας έχουν επισκεφθεί τις περισσότερες φορές, πλέον έχουν κατακτήσει την 1η θέση. Αυτό που κάνει εντύπωση από τη μία, είναι η εκ νέου επίσκεψή τους μετά την παραλίγο μετακόμισή τους στη χώρα μας τον περασμένο μόλις Οκτώβριο, όπου οριακά δεν είδαμε τους GUARDIAN περισσότερες φορές απ’ όσες πάμε δουλειά μέσα σε μία εβδομάδα. Από την άλλη, όταν κάτι τραβάει κόσμο και δείχνει και πιο δυνατό βασικά από ποτέ, χαζοί είναι οι διοργανωτές να χάσουν ευκαιρία; Και καλά κάνουν. Όχι μόνο για GUARDIAN, αλλά για ΚΑΘΕ μπάντα που ο οπαδός στηρίζει στις συναυλίες ξανά και ξανά. Σημαίνει ότι δεν έχει χορτάσει να τη βλέπει. Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε…
Έχουμε γράψει τα πάντα κατά καιρούς για το σχήμα. Αφιερώματα σε δίσκους, worst to best δίσκων (και με τον Hansi παρακαλώ), ιστορίες, συνεντεύξεις, γενικά αφιερώματα. Λογικό και επόμενο. Αυτήν τη φορά λοιπόν, η εντολή εκ της διευθύνσεως, ήταν ρητή: worst to best δισκογραφίας BLIND GUARDIAN. Όπως στο κάθε τι που εμπεριέχει προσωπικό γούστο και άποψη, οι διαφωνίες θα υπάρχουν. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα σύνολο δισκογραφίας 11 (βγάζω το “Legacy of the dark lands”, που είναι κάτι τελείως άλλο) άλμπουμ σε 34 χρόνια. Και όπου πέραν κάποιων βασικών χαρακτηριστικών, πολλά έχουν να κάνουν και με το πότε και με ποιο άλμπουμ γνώρισε και αγάπησε κάποιος ένα σχήμα. Για πάμε να δούμε.
“A twist in the myth” (2006)
Όποιος με ξέρει προσωπικά, ξέρει ότι με αυτόν το δίσκο έχω κόλλημα. Με την κακή όμως έννοια. Από τη μέρα που βγήκε το πρώτο single, μέχρι και σήμερα, δεν. Κακό άλμπουμ δεν έχω από τους Γερμανούς. Οι αγάπες αγάπες. Αλλά προφανώς και δεν είναι όλα στην ίδια μοίρα. Και αυτό ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση που είχα βιώσει από τη μπάντα. Πόσο μάλλον όταν έρχεσαι από συνεχόμενες ΔΙΣΚΑΡΕΣ (ΟΚ και ο προκάτοχός του δεν είναι δισκάρα, αλλά είναι πολύ καλύτερος). Μία η αποχώρηση του Thomen Stauch, μία ότι μου ακουγόταν σαν ένας δίσκος όπου προσπάθησαν να δημιουργήσουν πετυχημένες συνταγές από την αρχή, αλλά όχι με αντίστοιχο αποτέλεσμα όπως τις πρώτες ή κάποιες επαναλήψεις αυτών, θα κάτσει σε αυτή τη θέση σε αυτήν τη λίστα. Καλά κομμάτια σαφώς και έχει και προσωπικά το καλύτερο που είχε να δώσει ήταν το “Another stranger me”.
“Beyond the red mirror” (2015)
Όταν είχε κυκλοφορήσει, η αλήθεια είναι ότι το είχα μία θέση ψηλότερα στην τότε «λίστα μου» των κυκλοφοριών τους. 9 χρόνια μετά, κύλησε μία θέση πίσω όμως. Όπως και το “Twist in the myth”, το “Beyond the red mirror” ήταν ένας δίσκος που θεωρούσα πως θα ήταν καλύτερος, ελέω του προκατόχου του (λέγε με “At the edge of time”), ο οποίος είχε δημιουργήσει εκ νέου προσδοκίες και στο παλαιότερο (ηλικιακά) κοινό της μπάντας. Όμως, θεωρώ, πως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Μία η μέτρια παραγωγή του, μία το σύνολο των τραγουδιών, τα οποία ήταν μεν ΟΚ, αλλά δεν είχε έστω μεταξύ τους αυτά τα 2-3 που θα το «πάρουν από το χεράκι», δεν ήθελε και πολύ για να εξαφανίσει σύντομα την προσμονή που είχε δημιουργηθεί. Ωραίο το artwork βέβαια. Αλίμονο! Όμως σαν σύνολο δίσκου, δεν μπορεί να είναι στις καλύτερες στιγμές τους, ούτε στις μεσαίες βασικά. Ε, δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να το έχει πάνω από τα τοτέμ!!!
“The God machine” (2022)
7 χρόνια μετά το “Beyond the red mirror”, με τις (προσωπικές μου) προσδοκίες να είναι σχεδόν στα Τάρταρα πλέον, κυκλοφορεί το “The God machine”, ένα άλμπουμ που νομίζω είναι από αυτά που έχουν μπερδέψει τον περισσότερο κόσμο που ακολουθεί με αγάπη (και με την καλή έννοια φανατικά) τη μπάντα. Από τις κλασικές αγαπημένες καφενειακές συζητήσεις με φίλους/συναρρωστάκια των παιδιών, το συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι πως σε αυτόν το δίσκο μέτρησε περισσότερο η επιστροφή της μπάντας σε ένα πιο λιτό, heavy, τύμπανα-κιθάρες-μπάσο ύφος, με λιγότερα ορχηστρικά μέρη (συν η επιτέλους καλή παραγωγή πάλι), παρά η τόσο φοβερή ποιότητα των τραγουδιών στο σύνολό τους. Γιατί έχει μεμονωμένα κάποια πολύ καλά τραγούδια, τα οποία ήταν αρκετά για να αναφωνήσουν πολλοί από εμάς, μετά από χρόνια, μερικά «επιτέλους». Σίγουρα είναι καλός δίσκος. Το πόσο καλός, ακόμα δεν έχω καταλάβει απόλυτα, αλλά θεωρώ πως δεν θα αλλάξει τραγικά στο μέλλον. Άντε να πάρει μία θέση παραπάνω, γιατί παρακάτω, δεν γίνεται. Είναι καπαρωμένες (εύχομαι για πάντα, γιατί αν όχι, θα σημαίνει ότι θα βγάλουν κάτι «κακό»). Πάντως, ο χαμός του Οκτωβρίου του 2023 έγινε στην περιοδεία αυτού του δίσκου στην ουσία. Επομένως, όσο καλός και αν είναι για κάποιον, το σίγουρο είναι ότι αναζωογόνησε το κοινό της μπάντας, αλλά έφερε μπροστά και νεότερο. Επομένως, θεωρείται σίγουρα πολύ πετυχημένος!
“A night at the opera” (2002)
Κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Όχι τόσο για εμένα, αφού καλώς ή κακώς, είναι χρόνια που δεν έχουν αλλάξει οι «θέσεις», αλλά για το τι θα ακούσω. Ξέρω αρκετό κόσμο που έχει αυτόν το δίσκο στην 4άδα του από τα παιδιά από το Κρέφελντ. Ξέρω επίσης ότι υπάρχει εκεί έξω μία φουρνιά οπαδών τους που «ξεκίνησε» και κόλλησε την Γκαρντιανίτιδα με αυτό, αλλά και τον προκάτοχό του. Το είπα άλλωστε στο εισαγωγικό: πάντα το πώς, πότε και με τι αγαπάς αρχικά μία μπάντα, παίζει ρόλο στη λίστα με τη δισκογραφία της. Φυσικά και έχει και κομματάρες μέσα. Τι να λέμε. Αλλά βάλτε στην εξίσωση ποια ακολούθησε. Ε, πώς να συγκριθεί ρε γαμώτο; Σίγουρα όμως κομβικός δίσκος, αφού στην ουσία καθόρισε σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό το μονοπάτι που θα ακολουθούσαν μετέπειτα οι Βάρδοι (με εξαίρεση το επόμενο που ήταν λίγο στα «χαμένα» τους). Ακούω όλες τις απόψεις γι’ αυτό το άλμπουμ, απλά αφού είναι προσωπική η λίστα όμως, δεν μπορώ να το έχω παραπάνω.
