Οι Φιλανδοί INSOMNIUM έχουν μια σταθερή ανοδική πορεία με εξαιρετικές δουλειές στο μελωδικό death metal, καταφέρνοντας σε κάθε κυκλοφορία τους να μην μένουν στάσιμοι. Η νέα τους δουλειά “One for sorrow” είναι σίγουρα μέσα στις καλύτερες της χρονιάς. Ο βασικός συνθέτης του συγκροτήματος Ville Friman (κιθάρες) ήταν ευγενικότατος, πρόσχαρος, μας απάντησε σε ερωτήσεις γύρω από την μουσική τους, την σκηνή της χώρας τους, ποιους δίσκους θεωρεί σημαντικούς για την εξέλιξη της μουσικής σκηνής τους, ενώ δεν δίστασε να πει την γνώμη του ακόμα και για τις δηλώσεις του γελοίου Φιλανδού πρωθυπουργού. Ας τον απολαύσουμε!!!
Καλησπέρα Ville, θέλω να μπω κατευθείαν στο θέμα και να μου απαντήσεις πόσο περήφανος είσαι για το νέο σας δίσκο “One for sorrow”;
Σου άρεσε;
Τον βρήκα πάρα πολύ καλό και σε ποιότητα τον συγκρίνω με το εκπληκτικό ντεμπούτο σας “In the halls of the awaiting”.
Οι συνθήκες ήταν ιδανικές κατά την ηχογράφηση του δίσκου, είχαμε άριστη επικοινωνία, άνεση και χρόνο τόσο να συνθέσουμε όσο και να δουλέψουμε τα τραγούδια μας. Ακόμα και στο τομέα των ηχογραφήσεων και παραγωγής δεν πιεστήκαμε σε κανένα σημείο. Όλα τα παραπάνω βοήθησαν στο τελικό αποτέλεσμα του “One for sorrow”.
Ακούγοντας το “One for sorrow” και τον προηγούμενο δίσκο σας “Across the dark” βρήκα αρκετές διαφορές στον ήχο σας, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι τα νέα σας τραγούδια έχουν περισσότερη ποικιλία.
Θέλουμε με κάθε μας δίσκο να προχωράμε μπροστά και να μην μένουμε στάσιμοι. Από την άλλη πλευρά όμως, δεν θέλουμε να αλλοιώσουμε και τον προσωπικό μας ήχο. Οι εμπειρίες που αποκτάμε καθώς μεγαλώνουμε, καθώς και τα μουσικά μας ακούσματα βοηθούν να εξελίξουμε τον ήχο μας. Στο “One for sorrow” μας βγήκε φυσιολογικά μια πιο progressive πλευρά. Συνθέσαμε μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια, προσπαθώντας να μην βασίζεται σε 1-2 riffs. Θα ακούσετε γρήγορα riffs, ακουστικά «περάσματα» και mid tempo ρυθμούς στο ίδιο τραγούδι.
Όπως στο καλύτερο σας τραγούδι, κατά την προσωπική μου άποψη, “Lay the ghost to rest”.
Ακριβώς. Το να συνθέσεις ένα, μεγάλο σε διάρκεια, τραγούδι δεν είναι δύσκολο. Το δύσκολο είναι να κρατήσεις το ενδιαφέρον του ακροατή καθ’ όλη τη διάρκεια. Όμως τονίζω ότι δεν είχαμε προσχεδιάσει κάτι. Απλά αυθόρμητα.
Παρακολουθώντας την πορεία σας από το 2002 με το “In the halls of awaiting” παρατηρώ ότι δίσκο με δίσκο εισάγετε μια πιο μελαγχολική ατμόσφαιρα, αλλά όχι καταθλιπτική, περισσότερο μια γλυκιά μελαγχολία. Έχοντας και το εξώφυλλο του “One for sorrow” μπορώ να πω ότι ο δίσκος σας είναι το soundtrack του φθινοπώρου.
Πραγματικά η εποχή που επέλεξες να παρομοιάσεις το δίσκο μας ταιριάζει απόλυτα. Η μελαγχολία είναι αποτέλεσμα, όπως σου ανέφερα παραπάνω, των εμπειριών που αποκτούμε σαν άνθρωποι, καθώς μεγαλώνουμε. Δει είναι ειδυλλιακά τα πράγματα, ειδικά οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που δεν θεωρώ ότι είμαι χαρούμενος κι αυτό εμφανίζεται μέσα από την μουσική που συνθέτω. Όλοι περνάμε δύσκολες στιγμές που μας ρίχνουν την ψυχολογία. Όμως όπως σωστά ανέφερες δεν έχει να κάνει με κατάθλιψη. Παλεύεις την κάθε αναποδιά και προσπαθείς να ατενίσεις με αισιοδοξία το μέλλον. Πάντως στην παρούσα φάση η ατμόσφαιρα του φθινοπώρου μου ταιριάζει (γέλια).
