Ακάθεκτοι συνεχίζουν οι Γαλλοκαναδοί deathsters, μιας και το “Of ghosts and gods”, είναι η δωδέκατη δουλειά τους, με το ύφος της μπάντας να έχει αλλάξει δραστικά στα είκοσι και παραπάνω χρόνια που δισκογραφούν αποκλειστικά για τη Nuclear Blast.
Με τα ¾ της μπάντας να τα συναντούμε και στο ρωμαϊκό death metal project EX DEO, οι KATAKLYSM, με μπροστάρη πάντα τον Maurizio Iacono, κινούνται πλέον σε ρυθμικό και αρκετά μελωδικό death metal, που μπορεί να μην έχει σχέση με την ακρότητα δίσκων όπως το ντεμπούτο τους, “Sorcery”, ή και μεταγενέστερων άλμπουμ τους, όπως τα “Epic (The poetry of war) και “Shadows and dust”, αλλά ο χαρακτήρας της μπάντας παραμένει σχεδόν ακέραιος. Η βαρβαρότητα στα riff τους παραμένει και αν καταφέρεις και μπεις στο πνεύμα του άλμπουμ, θα σταματήσεις να δυσανασχετείς.
Αυτά ισχύουν βέβαια για τους παλαιότερους οπαδούς των KATAKLYSM, γιατί οι νεότεροι και ιδιαιτέρως αυτοί που δε διστάζουν να βάζουν στην ίδια πρόταση τους AMON AMARTH πχ και το death metal, πολύ πιθανόν να βρουν τη νέα τους αγαπημένη κυκλοφορία. Ο ογκώδης τους ήχος αποτελεί πιθανότατα αποτέλεσμα της παραγωγής του κιθαρίστα της μπάντας και υπεύθυνο για αυτόν τον τομέα εδώ και αρκετά χρόνια, J-F Dagenais (DESPISED ICON, MISERY INDEX, MALEVOLENT CREATION), με την βοήθεια του Mark Lewis (CANNIBAL CORPSE, DEVILDRIVER, WHITE CHAPEL) για την ηχογράφηση των φωνητικών στα Audiohammer Studios και την τελική μίξη από τα χέρια του Andy Sneap (MEGADETH, ΑCCEPT, ΤESTAMENT).
Όσοι μείνατε ευχαριστημένοι από την πρόσφατη κοινή τους εμφάνιση με τους CANNIBAL CORPSE στη χώρα μας ή αρέσκεστε στην πιο μελωδική πλευρά τους, που έτσι κι αλλιώς πάντα υπήρχε στη μουσική τους, καλά θα κάνετε να περάσετε από μία ακρόαση το “Of ghosts and gods”, όπως και οι φίλοι του μελωδικότερου ακραίου ήχου, χωρίς αυτό απαραίτητα να παραπέμπει στη 90s σκηνή του Gothenburg ή κάτι παραπλήσιο.
6.5/10
Κώστας Αλατάς
Τις προάλλες, ενώ έκανα μια μουσική ανασκόπηση για το τρέχον έτος ακούγοντας παράλληλα το καταπληκτικό νέο άλμπουμ των OBSEQUIAE, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλο ποσοστό από τις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες κατέχουν τα “δεύτερα” άλμπουμ, τα sophomores που λέμε. Κάτι τέτοιο μόνο τυχαίο δεν είναι βέβαια όπως μας έχει δείξει επανειλημμένα η ιστορία. Αν και κατά βάση “πρωτοδισκάκιας” και αρκετά αιρετικός για τις μουσικές μου προτιμήσεις, δεν μπορώ να αγνοήσω κλασσικά παραδείγματα της μουσικής που δείχνουν τεράστια βήματα προόδου μιας μπάντας από το ντεμπούτο στο δεύτερο άλμπουμ. Τι να πρωτοαναφέρει κανείς, από “Kill ‘Em All” σε “Ride The Lightning” και από “Rocka Rolla” σε “Sad Wings Of Destiny”, από “Undertow” σε “ Ænima” και από “Bleach” σε “Nevermind” ή από “Lost Paradise” σε “Gothic” και από “Severed Survival” σε “Mental Funeral”…θα μπορούσα να συνεχίσω τη λίστα για μέρες. Από τη μία, ένα ντεμπούτο έχει αυτή την ακατέργαστη ενέργεια και τον ενθουσιασμό ενός ξεκινήματος, αλλά συνήθως μια καλή μπάντα βρίσκει τον πραγματικό της εαυτό/ήχο στη συνέχεια, κάτι που έρχεται φυσιολογικά και μέσα από την εμπειρία. Δεδομένου ότι δεν έχουν όλοι την έμπνευση και το ταλέντο να συνεχίσουν για πολλούς δίσκους το ποιοτικό τους σερί, το δημιουργικό peak πολλές φορές συμπίπτει με τον δεύτερο δίσκο. Όπως και να έχει, δεν θα συνεχίσω περαιτέρω μιας και το θέμα εδώ δεν είναι ένα debate “debuts vs. sophomores” αλλά η παρουσίαση μερικών σπουδαίων δεύτερων άλμπουμ από τη μέχρι στιγμής καλή αλλά όχι τέλεια φετινή σοδειά, περιοριζόμενη στον ακραίο metal ήχο.