“Battalions of fear” (1988)
Με φόβο. Το ομολογώ. Ρισκάρω. Τη ζωή μου ίσως. Αλλά μπορώ να το αιτιολογήσω, με πολύ βαριά καρδιά φυσικά. Αν προλάβω, πριν πάθω διάσειση από ότι εκτοξευθεί προς το κεφάλι μου. Ναι ναι. “Majesty”, “Guardian of the blind”, “Wizard’s crown”, “Run for the night”… λέτε να μην το ξέρω; Να μην πονάω; ΑΛΛΑ! Ο βασικότερος λόγος που το έχω σχεδόν στη μέση, είναι πως ακόμα εδώ, οι Βάρδοι δεν είχαν βρει αυτό το ΜΟΝΑΔΙΚΟ που έχουν στον ήχο τους, αλλά ήταν μία speed/power μπάντα, που έγραφε μεν κο-μμα-τά-ρες, απλά χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα. Και η προσωπικότητα είναι το Α και το Ω για εμένα σε αυτό το σχήμα. Εδώ, ακόμα, ντεμπούτο άλλωστε και πιτσιρίκια, δεν την είχαν βρει. Δισκάρα; Στην καρδιά εννοείται (κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ). Αλλά θα αδικήσω άλλα άλμπουμ και ας φάω ανάθεμα από πολλούς επειδή το έχω μία θεσούλα (τόσα δα μωρέ… μην χτυπάτε) από το επόμενο…
“At the edge of time” (2010)
Unpopular opinion που λένε ή όχι, αυτό το άλμπουμ ακόμα και σήμερα, 14 πλέον χρόνια μετά την κυκλοφορία του, μου αρέσει πάρα πολύ και το πώς έχει αντέξει στο τεστ του χρόνου, σημαίνει πολλά. Ναι, το ότι είχε προηγηθεί το “A twist in the myth” και ξαφνικά ακούς το “Sacred worlds” έπαιξε, τότε ρόλο. Το ότι μετά από αυτό, όχι μόνο δεν έβγαλαν κάτι αντίστοιχο, αλλά έβγαλαν το “Beyond the red mirror”, έπαιξε επίσης ρόλο. Τον βασικότερο όμως έπαιξε πως ήταν μακράν το πιο μεστό και ωραίο άλμπουμ που είχαν βγάλει μετά το “Nightfall…”. Προφανώς και δεν είναι όλα τα κομμάτια του ισάξια. Όμως όταν ένας δίσκος έχει μέσα 3-4 κομμάτια που πλέον θεωρούνται κλασικά του σχήματος και κάποια εξ αυτών είναι στάνταρ στις συναυλίες του και τα υπόλοιπα δεν ρίχνουν το επίπεδο αλλά το διατηρούν καλό ή και υψηλό, ε, ο δίσκος είναι μια χαρά! Αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω, θα θυμηθώ πολλά αντίστοιχα «επιτέλους», περισσότερα από όσα με το “The God machine”. A, και το “Wheel of time” είναι ύμνος ρε παίδες (πέρα από τρομερό βιβλίο).
“Follow the blind” (1989)
Σε ένα βαθμό, κάποιος θα μπορούσε να βάλει αυτό το άλμπουμ μαζί με το “Battalions of fear” σε ένα δίπολο, αντίστοιχο των “Somewhere…” – “Imaginations…”. Όχι σε αξία, αλλά στο ότι ήταν αρκετά κοντινά σε ύφος, ατμόσφαιρα, ότι θέλετε πείτε το. Εδώ, ακόμα speed/power τα παιδιά, ένα κλικ πιο συνειδητοποιημένα (αυτό θα γίνει σοβαρό κλικ στο επόμενο φυσικά) και φυσικά προσφέροντας την 2η πιο ανατριχιαστική στιγμή στις συναυλίες τους (πίσω από το “The bard’s song”), το “Valhalla”, το κομμάτι που νομίζω δεν θα βαρεθεί ούτε το κοινό ούτε η μπάντα να διαρκεί 4 λεπτά παραπάνω στις συναυλίες από ότι στο δίσκο. “Banish from sanctuary”, “Follow the blind”… δίσκος που αν βάλεις κάτω τα διαχρονικά hits του επίσης είναι δίπλα-δίπλα με το “Battalions”. Ακόμα ένα στοιχείο της «αδερφοποίησής» τους. Και στη λίστα ίσως παίζουν μεταξύ τους για τις θέσεις, αλλά επειδή ήταν ένα τσικ πιο ώριμο ας πούμε από τον προκάτοχό του (όσο σε ωριμάζει ένας χρόνος σε εκείνες τις ηλικίες τέλος πάντων), σήμερα ειδικά, θα είναι αυτό στο 5. Παρόλο που έχει κομμάτι που άλλες μπάντες θα σκότωναν για να είχαν γράψει και να προκαλεί ότι προκαλεί στις συναυλίες, ακόμα και 25 χρόνια μετά.
“Tales from the twilight world” (1990)
Λέγαμε για το πόσο λίγο σε ωριμάζει ένας χρόνος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σε αλλάζει παντελώς. Και αυτός είναι ο δίσκος που άλλαξε και όρισε πλέον για τα επόμενα 3 τουλάχιστον, την καλή μοίρα των Βάρδων και τους έκανε να ακούγονται όπως μόνο αυτοί μπορούν, μέχρι και σήμερα. Δεν το λες και λίγο αν το σκεφτείς καλά. Στο επόμενο θα εδραιωθεί απόλυτα ο ήχος τους και στα 3 επόμενα θα φτάσουν την προσωπική τους κορυφή του Έβερεστ (όχι μία φορά), αλλά εδώ, δείξανε για πρώτη φορά τότε τα πραγματικά τους χρώματα σε τέτοιο βαθμό. Πρώτη φορά θα μας παρουσιάσουν τη δική τους οπτική της «μπαλάντας», που θα τους κολλήσει και το παρατσούκλι «βάρδοι» (“Lord of the rings” ντε), πρώτη φορά θα έχουν μία τέτοια ισορροπία σε όλα τα τραγούδια ενός άλμπουμ τους (με κάποια φυσικά να είναι ένα κλικ πάνω) και θα μπουν στις συνειδήσεις ως κάτι ξεχωριστό. Άντε. Θα αρχίσουν. “The last candle”, “Traveller in time”, “Welcome to dying”, “Tommy knockers” (γεια σου Μήτσε που ακόμα είσαι κολλημένος με αυτό όσο κανείς άλλος που ξέρω), “Lord of the rings”, “Lost in the twilight hall”… “Lost in the twilight hall”… “Lost in the twilight hall”. Ρε look behind the mirror, I’m lost in the twilight hall… αρκεί!!!
“Nightfall in Middle-Earth” (1998)
Εδώ και αν υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που το έχουν Νο 1. Άδικα; Εννοείται όχι. Άλλωστε είναι το ένα από τα τέσσερα άλμπουμ της ΜΑΓΙΚΗΣ περιόδου του σχήματος. Τότε που οι (δισκογραφικές) σφαλιάρες από τα παιδιά, πέφτανε η μία μετά την άλλη και μοιάζαμε οριακά σαν τα καρκαΐλια που παίζουν μπάτσες σε αυτό το «άθλημα» των τελευταίων ετών. Από εδώ και πέρα άλλωστε, νομίζω ότι οι θέσεις υπάρχουν για να υπάρχουν. Και πώς να πεις ότι ένας δίσκος φόρος-τιμής στον «Άρχοντα» (και το “Silmarillion” Άρχοντας πιάνεται, για να προλάβω αντιδράσεις… το σύμπαν), με τέτοια τραγούδια, δεν θα μπορούσε να είναι και ο καλύτερος; ΟΚ, δεν είναι, αλλά θα μπορούσες να το πεις. Γούστα είναι. Ειλικρινά θυμάμαι ακόμα την κυριολεκτική ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ όταν αγόρασα και έπαιξα πρώτη φορά το άλμπουμ με τα ακουστικά, στην εισαγωγή του δίσκου, το “War of wrath”, με Sauron και Morgoth, κρατώντας την ΕΞΩΦΥΛΛΑΡΑ του Andreas Marshall με το χορό της Luthien, και μετά μπαίνοντας στα καπάκια το καταιγιστικό “Into the storm” όπου νόμιζα πως θα πηδηχτώ από το παράθυρο. Έλα τώρα. Να είμαστε ειλικρινείς. Ειδικά όσοι ήμασταν έφηβοι τότε, που είχαμε ήδη ρουφήξει τα βιβλία του Tolkien και για πρώτη φορά για εμάς είχαμε μία ακουστική και οπτική (μέσω εξωφύλλων και εικόνων) εμπειρία τέτοιου είδους. Concept άλμπουμ από τα λίγα, που δικαιούται άνετα θέση στα κορυφαία concept άλμπουμ της μουσικής μας. Αλλά και αυτό να μην ήταν στη μέση, βάλτε κάτω τα τραγούδια. “Into the storm”, “Time stands still”, “Curse of Feanor”, “Mirror mirror”, “Nightfall”, “Noldor”… Φιλάκια στη Μπίμπι Μπο που λένε και οι MAIDEN. Κάποιους τους ενοχλούν λίγο τα ιντερλούδια, αλλά αυτά είναι που δίνουν την έξτρα μαγεία σε αυτόν το δίσκο. Είπαμε. Εκείνη την εποχή οι Βάρδοι ήταν Βάρδοι πραγματικοί και στο απόγειο της συνθετικής τους ΜΑΕΣΤΡΙΑΣ.
