Sunday, April 26, 2026




Home Blog Page 48

THE RASMUS interview (Lauri Ylonen)

By
Rock Hard
-
0
Rasmus

Rasmus

“Creatures of chaos”

Οι Φινλανδοί RASMUS μόλις κυκλοφόρησαν τον νέο -ενδέκατο – δίσκο στην καριέρα τους με τίτλο “Weirdo” και ετοιμάζονται επίσης να μας επισκεφθούν για άλλη μια φορά για συναυλίες. Ο Σάκης Φράγκος συνομίλησε με τον τραγουδιστή Lauri Ylonen για περισσότερες πληροφορίες για τον δίσκο και όχι μόνο. Διαβάστε παρακάτω για περισσότερα.

Mόλις κυκλοφορήσατε τον νέο σας δίσκο “Weirdo” και αυτό που μου έκανε εντύπωση από δημοσιογραφική πλευρά ήταν να δω πως ακούγεται ο δίσκος τώρα που υπογράψατε σε Αμερικάνικη εταιρία, ένα διαφορετικό label σε σχέση με αυτά που έχετε κάνει στο παρελθόν. Μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα πάρα πολύ από το τελικό αποτέλεσμα, στιβαρά τρίλεπτα κομμάτια, to the point. Πως αποφασίσατε να πάτε σε μια εταιρία που έχει πολύ πιο heavy μπάντες από τους RASMUS.
Η Better Noise Music επικοινώνησε μαζί μας πριν από δύο χρόνια και όταν ακούσαμε την πιθανότητα να προωθηθούμε και να περιοδεύσουμε ειδικά στην Βόρεια Αμερική, σε περιοχές που δεν κάναμε πολλές περιοδείες στο παρελθόν, μας φάνηκε σαν μια σπουδαία ευκαιρία και μετά από 30 χρόνια που κάνουμε μουσική το να πιστεύει κάποιος σε εμάς είναι σπουδαίο. Επίσης τα παιδιά από την εταιρία είναι νέοι με ενθουσιασμό και ξέρουν πως δουλεύουν τα πράγματα σήμερα, έχουν όραμα και κάνουν καλή δουλειά. Είμαστε χαρούμενοι που είμαστε μέρος αυτής της ομάδας, κάναμε φιλίες ήδη με κάποιες μπάντες και κάναμε μια περιοδεία με τους ΤΗΕ FUNERAL PORTRAIT. Εξαιρετικά παιδιά και ζητήσαμε από τον τραγουδιστή  τους Lee Jennings να συμμετάσχει σε ένα κομμάτι από τον νέο μας δίσκο (σσ: συμμετέχει στο ομότιτλο κομμάτι). Ήταν μια πολύ καλή συνεργασία.

Πως και συνεργασθήκατε με τον Niko Vilhelm των ΒLIND CHANΝEL σε αυτό τον δίσκο;
O Niko είναι Φινλανδός οπότε όταν είμαστε στο studio και κάναμε το κομμάτι “Break these chains” σκεφτήκαμε να τον καλέσουμε να τραγουδήσει αν ενδιαφερόταν. Η Φινλανδία είναι μια μικρή χώρα με πάρα πολλά σχήματα να περιοδεύουν σε όλον τον κόσμο και γι’ αυτό είμαστε περήφανοι, και πάντα είναι ωραία να συνεργάζεσαι με μουσικούς της πατρίδας σου.

To “Weirdo” περιγράφεται σαν το πιο σκοτεινό και heavy άλμπουμ της καριέρα σας, αλλά τι σας ώθησε μετά από 30 χρόνια πορείας να πάρετε τέτοια τροπή;
Kαθώς μεγαλώνουμε ακολουθούμε περισσότερο το συναίσθημα, σκεφτόμαστε την πιο heavy μουσική και επίσης η κατάσταση του κόσμου σήμερα είναι πολύ ασταθής, υπάρχει πολύς φόβος και δυστυχία και αυτό αντικατοπτρίζεται και στην μουσική. Σαν καλλιτέχνης θέλεις να εκφράσεις  τα συναισθήματα σου, είναι ένα καλό ταίριασμα νομίζω ότι κρατήσαμε τον βασικό πύρινα της μουσικής μας, τις μελωδίες, την μελαγχολία και τα συνδυάσαμε όλα ικανοποιητικά.

Ονομάζοντας τον δίσκο “Weirdo” ουσιαστικά αναφέρεις ότι είσαι “διαφορετικός”. Θα έλεγες ότι αυτό είναι οι RASMUS σαν μπάντα;
Σίγουρα είναι ένα από τα μυνήματα που θέλαμε να περάσουμε όταν ξεκινήσαμε την μπάντα και είμασταν 15 ετών και πηγαίναμε σχολείο. Νοιώθαμε σαν παρείσακτοι τότε, και είμαστε στον ίδιο δρόμο πλέον, αν και έχω βρει την θέση μου πλέον στην κοινωνία με τους φίλους μου. Μπορώ να επιλέξω που θα κατευθυνθώ, είμαι πλέον πιο κατασταλαγμένος και πιστεύω στον εαυτό μου. Όσοι με λένε weirdo, θα το δεχτώ και προσωπικά μου αρέσει που είμαι weirdo όλα αυτά τα χρόνια. Είχα μια πολύ ωραία ζωή και σαν παράδειγμα για τις νέες γενιές θα έλεγα να πιστεύουν  στον εαυτό τους, να μην αλλάζουν για κανένα και να εμπιστεύονται τα συναισθήματα τους . Είναι ένα μήνυμα που θα ήθελα να περάσω σε όλους μέσω της μουσικής και της ζωής μου.

Οπότε αυτό θα πρότεινες στον 18χρονο εαυτό σου με όλες αυτές τις εμπειρίες που έχεις ζήσει. Να πιστεύεις στον εαυτό σου. Ήταν η τελευταία που κάνω σε όσους παίρνω συνέντευξη και εσύ μόλις την απάντησες.
Θα του έλεγα να ακούσει τον νέο δίσκο και ειλικρινά δεν ξέρω αν είμαι πιο σοφός, ακόμα είμαι “χαμένος” και θέλω πάντα να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο, να βελτιώνομαι και να γίνομαι καλύτερος συνθέτης.

Τώρα που συνεργάζεσαι με τον Joseph McQueen, ένα Αμερικάνο παραγωγό που έχει κάνει πολλές και πιο heavy δουλειές από τους RASMUS, πως ήταν να δουλεύεις με έναν τέτοιο παραγωγό και ποια η διαφορά σε σχέση με έναν  Ευρωπαίο παραγωγό.
Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Oι Αμερικάνοι παραγωγοί, απ’ ότι έχω συναντήσει, έχουν ισχυρή άποψη και δημιουργούν το δικό τους όραμα, έχουν το ύφος τους, την μοναδικότητά τους  και θέλουν να το πραγματοποιούν. Όσον αφορά τον Joseph, πέρασα μαζί του δυο εβδομάδες και ήταν μοντέρνος στην προσέγγισή του και τα πήγαμε μια χαρά. Το απόλαυσα όπως επίσης και την συνεργασία μας με τον Desmond Child και τον Marti Frederiksen, θρύλους της δεκαετίας του ‘80 και είχαμε μια δημιουργική συνεργασία.

Δουλέψατε και με τον Desmond Child σε αυτό τον δίσκο; Πήγατε και στα νησιά όπως την τελευταία φορά;
Ναι, πήγαμε στην Φολέγανδρο. Έχω έρθει στην Ελλάδα πέντε φορές τα καλοκαίρια. Είναι υπέροχο μέρος και ήδη έχω κλείσει εισιτήρια και για του χρόνου.