Αρχίζουμε με το πιο τρανταχτό τέτοιο παράδειγμα και ταυτόχρονα αφορμή για το παρόν κείμενο, το “Aria Of Vernal Tombs” των Αμερικανών OBSEQUIAE, μια από τις πιο φρέσκιες και ανανεωτικές προτάσεις στο σύγχρονο metal underground. Μπορεί διάφορες μπάντες να ισχυρίζονται ότι παίζουν medieval metal ή τελοσπάντων να μιλάνε για μεσαιωνικές μουσικές στον metal ήχο τους, αλλά οι OBSEQUIAE όχι μόνο είναι η επιτομή αυτού του όρου, αλλά ίσως και η μοναδική περίπτωση που μπορεί να μπει κάτω από αυτή την ταμπέλα, μακριά από κιτσοφολκ καραγκιοζιές. Ο δίσκος είναι γεμάτος μαγευτικές μελωδίες τόσο στα ακουστικά κομμάτια παιγμένα με άρπα, όσο και στα ηλεκτρικά τα οποία μπορεί να φέρουν στο νου από ROTTING CHRIST του “Non Serviam” μέχρι παλιό Σουηδικό melodeath και κάτι από το folky touch των AMORPHIS. Απλά μοναδικό, ακόμη καλύτερο από το ήδη φοβερό ντεμπούτο “Suspended In The Brume Of Eos”.
Στον doom χώρο μπορεί να μην παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στον ίδιο βαθμό όπως με μερικά χρόνια πριν, αλλά το παρακλάδι του funeral doom όσο δύσκολο, επίπονο και για πολύ συγκεκριμένες ώρες και περιστάσεις είναι, τόσο το αγαπώ. Η παγίδα σε αυτό τον ήχο έγκειται στο γεγονός πως η διαχωριστική γραμμή μεταξύ βαρετού και αριστουργήματος είναι λεπτή και οι ισορροπίες εύκολα ανατρέψιμες. Οι BELL WITCH είναι από τις μπάντες που τα καταφέρνουν περίφημα και στο δεύτερο, θεματικό τους άλμπουμ, “Four Phantoms” καταβάλουν τον ακροατή με ατμόσφαιρα βαριά σαν ταφόπλακα.
Σε λίγο πιο ομιχλώδη μονοπάτια και σ’ έναν χώρο που τείνει να κορεστεί -αν δεν έχει ήδη- αυτό του INCANTATION-ικού death metal, το “Fractured in the Timeless Abyss” των ECTOVOID που κυκλοφόρησε πριν 3 χρόνια αποτελεί μέχρι και σήμερα μια από τις πλέον καλές και ξεχωριστές προτάσεις σε αυτό το ύφος, με αισθητική (εξώφυλλο, τίτλοι, στίχοι) που έδινε το κάτι παραπάνω. Ο διάδοχός του, “Dark Abstraction” μόλις κυκλοφόρησε και η πρώτη εντύπωση είναι σίγουρα θετική, με τη μπάντα να φαίνεται πως έχει πλέον κατασταλάξει σε αυτό το στυλ που ανάμεσα στον χαμό και τη μαυρίλα διατηρεί μια γερή δόση groove κάνοντας έτσι το αποτέλεσμα όσο πιασάρικο και προσιτό χρειάζεται.
Παρομοίως δύσκολο άκουσμα αποτελεί και το δεύτερο άλμπουμ των ADVERSARIAL, από την μητέρα ίσως του death/black ήχου, τον Καναδά. Το γλαφυρά επονομαζόμενο “Death, Endless Nothing And The Black Knife Of Nihilism”, με το ακόμα πιο παραστατικό εξώφυλλο, προσωπικά αποτελεί δίσκο αποκάλυψη για τη χρονιά που διανύουμε. Έχοντας πετύχει τον ήχο που τους ταιριάζει (στο ντεμπούτο υπήρχε μια αστοχία στην παραγωγή), η μπάντα παραδίδει μαθήματα αριστοτεχνικού riffing, μέσα σ’ ένα ελεγχόμενο χάος, με τα δύο ιντερλούδια να προσδίδουν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση σε αυτό το βλάσφημο, μηδενιστικό έργο τέχνης.
Συνεχίζοντας με ένα ακόμη ανίερο death/black άλμπουμ, από μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ακραίες σκηνές τη σήμερον ημέρα, αυτή της Αυστραλίας, το “Opprobrium” διεκδικεί τον τίτλο του πιο “πουτ**α όλα” άλμπουμ της χρονιάς. Οι DESTRUKTOR μπορεί να μην έλκονται ιδιαίτερα από το όλο κύμα ατονικού/άμετρου/στριφνού death/black που είναι της μόδας τελευταία και να παραμένουν πιστοί στο old-school πνεύμα, ωστόσο δεν κοπιάρουν κανέναν, ούτε και επιχειρούν την χιλιοστή αναβίωση των BATHORY ή των HELLHAMMER. Με απαράμιλλη μανία και ενέργεια, και με σύμμαχο έναν καταπληκτικό φυσικό ήχο, οι Αυστραλοί επιδίδονται σ’ ένα συνεχές σφυροκόπημα από riffs που παίρνουν πολλά από τις thrash ρίζες αυτής της μουσικής και σε κάνουν να θέλεις να βγεις στο δρόμο και να σπάσεις τον πρώτο τραγόπαπα που θα βρεις μπροστά σου.