“Imaginations from the other side” (1995)
Τώρα, βγάλε τη σκούφια σου (του Μάγου) και βάρα με. Όποιο θες σε όποια θέση θες. Τι αυτό, τι το “Somewhere”. Δίδυμα αδερφάκια ΕΠΟΠΟΙΕΙΑΣ, ΜΑΓΕΙΑΣ και ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑΣ! Οι δύο δίσκοι των GUARDIAN για τους οποίους δεν μπορώ να συζητήσω με κάποιον όταν δεν τους θεωρεί 10/10. Και το 10/10 το λέω πολύ σπάνια (γιατί έχει γίνει καραμέλα με το οτιδήποτε). Αλλά έλα πες μου ρε φίλε που διαφωνείς, ποιο από τα κομμάτια του “Imaginations” δεν είναι κομματάρα;;; Όχι εσύ που δεν τους γουστάρεις καν. Προφανώς. Οι δύο δίσκοι που όρισαν το μεγαλείο και τη μοναδικότητα αυτής της μπάντας, είναι αυτοί. Προσωπικά, υπάρχει μόνο ένας λόγος για τον οποίο έχω αυτόν στο 2 και τον άλλο στο 1 (ασχέτως που τους έχω πάντα μαζί, αλλά κάτι πρέπει να γίνει εδώ). Ένα προς ένα εδώ, τα κομμάτια είναι έπη. Όποιο και να παίξουν σε live, γίνεται προσκύνημα. Όποιο μείνει έξω, λείπει. Αλλά αυτή είναι η ευλογία και η κατάρα να έχεις καταφέρει να συνθέσεις τέτοιο αριστούργημα έστω μία φορά στη ζωή σου. Και αυτοί οι κερατάδες το έκαναν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ δύο και μαζεμένες. Από εξώφυλλο (εξωφυλλάρα) μέχρι και τελευταίο δευτερόλεπτο του τελευταίου κενού στο άλμπουμ, τελειότητα. Still I hear the scream of thousands, CRUCIFY, CRUCIFY! Και όλα τα συναφή και υπόλοιπα. Παραληρώ.
“Somewhere far beyond” (1992)
Και επειδή το παραλήρημα θα πάρει διαστάσεις παράνοιας και θα μου φορέσουν το λευκό με τα χεράκια μπροστά και μέσα, θα είμαι πιο λακωνικός. Ο πρώτος δίσκος που όρισε στον απόλυτο βαθμό τους BLIND GUARDIAN. Ο δίσκος που έχει μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές σε metal συναυλίες, το “The bard’s song”. Ο δίσκος που πραγματικά τους κόλλησε το παρατσούκλι «Βάρδοι» (ασχέτως τι είπα πιο πριν εγώ) ελέω των δύο “Bard songs”. Ο δίσκος 10/10, μαζί με το αδερφάκι του που αναλύσαμε πριν. Ο δίσκος του “Theatre of pain” (EPOC), του “Journey through the dark”, του ομότιτλου, του “Time what is time”. Ο δίσκος που μόνο το “Imaginations” συγκρίνεται μαζί του, το οποίο “Imaginations” σε μία πιο ρεαλιστική ανάλυση υπερτερεί συνολικά στα τραγούδια (και ας είναι και τα δύο 10/10), αλλά υπάρχει , για εμένα πάντα, ΜΙΑ και μόνο διαφορά που βάζει αυτό (έστω και με το ζόρι) στο Νο 1: Είναι το πιο ΜΑΓΙΚΟ άλμπουμ αυτής της μπάντας. Το λέω όπως το νιώθω, όποιος το καταλαβαίνει καλώς, όποιος όχι, πάλι καλώς. Σιγά μην τα χαλάσουμε στα σπόρια. Έλα. Είναι μακριά η Παρασκευή και ας είναι 18η, 19η, ότι φορά είναι… κι άλλες τόσες!
Είναι λίγες οι συνεντεύξεις που έχω κάνει με τον Dave Mustaine υπό «φυσιολογικές» συνθήκες. Έχω κάνει συνέντευξη στο χωριό μου όντως διακοπές στα 90s και μετά έστειλα το κείμενο με fax το επόμενο πρωί για να προλάβω το deadline (ένας Θεός ξέρει πως βρήκα συσκευή fax). Μία ώρα πριν κάνω άλλη φορά συνέντευξη, με δάγκωσε σκύλος στο δρόμο, έκανα τη συνέντευξη και πήγα μετά στο νοσοκομείο για ορό. Τώρα, με καλούν στο τηλέφωνο και μου λένε:
«Μπορείς να κάνεις συνέντευξη με τον Mustaine;»
«Ναι, βεβαίως. Πότε;»
«Σε μία ώρα»
«ΟΚ»
Έλα όμως που ήμουν στο δρόμο, είχα 40’ να γυρίσω σπίτι (άρα μένουν 20’), οπότε έκανα στην άκρη, έφτιαξα το zoom link, το έστειλα για να την κατοχυρώσω και απλά σκεφτόμουν τι να τον ρωτήσω ψάχνοντας για παρκάρισμα!!! Κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες, έγινε η συνέντευξη, με τον Mega Dave, να βρίσκεται στο σπίτι του, έχοντας την καθαρίστριά του να βάζει σκούπα και διάφορα τέτοια ωραία. Όλα καλά όμως. Όπως θα δείτε, υπάρχει λόγος που τον θεωρώ κορυφαίο συνομιλητή. Τα υπόλοιπα, την Παρασκευή 14/6 στο Release!
Γεια σου Dave, καλωσήρθες στο RockHard! Μπορείς να μου πεις ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από τις επισκέψεις στην Ελλάδα, είτε για συναυλίες, είτε για συνεντεύξεις; Θυμάσαι το περιστατικό στη πρώτη σας συναυλία εδώ, με το “givemeyourpen” αντί για “givemeyourpick”; Ευχαριστώ πολύ. (γέλια) Ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο από την Ελλάδα; Το απίστευτο φαγητό. Και το ξέρω ότι αυτό ακούγεται απαίσιο, αλλά τους Έλληνες οπαδούς τους βλέπω σε πολλά μέρη που παίζουμε! Οπότε δεν είναι πως τους βλέπω μόνο στην Αθήνα. Τους βλέπουμε σε πολλά μέρη και είναι πάντα κάτι ξεχωριστό το να βλέπω Έλληνες οπαδούς όταν πηγαίνουμε σε άλλες χώρες. Όπως βλέπουμε οπαδούς από την Αργεντινή, είναι πάντα ωραίο να το βλέπεις αυτό. Αλλά, το να παίζεις στην Αθήνα είναι πάντα κάτι επίσης αξιοθαύμαστο. Υπάρχει αυτή η μυστικιστική ενέργεια στην οποία πιστεύω, γύρω από όλη αυτή τη πόλη, με όλη την ιστορία από την Ακρόπολη και όλη τη μυθολογία και πάει λέγοντας. Προσωπικά, με ενδιέφεραν πολύ αυτά τα πράγματα, οπότε όποτε ερχόμαστε εκεί και παίζουμε, είναι έξτρα ξεχωριστό για μένα.