Όλες οι συνθέσεις του “One for sorrow” έχουν μια συνοχή μεταξύ τους με μοναδική εξαίρεση το “Regain the fire”. Μουσικά δεν ταιριάζει με την όλη ατμόσφαιρα του δίσκου.
Μας άρεσε σαν τραγούδι και θέλαμε να το συμπεριλάβουμε στο δίσκο. Εξάλλου για μένα το “Decoherence” είναι μια πιο περίεργη σύνθεση σε σύγκριση με ότι έχουν συνηθίσει οι θαυμαστές μας. Απλά μας άρεσε σαν τραγούδι και το συμπεριλάβαμε.
Πριν λίγους μήνες κυκλοφορήσατε ένα single, το “Weather the storm” με δύο ολοκαίνουργια τραγούδια, το ομώνυμο και το “Beyond the horizon”. Μου έκανε μεγάλη έκπληξη που κανένα από τα δύο τραγούδια δεν ήταν στο track list του δίσκου.
Θα τα έχουμε στη special edition του δίσκου που θα κυκλοφορήσει περίπου την ίδια περίοδο. Γενικά είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από την προώθηση που μας κάνει η νέα δισκογραφική μας, Century Media. Βγάλαμε το single με την συμμετοχή του Mikael Stanne (DARK TRANQUILLITY) στο τραγούδι “Weather the storm”. Όσοι δεν το έχουν ακούσει θα έχουν την δυνατότητα μέσω της special edition.
Θα υπάρξουν και άλλα νέα τραγούδια στη special edition;
Δεν νομίζω. Θα δούμε πως τα πηγαίνει ο δίσκος “One for sorrow”, ποια είναι η αντίδραση του κόσμου και μετά θα κινηθούμε ανάλογα. Αν πάνε όλα καλά ίσως κυκλοφορήσουμε και ένα EP.
Βοηθάει να ανήκεις σε μια μεγάλη εταιρία όπως η Century Media;
Βέβαια!!! Δεν θέλω να αδικήσω την Candlelight Records, που έκανε σπουδαία δουλειά, μας υποστήριξε και το βασικότερο μας έδωσε την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε, να δημιουργήσουμε καλούς δίσκους. Όμως μια εταιρία σαν την Century Media, σου προσφέρει πολλές επιλογές στο τρόπο που θα προωθήσεις τη δουλειά σου. Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό στις μέρες μας.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έχει προκαλέσει το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Είναι απίστευτα δυνατό σε συναίσθημα και ταιριάζει απόλυτα με το εξώφυλλο του δίσκου.
Το “One for sorrow” το ξεκινήσαμε σαν μια μπαλάντα αλλά κάθε φορά που το προβάραμε προσθέταμε και κάτι ακόμα. Είναι ίσως το πιο μελαγχολικό τραγούδι του δίσκου και αντιπροσωπεύει την πρόοδο που θέλουμε να κάνουμε στην μουσική μας. Τα καθαρά φωνητικά παρουσιάζονται περισσότερο σε σχέση με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου. Η ατμόσφαιρα και τα συναισθήματα που υπάρχουν αποτελούν την κεντρική ιδέα του εξωφύλλου, έργο του ίδιου καλλιτέχνη που δημιούργησε και το εξώφυλλο στον νέο δίσκο των συμπατριωτών σας GHOST BRIGADE.
Θα ήθελα να αλλάξουμε λίγο το θέμα της κουβέντας μας. Την κριτική μου για το δίσκο σας την ξεκίνησα γράφοντας ότι προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να βρω κάποιο μειονέκτημα στο σύνολο της φιλανδικής σκηνής και δεν μπορώ. Κάθε χρόνο ακούμε πολύ καλές δουλειές.
(Γέλια). Ειλικρινά κάθε νέο συγκρότημα όταν ξεκινά βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση εξαιτίας της φήμης που έχει αποκτήσει η σκηνή μας. Θυμάμαι πριν χρόνια το metal να αποτελεί καθαρά ένα underground κομμάτι της γενικότερης μουσικής μας. Δεν είχε μεγάλο κοινό και μηδαμινή προβολή. Ξαφνικά μέσα σε μια πενταετία γνώρισε μεγάλη φήμη και κέρδιζε ολοένα περισσότερους θαυμαστές. Οι metal μουσικοί έδωσαν βάση στη μουσική τους παιδεία και εξασκήθηκαν στα όργανα και στον τομέα της παραγωγής. Το αποτέλεσμα ήταν καλές δουλειές. Τέλος θα έλεγα ότι αν δεν έχεις πολλές μέρες του χρόνου ήλιο, πρέπει να βρεις κάτι να ασχολείσαι μέσα στο σπίτι (γέλια).