Το δεύτερο είναι το “Blossoming Decay” των Αμερικανών NOISEM. Οι πιτσιρικάδες από τη Βαλτιμόρη στη δεύτερη full-length κυκλοφορία τους έχουν ανέβει φανερά επίπεδο, όντας βελτιωμένοι όχι μόνο συνθετικά και στιχουργικά αλλά σχεδόν σε όλους τους τομείς. Η μουσική ποικιλία εδώ σε σχέση με το ντεμπούτο είναι σαφώς μεγαλύτερη, ενώ οι ανέκαθεν υπάρχουσες punk και grindcore επιρροές έχουν τη μερίδα του λέοντος, κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα ένα εκρηκτικό μείγμα, ακόμη πιο έντονο από την death/grind/thrash σφαλιάρα του “Agony Defined” προς έκπληξη των περισσοτέρων. Από τις μεγαλύτερες ελπίδες στον χώρο αυτή τη στιγμή.
Για το αριστούργημα των 
Για το τέλος αφήσαμε μια ασυνήθιστη για τα σημερινά δεδομένα πρόταση, που δεν είναι άλλη από το “Erotomysticism” των SERPENT NOIR. Ήδη από τον τίτλο και μια γρήγορη ματιά στο εξώφυλλο μπορεί να υποψιαστεί κανείς ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τυπικό black metal. Βασικά το άλμπουμ κατά τη γνώμη μου περιορίζεται αρκετά από αυτό τον όρο, ξεφεύγοντας και δημιουργώντας έναν δικό του κόσμο, όπου μουσικές επιρροές και αναφορές σε άλλες μπάντες είναι μικρής σημασίας. Το “Erotomysticism” συνεχίζει την διαρκή εξέλιξη των SERPENT NOIR, αυτή τη φορά δημιουργώντας θεατρική και έντονα εικονοπλαστική μουσική μέσα από μυστικιστικές, νοσταλγικές ατμόσφαιρες και mid & low tempo υπνωτιστικούς ρυθμούς.
1/9/1969: Οι JUDAS PRIEST ανοίγουν το παράθυρο προς τον κόσμο του heavy metal, βαφτίζοντας τη μπάντα από το “The ballad of Frankie Lee and Judas Priest” του Bob Dylan. Από τα ιδρυτικά μέλη, κανείς πλέον δεν παίζει στο συγκρότημα.
7/3/1980: Οι Judas Priest ξεκινούν από το Cardiff της Ουαλίας την British Steel Tour. Σε αυτή τη μικρής διάρκειας περιοδείας, support ήταν οι πρωτοεμφανιζόμενοι IRON MAIDEN.
22/10/1988: Στο Βανκούβερ του Καναδά τελειώνει η “Mercenaries of metal” tour, για την προώθηση του “Ram it down” και ταυτόχρονα η τελευταία επίσημη εμφάνιση του Dave Holland ως drummer, που στη συνέχεια αποχωρεί, λόγω προβλημάτων υγείας. Τα προβλήματα αυτά ήταν και η αιτία που στο εν λόγω album το ρυθμό δίνει ένα drum machine.
Παρόλα αυτά, το “Eye for an eye” δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητο. Το συγκρότημα είχε ήδη πραγματοποιήσει κάποιες συναυλίες σε μεγάλες πόλεις όπως στη Νέα Υόρκη και στο San Francisco και η κυκλοφορία του ντεμπούτου του σε συνδυασμό με το περίφημο tape-trading της εποχής συνέβαλε έτσι ώστε η φήμη του να εξαπλωθεί εκτός από τις τοπικές σκηνές του hardcore punk/crossover και στα αυτιά ανερχόμενων metal ονομάτων σαν τους METALLICA και SLAYER. Η εξέλιξη αυτή στάθηκε αρκετή για να του δώσει την ευκαιρία να εμφανιστεί ως support στην συναυλία των SLAYER στην Βαλτιμόρη για τις ανάγκες της προώθησης του “Haunting the chapel” EP, με τους Tom Araya και Dave Lombardo να μεσολαβούν μάλιστα προκειμένου οι C.O.C. να κλείσουν συμφωνία με την Death Records που ήταν ουσιαστικά θυγατρική της Metal Blade του Brian Slagel. Εκμεταλλευόμενοι αυτό το ιδιαίτερο ευνοϊκό momentum, οι C.O.C. δεν άργησαν να επανέλθουν τον Οκτώβριο του 1985 με το δεύτερο τους άλμπουμ, “Animosity”. Μπορεί εν συγκρίσει με το “Eye for an eye” οι ταχύτητες του “Animosity” να ήταν μεν πιο συγκρατημένες, όχι όμως τόσο αισθητά ώστε να υπερκαλύψουν τις οργισμένες punk τάσεις όσο και τις πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες στην θεματολογία των στίχων που και πάλι είχαν την μερίδα του λέοντος. Το ενθαρρυντικό στοιχείο είχε να κάνει σαφώς με το γεγονός ότι η μπάντα παρουσίαζε για πρώτη φόρα ένα αρκετά βελτιωμένο και πιο σφιχτοδεμένο πρόσωπο παύοντας ταυτόχρονα να λειτουργεί ως ένα σύνολο που ήξερε απλά να βγάζει ενέργεια και βρωμιά στο παίξιμο του. Και μόνο άλλωστε από τις κιθαριστικές επιδόσεις του Weatherman στα “Holier”, “Kiss of death” και “Mad world” αλλά και την επιβλητική παρουσία του Mike Dean τόσο στο μπάσο όσο και στο μικρόφωνο ως frontman μετά την αποχώρηση του Eycke, καταλαβαίνει κανείς πως η μπάντα έχει κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός σχεδόν σε όλους τους τομείς.