Να σου πω την αλήθεια, δεν είσαι ο πρώτος που δηλώνει ότι το φαγητό είναι τόσο ξεχωριστό στην Ελλάδα. Κάθε μπάντα που έρχεται στην Ελλάδα, λέει τα καλύτερα λόγια για το φαγητό. Δεν θα έπρεπε να απολογείσαι γι’ αυτό (γέλια). Δήλωσες ότι θα κυκλοφορήσεις τρία ακόμα άλμπουμ με τους MEGADETH, πως το βλέπεις να προχωράει αυτό; Έχεις γράψει καθόλου υλικό; Ευχαριστώ γι’ αυτό. (γέλια). Στο κεφάλι μου, ναι. Πότε το είπα αυτό;
Σχεδόν ένα χρόνο πριν. Έχω γράψει κάτι μέσα σε ένα χρόνο; Πιθανότατα, πιθανότατα. Απλά δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό αυτή τη στιγμή. Ξέρεις όταν έρθει η ώρα να γράψω υλικό, συνήθως το γράφω και το αφήνω. Κάναμε πολύ ψάξιμο στην ήδη υπάρχουσα δισκογραφία. Η απόδοση του Dirk, πάντα ήταν εξαιρετική, ακούγεται πολύ σαν τον Gar Samuelson, οπότε είναι πάντα φοβερό το να ακούς τον Gar να ζωντανεύει όταν ο Dirk παίζει τα τύμπανα. Νομίζω ότι ρεαλιστικά μπορούμε να γράψουμε μουσική για ένα νέο δίσκο προς το τέλος αυτής της χρονιάς.
Όποιος παίζει δίπλα σου στους MEGADETH, σίγουρα έχει την δυνατότητα να γίνει ένας από τους επόμενους guitarheroes των καιρών μας. Θεωρείς ότι ο Teemu έχει και αυτός το ίδιο χάρισμα;
Ναι, ναι.
Τον βλέπεις να συνεισφέρει στη σύνθεση του επόμενου δίσκου;
Ναι, το βλέπω. Πιστεύω ότι θα είναι μια φοβερή προσθήκη στους MEGADETH. Ήδη είναι, παίζουμε περισσότερα κομμάτια τώρα, από ποτέ άλλοτε. Και αυτό δεν λέει κάτι αρνητικό να πει για τις προηγούμενες συνθέσεις. Απλά λέει ότι ήξερε περισσότερα για τη μπάντα και καταλαβαίνει τη ραχοκοκαλιά τόσων πολλών τέτοιων κομματιών, περισσότερο από κάποιους από τους άλλους ανθρώπους.
Εννοείς πρέπει να ήταν μεγαλύτερος οπαδός των MEGADETH να το πούμε έτσι, πριν μπει στη μπάντα; Αν είσαι metal οπαδός, πιστεύω καταλαβαίνεις καλύτερα metal συνθέσεις. Περισσότερο από κάποιον που ξέρει progressive rock σαν τον Chris Broderick, ή κάποιον που ξέρει bossa nova σαν τον Kiko Loureiro, ή κάποιον που παίζει πιο jazz σαν τον Glen Drover ή τον Al Pitrelli. Αυτοί οι τύποι έχουν όλοι τις δυνάμεις τους και σε ευχαριστώ για το σχόλιο “όποιος στέκεται δίπλα μου, προορίζεται για μεγαλείο”. To πιστεύω και το σκέφτηκα αυτό, παρόλο που δεν το είπα ποτέ μου. Πιστεύω ότι όταν κάποιος επιλέγεται από εμένα, αυτό είναι για εκείνους. Έχουν κατηχηθεί στον χώρο των σπουδαίων κιθαριστών. Και από εκείνο το σημείο και μετά, η ζωή τους θα αλλάξει.
Νομίζω ότι έπρεπε να είναι κάποιος κουφός και τυφλός αν δεν έβλεπε ότι όλοι οι μουσικοί που επέλεξες σε όλη σου τη καριέρα είναι σπουδαίοι μουσικοί και τις περισσότερες φορές, τους δόθηκε μια ευκαιρία να λάμψουν. Είχες κάποια σημάδια ότι ο Kiko θα έφευγε μόνιμα ή βρέθηκες προ εκπλήξεως; Ναι ναι. Δεν ήταν ακριβώς έκπληξη. Άρχισε να γίνεται ξεκάθαρο ότι η οικογένεια του θα τον χρειαστεί. Είμαι πατέρας κι εγώ, οπότε το είδα. Και ήξερα ότι η γυναίκα του και τα παιδιά του χρειάζονται το μπαμπά τους. Ο Kiko είναι ένας καλός σύζυγος, είναι καλός πατέρας και χρειαζόταν να κάνει αυτό που ήταν σωστό για εκείνον και την οικογένεια του. Και τον χειροκροτώ που έκανε ό,τι έκανε. Πολλοί άνθρωποι, δεν θα είχαν τα κότσια να απομακρυνθούν από το να είναι rock n’ roll αστέρες, για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Θα θυσιάζανε με κάποιο τρόπο κάτι και πιθανότατα δεν θα ήταν η οικογένεια.
Ήταν γενναία κίνηση αυτή που έκανε.
Ήταν κάτι σωστό αυτό που έκανε.
Όχι μόνο σαν παίκτης αλλά και σαν συνθέτης, μοιάζεις να είσαι σε μια φοβερή φόρμα όσο περνάει ο καιρός. Και βγάζετε εξαιρετικούς δίσκους, που κατά τη γνώμη μου, κοιτάζουν στα μάτια τις καλύτερες στιγμές της καριέρας σας, ειδικά τα δύο τελευταία άλμπουμ. Ποιο είναι το κίνητρό σου, ακόμα και τώρα, το να γράφεις μουσική με τόση έμπνευση; Ποιο είναι το κίνητρο μου; Η γνώση του ότι έχω ακόμα δημιουργική ενέργεια μέσα μου. Θέλω να γράψω μερικούς ακόμα δίσκους πριν σταματήσω και να σιγουρευτώ ότι αυτοί οι δίσκοι είναι καλοί.
Στο τελευταίο σας δίσκο, διασκευάσατε κομμάτι SammyHagar γιατί οι MONTROSE είναι αγαπημένη σου μπάντα. Σκέφτηκες ποτέ να ηχογραφήσετε άλμπουμ διασκευών σε κομμάτια που σε ενέμπνευσαν, όπως το έκαναν οι SAXON με ένα άλμπουμ που λέγεται “Inspirations”; Αν κάνατε ποτέ τέτοιο άλμπουμ, έχεις κατά νου κάποιες διασκευές που θα έβαζες μέσα; Ξέρεις κάτι; Δεν το έχω σκεφτεί αυτό. Φυσικά θα το έκανα. Άμα κάναμε ένα δίσκο διασκευών φυσικά θα είχα μια λίστα με τίτλους κομματιών ή θα είχα ιδέες για κομμάτια που θα διασκευάζαμε. Έχει πλάκα, προπονούμαι κάθε μέρα με τον γιό μου και ακούμε μουσική από το παρελθόν και πράγματα που συμβαίνουν τώρα. Και συζητούσαμε μόλις για τον Teemu που πρόσεξε τη δομή των κομματιών κοιτάζοντας όλη τη δισκογραφία, πως θα φαινόταν αυτό. Και πως τα κομμάτια στην αρχή της καριέρας των MEGADETH ήταν γραμμένα διαφορετικά. Είναι ακόμα η ίδια μουσική, οι ίδιοι συνθέτες κατά κύριο λόγο. Οπότε όταν έρχεται η ώρα για εμάς να μάθουμε αυτά τα κομμάτια, μαθαίνουμε και πως να τα γράφουμε ταυτόχρονα. Βγάζει νόημα;
Παίξατε μια συναυλία με τον MartyFriedman. Πως νιώσατε που ήσασταν και πάλι μαζί επί σκηνής; Συζητήσατε τη πιθανότητα να επιστρέψει στους MEGADETH ως ένα βαθμό;
O Marty δεν επέστρεψε. Παίξαμε μαζί για μερικά κομμάτια, που ήταν διασκεδαστικό. Ήταν ένα πολύ φυσικό συναίσθημα. Όταν βρεθήκαμε στην Ιαπωνία, μιλήσαμε. Ο Marty έχει αλλάξει πολύ, είναι διαφορετικός άνθρωπος. Είναι πολύ διασκεδαστικό να παίζω μαζί του, μια στο τόσο. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί οπαδοί θα παρεξηγήσουν το να κάνουμε εμείς κάτι με τον Marty ως ελπίδα για τον Marty να επιστρέψει στους MEGADETH. Και δεν υπάρχει αυτό. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει, γιατί ο Marty κάνει τα δικά του πράγματα στην Ιαπωνία. Και είμαι 100% ικανοποιημένος με τον Teemu αυτή τη στιγμή και ήδη έχω πει σε όλο το κόσμο ότι είναι ο νέος μας κιθαρίστας.