Ποιους δίσκους θεωρείς ότι βοήθησαν ώστε να δημιουργηθεί η καλή εικόνα και «άνοιξαν» τα σύνορα και για τα υπόλοιπα συγκροτήματα.
Σίγουρα το “Elegy” των AMORPHIS, εκπληκτικός δίσκος, φοβερές συνθέσεις και άψογη παραγωγή (σ.σ. ποιος ακούει τον Σαμοΐλη, δεν θα έχουν τελειωμό τα σχόλια του). Επίσης και οι SENTENCED με το “Amok” ήταν ένα σημαντικό κεφάλαιο. Όταν τον άκουσα πρώτη φορά το δίσκο δεν πίστευα ότι ένα φιλανδικό συγκρότημα θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα τόσο ποιοτικό δίσκο. Από εκεί και πέρα σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχουν οι STRATOVARIUS με το “Episode”, οι CHILDREN OF BODOM με το ντεμπούτο τους “Something wild” και φυσικά οι NIGHTWISH με το σύνολο της δισκογραφίας τους. Ελπίζω με τις δικές μας δουλειές να καταφέρουμε να κρατήσουμε το επίπεδο της φιλανδικής σκηνής ψηλά (γέλια).
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε πολλά συγκροτήματα, ανεξαρτήτου είδος, να προσθέτουν συμφωνικά και ορχηστρικά μέρη στην μουσικής με την βοήθεια κλασσικών ορχηστρών. Θα το δοκιμάζατε;
Αν πιστεύω ότι θα μας βοηθούσε να εξελιχθούμε θα το δοκίμαζα, δεν είμαι αρνητικός. Δεν θα το έκανα όμως με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι περισσότεροι. Θα ήθελα να δέσει απόλυτα με την μουσική μας προσωπικότητα, να μην δημιουργήσουμε κάτι τελείως διαφορετικό.
Γυρνώντας στο “One for sorrow” αν ο δίσκος σας προοριζόταν για soundtrack μιας ταινίας, ποια θα ήταν αυτή;
Δύσκολη ερώτηση και να φανταστείς βλέπω αρκετές ταινίες. Ίσως θα προτιμούσα μια ταινία σε στυλ “Last of the Mohicans” και “Braveheart”. Ειδικά στους δυνατούς συναισθηματικούς επιλόγους θα ταίριαζε η μουσικής μας απόλυτα. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, θα χρησιμοποιούσα την ορχήστρα για να προσφέρει ένα πιο soundtrack ήχο στη μουσική μας.
Γνωρίζεις φυσικά ότι στην Ελλάδα βιώνουμε σκληρή οικονομική πολιτική και η αγορά δίσκων βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα. Γιατί οι Έλληνες θα πρέπει να αγοράσουν το “One for sorrow” ανάμεσα στις τόσες κυκλοφορίες που έχουμε κάθε χρόνο;
Γενικά η εποχή μας είναι πάρα πολύ δύσκολη και η διάθεσή μας δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Πάντα βρίσκω διέξοδο στη μουσική, με χαλαρώνει και μου φτιάχνει τη διάθεση. Πιστεύω ότι το “One for sorrow” μπορεί να προσφέρει μια διέξοδο. Έχει ποικιλία, καλές μελωδίες και είναι ένας δίσκος μέσα από την καρδιά μας. Όσο δύσκολα είναι για εσάς, μην το βάζετε κάτω.
Ο πρωθυπουργός της χώρας σε ένα απίστευτο, γελοίο, κρεσέντο δήλωσε ότι σαν ενέχυρο για τα δάνεια που παίρνουμε θα πρέπει να βάλουμε τον Παρθενώνα. Ποια είναι η γνώμη σου;
Αποφεύγω τους πολιτικούς, όχι την πολιτική, καθώς με χαλάνε τη διάθεση. Δυστυχώς έχουμε πλέον στην πλειοψηφία ανθρώπους στην πολιτική που είναι απλά ηλίθιοι. Η δήλωση του πρωθυπουργού μας απλά τον κατατάσσει σε αυτή την κατηγορία. Θαυμάζω τους Έλληνες και όποτε έχω επισκεφτεί τη χώρα σας έχω περάσει υπέροχα. Είστε ένας γελαστός και φιλόξενος λαός που δεν πρέπει να σας καταβάλουν οι δυσκολίες που περνάτε. Πρέπει να το παλέψετε. Όλοι οι λαοί πρέπει να το παλέψουν, καθώς πλέον δεν έχουμε πολιτικούς αλλά υπερασπιστές συμφερόντων των τραπεζών και μεγάλων εταιριών.