Όταν είχατε παίξει στο Ηρώδειο μαζί, ο Desmond Child μου είχε πει ότι θα πηγαίνατε στην Φολέγανδρο, και ότι έγραφες ένα κομμάτι κάθε μέρα. Ήταν οι εντολές που είχε πάρει εκείνη την περίοδο;
Ναι, κάναμε μετά κάποιες διορθώσεις στα κομμάτια αλλά όταν περνάς δέκα ημέρες εκεί και γράφεις τόσα κομμάτια τελικά έχεις ένα άλμπουμ.

Και σε δώδεκα ημέρες έχεις και δύο bonus κομμάτια επίσης.
Ναι, ναι ( γέλια) , για Ιαπωνικές εκδόσεις.

Πως είναι να δουλεύεις με θρύλους όπως ο Desmond Child και Μarti Frederiksen;
Eίναι φοβερό, προφανώς έχουν πολλές ιστορίες να σου διηγηθούν, πας για φαγητό μαζί τους και ακούς ιστορίες για τις κοπέλες του Steven Tyler. Φοβερές ιστορίες γιατί για μένα τύπoι όπως ο Gene Simmons είναι μυθικά πρόσωπα και το να ακούω ιστορίες καθημερινά για τέτοια πράγματα, συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι τύποι είναι πολλά χρόνια στην πιάτσα. Και εκεί απορείς πώς είμαι εγώ σε αυτή την θέση ενώ αυτοί οι τύποι οι διάσημοι παραγωγοί θα μπορούσαν να δουλέψουν με τον καθένα. Ειλικρινά πιστεύω ότι στον Desmond αρέσει η μπάντα μας, του αρέσει να δουλεύει μαζί μου και δεν το κάνει για τα χρήματα, δεν έχουμε κάποιο μεγάλο budget όπως θα έπαιρνε από την Barbara Streisand για παράδειγμα, του αρέσει και το κάνει με την καρδιά του.

Μιλώντας με τον Desmond και ακούς τις ιστορίες με τους θρύλους που σου διηγείται νιώθεις πολύ μικρός. Αυτό είναι αλήθεια. Μετά την Eurovision περίμενες ότι περισσότερος κόσμος θα άκουγε την μπάντα;
Nαι, μπορείς να το δεις αυτό, για παράδειγμα στο Spotify βλέπεις δεις από που σε ακούνε, πως σε βρήκαν κτλ. Αυτή η βάση πληροφοριών (όπως και το Tik Tok) που υπάρχει πλέον μας δείχνει ότι νέα παιδιά ακούνε τα τραγούδια μας και μας ανακαλύπτουν. Τα singles από τον καινούργιο δίσκο τα ακούνε πολλά νέα παιδιά και πάνε καλά. Νομίζω ότι σαν σύνολο υπάρχουν μπάντες όπως οι LINKIN PARK, MY CHEMICAL ROMANCE και οι DEFTONES για παράδειγμα, μια μπάντα από τα 90’s που πλέον είναι πέντε φορές μεγαλύτερη.

Και στην περίπτωσή σας, η μεγάλη επιτυχία ήρθε στο πέμπτο σας άλμπουμ. Πόσο δύσκολο ήταν να συνεχίζεις να κανείς μουσική μετά από τέσσερις δίσκους χωρίς επιτυχία και ξαφνικά να απογειώνεται η δημοτικότητά σου.
Μετά την μεγάλη ευτυχία όπως ήταν  το “In the shadows” υπήρχε η πίεση το επόμενο άλμπουμ να τα καταφέρει εξίσου αλλά συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό και ο κόσμος και τα media χρειάζονται κάτι άλλο. Αν κάποιος γίνει πολύ διάσημος ξαφνικά χρειάζεται να αποτραβηχθείς για λίγο. Στην αρχή ήμουν φοβισμένος και απογοητευμένος αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι το “In the shadows” είναι δημοφιλές μέσα στα χρόνια και ουσιαστικά αυτό μας έδωσε την καλλιτεχνική ελευθερία να κάνουμε ότι θέλαμε. Αυτό ήταν υπέροχο γιατί αυτό το κομμάτι μου πληρώνει ακόμα τους λογαριασμούς μου και μπορώ να συνεχίζω με την μπάντα. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να ξανακάνουμε τέτοιο κομμάτι και επίσης τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα, το κόμματι αυτό περνούσε από την pοp στο rock, γι’ αυτό και έγινε τόσο μεγάλο.

Έχετε τόσα πολλά ωραία τραγούδια και δεν χρειάζεται να προσπαθείτε να ξεπεράσετε αυτό το κομμάτι. Είναι παγίδα να προσπαθείς να ξεπεράσεις τέτοια επιτυχία, συνήθως απογοητεύεσαι και όπως είπες και εσύ πλέον μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Τι να περιμένουμε από την συναυλία σας στην Αθήνα, δεν είναι η πρώτη φορά φυσικά, έχετε παίξει τρείς φορές αν θυμάμαι καλά.
Φυσικά θα παίξουμε όλα τα hits, δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε θα παίξουμε κάποια κομμάτια από τα 90s τις πρώτες μας ημέρες και τα visuals που θα έχουμε θα μεταφέρουν τους θεατές σε αυτή την εποχή της μπάντας.  Κάναμε πολύ προσπάθεια να τα καταφέρουμε και μιας και έχουμε ένα νέο άλμπουμ θα παίξουμε πολλά κομμάτια από αυτό. Αισθανόμαστε ωραία με την μπάντα αυτή την στιγμή, φρέσκοι και ανανεωμένοι παρόλα τα χρόνια που είμαστε μαζί.  Θέλουμε να παρουσιάσουμε τον νέο ήχο των RASMUS ζωντανά, ξεκινήσαμε την περιοδεία στη Φινλανδία την προηγούμενη εβδομάδα και είδαμε πως αντιδρά το κοινό στα καινούργια κομμάτια και ήταν πολύ ωραίο αυτό. Φυσικά και είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα έρθουμε ξανά στην Ελλάδα, εκεί που γεννήθηκαν και αυτά τα νέα κομμάτια.

Lauri, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την συνομιλία, σε περιμένουμε στην Ελλάδα.
Και εγώ σε ευχαριστώ για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση: Γιάννης Παπαευθυμίου
Photos: Venla Shalin

REFLECTION: Ζωντανά στο Κύτταρο η παρουσίαση του νέου τους δίσκου

By
Rock Hard
-
0
Reflection

Reflection

H GRF Promotion παρουσιάζει:

Reflection Live Presentation “The Battles I Have Won” με την υποστήριξη Special Guest + Support Τ.Β.Α. 11 Ιανουαρίου 2026 – Kyttaro Live Club – Αθήνα

Προπώληση: 12 ευρώ
Ταμείο: 15 ευρώ

Ηλεκτρονική προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/reflection-athens

HARD COPY ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ σε λίγες ημέρες από…
Bowel of Noise Records
Eat Metal Records
En Vivo Rock
Monsterville
Nathan’s Saloon
Sirens Records

Η μεγάλη στιγμή έφτασε!

Πρόκειται για μια πολυαναμενόμενη ζωντανή εμφάνιση ενός από τα ιστορικότερα, πιο επιδραστικά και σεβαστά συγκροτήματα της ελληνικής heavy metal σκηνής, στην έδρα τους, στην Αθήνα! Οι REFLECTION έρχονται να παρουσιάσουν το έργο που, σύμφωνα με τις καθολικά διθυραμβικές κριτικές, αποτελεί τον καλύτερο δίσκο της 30χρονης πορείας τους!

Το “The Battles I Have Won”, το οποίο κυκλοφόρησε σε CD από την Pitch Black Records και σε βινύλιο από την VinylStore.gr, έχει ήδη αποσπάσει εκπληκτικές κριτικές παγκοσμίως, επιβεβαιώνοντας πως οι Έλληνες θρύλοι βρίσκονται στην κορυφή της δημιουργικής τους φόρμας. Με έναν συνδυασμό επιβλητικού επικού metal, συναισθηματικής φόρτισης και αψεγάδιαστης εκτελεστικής δεινότητας, το άλμπουμ είναι μια ωδή στη δύναμη, την επιμονή και τις μάχες που κερδίζονται!