Ναι, γι’ αυτό ρώτησα “ως ένα βαθμό”. Δεν θα ήταν μόνιμο γιατί θα ήταν άδικο για τον Teemu. Μπορείς να μου πεις τι σε ενοχλεί περισσότερο στη μουσική βιομηχανία στις μέρες μας; Γιατί έχεις δική σου δισκογραφική και υποθέτω ότι θέλεις να βγαίνει το καλύτερο από τη μουσική σου. Υποθέτω πως αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στη μουσική βιομηχανία είναι οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι κάνουν. Νομίζω ότι είναι πολύ φυσιολογικό, όταν συναντάς ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν, είναι δύσκολο να είσαι τριγύρω τους. Είναι δύσκολο γιατί θέλουν να δείξουν πως ξέρουν πράγματα, ενώ πολλές φορές είναι άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν, αλλά συχνά δεν βοηθούν.
Πως βλέπεις την “εισβολή” του ΑΙ στη μουσική; Πως το βλέπω; Υποθέτω όπως όλα τα πράγματα, αν χρησιμοποιηθεί για καλό, θα είναι άκακο. Αν χρησιμοποιηθεί για κακό, πιθανότατα θα είναι πολύ κακό. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι στο ΑΙ που θα μας κάνει καλό αν δεν χρησιμοποιηθεί μετριοπαθώς.
Θα πειραματιζόσουν με ΑΙ σε οποιοδήποτε από τα επερχόμενα σας άλμπουμ;
Ξέρεις, θα πρέπει να το δω και να κρίνω μόνος μου. Γιατί δεν είμαι ακριβώς σίγουρος. Άκουσα κάποιον που έκανε ένα κομμάτι MEGADETH με AI και είπα “αυτό δεν ακούγεται σαν εμένα”. Γιατί οι λέξεις δεν ήταν δικές μου. Ήταν κάτι κοντά σε αυτό που θα έλεγα. Αλλά δεν ήταν ένα καλό κομμάτι.
Αυτή είναι μια ερώτηση που συζητάω πάντα με γνωστούς μου γύρω στα 50: όταν ήσουν νέος, ξεκινώντας τους MEGADETH, θα έβλεπες την πιθανότητα του να είσαι 60 χρονών, παίζοντας thrashmetal όπως το κάνεις τώρα; Γιατί πίσω στη δεκαετία του ‘80, όταν βλέπαμε ανθρώπους που ήταν στα μέσα των 30, τους θεωρούσαμε γέρους. Βλέπαμε τους BLACKSABBATH στη δεκαετία του ‘80 και λέγαμε “θα αποσυρθούν σύντομα”. Πως το βλέπεις αυτό; Δεν ξέρω, είναι αξιοθαύμαστο ότι ακόμα μπορώ να παίξω. Χαίρομαι που ακόμα παίζω, δεν θέλω να παίζω αν οι οπαδοί θεωρούν ότι δεν θα έπρεπε να παίζω. Αν αρχίζαμε να κάνουμε μουσική και η μουσική δεν ήταν βαριά και δεν ήταν thrash, πιθανότατα δεν θα ήθελα να το κάνω πια. To thrash metal σαν μουσική είναι από αυτά τα πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός μέσα σου. Και δεν μπορώ να θυμηθώ οτιδήποτε έχω βιώσει που με κάνει να νιώθω τόσο καλά όσο το thrash metal. Ούτε ένα ναρκωτικό, ούτε ένα ποτό, ούτε ένα άτομο. Ήταν απλά η μουσική και η ενέργεια που βγαίνει προς τα έξω. Δεν ξέρω αν αυτό απαντάει στην ερώτηση σου (γέλια).
Ναι, βεβαίως. Dave σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου. Είναι τιμή και χαρά να μιλάω μαζί σου. Ανυπομονώ για άλλη μια συναυλία των MEGADETH. Είναι πάντα μαγικό όταν έρχεστε στην Ελλάδα. Σας έχω δει και σε άλλα μέρη στο κόσμο αλλά στη χώρα μας είναι ακόμα καλύτερα. Ευχαριστώ και πάλι. Εγώ ευχαριστώ.
Weekly Metal Meltdown και γι’ αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, με μία ανασκόπηση των νέων τραγουδιών που κυκλοφόρησαν και από επερχόμενες κυκλοφορίες που περιμένουμε με ενδιαφέρον. Σ’ αυτήν την εκδοχή της στήλης, παρουσιάζουμε δέκα από τα πιο πολυαναμενόμενα τραγούδια, που βγήκαν από 1 έως 7 Ιουνίου.
Photo by Jennifer Gruber
Ξεκινάμε με τους Γερμανούς DESTRUCTION, οι οποίοι μας ξάφνιασαν ευχάριστα με το νέο 7” single τους, “No kings, no masters”, που θα κυκλοφορήσει και σε μορφή βινυλίου, με b’ side μία διασκευή στο “Fast as a shark” των ACCEPT. Η κυκλοφορία έχει να κάνει με την 40η επέτειό τους, αλλά και την επερχόμενη συναυλία τους με το Γερμανικό Big 4 του thrash (KREATOR, SODOM, TANKARD οι υπόλοιποι τρεις). Νέο άλμπουμ, το 2025.
Το επερχόμενο άλμπουμ των DEEP PURPLE, με τίτλο “=1”, αναμένεται στις 19 Ιουλίου από την earMUSIC. Και το δεύτερο single που κυκλοφόρησαν οι βετεράνοι Βρετανοί, με τίτλο “Pictures of you”, άφησε πάρα πολύ θετικές εντυπώσεις, έχοντας τον Simon McBride πλέον στην κιθάρα. Ακούστε το από κάτω:
Photo by Tallee Savage
Η δισκογραφική επιστροφή των HAMMERFALL, θα είναι γεγονός στις 9 Αυγούστου, από τη Nuclear Blast, με το άλμπουμ “Avenge the fallen”. Το δεύτερο single που δίνεται στη δημοσιότητα, είναι για το τραγούδι “The end justifies”.
Μία από τις συνεργασίες που περιμέναμε με ανυπομονησία, είναι αυτή του Arjen Lucassen (AYREON) με τη Simone Simons (EPICA) για το σόλο άλμπουμ της Ολλανδέζας τραγουδίστριας. Το “Vermillion”, θα βγει από τη Nuclear Blast στις 23 Αυγούστου κι εμείς μπορούμε να ακούσουμε το δεύτερο δείγμα γραφής, για το τραγούδι “In love we trust”, σ’ ένα εντελώς διαφορετικό ύφος από αυτό του πρώτου single, “Aeterna”.
Photo by Valtteri Hirvonen
Νέο δίσκο, ετοιμάζουν και οι Φινλανδοί melancholic death metallers, WOLFHEART, του Tuomas Saukkonen και του Βαγγέλη Καρζή. Ο τίτλος του, “Draconian darkness” και βγαίνει στις 6 Σεπτεμβρίου από τη Reigning Phoenix και το “Grave” να αποτελεί το πρώτο του ψηφιακό single.
Σόλο άλμπουμ, ετοιμάζει η τραγουδίστρια των KOBRA AND THE LOTUS, Kobra Paige. Τίτλος του, “Like no other”, χωρίς όμως ημερομηνία κυκλοφορίας, ούτε εταιρία, παρά μόνο ότι η ομάδα που της έκανε παραγωγή, μίξη και mastering, αποτελείται από ανθρώπους που είτε έχουν κερδίσει Grammy, είτε ήταν υποψήφιοι! Το τραγούδι που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω, είναι το “Dreamer”.
Photo by Stefan Johansson
Υπάρχουν αρκετά συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια που παίζουν σαν τους MERCYFUL FATE/KING DIAMOND. Ένα από αυτά που το κάνει καλύτερα, είναι σίγουρα οι Σουηδοί PORTRAIT. Μάλιστα, τολμούν να βγάλουν και τον πρώτο τους concept δίσκο, στις 21 Ιουνίου από τη Metal Blade, με τίτλο “The host” και το video clip που μπορείτε να δείτε από κάτω είναι για το τραγούδι “From the urn”.