Θα σας περιμένουμε καθόλου από την χώρα μας κατά την ευρωπαϊκή σας περιοδείας σας;
Μακάρι να καταφέρουμε να περάσουμε. Ξεκινάμε Νοέμβρη σαν headliners και είμαστε πολύ χαρούμενοι.
Πιστεύω ότι λόγω της ποιότητας του “One for sorrow” η περιοδεία σας θα είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια, συγκριτικά με παλιές σας περιοδείες.
Το ελπίζω. Επικοινωνούμε καθημερινά με τους ανθρώπους της εταιρίας μας ώστε να κανονίσουμε το καλύτερο δυνατό tour. Όταν έρθουμε στη χώρα σας, θα πιούμε πολλές μπύρες Πάνο (γέλια)
Μα μπύρες πίνεις και στη χώρα σου!!! Εδώ θα πιούμε ούζο!!!
(Γέλια). Ακόμα καλύτερα!!! Εύχομαι ότι καλύτερο για το λαό σου και ακούστε το “One for sorrow”. Αξίζει!!
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
Δισκογραφία:
“In the halls of awaiting” (2002)
“Since the day it all came down” (2004)
“Above the weeping world” (2006)
“Across the dark” (2009)
“One for sorrow” (2011)
Line-up:
Niilo Sevanen – φωνητικά, μπάσο
Ville Friman – κιθάρες
Ville Vanni – κιθάρες
Markus Hirvonen – ντραμς
Ένα από τα πιο cult συγκροτήματα στο heavy metal, με πολλούς οπαδούς στη χώρα μας, είναι αναμφισβήτητα οι CRIMSON GLORY. Πολλά χρόνια υπήρξαν ανενεργοί, αλλά με δισκάρες όπως το “Crimson glory” και το “Transcendence”, είναι λογικό να μην ξεχαστούν ποτέ. Η ζωντανή τους εμφάνιση στο Κύτταρο, την Κυριακή 23/10, μας έδωσε την αφορμή να μιλήσουμε με τον κιθαρίστα και ιδρυτικό μέλος του σχήματος, Jon Drenning, αλλά και τον νέο τους τραγουδιστή Todd LaTorre, για ΟΛΑ όσα έχουν γίνει στη μπάντα τα τελευταία χρόνια, για τον Midnight, τις διάφορες φήμες που κυκλοφορούσαν τα τελευταία χρόνια για τους CRIMSON GLORY, σε μία αποκαλυπτικότατη συνέντευξη που πρέπει να διαβάσετε μέχρι το τέλος.
Ο Midnight υπήρξε ένας από τους πιο ξεχωριστούς metal τραγουδιστές όλων των εποχών. Χρειάστηκε να τον αντικαταστήσετε μία φορά, πολύ καλά πάντως, με τον Wade Black. Μετά το θάνατό του, γιατί επιλέξατε να πάρετε κάποιον άλλο;
Πως βρήκατε τον Todd LaTorre και πως τελικά αποφασίσατε να επιλέξετε έναν πρώην ντράμερ για νέο σας τραγουδιστή;
Todd, με δεδομένες τις εκπληκτικές σου φωνητικές ικανότητες, γιατί έπαιζες ντραμς όλα αυτά τα χρόνια;
Παρότι έχετε μία ιστορία 25 ετών, είναι αρκετά χρόνια που δεν είστε ενεργοί. Κοιτάζοντας πίσω, ποια ήταν η σκληρότερη/δυσκολότερη περίοδος για τους CRIMSON GLORY; Εκείνη μετά το “Transcendence”, εκείνη πριν το “Astronomica” ή αυτή μετά το θάνατο του Midnight;
Λίγες εβδομάδες πριν, είχαμε τον χαμό του Matt LaPorte, ο οποίος ήταν φίλος και των δύο σας και παίξατε και στη συναυλία που έγινε για αυτόν. Τι θυμάστε από τον Matt;
Ο tour manager σας, Frode Johnsrud, είναι ίσως ο μεγαλύτερος οπαδός των CRIMSON GLORY στον κόσμο. Πως βλέπεις το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε τη μουσική που δημιουργήσατε είκοσι χρόνια πριν κι έχει τόση επιρροή στις ζωές τους;