Μια Βραδιά – Ορόσημο

Η συναυλία της 11ης Ιανουαρίου στο ιστορικό Κύτταρο δεν θα είναι απλώς μια παρουσίαση. Θα είναι ένα Heavy Metal γεγονός! Οι REFLECTION θα μετατρέψουν τη σκηνή σε πεδίο μάχης, παρουσιάζοντας ολόκληρο το νέο άλμπουμ, αλλά και ύμνους από την πλούσια δισκογραφία τους.

Η GRF Promotion εγγυάται ένα άρτιο αποτέλεσμα σε όλα τα επίπεδα – από τον ήχο και τον φωτισμό μέχρι την οργάνωση της βραδιάς.

Τη σκηνή μαζί με τους REFLECTION θα μοιραστούν επιπλέον σπουδαία συγκροτήματα, τα ονόματα των οποίων θα ανακοινωθούν σύντομα.

Προετοιμαστείτε για τη Μάχη!

Η κληρονομιά συναντά το παρόν σε μια επική νύχτα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη της ελληνικής metal σκηνής.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Περισσότερες λεπτομέρειες για την προπώληση των HARD COPY εισιτηρίων και τα support acts θα ακολουθήσουν με νέα ανακοίνωση.

Μείνετε συντονισμένοι! Αυτή η μάχη, θα κερδηθεί ΖΩΝΤΑΝΑ!

SYPSIS: Νέος δίσκος και video για τους Ευβοιώτες thrashers

By
Rock Hard
-
0
Sypsis

Sypsis

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ SYPSIS

Οι Sypsis είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουν:

Είναι μεγάλη μας τιμή που ήρθαμε σε συμφωνία και ανήκουμε στο δυναμικό της
Awakening Records (China) (Part Of Alchemy Media) , μιας εταιρείας με τρομερά
δυναμικές κυκλοφορίες εστιάζοντας στο underground metal όπως
PARADOX, EVILCULT, SPECIES, ANCESTOR etc. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον
ιδιοκτήτη της εταιρείας Li Meng που έδειξε πόσο πιστεύει στο νέο μας πόνημα,
θέλοντας να ενταχθούμε άμεσα στο ροστερ της εταιρείας. Ανυπομονούμε να
μοιραστούμε μαζί σας στις 31 Οκτωβρίου το δεύτερο μας δίσκο με τίτλο “Annihilated
Existence” το οποίο θα φέρει 7 κομμάτια και θα κινείται στο γνώριμο Technical Thrash
Metal ύφος.

Δείτε το πρώτο Single/Lyric Video για το κομμάτι “Hades”:

Links SYPSIS:

Email: sypsis@hotmail.gr

Facebook: https://www.facebook.com/groups/sypsis

Instagram: https://www.instagram.com/sypsis1/

Youtube: https://www.youtube.com/@sypsis

Bandcamp: https://sypsis.bandcamp.com/

Links Awakening Records:

Bandcamp: https://awakeningrecordscn.bandcamp.com/

Facebook: https://www.facebook.com/AwakeningRecordsCN/

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCfTbfZRp_EYNh_kekz8GLKQ
CREDITS:

SYPSIS LINE UP 2025:

Ignatios Stamatonikolos – Vocals/Bass

Giorgos Papastamoulos – Guitars

(Guest/Session) Vasilis Nanos – Drums

ADITTIONAL NOTES:

Μιξη και mastering έγινε στα Symbolic Π studios από τον Κώστα Naberius
Παπαδόπουλο. https://www.metal-archives.com/artists/Costas_Papadopoulos/40502
Στα τύμπανα συμμετέχει ως session ο Νάνος Βασίλης (Dead Congregation, W.E.B., Taär,
Eldingar).
Το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Μάξιμος Μανώλης ( Rotting Christ, Mass Infection, etc)

Tracklisting:

  1. Poverty to destructive forms 04:56
  2. Hades 05:50
  3. Under siege 02:36
  4. Uss Eldridger 04:32
  5. Mortals torment 04:07
  6. Point of emptiness 04:53
  7. Sounds of war (Instrumental) 07:39

Weekly Metal Meltdown (11-17/10, DREAM THEATER, GAEREA, BLOODBOUND and more)

By
Rock Hard
-
0

Weekly

Άλλο ένα Weekly Metal Meltdown έρχεται να συγκεντρώσει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα singles από επερχόμενες κυκλοφορίες. Όπως κάθε φορά έτσι και τώρα υπάρχουν πολλά και διαφορετικά μουσικά στυλ που καλύπτονται. Παρακάτω θα ακούσετε  DREAM THEATER (live), BLOODBOUND, ENTHEOS, SAINT ASONIA, DESPISED ICON, TAPEWORM ELECTRIC, ACID DEATH, GAEREA, MASTER’S HAMMER και ΒULLET. Καλή απόλαυση.

Photo by Mark Maryanovich

Με μόλις λίγες εμφανίσεις να απομένουν για τις τελευταίες ημερομηνίες της περιοδείας τους για το 2025, οι τιτάνες DREAM THEATER κυκλοφορούν άλλη μια ζωντανή εμφάνιση, το “Quarantième: Live à Paris”. Η μπάντα κυκλοφορεί ένα βίντεο του κομματιού “Barstool Warrior” που προέρχεται από το άλμπουμ του 2019, “Distance Over Time”.
Το βίντεο είναι από τη sold out συναυλία στο Παρίσι της Γαλλίας για την 40η επετειακή περιοδεία τους στην Ευρώπη. Το “Quarantième: Live à Paris” θα είναι διαθέσιμο στις 28 Νοεμβρίου μέσω του μακροχρόνιου συνεργάτη τους Inside Out Music/Sony Music. Η κυκλοφορία περιέχει ένα setlist που καλύπτει ολόκληρη την καριέρα του συγκροτήματος με κλασικά τραγούδια όπως τα “Metropolis Pt. 1”, “Panic Attack”, “Octavarium” και “Pull Me Under” που εκπροσωπούνται μεταξύ άλλων αγαπημένων των θαυμαστών. Το show ηχογραφήθηκε μπροστά σε πλήθος στο Adidas Arena. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε επίσης ένα video του “Overture 1928 / Strange Déjà Vu” όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του άλμπουμ.
Mπορείτε να το δείτε το “Barstool warrior” στον παρακάτω σύνδεσμο:

Photo by Björn Liljegrääs

Οι Σουηδοί heavy metallers BLOODBOUND ακολουθούν τους σταυροφόρους ανατολικά με το δεύτερο single από το επερχόμενο concept άλμπουμ τους “Field Of Swords” που κυκλοφορεί στις 21 Νοεμβρίου. Το κυρίαρχο “As Empires Fall” απεικονίζει δυναμικά την υποσχόμενη δόξα σε επική μάχη σε αντίθεση με τις θυσίες που γίνονται στο δρόμο. Οι BLOODBOUND βαδίζουν σε ένα ισχυρό μέλλον με το “Field Of Swords”, που κυκλοφορεί μέσω της Napalm Records.
Είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ τους, οι Σουηδοί πολεμιστές στέκονται πιο ψηλά από ποτέ στην πρώτη γραμμή του επικού power metal, παραδίδοντας την πιο σύγχρονη δουλειά τους μέχρι σήμερα. Πιο πρόσφατα τραβηγμένο στην εποχή των Vikings το τελευταίο concept άλμπουμ “Field Of Swords” γυρίζει σελίδα σε ένα άλλο κεφάλαιο της ιστορίας, περνώντας από το έτος 1066 και στον Μεσαίωνα.
Το “As empires fall” παρατίθεται παρακάτω:

Photo by Justin H Reich

Οι AμερικανοΚαναδοί hard rockers SAINT ASONIA εξαπέλυσαν την ηλεκτρισμένη εκδοχή τους στο κλασικό “Paranoid” των BLACK SABBATH, αποτίνοντας φόρο τιμής στον θρυλικό Ozzy Osbourne και τιμώντας το τραγούδι που βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για το heavy metal. Το εξώφυλλο έρχεται μαζί με ένα επίσημο visualizer. Ο κιθαρίστας/τραγουδιστής Adam Gontier σχολιάζει το εξώφυλλο: “Στην πραγματικότητα ηχογραφήσαμε αυτή τη διασκευή των SABBATH πριν από χρόνια, ενώ ηχογραφούσαμε το EP “Extrovert”. Προφανώς, δεν κατέληξε στο EP, και όταν χάσαμε πρόσφατα τον Ozzy, μιλήσαμε όλοι και αποφασίσαμε ότι τώρα ήταν η ώρα να το κυκλοφορήσουμε. Είναι απλώς ο δικός μας μικρός φόρος τιμής στο συγκρότημα και στον άνθρωπο που άλλαξε το τοπίο της heavy μουσικής για πάντα και άνοιξε την πόρτα σε μπάντες σαν εμάς. Σε αγαπάμε Οz”.
To ακούμε παρακάτω:

Οι Έλληνες heavy rockers TAPEWORM ELECTRIC  θα κυκλοφορήσουν το νέο τους άλμπουμ, “Moonshine” μέσω της Pitch Black Records στις 31 Οκτωβρίου. Για να διατηρήσει τα επίπεδα προσμονής ψηλά, η μπάντα μόλις κυκλοφόρησε ένα νέο βίντεο για το κομμάτι “Already Left” το οποίο έκανε πρεμιέρα στο κανάλι 666MrDoom στο YouTube.
Το “Moonshine” είναι ένα κομμάτι heavy rock μαγείας με τεράστια grooves, ογκώδη ρεφρέν και ακαταμάχητα riffs. Υπάρχουν μελωδικές γραμμές που θα αγκαλιάσετε σαν χαμένοι φίλοι και γάντζοι που θα σας παγιδεύσουν από τους οποίους δεν θα θέλετε ποτέ να ξεφύγετε. Γεμάτο συναίσθημα, αυτό το κομμάτι σας παρασύρει στην παθιασμένη αγκαλιά του.
Ο ήχος των TAPEWORM ELECTRIC  είναι ο ήχος μιας ζωντανής rock μπάντας σε πλήρη πτήση, έχει την πλούσια ζεστασιά που σε τυλίγει, την αυθεντικότητα που μπορείς να γευτείς και τις απτικές υφές που μπορείς σχεδόν να αγγίξεις. Σε μια εποχή που το αναλώσιμο, το πεταμένο και το εφήμερο έχει δοξαστεί, οι TAPEWORM ELECTRIC αντιπροσωπεύουν την ουσία και το νόημα, τη χειροποίητη ποιότητα και τη μουσική που έχει κατασκευαστεί για να διαρκεί.
Ακούμε το “Already left”:

Acid Death
Photo by Chris Kissadjekian

Μόλις κυκλοφόρησε επίσημα το δεύτερο ψηφιακό single από το άλμπουμ “Evolution” των thrashers ACID DEATH μέσω της 7hard/7us Media Group. O τίτλος του single είναι “The Rise Of Salvation” και η παρακάτω εκδοχή του video που θα δείτε είναι διαφορετική εκδοχή από αυτή που θα παρουσιαστεί στο άλμπουμ. To artwork έχει επιμεληθεί ο Γιάννης Νάκος (Remedy Art Design) και το 8ο άλμπουμ των ACID DEATH, θα κυκλοφορήσει στις 21 Νοεμβρίου.
Το συγκρότημα έφτιαξε ένα lyric video για το κομμάτι “The Rise Of Salvation” που βλέπουμε εδώ:

Photo by Robin Fritzson

Το σουηδικό συγκρότημα BULLET  δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2001, με στόχο να παίξει παραδοσιακό heavy metal εμπνευσμένο από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 και τις αρχές της δεκαετίας του ‘80: συμπαγές, αυθεντικό και κλασικό, με μια σύγχρονη και διαχρονική πινελιά. Επτά χρόνια μετά το τελευταίο τους στούντιο άλμπουμ “Dust To Gold”  επιστρέφουν τώρα με νέο άλμπουμ. Το “Kickstarter” έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 9 Ιανουαρίου του νέου έτους και πρόκειται να αποδείξει ότι οι BULLET είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν την σχεδόν 25χρονη καριέρα τους με το ίδιο το ξεκίνημα στο οποίο αναφέρεται το ομότιτλο άλμπουμ.
Το συγκρότημα λέει για το πρώτο single “Kickstarter”: “Η πρώτη επιλογή single για το άλμπουμ εξηγείται από μόνη της. Ο Ben παρουσίασε την ιδέα ενός τραγουδιού σε αυτό που αργότερα έγινε “Kickstarter” κατά τη διάρκεια της θητείας του στο συγκρότημα. Ήταν χωρίς όνομα εκείνη την εποχή και είχε ένα σωρό ονόματα εργασίας σε όλη τη διαδικασία. Καθώς το άλμπουμ ολοκληρώθηκε, έγινε η προφανής πρώτη επιλογή για το εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ, την πρώτη κυκλοφορία του single, καθώς και το όνομα του δίσκου. Μόλις ακούσετε το πρώτο χτύπημα του snare που ακολουθείται από την μπουλντόζα ενός riff κιθάρας, θα καταλάβετε γιατί!”.

Σε δύο εβδομάδες, οι Καναδοί πρωτοπόροι του deathcore DESPISED ICON κυκλοφορούν το έβδομο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “Shadow Work” το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 31 Οκτωβρίου μέσω της Nuclear Blast Records. Το άλμπουμ αποτελεί την πιο καλοκουρδισμένη και δυναμική προσπάθεια της μπάντας μέχρι σήμερα, εξισορροπώντας την αδυσώπητη ταχύτητα, τα συντριπτικά grooves και τις νοσηρές μελωδίες, ενώ παραμένει πιστό στο χαρακτηριστικό μείγμα ακραίου death metal και σκληροπυρηνικής σκληρότητας. Από συντριπτικά riffs και καταιγιστικά blast beats μέχρι μια σεισμική κατάρρευση, το νέο  single “The Apparition” απελευθερώνει το δυναμικό χάος των DESPISED ICON. Ένας σπλαχνικός ύμνος πίστης δοκιμασμένης και πνευμάτων σπασμένων ανεπανόρθωτα, οι στίχοι του είναι μια στοιχειωμένη εξερεύνηση της προδοσίας, της αδελφοσύνης και της εσωτερικής καταστροφής.

Χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου για την προσαρμογή, η άρνηση των MASTER’S HAMMER να περιοριστούν σε ορισμένα είδη και να παίξουν με τους κανόνες οποιουδήποτε, είχε ως αποτέλεσμα πολλά εξαιρετικά πρωτότυπα άλμπουμ που αψήφησαν την κατηγοριοποίηση. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το “Maldorör Disco” το νέο, ένατο άλμπουμ της μπάντας που θα κυκλοφορήσει στις 26 Νοεμβρίου, ακολουθεί προς αυτή την κατεύθυνση και είναι μια ακόμη τολμηρή κυκλοφορία των MASTER’S HAMMER, αναδεικνύοντας τη δέσμευση του γκρουπ να ξεπερνά τα όρια.
Αν και το “Maldorör Disco” εξακολουθεί να είναι αναμφισβήτητα MASTER’S HAMMER, είναι ίσως το πιο πειραματικό και λιγότερο black metal άλμπουμ τους μέχρι σήμερα. Χωρίς καθόλου γρήγορους ρυθμούς, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ ταλαντεύονται κυρίως μεταξύ αργών και μεσαίων ρυθμών. Ο δίσκος δεν κυριαρχείται τόσο από τις κιθάρες όσο στο παρελθόν, αντίθετα τα χαρακτηριστικά riff του Franta συνοδεύονται από στρώματα διαφόρων ηλεκτρονικών στοιχείων. Εκτός από τα αριστοτεχνικά συνθεσάιζερ και τα πλήκτρα, οι πολλαπλές φωνές που εμφανίζονται σε όλο το άλμπουμ και ο τρόπος με τον οποίο είναι ενορχηστρωμένες παίζουν καθοριστικό ρόλο και στο “Maldorör Disco”. Η οπτική παρουσίαση του άλμπουμ αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς. O Franta έχει και πάλι καταλήξει σε μερικά όμορφα παράξενα έργα τέχνης. Το να θαυμάζεις αυτά τα σουρεαλιστικά αριστουργήματα και να διαβάζεις τους ανησυχητικά διασκεδαστικούς στίχους ενώ ακούς τη μουσική είναι ο σωστός τρόπος για να ζήσεις αυτό το άλμπουμ. Οι ακροατές που απόλαυσαν τις προηγούμενες προσπάθειες των MASTER’S HAMMER ή που έχουν αδυναμία στο θεατρικό και το αντισυμβατικό γενικότερα, θα βρουν πολλά να απολαύσουν στο “Maldorör Disco”.
To δεύτερο single από τον νέο δίσκο είναι για το κομμάτι “Andel Slizu” και το παρακολουθούμε παρακάτω:

Photo by Chantik Photography

Αφού βυθίστηκαν στο υδάτινο σκοτάδι με το “Submerged”, οι μασκοφόροι Πορτογάλοι black metallers GAEREA είναι “Hellbound” σήμερα, έτσι ονομάζεται το δεύτερο single από τον νέο τους δίσκο “Loss” που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2026.
Η μπάντα σχολιάζει: “Το ‘Hellbound’ είναι ένα έντονο και καθαρτικό κομμάτι, που βουτάει βαθιά σε θέματα ενοχής, σπαραγμού και αυτοκαταστροφής. Με καυστικά riffs και σπλαχνικά φωνητικά, αποτυπώνει την ένταση μεταξύ ευαλωτότητας και επιθετικότητας, αγάπης και προδοσίας. Οι ζωντανές εικόνες φωτιάς, αγκαθιών και ανήσυχων φαντασμάτων ενισχύουν το ακατέργαστο συναισθηματικό του βάρος, καθιστώντας το τόσο στοιχειωμένο όσο και ενδυναμωτικό. Αυτοί είναι οι GAEREA στην πιο ασυμβίβαστη εκδοχή τους: ένα τραγούδι που αντηχεί στους ακροατές που έλκονται από τη σκοτεινή, συναισθηματική και συγκρουσιακή μουσική. Oι GAEREA δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα όμορφο αίνιγμα που έχει τις ρίζες του στη μουσική ακρότητα και το απόλυτο πάθος”.
Σε λιγότερο από μια δεκαετία, η μασκοφόρος κολεκτίβα, γεννημένη στην πορτογαλική πόλη Porto, έχει περιηγηθεί σε αμέτρητες σκοτεινές αποχρώσεις του metal για να φτάσει στο πέμπτο άλμπουμ τους και ντεμπούτο στην Century Media, “Loss”. Το “Loss” είναι ο ήχος των GAEREA που συνεχίζει να αυτοπροσδιορίζεται και να επαναπροσδιορίζεται, ενσωματώνοντας στοιχεία από το post black metal παρελθόν της μπάντας με τους οξυμένους ήχους και τις στοιχειωτικές μελωδίες. Βρίσκει τους GAEREA να αναδύονται από τη δημιουργική χρυσαλλίδα και να ξεσπούν σε κάτι τόσο συναρπαστικό όσο και απροσδόκητο: Υπάρχει τραγούδι. Υπάρχουν ρεφρέν τόσο πιασάρικα και παθιασμένα όσο τα καλύτερα rock και metal τραγούδια. Ωστόσο, μέσα από τη συναισθηματικά φορτισμένη φασαρία, είναι αναμφισβήτητα GAEREA.

Photo by Rachel Craig

Οι death metallers ENTHEOS παρουσιάζουν ένα ολοκαίνουργιο, αυτόνομο single, το Empty On The Inside” και ένα συνοδευτικό βίντεο σε σκηνοθεσία του Malcolm Pugh. Σχολιάζει η τραγουδίστρια Chaney Crabb, “το “Empty On The Inside” είναι ένα ωμό, καθαρτικό τραγούδι για το να ρίχνεις ολόκληρη την ψυχή σου σε κάτι που νόμιζες ότι θα έφερνε πληρότητα στη ζωή σου, αλλά σε κάνει να νιώθεις άδειος σε αντάλλαγμα. Είναι οι ENTHEOS στην πιο αγνή μας μορφή, επεκτείνοντας τον grunge και εναλλακτικό metal ήχο μας. Αυτό το κομμάτι σηματοδοτεί πραγματικά την αρχή μιας νέας εποχής για το συγκρότημά μας”.
Tο τελευταίο single των ENTHEOS έρχεται πριν από την πρώτη τους περιοδεία στη Βόρεια Αμερική! Το ταξίδι διάρκειας ενός μήνα θα ξεκινήσει στις 30 Οκτωβρίου στη Νέα Ορλεάνη της Louisiana και θα διαρκέσει έως τις 6 Δεκεμβρίου στο Nashville του Tennessee.H μπάντα περιοδεύει με τους FALLUJAH, THE ZENITH PASSAGE και TRACHEOTOMY.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα

BLOOD INCANTATION – ESOTERIC (Floyd, 16/10/2025)

By
Rock Hard
-
0
Incantation

Incantation

BLOOD INCANTATION στην Ελλάδα. Μετά από την προσπάθεια που έγινε το 2020 για να παίξουν εδώ (Ιούνιο αν δεν με απατάει η μνήμη μου), αλλά ακυρώθηκε λόγω πανδημίας, οι Αμερικάνοι deathsters από το Denver του Colorado, μας τιμούν με τη παρουσία τους, σε μια από τις πιο σπουδαίες τους φάσεις εμπορικά μιλώντας. Οι πληροφορίες της Absolute Elsetour, έκαναν λόγο εκτός των ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΩΝ εμφανίσεων και για sold out ορισμένων εξ αυτών. Πράγμα που μας δείχνει πόσο ραγδαία μεγαλώνει και πόσο δύναται να μεγαλώσει ακόμα αυτή η σπουδαία μπάντα των καιρών μας. Οπότε, μπορούμε να θεωρήσουμε εαυτούς εξαιρετικά τυχερούς υπό αυτή την έννοια. Αλλά πάμε να τα δούμε από την αρχή τα πράγματα, γιατί γίνανε πολλά και όμορφα!

Πρώτοι στο σανίδι, στις 21:00 ήταν οι funeral doom/deathsters ESOTERIC. Ένα από τα παλαιότερα funeral doom σχήματα μια και μετρούν 30ετία στα πράγματα, από τα ιερά χώματα του Birmingham ορμώμενοι. Το έντονο ψυχεδελικό στοιχείο τους κάνει να ξεχωρίζουν και ενώ το στυλ τους μπορεί να μην είναι για όλα τα γούστα ή όλες τις ώρες, το κοινό έδειξε να το χαίρεται με όσα. Λιγομίλητοι, λιτοί και απέριττοι (εντύπωση έκανε το χειλόφωνο του τραγουδιστή/κιθαρίστα) μέσα στα 50 λεπτά του set τους, παίξανε μόλις 3 κομμάτια: “Beneath this face” και “Silence” από το “The maniacal vale” και το “Culmination” από το τελευταίο τους άλμπουμ “A pyrrhic existence”. Πέραν της απόδοσης, ωραίος ο κιθαρίστας με το μακρυμάνικο SPECTRAL VOICE!