Photo by Leo Bergebaeck
Το παρακάτω συγκρότημα, το αποτελούν τρία μέλη των NECROPHOBIC (Sebastian Ramstedt στην κιθάρα και τα φωνητικά), ο ρυθμικός κιθαρίστας Johan Bergebäck και ο μπασίστας Tobias Cristiansson), καθώς και ο ντράμερ των CRYPTOSIS, Marco Prij. Ο λόγος για τους IN APHELION, που παίζουν black metal και το δεύτερο άλμπουμ τους, “Reaperdawn”, θα βγει από τη Century Media, στις 9 Αυγούστου. Το τραγούδι που βλέπουμε, είναι το “A Winter Moon’s Gleam”.
Το δεύτερο σόλο άλμπουμ του μπασίστα των OVERKILL, D.D. Verni, θα βγει από την M-Theory Records, με τον τίτλο “Dreadful company”, στις 26 Ιουλίου. Στο άλμπουμ, ο Verni τραγουδά, παίζει μπάσο και κιθάρα. Στο “Lunkhead”, που ακούμε από κάτω, έχει special guest τον Charlie Benante, ντράμερ των ANTHRAX, ενώ στο άλμπουμ, γενικώς, έχει καλεσμένους τους Virus (DOPE), Michael Romeo (SYMPHONY X) και Charlie Calv (ANGEL, THE BRONX CASKET CO.).
Last but not least, που λένε και στα ορεινά χωριά της Αρκαδίας, οι συμπατριώτες μας GENTIHAA, που όλες τις πληροφορίες για το “Butcher’s nails” μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Ραντεβού την ερχόμενη εβδομάδα, με όλα τα καινούργια τραγούδια μέσα από τις επερχόμενες κυκλοφορίες που περιμένουμε!
Μετά το πρώτο τους album “Reverse Entropy” οι GENTIHAA ετοιμάζουν πυρετωδώς τα επόμενά τους βήματα και μας δίνουν ένα δυνατό δείγμα, κυκλοφορώντας το πρώτο single και video clip με τίτλο “Butcher’s Nails”.
To νέο single αποτελεί μέρος μίας ολόκληρης θεματικής ιστορίας, καθώς το επερχόμενο και πολυαναμενομενο Αlbum τους με τίτλο “IMPIUS – SCIENTIA – MATERIA” βασίζεται στο γνωστό παιχνίδι “Warhammer 40K”.
Μέσα από τα συνολικά 8 κομμάτια που θα περιέχονται στο LP τους, οι GENTIHAA ενισχύουν τη μουσική τους ταυτότητα, εξελίσσουν τη δυναμική τους και μας ταξιδεύουν μουσικά σε σκοτεινές και χειμαρρώδεις διαδρομές.
Την παραγωγή του video clip (καθώς και του επερχόμενου album) υπογράφει ο Bob Katsionis , σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Χαριτάκη από την Progressive Vision Group.
Δείτε το Official Music Video εδώ
Τους GENTIHAA αποτελούν:
George “Valgran” Giannopoulos: Lead and Rhythm Guitarist
Andre Boutos: Vocals
Babis Kapageridis: Bass
Sevan Barsam: Percussion
Το Release Athens Festival επιστρέφει για άλλη μια χρονιά στην Πλατεία Νερού, όπου θα υποδεχτούμε δεκάδες σπουδαία ονόματα του χθες και του σήμερα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
Η πρώτη ημέρα του Release Athens 2024 είναι αφιερωμένη στο ατόφιο rock ‘n’ roll, με τους θρυλικούς The Offspring να αναλαμβάνουν το ρόλο των headliners στη μεγάλη επιστροφή τους στην Αθήνα μετά από πολλά χρόνια. Μαζί τους, οι The Subways, μια από τις πιο εντυπωσιακές live μπάντες της σκηνής αλλά και οι εξίσου συναρπαστικοί Danko Jones, στην πολυαναμενόμενη πρώτη εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Την βραδιά ανοίγουν οι Αθηναίοι punk rockers, The Overjoyed.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Thunderdome” – PINK CREAM 69 ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: SPV/Steamhammer ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dennis Ward ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
David Readman – φωνή
Alfred Koffler – κιθάρες, πλήκτρα
Costa Zafiriou – τύμπανα
Dennis Ward – μπάσο
Uwe Reitenauer – κιθάρες
Για τους Γερμανούς έχουμε γράψει και ξαναγράψει. Το ιδιαίτερο hard rock στυλ τους, είναι τόσο χαρακτηριστικό, όσο το Bratwurst και πριν 20 χρόνια, όταν κυκλοφόρησαν το “Thunderdome”, έκαναν μια ύστατη προσπάθεια να καταξιωθούν και να μεγαλώσουν εμπορικά. Το συγκεκριμένο, ήταν το τέταρτο πολύ καλό άλμπουμ, από ένα σερί που έφτασε συνολικά τα πέντε.
Πιστεύω πως το ύφος των PINK CREAM 69 είναι γνωστό στους αναγνώστες μας, οπότε δεν θα το αναλύσω. Αν κάτι χρίζει αναφοράς, είναι η ποικιλία και οι όμορφες μελωδίες που επανέρχονται σταθερά στην ροή του άλμπουμ.
Τα 11 τραγούδια του, έχουν εύθυμο χαρακτήρα και κάνουν το “Thunderdome” να ακούγεται εύκολα μονορούφι! Ακόμα και σήμερα, 20 χρόνια μετά, η καλή διάθεσή τους, είναι αναγνωρίσιμη. Η φωνή του Βρετανού είναι σε εξαιρετική κατάσταση, ενώ η σταθερή αξία του Koffler, είναι διάσπαρτη, ασχέτως αν πλησιάζει κάποιες φορές τους PRIEST, τους MOTLEY CRUE, ACCEPT ή και τους παλιούς QUEENSRYCHE.
Κάποια από τα τραγούδια που υπάρχουν εδώ, εξακολουθώ να τ’ ακούω συχνά. Ο γνώριμος ήχος στο “As deep as I am”, κοντά στα πιο σύγχρονα άλμπουμ αλλά και το ταξίδι στο χρόνο με το “Here I am” που θα μπορούσε να υπήρχε στα πρώτα τους άλμπουμ, φανερώνουν τα σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν. Τα διαμάντια βέβαια είναι τα “Carnaby road” που είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό για τον David Readman και το δυναμικό ομώνυμο κομμάτι που είναι πιο πολιτικοποιημένο. Ανεβασμένοι ρυθμοί και καλογραμμένοι στίχοι. Στα highlight και το αγαπητό “My Sharona”, η διασκευή στο πασίγνωστο χιτάκι των THE KNACK, που το κάνουν δικό τους όμως.
To 2004 o David Readman, συμπλήρωνε ήδη μια δεκαετία με τους PC69 και αυτό ήταν το 6ο του άλμπουμ με το συγκρότημα. Παρόλα αυτά, ο Andi Deris, με 3 άλμπουμ σε 7 χρόνια, για πολλούς παρέμενε το σημείο αναφοράς. Με το προηγούμενο άλμπουμ, έκλεισαν ένα κύκλο 5 συνεχόμενων κυκλοφοριών με την ίδια σύνθεση, ενώ από το συγκεκριμένο άλμπουμ, η τετράδα Zafirou-Readman-Koffler-Ward θα παρέμενε μαζί για άλλα 2 άλμπουμ και 8 χρόνια, όπου θα πλαισιώνονταν από τον Uwe Reitenauer ως δεύτερο κιθαρίστα. Ας μην ξεχνάμε επίσης, πως με το “Thunderdome” ήρθαν για μοναδική φορά στην Ελλάδα, για να εμφανιστούν τον Σεπτέμβριο του 2005 στην Αθήνα.
Επιγραμματικά, αυτό είναι άλλη μια καλή κυκλοφορία από την μπάντα της Καρλσρούης, που ποτέ δεν κατάφερε να ανέβει κατηγορία, όσο κι αν τους εκτιμούμε, μερικοί – μερικοί.