JD: Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι δεν το ξέρουν, αλλά το “Strange and beautiful” και το “Astronomica” αρχικά ήταν να κυκλοφορήσουν σαν ένα διπλό άλμπουμ. Δυστυχώς όμως, εξαιτίας της ασταθούς συμπεριφοράς του Midnight και της συνεχούς χειροτέρευσης της υγείας του, δεν μπορούσε να συμβεί. Υπήρχαν τραγούδια από το “Strange and beautiful”, που δέχτηκαν τόσο άσχημα «χτυπήματα», όπως το “The chant” για παράδειγμα, το οποίο στην πραγματικότητα μας το έφερε η δισκογραφική μας εταιρία!!! Χωρίς να το σκεφτούμε όσο έπρεπε, ηχογραφήσαμε το τραγούδι και σαν αποτέλεσμα το άλμπουμ είχε πιο εμπορικό, καθαρό ήχο και image, χωρίς κανένα στοιχείο από τον σκοτεινό μυστικισμό τον οποίο περίμεναν οι οπαδοί μας. Φυσικά, αυτό δεν λειτούργησε υπέρ του δίσκου κι ως εκ τούτου το άλμπουμ ξεχάστηκε πολύ γρήγορα. Παρόλα αυτά, υπήρχαν πολλοί οπαδοί που υποστηρίζουν ακόμα αυτόν το δίσκο και για να είμαι ειλικρινής, πραγματικά διασκέδασα τη διαδικασία σύνθεσης του υλικού μαζί με τον Midnight. Νομίζω ότι ήταν το πιο κοντινό που έφτασε ποτέ ο Midnight, ώστε να ερμηνεύσει το στυλ της μουσικής που του άρεσε περισσότερο, αφού ήταν πολύ επηρεασμένος από τους LED ZEPPELIN και τους PINK FLOYD. Πάντως, τραγούδια όπως το “Star chamber”, ακόμη ενσωματώνουν πολλά από τα στοιχεία σχετικά με αυτό που ήταν οι CRIMSON GLORY και μουσικά και στιχουργικά και θεωρώ ότι οι οπαδοί μας που δεν έχουν ακούσει το δίσκο προσεκτικά, οφείλουν να τον τσεκάρουν καλύτερα. Ίσως ξαφνιαστούν ευχάριστα. Εκτός αυτού, από τη στιγμή που είναι η 25η μας επέτειος, θεωρήσαμε φρόνιμο να παίξουμε υλικό από τα δύο πρώτα άλμπουμ μας, που μας έχουν καθορίσει σαν γκρουπ και θέλουμε να δίνουμε στους οπαδούς μας πάντα αυτό που θέλουν.
Η περίοδος πριν το “Astronomica” ήταν γεμάτη από «μύθους και θρύλους». Ποιες είναι οι πιο ακραίες ιστορίες που έχεις ακούσει γι’ αυτήν την περίοδο και ποιες από αυτές είναι αληθινές; Υπάρχουν πολλές ιστορίες που κυκλοφορούν, ότι δηλαδή κατούρησες στα master του δίσκου, ότι πλακώθηκες στο ξύλο με άλλα μέλη της μπάντας…
ξαναμαζευτούμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή, κάτι που έγινε κιόλας. Το πήραμε πάνω μας να καταβάλλουμε μία συνειδητή προσπάθεια να το κάνουμε καλύτερο απ’ ότι είχαμε κάνει την πρώτη φορά. Ήταν μία μακρά και κουραστική διαδικασία, αλλά δεν υπήρχαν τσακωμοί… Υπήρχε κάποτε και μία φήμη ότι εγώ και ο Wade Black είχαμε πιαστεί στα χέρια στην Ελβετία κατά τη διάρκεια της περιοδείας, αλλά αυτό δεν συνέβη ΠΟΤΕ. Μπορεί να είχαμε λεκτικές διαμάχες κατά καιρούς και δυνατές συζητήσεις ανάμεσά μας, όπως κάθε άλλη μπάντα, αλλά ποτέ δεν πιαστήκαμε στα χέρια, ούτε θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο στο γκρουπ. Είμαστε ακόμη καλοί φίλοι και αδέρφια.