Πάμε τώρα στο κυρίως πιάτο. Η Αθήνα έδωσε δυναμικό παρόν, σε ένα κατάμεστο Floyd. Πράγμα που μου λέει ότι σίγουρα ΠΟΛΥΣ κόσμος περίμενε τους BLOOD INCANTATION για αρκετό καιρό, ενώ λόγω της ψυχεδελικής/progressive rock φύσης τους, τράβηξαν και ανθρώπους που δεν δηλώνουν αυστηρά deathsters. Και αυτό, μόνο κέρδος είναι για τους ίδιους. Κάπως έτσι λίγο μετά τις 22:00, η μπάντα πατάει στο σανίδι, παρουσιάζοντας την ολότητά του το περσινό “Absolute elsewhere” (υπό τους ήχους του οποίου γράφονται αυτές οι γραμμές) που αποτελεί την πλέον μεστή τους δουλειά, εν μέσω αποθέωσης. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω αυτήν τη θέρμη και την ενέργεια που πέρασε το κοινό στους BLOOD INCANTATION στη πρώτη τους φορά εν Ελλάδι.

Με σύμμαχο τους έναν ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟ ήχο, ίσως τον κορυφαίο που έχω ακούσει σε death metal μπάντα, με μια φανταστική απόδοση, οι συνθέσεις του τελευταίου πονήματος, απογειώθηκαν και βρέθηκαν στους άλλους κόσμους που περιγράφουν οι στίχοι τους! Να δώσουμε εύσημα επίσης στον frontman Paul Riedl, ο οποίος εκτός από τις ευχές γενεθλίων στον τεχνικό τυμπάνων τους και τον frontman των ESOTERIC (“δεν μπορούμε να παίζουμε live σε ημέρα που έχουμε δύο γενέθλια”), ήταν ΞΕΚΑΘΑΡΑ πάρα πολύ ευγνώμων για την υποδοχή. Κάπως έτσι, αναφέρθηκε στους DEAD CONGREGATION και ROTTING CHRIST ως “’Έλληνες Θεούς”, αφιερώνοντας το “The Vth tablet (of enûma eliš)” (από το “Interdimensional extinction” EP) στους Έλληνες φίλους τους γενικά.

Όσο περνούσε το set, βλέποντας το pit να παραμένει σταθερά μεγάλο, διαπίστωσα πόσο σιωπηλά μεγάλο έχει γίνει ήδη αυτό το συγκρότημα στο ελληνικό κοινό. Η βουτιά στο παρελθόν, φυσικά δεν σταμάτησε εκεί, μια και παίχτηκε το “The Giza power plant” από το άλμπουμ – αλλαγή επιπέδου “Hidden history of the human race”, το “Meticulous soul devourment” από το ντεμπούτο “Starspawn”, ενώ ακούσαμε για κλείσιμο το επιβλητικό “Obliquity of the ecliptic” από το “Luminescent bridge” maxi single. Κάλυψαν δηλαδή κάθε κυκλοφορία τους, με τουλάχιστον μια επιλογή, ικανοποιώντας όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, δείχνοντας παράλληλα την πίστη στο τωρινό τους υλικό, που έχει ανοίξει ξεκάθαρα πάρα πολλές πόρτες για τους ίδιους.

Αξίζει να σημειωθεί το video που έπαιζε στο video wall, συνοδεύοντας σε κάθε περίπτωση με τον κατάλληλο τρόπο οπτικά την απόδοση της μπάντας, σε συνδυασμό με τα φώτα. Εξαιρετική βραδιά, που έδειξε όχι μόνο την δυναμική των BLOOD INCANTATION (η οποία, όπως προείπαμε, περνάει και λίγο έξω από το death metal), αλλά και μιας φουρνιάς death metal οπαδών που διψάνε γι αυτές τις μπάντες, αυτής της φουρνιάς που “καίνε” (SKELETAL REMAINS ή NECROT για παράδειγμα). Θεωρώ πως αξίζει να το σκεφτούν οι διοργανωτές προκειμένου να ζήσουμε κι άλλες τέτοιες βραδιές σαν αυτές τις 16η Οκτωβρίου 2025. Είτε στον ίδιο χώρο, είτε και σε πιο οικογενειακές καταστάσεις, γιατί όχι; Μέχρι τότε όμως, ευχαριστούμε πολύ BLOOD INCANTATION, εις το επανιδείν!

Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

A day to remember… 18/10 [THE CULT]

By
Rock Hard
-
0
The Cult

The Cult

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Love”- THE CULT
ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΙΑ: Beggars Banquet
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Steve Brown
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Ian Astbury
Kιθάρες – Billy Duffy
Mπάσο – Jamie Stewart
Τύμπανα – Mark Brzezicki

Αυτοί που δεν είναι πολύ σχετικοί με το παρελθόν των Βρετανών ΤΗΕ CULT ίσως δεν γνωρίζουν ότι το σχήμα ξεκίνησε σαν SOUTHERΝ DEATH CULT που μετέπειτα ονομάσθηκαν DEATH CULT, ώσπου να φτάσουμε στα τέλη του 1983 και τελικά η μπάντα να ονομασθεί ΤΗΕ CULT. Με το νέο της όνομα θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο του 1984 το ντεμπούτο της με τίτλο “Dreamtime”. Ο δίσκος αυτός κατάφερε και τους έδωσε την απαραίτητη δημοτικότητα κυρίως στην Βρετανία και ουσιαστικά ήταν ένα ξεκίνημα όπου διαφαίνονταν  οι μεγάλες δυνατότητές τους τόσο στην σύνθεση όσο και στην ερμηνευτική ικανότητα του τραγουδιστή Ιan Astbury.

Mε την αναγνώριση της μουσικής τους και μετά από μια μεγάλη περιοδεία με τους ΒIG COUNTRY θα κυκλοφορήσουν τον Μάιο του 1985 το νέo τους single “She sells sanctuary” για να προϋπαντήσουν τον διάδοχο του ντεμπούτου τους. Το single αυτό θα φθάσει στο #15 των singles charts και θα αγαπηθεί ιδιαίτερα γεγονός που έδωσε ώθηση αλλά και αρκετή πίεση στην μπάντα να μπει στο studio για δύο μήνες (Ιούλιος και Αύγουστος) για να ηχογραφήσουν τον δεύτερο τους δίσκο που θα ονομαζόταν “Love”. To δεύτερο single δεν θα αργήσει, ήταν το κομμάτι “Rain” και θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Και αυτό θα έχει την ανάλογη αποδοχή και θα φθάσει στο #17 των singles charts.

Με δύο singles να προετοιμάζουν τον δίσκο και με την μπάντα να φαίνεται να πατά πιο γερά στα πόδια της και να έχει κατασταλάξει όσον αφορά το μουσικό πεδίο που θέλουν να κινηθούν. Ενώ στο ντεμπούτο τους είχαμε new wave και post punk κατεύθυνση, στο “Love” διαφαίνεται μια στροφή προς πιο rock κατευθύνσεις και με μπόλικη ψυχεδέλεια μπολιασμένη στα τραγούδια. Επιπλέον η μπάντα θα δηλώσει ανοιχτά την αγάπη της για την μουσική των ΖΕPPELIN, Jimi Hendrix και DOORS. Αυτή η στροφή του σχήματος εκείνη την εποχή ερχόταν σε αντίθεση με το παρελθόν της συν το γεγονός ότι η new wave/post punk κοινότητα δεν δεχόταν μουσική που ήταν επηρεασμένη από hippies και γενικότερα πράγματα από την ψυχεδελική σκηνή της δεκαετίας του ‘60, αφού οι αναφορές της και η βάση της ήταν το punk των mid 70s και έπειτα.