Μαζί λοιπόν με το “Dealing with it!” των D.R.I. και το “Speak English or Die” από τους S.O.D. που κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά, το “Animosity” ήταν ένα σαφές δείγμα πως το ρεύμα του hardcore punk/crossover δεν ήταν απλά και μόνο μια αντίδραση απέναντι στις mainstream μουσικές φόρμες της εποχής αλλά κάτι που άρχιζε πλέον να αποκτά γερές ρίζες όσο και φανατικό κοινό εκτός των στενών πλαισίων του underground. Για αρκετούς ο συγκεκριμένος δίσκος μαζί με το “Technocracy” EP του 1987 ήταν η ιδανική επισφράγιση της πιο αγνής και ανεπιτήδευτης περιόδου του συγκροτήματος. Όπως όμως αποδείχτηκε εκ των υστέρων δεν ήταν παρά μονάχα το μεταβατικό στάδιο για τα χρυσά επιτεύγματα που θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια.
φορά που ο ήχος του συγκροτήματος αποκτούσε τόσο ξεκάθαρο μεταλλικό προσανατολισμό, με τα riffs του Weatherman μαζί με το metal-on-metal βομβάρδισμα του Reed Mullin στα drums να συμβιβάζουν με τον πιο μαεστρικό τρόπο τις ταχύτητες του thrash και του sludge σε επικές στιγμές του δίσκου όπως τα “Painted smiling face”, “Great purification” και “Damned for all time”. Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, η έλευση του Pepper Keenan ως δεύτερου κιθαρίστα αποδείχθηκε ως η χρυσή μεταγραφή του δίσκου. Μπορεί η συνθετική συμμετοχή του να μην απέκτησε μονομιάς βαρύτητα ανάλογη με εκείνη των υπολοίπων, παρόλα αυτά οι southern πινελιές που κατάφερε να βάλει στα “Dance of the dead” και “Buried” καθώς και οι φωνητικές ικανότητες του στο “Vote with a bullet” που επισκίασαν το thrash-ιάρικο γρέζι του Agell, ήταν μια επαρκή πιστοποίηση πως μπορούσε να αποτελέσει μεγάλο κεφάλαιο για την μελλοντική πορεία του συγκροτήματος. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν συν το γεγονός ότι το “Blind” προσέλκυσε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον του mainstream κοινού, δεν φαντάζει καθόλου παράλογο το πως το συγκρότημα κατάφερε να κλείσει θέση μαζί με τους TESTAMENT στο αμερικανικό σκέλος της “Fear of the Dark Tour” των IRON MAIDEN τον φθινόπωρο του 1992.
Η κυκλοφορία του “Deliverance” ήρθε να επισφραγίσει μια σειρά μεταβολών και στο μουσικό ύφος του σχήματος. Το hardcore punk/πρώιμο sludge μοτίβο των προηγούμενων τριών δίσκων εγκαταλείπεται σχεδόν οριστικά, καθώς στη μουσική εξίσωση υπεισέρχονται για τα καλά πλέον στοιχεία που φλερτάρουν ανοιχτά με το southern όσο και το stoner rock, ενώ από την άλλη πλευρά τα riffs αποκτούν έναν αμιγώς πιο groovy και Sabbath-ικό τόνο. Η σπουδαιότητα όμως του “Deliverance” έγκειται στο γεγονός ότι μέσα από αυτό αναδεικνύεται για πρώτη φορά τόσο έντονα η μουσική προσωπικότητα του Pepper Keenan. Δεν ήταν μόνο η χαρακτηριστική χροιά της φωνής του, η οποία επρόκειτο να βάλει την σφραγίδα της και στις επόμενες τρεις δουλειές των C.O.C. αλλά κυρίως η μεγαλύτερη συνεισφορά του στον κιθαριστικό όσο και τον συνθετικό τομέα, που ανεβάζει κατακόρυφα το ποιοτικό επίπεδο του δίσκου και κάνει συγχρόνως τους υπόλοιπους και ειδικά τον έτερο κιθαρίστα του σχήματος, Woody Weatherman, να βγάλουν κυριολεκτικά τον καλύτερο τους εαυτό. Κομμάτια άλλωστε σαν τα “Albatross”, “Clean my wounds”, “Seven Days” ή το fuzz-ιάρικο “Senor Limpio”, όχι μόνο επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές αλλά μέχρι και σήμερα συγκαταλέγονται στις κορυφαίες στιγμές του συγκροτήματος από την North Carolina.