JD: Νομίζω ότι όλοι ήμασταν αμφίθυμοι σχετικά με αυτό, αλλά οι οπαδοί απαιτούσαν να παίξουμε με τον Midnight στα φωνητικά. Όλοι ξέραμε λίγο-πολύ ότι δεν επρόκειτο να γίνει καλύτερα και κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε για να τον βοηθήσουμε να προετοιμαστεί για τη συναυλία. Γνωρίζαμε επίσης ότι είτε θα τα κατάφερνε καλά και όλοι μαζί θα είχαμε μία πολύ καλή εμφάνιση, είτε θα κατέρρεε. Δυστυχώς συνέβη το δεύτερο και όταν γυρίσαμε στα σπίτια μας, όλοι ξέραμε ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο show που είχαμε κάνει με τον Midnight. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμασταν απόλυτα σίγουροι για το πόσο ακόμα θα ήταν ζωντανός. Ήταν πολύ καταθλιπτικό, αποκαρδιωτικό, απλά λυπηρό και όλοι νιώσαμε ότι κάτι special είχε χαθεί μετά από αυτή τη συναυλία και δεν πιστεύαμε ότι θα επέστρεφε… Δυστυχώς, είχαμε δίκιο στις υποθέσεις που κάναμε και ο Midnight πέθανε δύο χρόνια μετά…
Έχουν γίνει μερικές επανακυκλοφορίες του υλικού σας από τη Metal Mind. Και σε ξεχωριστές κυκλοφορίες και σε box set. Έχετε δώσει την συγκατάθεσή σας γι’ αυτές τις κυκλοφορίες; Πως βλέπεις το γεγονός ότι δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου bonus υλικό, παρότι έχετε πάρα πολύ στην κατοχή σας;
Πριν λίγα χρόνια είχατε συμφωνήσει με την ελληνική εταιρία Black Lotus για να κυκλοφορήσετε ένα δίσκο κι ένα DVD, αν θυμάμαι καλά, αλλά η εταιρία έκλεισε. Θα χρησιμοποιήσετε το υλικό που είχατε γράψει στο νέα σας άλμπουμ;
Μπορείς να μας αποκαλύψεις κάποιες λεπτομέρειες για το νέο σας άλμπουμ; Θα κυκλοφορήσει του χρόνου; Μήπως θα βγει από ελληνική εταιρία; Τίτλους τραγουδιών ή τίτλο δίσκου έχετε βρει;
Todd, έχεις λάβει μέρος στη δημιουργική διαδικασία του δίσκου ή απλά τραγουδάς σ’ αυτόν;
Jon, αν ο Midnight ήταν ζωντανός, θα έκανες στούντιο άλμπουμ και περιοδεία μαζί του;
Todd, σου έχει δημιουργήσει κάποια πίεση το γεγονός ότι αντικατέστησες μία θρυλική φιγούρα του heavy metal, όπως ο Midnight; Πως βρίσκεις τη δισκογραφία των CRIMSON GLORY;
Οι CRIMSON GLORY έχουν παίξει δύο φορές στην Ελλάδα. Τι θυμάσαι από αυτές τις συναυλίες; Τι περιμένεις από τα επερχόμενα live στη χώρα μας;
Line-up:
Στις 22 Οκτωβρίου, θα υπάρξει στο Brixton Academy, η ιστορική σας συνύπαρξη επί σκηνής με τους FIELDS OF THE NEPHILIM, που είναι οι special guests σας. Προσωπικά θα βρίσκομαι σε αυτή την ονειρική βραδιά, αλλά θα ήθελα να μας πεις ποιες είναι οι δικιές σου προσδοκίες από το συγκεκριμένο gig…
“The Odyssey” (Inside Out) 2002
“Paradise lost” (Inside Out) 2007
“The divine wings of tragedy” (Inside Out) 1997
“Iconoclast” (Nuclear Blast) 2011
“Twilight in Olympus” (Inside Out) 1998
“The damnation game” (Inside Out) 1995
“V – The mythology suite” (Inside Out) 2000
“Symphony X” (Inside Out) 1995
Πριν λίγες μέρες σας παρουσιάσαμε εδώ στο ROCK HARD το ντεμπούτο των VALLENFYRE, “A fragile king”. Όπως ήδη γνωρίζετε, πρόκειται για μια συνεργασία των Greg Mackintosh (PARADISE LOST), Hamish Glencross (MY DYING BRIDE), Adrian Erlandsson (PARADISE LOST, AT THE GATES) Mully και Scoot (DOOM). Μια μπάντα αστέρων με ακραίες old school διαθέσεις, που αποσπά πολύ καλές κριτικές με τη κυκλοφορία του EP “Desecration” αλλά και με τον full length δίσκο τους, που αναμένεται στα τέλη Οκτωβρίου, “A fragile king”. Έτσι λοιπόν δε χάσαμε την ευκαιρία και ήρθαμε σε επαφή με τον δημιουργό της μπάντας Greg Mackintosh για μια άκρως απολαυστική συνέντευξη.