Όλα αυτά είχαν να αντιμετωπίσουν εξωμουσικά οι CULT εκείνη την εποχή, παρόλα αυτά οι ίδιοι είχαν κάνει τις επιλογές τους (όπως αποδείχθηκε μελλοντικά είχαν όραμα για την μπάντα και έφτασαν εκεί που έφτασαν) και ο  δίσκος θα κυκλοφορήσει στις 18 Οκτωβρίου του 1985. Ο δίσκος ήταν η εμπορική επιτυχία που επιθυμούσε το σχήμα, έφθασε στο # 4 στην Βρετανία και έμεινε στα chars 22 εβδομάδες, πράγμα που σημαίνει ότι ο δίσκος πουλούσε συνεχώς κάθε εβδομάδα ώστε να μπορούσε να παραμένει εκεί. Συνολικά ξεπέρασε τις 100 χιλιάδες στην Βρετανία και πούλησε πολύ καλά αντίστοιχα και στη Ευρώπη.

Η μπαλάντα “Revolution” θα κυκλοφορήσει σαν τρίτο single από τον δίσκο και εδώ έχουμε ένα εξαιρετικό κομμάτι με catchy μελωδία και αναφορές στο μουσικό παρελθόν του σχήματος.

Ο δίσκος είναι ένα μείγμα ψυχεδελικού rock αναμειγμένο με goth, new wave και hard rock στοιχεία, όλα αυτά δεμένα με μπόλικη μαεστρία και ικανότητα. Οι κιθάρες τους Billy Duffy  εδώ λάμπουν από την αρχή μέχρι το τέλος, τα φωνητικά του Astbury δεν χρειάζονται ιδιαίτερη μνεία, ο τύπος θα εξελιχθεί σαν ένας από τους μεγαλύτερους και καλύτερους ερμηνευτές ever κι εδώ πραγματικά λάμπει. Το rhythm section εξαιρετικό και θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στο παίξιμο του session drummer Mark Brzezicki που πραγματικά απογειώνει το αποτέλεσμα. Επίσης η παραγωγή ανατέθηκε στον Βρετανό Steve Brown που είχε κάνει παραγωγές στους ΒΟΟΜΤΟWN RATS και WHAM τα προηγούμενα χρόνια.

Η παραγωγή του άλμπουμ, πράγματι καταφέρνει και αναδεικνύει τα ετερόκλητα μουσικά στυλ του δίσκου και η ροή του είναι τέλεια και πλήρως ισορροπημένη. Το εναρκτήριο “Nirvana” ουσιαστικά σε βάζει στο κλίμα του δίσκου με την υπέροχη καθαριστική του δουλειά, η ενασχόληση του Αstbury με τον Βουδισμό αποτυπώνεται στο λυρικό μέρος του κομματιού. Το “Big neon glitter” διαθέτει αυτή την εκπληκτική “ευαισθησία” που τους διακατέχει, αυτό το κομμάτι έχει εκπληκτικά drums εκτός των άλλων. Το ομότιτλο κομμάτι είναι ένα στακάτο rock κομμάτι, το “Rain” είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι επηρεασμένο από τους Ινδιάνους και επίσης το επικό “Brother wolf, sister moon” άνετα είναι ανάμεσα στα 3-4 καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Εξαιρετική ερμηνεία από τον Astbury, επιβλητική ατμόσφαιρα αξίζει να το ακούσει κάποιος για να καταλάβει την μουσική ποικιλία αυτού του δίσκου.

Το “She sells sanctuary” είναι το πιο γνωστό κομμάτι του δίσκου και όχι άδικα μιας και πρόκειται για ένα εκρηκτικό hard rock άσμα που σε ξεσηκώνει αμέσως και στα επόμενα χρόνια θα γινόταν και αυτό ένα από τα πιο trademark κομμάτια του σχήματος. To ψυχεδελικό/garage rock “Phoenix” έχει μια εισαγωγή που θυμίζει STOOGES, το “Hollow man” είναι ίσως το πιο post punk κομμάτι του δίσκου και το “Black angel” μια εξαιρετική συναισθηματική μπαλάντα που ρίχνε την αυλαία.

Συνολικά, το “Love” είναι ένας εξαιρετικός δίσκος που έδωσε την ώθηση στην μπάντα, τους έβγαλε από το συναισθηματικό αδιέξοδο και τους έστρωσε τον δρόμο για όλη την μελλοντική φανταστική πορεία που θα πραγματοποιούσαν. Είναι ένα άλμπουμ που έφερε στο προσκήνιο το ιδιαίτερο ταλέντο των Βilly Duffy και Ιan Αstbury και διαθέτει σπουδαία κομμάτια που ακούγονται 40 χρόνια μετά το ίδιο φρέσκα όπως τότε που κυκλοφόρησαν. Αξίζει να το ακούστε όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει.

Did you know that:

-To “She sells sanctuary” που κυκλοφόρησε αρκετούς μήνες πριν τον δίσκο ηχογραφήθηκε στα Olympic studios στο Λονδίνο, studio που έγραφαν οι LED ZEPPELIN, οι FREE και πολλοί άλλοι. Το υπόλοιπο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα Jacobs studios στο Farnham.

– O παραγωγός Steve Brown είχε κάνει παραγωγή το 1983 στο ντεμπούτο των WHAM. O Billy Duffy θα αναφέρει: “Ο Steve Brown είχε αυτή την pop ευαισθησία, αλλά η βάση του ήταν rock και είχε μια πολύ υπεροπτική στάση. Ήταν πολύ επικεντρωμένος στην pop και ήθελε να αναδείξει την εμπορικότητα στο συγκρότημα. Ένιωθε ότι είχαμε ταλέντο, αλλά δεν είχαμε μαζέψει αρκετά τα pop hooks μας. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να μας βοηθήσει να δουλέψουμε πάνω σε αυτό. Ήταν απλώς ένα από εκείνα τα πράγματα όπου το άλμπουμ ήταν γραφτό να συμβεί, αλλά δεν το θεωρούσαμε δεδομένο”.

– Tα τύμπανα στo “She sells sanctuary” τα έπαιξε ο drummer Νigel Preston o οποίος απολύθηκε από το σχήμα  πριν τις ηχογραφήσεις του δίσκου.

– Για παραγωγό του δίσκου τo σχήμα επιθυμούσε τον Steve Lillywhite αλλά αυτός εκείνη την εποχή ήταν απασχολημένος με τους U2 και τους SIMPLE MINDS.

– Ποια ήταν η σημασία του δίσκου για την μπάντα την δεδομένη στιγμή περιγράφεται άψογα από τον κιθαρίστα Billy Duffy παρακάτω:
“Μας έδωσε αυτοπεποίθηση. Βρήκαμε την ταυτότητά μας. Αυτό το άλμπουμ σήμαινε πολλά για εμάς και μας έδωσε αυτοπεποίθηση ότι ήμασταν στο σωστό δρόμο. Υπήρξαν μερικές στιγμές αμφιβολίας μετά το “Dreamtime” και μπορεί να είχαμε μερικά σκοτεινά βράδια αμφιβολίας για τον εαυτό μας, αν και το να έχουμε ένα μεγάλο hit single όπως το “She sells sanctuary” βοηθάει. Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς να μην είμαστε απλώς one hit wonders και να βρούμε ποιοτικά τραγούδια την εποχή που μόλις μας είχε προσέξει το κοινό. Ξαφνικά, αντί να είμαστε υπο-πολιτισμικοί, ήμασταν ανοιχτοί σε ολόκληρη τη βρετανική μουσική αγορά. Ήταν ενδιαφέρον”.