Όταν όμως ο προηγούμενος δίσκος σου είναι η αιτία της απογείωσης σου, σίγουρα δε θες με τίποτα ο διάδοχός του να είναι αυτός που θα σε προσγειώσει ανώμαλα στο έδαφος. Έχοντας συμβόλαιο για ένα ακόμα άλμπουμ με την θρυλική Columbia, το συγκρότημα αποβάλει κάθε μορφή άγχους που μπορεί να του δημιουργεί η επιβεβλημένη επιτυχία, και απλά μπαίνει στο στούντιο με τους οπαδούς να τρέφουν τις μεγαλύτερες προσδοκίες. Όμως ο πήχης είχε ανέβει υπερβολικά ψηλά, ακόμα και για τους ίδιους. Το “Wiseblood” παρά το γεγονός ότι ακολουθεί την συνταγή του “Deliverance”, δεν καταφέρνει σε καμιά περίπτωση να ξεφύγει από την σκιά του. Και μπορεί στα κιτάπια του να βρίσκουμε μια σύμπραξη τιτάνων, με την φωνή του James Hetfiled να συμμετέχει στο “Man or Ash”, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου φαντάζει να ξεθωριάζει μετά από μερικές ακροάσεις. Προσοχή, αν δεν υπήρχε το “Deliverance” θα μιλάγαμε για μία από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας, αφού ο ήχος, το heavy riffing, ο τσαμπουκάς και τα επάλληλα κοψίματα που κυριαρχούν σε συνθέσεις όπως τα “Long whip/Big America”, “The snake has no head” ή το επικό instrumental του “Bottom feeder” δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ακόμα και από τους πιο δύσπιστους. Άλλωστε, παρότι δεν κατάφερε να σημειώσει την εμπορική επιτυχία του προκατόχου του, το “Wiseblood” δεν οδήγησε άδικα το συγκρότημα σε ένα πολύ επιτυχημένο τουρνέ ως support των METALLICA στην “Poor Touring Me” των τελευταίων το 1996. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το σημαντικότερο ήταν πως μέσα από την τελειοποίηση της νέας μουσικής τους προσέγγισης, οι C.O.C. κατάφεραν μέσω αυτού του δίσκου να εξελιχθούν και να καθιερωθούν σε αυτό που όλοι αναγνωρίζουν μέχρι και σήμερα. Ως μια από τις σημαντικότερες μπάντες-εκφραστές του southern metal.
Η αλλαγή της χιλιετίας δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την παρέα από την North Carolina. Στα απόνερα της κυριαρχίας της alternative/grunge σκηνής, η μπάντα εξαλείφει σχεδόν πλήρως τον τραχύ ήχο και με το “America’s Volume Dealer” γυρίζει σελίδα σε μια πιο ζεστή stoner χροιά. Οι ιδέες, το αλήτικο attitude και ο γρήγορος ρυθμός παραμένουν αμετάβλητοι, με τις μεγαλύτερες αλλαγές να τις παρατηρούμε στα φωνητικά που χάνουν πολύ από το οξύ αυτό γρέζι στις καταλήξεις που χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά συγκροτημάτων. Επίσης την επιστροφή του κάνει ο σκονισμένος αέρας τους “Deliverance”, με τις catchy μελωδίες και τα χτυπητά ρεφρέν, στοιχεία που γνωρίζουν να μεταχειρίζονται καλά ο Keenan κι η παρέα του. Ταυτόχρονα η μπάντα αλλάζει εταιρεία, μετακομίζοντας δισκογραφικά στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στη Μ. Βρετανία και την Sanctuary. Φαίνεται πως τα γυρίσματα του “Drowning in a Daydream” που πραγματοποιήθηκαν εκεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα αποδείχθηκαν προφητικά.
Όχι άδικα το “In The Arms of God” θεωρείται από πολλούς η καλύτερη στιγμή της μπάντας από την “Deliverance” εποχή, μέχρι σήμερα. Οι C.O.C. συγκεντρώνουν με ευλάβεια το απόσταγμα όλων αυτών των χρόνων που οργώνουν με τις μουσικές τους τις ηπείρους για να μας το προσφέρουν στην πιο καθαρή και αγνή του εκδοχή. Ο δίσκος αποτελεί την φυσική συνέχεια του προκατόχου του, με τον ήχο να αποτελεί ουσιαστικά τον κοινό παρανομαστή και οι μεγάλες αλλαγές να παρατηρούνται στον βαθμό “αυθεντικότητας” των συνθέσεων. Η μπάντα ξεφεύγει από τον χλιαρό χαρακτήρα που κράτησε στον προηγούμενο δίσκο. Στο “In the arms of god” τα δυνατά σημεία γίνονται δυνατότερα, ενώ τα χαλαρά πιο ταξιδιάρικα. Μεγάλη απώλεια για τον δίσκο η απουσία του Reed Mullin που είχε ήδη αποχωρήσει μετά το τέλος του προηγούμενου δίσκου, ενώ και για τον Keenan αυτός θα είναι ο τελευταίος σταθμός στην μακρόχρονη πορεία του με τους C.O.C. .