Συνήθως οι μουσικοί στην metal σκηνή, με το πέρασμα του χρόνου, αλλάζουν ακούσματα σε όχι τόσο “ακραία” μουσική. Υποθέτω ότι δεν συνέβη το ίδιο με σένα;
Ήθελες να γυρίσεις πίσω στις ρίζες σου με αυτό το άλμπουμ. Ακούγοντας το τώρα, πόσο κοντά πιστεύεις ότι έφτασες;
Στους PARADISE LOST είσαι ο lead guitarist, αλλά στους VALLENFYRE είσαι και ο frontman, το οποίο είναι ακόμη πιο απαιτητικό στις ζωντανές εμφανίσεις. Διπλασιάζεται η απόλαυση αλλά και η πίεση;
Πως θα περιέγραφες τα μέλη της μπάντας με λίγες λέξεις;
Είχαμε μιλήσει όταν ήσουν εδώ με τους FATES για την επετειακή περιοδεία του “Parallels” και μου είχες τότε πει ότι θα ήθελες να ξανακάνεις κάποια στιγμή κάτι με τον John Arch. Ήταν κάτι που είχες στο μυαλό σου από τότε;
Όχι, μια χαρά. Ωστόσο, μία που μιλάμε για μπερδέματα…φοβάσαι μήπως μπερδέψει τους οπαδούς των FATES WARNING; Δηλαδή, έχετε να βγάλετε δίσκο 7 χρόνια και τώρα κυκλοφορείς μία δουλειά με όλα τα μέλη των FATES εκτός του Ray φυσικά…
Είναι ανακουφιστικό να σε ακούω να το λες καθώς υπήρχαν φήμες ότι θα καθυστερούσε ακόμη περισσότερο το νέο άλμπουμ των FATES WARNING…
Παρόλα αυτά ο δίσκος δεν έχει καθόλου την επική ατμόσφαιρα των πρώτων δίσκων αλλά μοιάζει περισσότερο με τον τρόπο που γράφεις από το 1997 και μετά. Κάθισες με τον John να συζητήσετε την κατεύθυνση του δίσκου ή απλά του πήγες έτοιμη τη μουσική και εκείνος πρόσθεσε τους στίχους;
Δεδομένου του ότι κάποια από αυτά τα κομμάτια προορίζονταν για τη νέα δουλειά των FATES, προχώρησες σε αλλαγές στην ενορχήστρωση λόγω της διαφοράς στη φωνή μεταξύ του Ray και του John;
3 από τα 6 κομμάτια που έγραψες έχουν διάρκεια πάνω από 10 λεπτά και αποτελούνται από διαφορετικά μέρη μέσα στο κομμάτι. Είχες κάποια κεντρική ιδέα για αυτά ή απλά προέκυψαν έτσι;
Jim, ξέρω ότι ήσουν μεγάλος οπαδός των πρώιμων MAIDEN δίσκων. Μήπως έχει τύχει να ακούσεις τις τελευταίες τους δουλειές; Νομίζω ότι θα σε εκπλήξει ευχάριστα η progressive πλευρά τους…
Το ξέρω ότι είπα πριν ότι είναι η τελευταία μου ερώτηση αλλά μόλις σκέφτηκα ότι είναι καλή ευκαιρία να σε ρωτήσω για το ενδεχόμενο μίας πιθανής επανέκδοσης του “Inside out” στα πρότυπα των άλλων σας επανεκδόσεων…
Το “III” ναι, το άκουσα φυσικά! Μου άρεσε πάρα πολύ! Μπορώ να σου πω πως μου αρέσει πιο πολύ από το πρώτο σας που ήταν εξαιρετικό!!
Δεν υπήρξε ποτέ ένα μεγάλο marketing plan για τους CHICKENFOOT από τη μουσική βιομηχανία δηλαδή που να δημιουργήσει την μπάντα και να το ακολουθήσετε…
Να γυρίσουμε και λίγο στο δεύτερο και νέο σας άλμπουμ. Πες μου εσύ, τώρα που το ακούς ξανά και λίγο πριν κυκλοφορήσει, πως θα το χαρακτήριζες;
Ναι, μου αρέσει πάρα πολύ! Είναι τρελό hit, αλλά και το “Different devil” δεν πάει πίσω..
Να σε ρωτήσω και για τους VAN HALEN, για ποιο λόγο τελικά δεν παίζεις μαζί τους μετά από τόσα χρόνια φιλίας και συμμετοχής σου στην μπάντα;
Όταν διαλύθηκαν οι SANCTUARY, σταματήσαμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλο και δεν είχαμε μιλήσει για πάρα πολλά χρόνια. Τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να βρισκόμαστε σε πάρτι και σε διάφορες άλλες φάσεις, να μιλάμε και να συζητάμε την περίπτωση να ξαναφτιάξουμε το συγκρότημα. Κουβέντα στην κουβέντα, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι θα είχε ενδιαφέρον να γράφαμε καινούργια μουσική και για εμάς και για τον κόσμο.