Did you know that:
– Αυτό ήταν το ένα και μοναδικό τους άλμπουμ με την SPV/Steamhammer μετά από μια σειρά άλμπουμ που είχαν βγάλει με την επίσης Γερμανική Massacre records
– Το “Gods come together” συμπεριλήφθηκε όχι σε μία, αλλά σε δύο συλλογές του Rock Hard. Στην Γερμανία το 2003 (πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ) και στην Γαλλία το 2004.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Contraband” -VELVET REVOLVER ETOΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004 ETΑΙΡEΙΑ: RCA Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Josh Abraham ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Scott Weiland
Ρυθμικές κιθάρες – Dave Kushner
Lead κιθάρες – Slash
Μπάσο – Duff McKagan
Τύμπανα – Matt Sorum
Τη δεκαετία του 2000, τα αυθεντικά μέλη των GUNS N’ ROSES είχαν σκορπίσει σε διάφορες μεριές. Ο μπασίστας Duff McKagan είχε την δικιά του μπάντα τουs LOADED και έπαιξε όπου του έκανε κέφι, ο Slash είχε και αυτός την δικιά του μπάντα τους SNAKEPIT, ο δε ντράμερ Matt Sorum, συμμετείχε μετά την απόλυσή του από τους GNR το 1997 στους επανασυνδεμένους THE CULT. Το 2002 οι τρεις τους συναντήθηκαν σε μια συναυλία για τον Randy Castillo και αμέσως αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια νέα μπάντα.
Στην δεύτερη κιθάρα προστέθηκε ο Dave Kushner που γνώριζαν από παλιά, και στην θέση του τραγουδιστή προσλήφθηκε ο διάσημος από την πορεία του στα 90s με τους STONE TEMPLE PILOTS, Scott Weiland. H εξαιρετική φωνή του δεν ήταν το μόνο κριτήριο επιλογής του, όσο η προσωπικότητα του και το rock’ n’ roll attitude που διέθετε εντός και εκτός σκηνής. Έχοντας συνηθίσει σε έναν εκρηκτικό frontman σαν τον Axl στο παρελθόν, δεν μπορούσαν να βρουν κάτι λιγότερο. Και εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι ήταν η κατάλληλη και ιδανική επιλογή.
H δίψα του κοινού για μουσική GUNS N’ ROSES υπήρχε ακόμη πολύ έντονη, δέκα χρόνια είχαν περάσει κιόλας από την διάλυσή τους ή μάλλον καλύτερα από την απόφαση του Axl να συνεχίσει μόνος του με το όνομα των GUNS N’ ROSES. Οι VELVET REVOLVER φτιάχτηκαν με σκοπό να αποτελέσουν μια δεμένη μπάντα στην οποία δεν θα υπήρχε κάποιος αρχηγός, τα είχαν περάσει επίπονα όλα αυτά στο παρελθόν, όλοι μαζί θα αποτελούσαν μια στιβαρή ομάδα και θα ξανάφερναν πίσω στην “επικινδυνότητα” στο rock n’ roll. H βαριά φανέλα των τριών μελών συν το γεγονός που ότι ουσιαστικά είχαμε ότι πιο κοντινό σε GUNS μπορούσε να υπάρξει, κατάφεραν να τραβήξει την προσοχή μιας μεγάλη μερίδα GUNS οπαδών και όχι μόνο. Όλοι μας, με το που ακούσαμε τα ονόματα του συγκεκριμένου line up είχαμε εξ αρχής και μεγάλες προσδοκίες αλλά και κάποιες επιφυλάξεις στο κατά πόσο θα μπορέσουν όλες αυτές οι προσωπικότητες να συνεργαστούν ομαλά.
Ο πρώτος τους δίσκος “Contraband” που κυκλοφόρησε σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια(σοβαρά τώρα, πέρασαν κιόλας 20!!!) λόγω της πολύχρονης απουσίας των GNR από το προσκήνιο, χαιρετίσθηκε σαν κάτι ανάλογο και αμέσως σκαρφάλωσε στο Νο 1 των charts και έγινε με την μια διπλά πλατινένιο. Ήταν οι εποχές που ο δίσκος πούλησε 250.000 αντίτυπα την πρώτη κιόλας εβδομάδα, σήμερα ανάλογα σχήματα και δίσκοι μετα βίας φθάνουν τις 30.000 κόπιες. Τόσο πολύ έχει υποχωρήσει σήμερα το rock από πλευράς πωλήσεων στην Αμερική.
Ο δίσκος ήταν πέρα για πέρα αξιόλογος και κατάφερε να τους καθιερώσει εξ αρχής σαν ένα μεγάλο όνομα στον χώρο του hard rock. Με παραγωγό τον Josh Abraham (LIMP BIZKIT, ORGY, DOPE, LINKIN PARK, STAIND) δημιούργησαν έναν δίσκο που κρατούσε πολλά καλά στοιχεία από τα παλιά αλλά και έφερνε κάτι νέο. Η φωνή και το stage attitude του (μακαρίτη πλέον) Scott Weiland ήταν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μουσικής τους (εδώ αναλαμβάνει αποκλειστικά όλους τους στίχους) συνυπολογίζοντας τα άριστα παιξίματα από τους υπολοίπους που ξεκάθαρα φαίνεται πόσο πολύ τους είχε λείψει να αποτελούν μέρος μιας δυνατής rock μπάντας. Η χημεία φάνηκε ότι κόλλησε από την αρχή και αποτέλεσε την αρχή ενός νέου και ελπιδοφόρου ξεκινήματος για όλους τους συμμετέχοντες μουσικούς.
Και εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι όλα δούλεψαν όπως πρέπει. O δίσκος ξεκινά και δηλώνει εξαρχής τις προθέσεις του με το πολύ ωραίο sleaze hard rock-άδικο κομμάτι “Sucker train blues” για να συνεχίσει με πιο punk rock n’ roll διαθέσεις όπως ακούμε στο “Do it for the kids”. To “Βig machine” είναι αρκετά καλό κομμάτι, τα “Illegal I song” και “Headspace” θυμίζουν αρκετά τους STONE TEMPLE PILOTS. To “Spectacle” μας φέρνει σε πρώτο πλάνο την rock ‘n’ roll διάθεση και ενέργεια, ενώ η power ballad “Fall to pieces” είναι εξαιρετική με το χαρακτηριστικό trademark solo του Slash.
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όλα τα singles έχουν μαζευτεί προς το τέλος του δίσκου, το γκαζιάρικο “Set me free” που επιλέχθηκε για πρώτο single, το πασίγνωστο δεύτερο κατά σειρά single “Slither” που τα πήγε εξαιρετικά στα ανάλογα single charts και το αλανιάρικο “Dirty little thing” (το τέταρτο και τελευταίο single του δίσκου). Στο ντεμπούτο των VELVET REVOLVER υπάρχουν πολύ ωραία και αντιπροσωπευτικά κομμάτια του ήχου τους που προμήνυε το ξεκίνημα μιας σπουδαίας καριέρας. Μπορεί τα πράγματα να μην πήγαν όπως έπρεπε στην πορεία, αλλά όσον αφορά το “Contraband” είναι γεγονός ότι έκανε τρομερή αίσθηση όταν κυκλοφόρησε και ο κόσμος το αγκάλιασε με θέρμη και αγάπη, δίνοντάς τους ένα τεράστιο boost στο να συνεχίσουν.
Η μπάντα για την προώθηση του δίσκου θα ξεκινήσει μια τεράστια περιοδεία που θα κρατήσει δυόμιση χρόνια (από τον Μάιο του 2004 έως και τον Οκτώβριο του 2006) και θα κάνουν 185 εμφανίσεις σε 26 χώρες. Tα support σχήματα στην περιοδεία υπήρξαν τα εξής: BΑCKYARD BABIES, BIFFY CLYRO, D4,HOOBASTANK, HYBRID CHILDREN, K2 PROJECT, MODERN DAY ZERO, RIVER CITY REBELS, SIILVERTIDE, THE DATSUNS, THE GA GA’s, THREE DAYS GRACE.
Didyou know that?
– O δίσκος μέχρι σήμερα έχει ξεπεράσει τα τέσσερα εκατομμύρια σε πωλήσεις παγκοσμίως.
– Με το “Slither” κέρδισαν το Grammy στην κατηγορία best hard rock performance το 2005.
– Oι δισκογραφικές που τους διεκδικούσαν ήταν η Warner, η Chrysalis, η Elektra και η RCA. H τελευταία ήταν αυτή που τελικά υπέγραψαν.
– Δεν ξεχνάμε ότι στις 25/06/2005 θα εμφανισθούν στο Rockwave festival, κάτω από τους BLACK SABBATH, μαζί με ΒLACK LABEL SOCIETY και WASTEFALL σε μια πολύ καλή πραγματικά εμφάνιση. Το set list αποτελούνταν από τα: “Sucker Train Blues”, “Do It for the Kids”, “Headspace”, “Superhuman”, ”Crackerman” ,”Fall to Pieces” ,”Dirty Little Thing”, “Big Machine”, “It’s So Easy”, “Sex Type Thing”, “Set Me Free”, ”Mr. Brownstone”, “Slither”.