Ο Σάκης Νίκας και ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης, βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν τον οπαδό από μέσα τους και να μιλήσουν για τους BLIND GUARDIAN, σ’ ένα κλίμα εντελώς παρεΐστικο, χωρίς να μασάνε τα λόγια τους, λέγοντας την πραγματική τους άποψη για το συγκρότημα και την πορεία του, σαν να μην έχουν κανένα δίπλα τους. Απολαύστε μία συζήτηση «καφενείου», που λέγονται πολλές αλήθειες έξω από τα δόντια και στη συνέχεια, ίσα που προλαβαίνετε να δηλώσετε συμμετοχή για τον σούπερ διαγωνισμό μας με το μυστικό, ακουστικό, δωρεάν show του συγκροτήματος για τα 10 χρόνια του ROCK HARD ή στην τελική να προμηθευτείτε εισιτήριο για τη συναυλία της Παρασκευής στη Θεσσαλονίκη ή της Κυριακής στην Αθήνα (αφού το Σάββατο έγινε ήδη sold out).
Σ: Κοίτα, το “Nightfall” είναι το άλμπουμ που τους γιγάντωσε. Πούλησαν περισσότερα αντίτυπα, τους έμαθε περισσότερος κόσμος.
Φ: Για μένα είναι σίγουρα μεταβατικό. Γιατί το σήμερα της μπάντας, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο “Night at the opera”. Είχαν χρόνια το συμφωνικό στοιχείο ήδη, αλλά δεν ήταν η βάση τους. Εκεί άρχισε να περνάει πιο μπροστά από ότι είχαμε συνηθίσει. Ειδικά τώρα μοιάζει να είναι η βάση του ήχου τους το συμφωνικό στοιχείο.
Φ: Έχει πολλά καλά τραγούδια, έχουν καταφέρει πολύ καλά το πάντρεμα του συμφωνικού με τον παλιότερο κάπως ήχο τους.
Φ: Εντάξει, τώρα μιλάμε όμως για μία μπάντα που δείχνει ότι δεν αδιαφορεί στο ελάχιστο για τους οπαδούς της. Είναι από τις πλέον τίμιες μπάντες εκεί έξω.
Σ: Εμένα με χαλάει η έμφαση που δίνουν στο συμφωνικό τα τελευταία χρόνια. Είναι πολύ πομπώδες και ογκώδες. Πολύ φορτωμένο με ορχήστρες.
Φ: Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη απώλεια. Γιατί ο Thomen ήταν ο συνδετικός κρίκος στην ουσία. Αυτός που τους κράταγε ηχητικά στην περίοδο μέχρι και το “Imaginations…”. Και σαν drummer καθαρά, είναι άλλο επίπεδο. Βέβαια, ο άνθρωπος πλέον δε μπορεί με τόσα ιατρικά προβλήματα. Εδώ υπάρχει ο κίνδυνος να μην ξαναπαίξει ποτέ δυστυχώς. Χάσανε πολύ όμως. Αν θυμάσαι όταν είχαν έρθει πρώτη φορά με τον Ehmke ήταν περίεργα. Πιο αργά παιγμένα κάποια κομμάτια, διαφορετική αίσθηση σαν συγκρότημα. Δεν ήταν απλά ένας drummer o Thomen. Ήταν ζωτικό κομμάτι των BLIND GUARDIAN. Δεν έχουν χάσει την κά@@α της δημιουργίας. Το αντίθετο μου δείχνει αυτό που κάνουν. Ότι το ψάχνουν διαφορετικά και περισσότερο ηχητικά. Συμφωνικά για παράδειγμα, πάνε σε μέρη που δεν είχαν πάει ποτέ. Δε θα στηριχθούν στο να παίξουν στο 140, στο 160, στο 180, σε οτιδήποτε πιο speed για να δείξουν κάτι. Θα δείξουν κάτι διαφορετικό, περισσότερο στηριζόμενο στην ενορχήστρωση, πιο μουσικό αν μπορείς να πεις κατά μία έννοια. Αν και λίγο παρεξηγήσιμη η λέξη, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Δεν έχουν στήριγμα πχ τα τρομακτικά καλά ρεφρέν. Αν και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο που μου λείπει μαζί με τη μαγεία παρεμπιπτόντως. Τα ρεφρέν. Ψάχνω να βρω στο τελευταίο δίσκο και δεν τα βρίσκω εύκολα και πολλά.