Ποιος παίζει ντραμς τώρα στους SANCTUARY, γιατί δεν το βλέπω πουθενά γραμμένο;
Με τους NEVERMORE είχε μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση των φωνητικών σου σε σχέση με το παρελθόν. Πιστεύεις ότι μπορείς να τραγουδήσεις αυτά τα τόσο ψιλά φωνητικά στις μέρες μας, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έχεις σταματήσει να το κάνεις εδώ και χρόνια;
Ίσως είσαι αναγκασμένος να ακολουθήσεις κι έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στα νέα δεδομένα;
Για να επανέλθω στο ζήτημα της επανένωσης των SANCTUARY, μήπως τελικά δεν ήσουν ικανοποιημένος από τον τελευταίο δίσκο των NEVERMORE, γι’ αυτό επέλεξες αυτόν το δρόμο; Μήπως το “The obsidian conspiracy” ήταν ο πιο ασφαλής δίσκος που μπορούσατε να κάνετε; Εμένα μου ακούγεται σαν δίσκος που γράφτηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, πολύ ασφαλής και προϊόν συμβιβασμού.
Τα εσωτερικά προβλήματα που οδήγησαν στην αποχώρηση του Loomis και του Van Williams, εμφανίστηκαν μετά την κυκλοφορία του τελευταίου σας άλμπουμ, ή προϋπήρχαν;
Να σε ρωτήσω για τον Van Williams… Έκανες πολύ υποτιμητικά σχόλια γι’ αυτόν, ενώ εκείνος με τη σειρά του, κράτησε πολύ ήπιους τόνους. Η στάση σου όμως, δείχνει ότι είχατε πολύ μεγάλα προβλήματα στις σχέσεις σας στο συγκρότημα.
Στη μουσική βιομηχανία, λένε ότι τα μουσικά ιδιώματα ξαναέρχονται στη μόδα κάθε είκοσι χρόνια κι έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που έγινε το μπαμ με το grunge. Δεν βρίσκεις ότι το timing είναι λίγο λάθος;
Είσαι ευχαριστημένος με τη ζήτηση που υπάρχει για τους SANCTUARY από live και από τις δισκογραφικές εταιρίες που μπορεί να σας προσφέρουν συμβόλαια ή νιώθεις ότι θα πρέπει να δουλέψεις πολύ περισσότερο για να φτάσεις στο σημείο που ήσουν με τους NEVERMORE;
Όταν λες μαζί μας, εννοείς τους NEVERMORE και τους SANCTUARY ή εσένα και τον Jim Sheppard;
Πιστεύεις ότι το αλκοόλ και οι διάφορες ουσίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να μην αναπτυχθούν πάρα πολύ οι NEVERMORE;
Μιλώντας για τον Jim Sheppard, πως είναι στην υγεία του; Γενικότερα οι NEVERMORE δεν έχουν υπάρξει και το πιο υγιές συγκρότημα στο χώρο της μουσικής…
Ναι, αλλά πριν από αυτό, είχατε δουλέψει με έναν νέο τραγουδιστή, τον Dan Nelson, είχαμε κάνει και συνεντεύξεις μαζί για τον δίσκο που θα κυκλοφορούσατε και ξαφνικά σταματήσαμε να ακούμε για τους ANTHRAX, ώσπου έσκασε το νέο ότι τον διώξατε και πάει πίσω η κυκλοφορία… Πιστεύω ότι ήταν πολύ δύσκολη περίοδος για εσάς και παραλίγο να σας οδηγήσει στη διάλυση (σ.σ. όπως είχαν δηλώσει στο γερμανικό ROCK HARD).
Επομένως, αναγνωρίζεις ότι είχατε κάνει λάθος επιλογή…
Ναι, αλλά στη συνέχεια μου θυμίζει και κάτι από STONE SOUR!
Δεν είχατε πίεση για να γράψετε αυτόν το δίσκο, μετά από τόσα χρόνια αναμονής και από τους οπαδούς και από τον Τύπο και από τη δισκογραφική σας εταιρία; Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να αντεπεξέλθετε;
Σε έχω ακούσει να χαρακτηρίζεις το “In the end”, ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια των ANTHRAX που έχουν γραφτεί ποτέ, αλλά δεν το έχω ακούσει ακόμα. Αυτό που ξέρω είναι ότι μιλά για τον Ronnie James Dio και τον Dimebag Darrell.
Και νομίζω ότι εσείς είχατε το μεγαλύτερο περιθώριο να κερδίσετε…