– Το πρώτο τους single “Set me free” είχε εμφανισθεί στο soundtrack της ταινίας Ηulk το 2003.
– Στο single του “Slither” υπάρχει μια διασκευή στο “Negative Creep” των ΝΙRVANA και μια στο “Bodies” των SEX PISTOLS.
– Στο single της μπαλάντας “Fall to pieces” βρίσκουμε σαν b-side την διασκευή στο “Surrender” των CHEAP TRICK.
– To “Dirty little thing” αποτέλεσε το τέταρτο και τελευταίο single από τον δίσκο αυτόν. Η σύνθεση γράφθηκε από τον Scott Weiland και τον Keith Nelson, κιθαρίστα των BUCKCHERRY. Oι δύο τους λίγο πριν την ίδρυση των VELVET REVOLVER σχεδίαζαν να κάνουν κάποια μπάντα παρέα.
– Οι διασκευές που παίχθηκαν στην περιοδεία ήταν αυτές που παραθέτω παρακάτω. Φυσικά και υπήρχαν και κομμάτια από GUNS N ROSES και STONE TEMPLE PILOTS. Πιο αναλυτικά: “It’s So Easy” , “Mr. Brownstone”, “Used To Love Her” από GNR, “Sex Type Thing”, “Crackerman”, “Dead And Bloated”, “Interstate Love Song” από STP και επίσης τα “No More No More” (AΕROSMITH), “Negative Creep” (NIRVANA), “Bodies” (SEX PISTOLS), “Roadhouse Blues” (DOORS), “Surrender” (CHEAP TRICK), “I Wanna Be Sedated” (RAMONES), “Five To One” (DOORS), “Wish You Were Here” (PINK FLOYD), “Rock And Roll “(LED ZEPPELIN), “Dead Flowers” (ROLLING STONES), “Starfucker” (ROLLING STONES).
– Ο δίσκος είναι αφιερωμένος στον τρομερό Randy Castillo (1950-2002).
– In memory of Scott Weiland (1967-2015). 48 ετών, τόσο νέος… τι κρίμα.
This mode enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode
Improves website's visuals
This mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode
Helps to focus on specific content
This mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode
Reduces distractions and improve focus
This mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode
Allows using the site with your screen-reader
This mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Online Dictionary
Readable Experience
Content Scaling
Default
Text Magnifier
Readable Font
Dyslexia Friendly
Highlight Titles
Highlight Links
Font Sizing
Default
Line Height
Default
Letter Spacing
Default
Left Aligned
Center Aligned
Right Aligned
Visually Pleasing Experience
Dark Contrast
Light Contrast
Monochrome
High Contrast
High Saturation
Low Saturation
Adjust Text Colors
Adjust Title Colors
Adjust Background Colors
Easy Orientation
Mute Sounds
Hide Images
Hide Emoji
Reading Guide
Stop Animations
Reading Mask
Highlight Hover
Highlight Focus
Big Dark Cursor
Big Light Cursor
Cognitive Reading
Virtual Keyboard
Navigation Keys
Voice Navigation
Accessibility Statement
rockhard.gr
April 27, 2026
Compliance status
We firmly believe that the internet should be available and accessible to anyone, and are committed to providing a website that is accessible to the widest possible audience,
regardless of circumstance and ability.
To fulfill this, we aim to adhere as strictly as possible to the World Wide Web Consortium’s (W3C) Web Content Accessibility Guidelines 2.1 (WCAG 2.1) at the AA level.
These guidelines explain how to make web content accessible to people with a wide array of disabilities. Complying with those guidelines helps us ensure that the website is accessible
to all people: blind people, people with motor impairments, visual impairment, cognitive disabilities, and more.
This website utilizes various technologies that are meant to make it as accessible as possible at all times. We utilize an accessibility interface that allows persons with specific
disabilities to adjust the website’s UI (user interface) and design it to their personal needs.
Additionally, the website utilizes an AI-based application that runs in the background and optimizes its accessibility level constantly. This application remediates the website’s HTML,
adapts Its functionality and behavior for screen-readers used by the blind users, and for keyboard functions used by individuals with motor impairments.
If you’ve found a malfunction or have ideas for improvement, we’ll be happy to hear from you. You can reach out to the website’s operators by using the following email
Screen-reader and keyboard navigation
Our website implements the ARIA attributes (Accessible Rich Internet Applications) technique, alongside various different behavioral changes, to ensure blind users visiting with
screen-readers are able to read, comprehend, and enjoy the website’s functions. As soon as a user with a screen-reader enters your site, they immediately receive
a prompt to enter the Screen-Reader Profile so they can browse and operate your site effectively. Here’s how our website covers some of the most important screen-reader requirements,
alongside console screenshots of code examples:
Screen-reader optimization: we run a background process that learns the website’s components from top to bottom, to ensure ongoing compliance even when updating the website.
In this process, we provide screen-readers with meaningful data using the ARIA set of attributes. For example, we provide accurate form labels;
descriptions for actionable icons (social media icons, search icons, cart icons, etc.); validation guidance for form inputs; element roles such as buttons, menus, modal dialogues (popups),
and others. Additionally, the background process scans all the website’s images and provides an accurate and meaningful image-object-recognition-based description as an ALT (alternate text) tag
for images that are not described. It will also extract texts that are embedded within the image, using an OCR (optical character recognition) technology.
To turn on screen-reader adjustments at any time, users need only to press the Alt+1 keyboard combination. Screen-reader users also get automatic announcements to turn the Screen-reader mode on
as soon as they enter the website.
These adjustments are compatible with all popular screen readers, including JAWS and NVDA.
Keyboard navigation optimization: The background process also adjusts the website’s HTML, and adds various behaviors using JavaScript code to make the website operable by the keyboard. This includes the ability to navigate the website using the Tab and Shift+Tab keys, operate dropdowns with the arrow keys, close them with Esc, trigger buttons and links using the Enter key, navigate between radio and checkbox elements using the arrow keys, and fill them in with the Spacebar or Enter key.Additionally, keyboard users will find quick-navigation and content-skip menus, available at any time by clicking Alt+1, or as the first elements of the site while navigating with the keyboard. The background process also handles triggered popups by moving the keyboard focus towards them as soon as they appear, and not allow the focus drift outside it.
Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Disability profiles supported in our website
Epilepsy Safe Mode: this profile enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode: this mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode: this mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode: this mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode: this mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Keyboard Navigation Profile (Motor-Impaired): this profile enables motor-impaired persons to operate the website using the keyboard Tab, Shift+Tab, and the Enter keys. Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Additional UI, design, and readability adjustments
Font adjustments – users, can increase and decrease its size, change its family (type), adjust the spacing, alignment, line height, and more.
Color adjustments – users can select various color contrast profiles such as light, dark, inverted, and monochrome. Additionally, users can swap color schemes of titles, texts, and backgrounds, with over seven different coloring options.
Animations – person with epilepsy can stop all running animations with the click of a button. Animations controlled by the interface include videos, GIFs, and CSS flashing transitions.
Content highlighting – users can choose to emphasize important elements such as links and titles. They can also choose to highlight focused or hovered elements only.
Audio muting – users with hearing devices may experience headaches or other issues due to automatic audio playing. This option lets users mute the entire website instantly.
Cognitive disorders – we utilize a search engine that is linked to Wikipedia and Wiktionary, allowing people with cognitive disorders to decipher meanings of phrases, initials, slang, and others.
Additional functions – we provide users the option to change cursor color and size, use a printing mode, enable a virtual keyboard, and many other functions.
Browser and assistive technology compatibility
We aim to support the widest array of browsers and assistive technologies as possible, so our users can choose the best fitting tools for them, with as few limitations as possible. Therefore, we have worked very hard to be able to support all major systems that comprise over 95% of the user market share including Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera and Microsoft Edge, JAWS and NVDA (screen readers).
Notes, comments, and feedback
Despite our very best efforts to allow anybody to adjust the website to their needs. There may still be pages or sections that are not fully accessible, are in the process of becoming accessible, or are lacking an adequate technological solution to make them accessible. Still, we are continually improving our accessibility, adding, updating and improving its options and features, and developing and adopting new technologies. All this is meant to reach the optimal level of accessibility, following technological advancements. For any assistance, please reach out to