Φ: Δηλαδή ακόμα και η παραγωγή του τελευταίου… μήπως φταίει και ο Charlie Bauerfeind στην τελική;
Σ: Αφού το ανέφερες, το “Imaginations…” είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ των GUARDIAN. Αν μου πει κάποιος να του πω το αγαπημένο μου, θα έλεγα “Imaginations…”, αλλά αν μου έλεγε ότι δεν έχει ακούσει ποτέ και μου ζήταγε ένα από όλα, θα έλεγα το “Somewhere…”. Εσύ πιο θα έλεγες; Το πιο αντιπροσωπευτικό δεν είναι το “Somewhere…”;
Φ: Κομμάτι που αρκετός κόσμος από κάτω δεν το ήξερε. Και δεν το λέω υποτιμητικά προφανώς, γιατί είναι λογικό ως ένα βαθμό. Άλλη εποχή BLIND GUARDIAN. Από την άλλη όμως, δεν είναι λίγο άσχημο αυτό; Μαθαίνεις το συγκρότημα για παράδειγμα με το “Nightfall”, κάτι που ισχύει για μεγάλη μερίδα οπαδών των GUARDIAN. Δεν έχει σημασία πότε τους έμαθες. Οι λόγοι μπορεί να είναι άπειροι. Αλλά γιατί να μην κάτσεις να ακούσεις καλά και το υπόλοιπο υλικό τους ρε παιδί μου; Ειδικά το παλιότερο;
Σ: (γέλια) Κάτι για να μην ακουμπάει μωρέ τα χέρια του στο γόνατο και να χτυπιέται με αυτή την κλασική του κίνηση.
Φ: Εμένα και κάτι άλλο μου κάνει εντύπωση για το πόσο ιδιαίτεροι είναι. Διασκευές. Άπειρες διασκευές συνέχεια, αλλά πόσες μπάντες έχουν διασκευάσει GUARDIAN; Απειροελάχιστες. Και είναι μία μπάντα που έπαιζε με 2 κιθάρες, μπάσο, τύμπανα σαν βάση. Και η μουσική που βγάζουν, είναι πολύ περίεργη για αυτά τα όργανα. Ενορχηστρωτικά. Ιδιαίτερη. Για αυτό και δεν είναι εύκολο να πας να παίξεις GUARDIAN και να το κάνεις τόσο καλά. Είναι και αυτό το παρεξηγημένο που έχει το heavy/power, που λένε άλλοι ότι δεν είναι τεχνικό, δεν είναι τίποτα, σιγά το πράγμα κλπ. Ρε φίλε, δεν χρειάζεται να παίζεις στο 280 ή progressive για να έχει κάτι τεχνική. Άσε που η μουσική των GUARDIAN έχει και μία progressive αισθητική. Μπορεί να μην είναι τα μετρήματα τόσο, αλλά ενορχηστρωτικά είναι progressive σε πολλές στιγμές τους. Είναι μία μπάντα που σου δείχνει ότι δεν είναι τυχαία. Αυτά που κατάφερε, δούλεψε και τα κατάφερε. Και ίσως αυτό μας ενοχλεί εμάς τους δύο και αρκετούς ακόμα με την ίδια αντίληψη. Ότι αυτό το κομμάτι των GUARDIAN έχει περάσει στην ορχήστρα. Έφυγε από τα «βασικά» ας πούμε όργανα και πέρασε στην ορχήστρα.
Και το όνομα αυτού… BAPHOMET! Όχι δεν είναι ορθογραφικό λάθος. Ο Nergal (Holocausto τότε), κατά κόσμον Adam Darski και ο Τσέχος Adam Muraszko (Sodomizer τότε, Baal Ravenlock αργότερα), οι δημιουργοί της μπάντας, της είχαν δώσει αυτό το όνομα, το οποίο άλλαξε πολύ σύντομα σε BEHEMOTH, αφού υπήρχαν δεκάδες συγκροτήματα με το τίτλο BAPHOMET. Οι Πολωνοί έχουν καταφέρει να κάνουν το βλάσφημο metal τους, ένα είδος hype, όχι τόσο με τη μουσική τους, που εξακολουθεί να είναι ακραία και ποιοτική, αλλά με τα καμώματα του χαρισματικού Nergal, ο οποίος ταυτόχρονα είναι «κόκκινο πανί» αλλά και είδωλο για πολλούς. Αλλά για να δούμε πως φτάσαμε ως εδώ, κυρίως μουσικά όμως.
Μόλις ένα χρόνο μετά, κυκλοφορούν το “Grom”, ο οποίος είναι αντικειμενικά ίσως ο χειρότερος δίσκος της μπάντας. Το ύφος ήδη έχει αρχίζει να αλλάζει, οι κιθάρες γίνονται πιο thrash, το drumming βελτιώνεται πολύ, αλλά οι συνθέσεις είναι κατώτερες του ντεμπούτου. Το αποτελειώνουν τα γυναικεία φωνητικά, τα οποία είναι ερασιτεχνικά το λιγότερο. Νομίζω πως ούτε ο Nergal δεν θέλει να θυμάται αυτό το δίσκο. Η κυκλοφορία αυτή θα μπορούσε να είναι η ταφόπλακα της μπάντας. Ευτυχώς όμως, η μετέπειτα πορεία τους μας διαψεύδει. Δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, σε έναν flat δίσκο (ούτε τα ακουστικά περάσματα με συγκινούν). Παρόλα αυτά, η μπάντα ξεκινά ευρωπαϊκές περιοδείες (να ‘ναι καλά τα Πολωνικά μεγαθήρια του death metal).
Στο τέλος του περασμένου αιώνα, ο Nergal είχε γνωρίσει τον ποιητή/συγγραφέα Krzysztof Azarewicz, ο οποίος έμελε να αλλάξει αρκετά το ύφος της μπάντας, κυρίως στους στίχους (μη ξεχνάμε ότι έχει γράψει την αυτοβιογραφία του Nergal). Ο Azarewicz από το 1999 και την 4η κατά σειρά full length δουλειά των BEHEMOTH, “Satanica”, έχει γράψει στίχους σε πάρα πολλά τραγούδια της μπάντας, έχει επιμεληθεί artworks, ακόμα και backing vocals. Στο συγκεκριμένο δίσκο, πέρα των στίχων “Starspawn”, τα υπόλοιπα εφτά κομμάτια είναι του Azarewicz. Εδώ η μπάντα διαχωρίζεται από το παρελθόν κάθετα, κρατώντας το σκοτάδι του black metal, αλλά όχι τον ήχο. Κι εγένετο blackened death metal. Κοφτά riffs, με prog πινελιές, λυσσαλέο drumming (αν και λίγο «πλαστικό») και το Nergal να «μισεί» τον κόσμο, δείχνοντας το με τα φωνητικά του. Κορυφαίες στιγμές, τα “Chant for eschaton”, “Decade of therion” και “Lam”.
Έκτη κατά σειρά full length δουλειά το υπερεκτιμημένο κατ’ εμέ “Zos Kia Cultus (Here and Beyond)”. Ίσως φταίει ότι άρχισα να ακούω τη μπάντα από το “Demigod” και μετά. Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι ακόμα πιο death metal. Οι επιρροές MORBID ANGEL έχουν πάλι την τιμητική τους και ασφαλώς οι συνθέσεις υπερέχουν κατά πολύ του “Thelema.6”. Όχι όμως και του “Satanica”, παρόλο που ο ήχος εκμοντερνίζεται ακόμα περισσότερο. Και πάλι στη πλειοψηφία των τραγουδιών, οι στίχοι είναι από τον Azarewicz. Ο Inferno χρησιμοποιεί triggers κατά κόρον, αλλά τα drums είναι πιο ευφάνταστα. Πολλά catchy riffs, που κάνουν αρκετά εμπορικό τον δίσκο. Επιμένω ότι και εδώ απουσιάζει το «σκοτάδι». “As above below” και το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου ξεχωρίζουν.
Τρία χρόνια μετά, κυκλοφορούν μία από τις καλύτερες δουλειές τους, το “Apostasy”, το οποίο συνεχίζει στα χνάρια του προκατόχου του, βελτιωμένο σε αρκετούς τομείς. Τα φωνητικά του Nergal είναι ένα επίπεδο πιο καλά, brutal-ίζουν αρκετά, ενώ τα riffs είναι ακόμα πιο εμπνευσμένα. Ξεχωρίζουν τα drums, όπου ο Inferno δίνει ρεσιτάλ, παίζοντας ίσως καλύτερα από ποτέ. Η εξέλιξη του μέσα όλα αυτά τα χρόνια είναι αξιοθαύμαστη. Για πρώτη φορά θα ακούσουμε και tech στοιχεία στη μουσική της μπάντας, με αρκετές επιρροές NILE. Η παραγωγή και πάλι είναι άψογη, κάνοντας ακόμα και το μπάσο να ακούγεται (επιτέλους). Οι στίχοι γίνονται ιδιαίτερα αντιχριστιανικοί, κάτι που τους χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα, δημιουργώντας τους αρκετά προβλήματα, αλλά εκτοξεύοντας τη φήμη τους. Εδώ έχουμε guest (άσχετο) έκπληξη, τον Warrel Dane (το παραβλέπω με δυσκολία), που δανείζει τη φωνή του στο κατά τα’ άλλα κομμάταρο “Inner sanctum”. “At the left hand ov God” και “Christgrinding Avenue”, οι καλύτερες στιγμές.
Η επόμενη χρονιά όμως δεν ήταν ιδιαίτερα καλή για τον Nergal. Toν Αύγουστο του 2010 διεγνώσθη με λευχαιμία και ξεκίνησε αμέσως τις χημειοθεραπείες. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, που πέρα από την σοβαρή αυτή ασθένεια, είχε να αντιμετωπίσει, όλους όσους είχε «προσβάλει» θρησκευτικά τα περασμένα χρόνια. Όλοι μιλούσαν για τιμωρία Θεού και τα συναφή. Ευτυχώς, ο Πολωνός φυσικά τους διέψευσε, αφού βρέθηκε δότης μυελού των οστών και κατάφερε να ξεπεράσει αυτή τη δύσκολη περιπέτεια. Για το λόγο αυτό, πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια για να δούμε νέα δουλειά των BEHEMOTH. Το 2014 όμως, επανήλθαν δριμύτεροι με ένα πάρα πολύ καλό δίσκο, το