– Σε αρκετές μετέπειτα εκδόσεις του δίσκου υπάρχουν τα bonus κομμάτια “Judith” και “Little face”.

– O δίσκος κυκλοφόρησε στην Ελληνική αγορά από την εταιρία Virgin σε ελληνική κοπή, η Virgin τότε είχε την διανομή στην χώρα μας  της Beggars Banquet.

Γιάννης Παπαευθυμίου

A day to remember… 17/10 [BATHORY]

By
Rock Hard
-
0
Bathory

Bathory

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Octagon” – BATHORY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Black Mark Production
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Quorthon
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Κιθάρα, Φωνητικά –  Quorthon
Μπάσο – Kothaar
Τύμπανα – Vvornth

Το ημερολόγιο δείχνει 1995. Ο Quorthon έχει ήδη προλάβει να φέρει τα πάνω κάτω στον ακραίο ήχο. Δίσκοι όπως το χαοτικό ομώνυμο, το απόκοσμο “The Return……” και το μανιασμένο “Under the Sign of the Black Mark” αποτέλεσαν κομμάτι του πρώτου κύματος του black metal και συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του ήχου. Το τεράστιο, μα και συνάμα μεταβατικό “Blood Fire Death”, καθώς και τα επικά και επιβλητικά “Hammerheart” και “Twilight of the Gods”, έδωσαν πνοή σε αυτό που αργότερα θα ονομαστεί Viking metal, ενώ ταυτόχρονα σφράγισαν την υπερδημιουργική πρώτη περίοδο του Quorthon.

Μπορεί ο κύκλος αυτών των έξι δίσκων να είχε αλλάξει εν πολλοίς το extreme metal, όμως στο κλείσιμό του ο ψηλός Σουηδός βρέθηκε μπροστά σε ένα δημιουργικό κενό. Το δήλωνε άλλωστε ευθαρσώς σε συνεντεύξεις της εποχής πως είχε «αδειάσει» και ξεμείνει από ιδέες. Το ίδιο το δημιούργημα που τόσο μαεστρικά έχτισε και απέκτησε τη δική του μυθική υπόσταση, ήταν αυτό που τελικά προκάλεσε πίεση και κούραση στον κατά κόσμο Thomas Börje Forsberg.

Λίγο μετά την κυκλοφορία του “Twilight of the Gods”, τα “Jubileum Vol. I” (1992) και “Vol. II” (1993) σηματοδότησαν τον εορτασμό της πρώτης δεκαετίας των BATHORY, όμως ο Quorthon ήδη στρέφει το βλέμμα του αλλού. Στα προσωπικά του άλμπουμ, “Album” και “Purity of Essence”, φλερτάρει με τον ήχο του Seattle, ενσωματώνοντας rock και alternative στοιχεία και επιδιώκοντας μια προσωρινή απομάκρυνση από τη βαριά μουσική κληρονομιά των BATHORY.

Φυσικό ήταν, μιας και μιλάμε για έναν τρομερά ανήσυχο καλλιτέχνη, να νιώσει ξανά την ανάγκη να εκφραστεί μέσα από πιο ακραίες και πρωτόγονες φόρμες μουσικής. Κάπως έτσι, το 1994 φτάνουμε στο –ίσως υποτιμημένο– “Requiem”, και έναν χρόνο μετά στο “Octagon”, του οποίου την επέτειο γιορτάζουμε.

Εδώ ο Quorthon αφήνει πίσω του οτιδήποτε είχε κάνει μουσικά τα προηγούμενα χρόνια. Βουτά στα ‘80s και κινείται σε retro thrash μονοπάτια, θυμίζοντας τις πρώτες του επιρροές από εκείνη τη δεκαετία. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση “επιστροφή στις ρίζες”. Αντίθετα, στήνεται ένα διαφορετικό σκηνικό, με συνθέσεις που πάσχουν σε έμπνευση και στερούνται της συνοχής που μας είχε συνηθίσει ο Σουηδός. Ο ήχος ωμός μεν, αλλά απρόσεκτος, το μπάσο εξαφανισμένο και τα drums ντυμένα με έναν σχεδόν εκνευριστικό ήχο.

Αναμφίβολα το “Octagon” δεν μπορεί να θεωρηθεί μια από τις καλές στιγμές του Quorthon. Τον παρουσιάζει σε μια φάση καλλιτεχνικής ξηρασίας και αμηχανίας. Ο ίδιος είχε δηλώσει κάποτε πως εκείνη την περίοδο «χρειαζόταν να αφήσει τα πάντα πίσω του». Έτσι, το “Octagon” ακούγεται περισσότερο σαν εκτόνωση παρά σαν δημιουργία, στοχεύοντας περισσότερο στην ελευθερία του δημιουργού του παρά στην αρτιότητα.

Η ουσιαστική του αξία βρίσκεται αλλού. Κατά κάποιον τρόπο αποτέλεσε τον καταλύτη που οδήγησε τον Quorthon, ύστερα από μια εξαετή αποχή, στο “Destroyer of Worlds”. Εκεί ο Σουηδός πειραματίστηκε, συνδυάζοντας το thrash με το επικό του παρελθόν, ένα βήμα που έφερε ξανά σε καλλιτεχνική ισορροπία και άνοιξε τον δρόμο για τα αριστουργήματα “Nordland I” και “Nordland II”.

Θανάσης Μπόγρης

A day to remember… 17/10 [MORGANA LEFAY]

By
Rock Hard
-
0
Lefay

Lefay

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Sanctified” – MORGANA LEFAY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Black Mark Production
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Börje Forsberg
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Charles Rytkönen – φωνή
Tony Eriksson – κιθάρες
Joakim Heder – μπάσο
Jonas Söderlind – τύμπανα
Daniel Persson – κιθάρες

Έχοντας δώσει δυο κυκλοφορίες μέσα στην ίδια ημερολογιακή χρονιά του 1993, οι Σουηδοί δεν κυκλοφόρησαν άλλο άλμπουμ, μέχρι το 1995 και στο μεσοδιάστημα είχαν αλλάξει πολλά. Είχαν βιώσει μια αρχική αναγνώριση εκτός συνόρων, είχαν αρχίσει να μαζεύουν έναν σοβαρό αριθμό συναυλιακών εμφανίσεων, ενώ παράλληλα προσπαθούσαν να εξελίξουν τις συνθετικές τους ικανότητες.

Το “Sanctified” από την αρχή του, προδίδει την δίψα τους για πρόοδο με την τεράστια διαφορά στον τελικό ήχο τους. Πιο πλαστικά τύμπανα, καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στα όργανα, αλλά και πιο κρυστάλινο ήχο, κάτι που όμως λειτούργησε και κάπως αρνητικά. Αυτό διότι τα τύμπανα ακούγονται σχεδόν ενοχλητικά, λες και δεν είναι ηχογραφημένα – που είναι βέβαια παιγμένα από τον Jonas Söderlind, αλλά… – στο στούντιο. Όπως το εξώφυλλο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη, έτσι και η μουσική τους είναι σε δυο επίπεδα πιστεύω.

Από την μια έχουμε τα σημάδια της προόδου, τα τραγούδια που ανεβάζουν το επίπεδο του δίσκου. Αυτά είναι “To Isengard”, “Mad Messiah” μαζί με το “In the court of the crimson King”. Το πρώτο, είναι βασισμένο σε κάποια κλασικά ριφ, μονόχνωτο αλλά και βαρύ, ταιριαστό στην φωνή του Charles Rytkönen. Το δεύτερο κάπως πιο ενδιαφέρον μουσικά, με κοψίματα και τα τύμπανα να κάνουν παιχνίδι με τις φοβερές κιθάρες του Tony Eriksson, ίσως το διαμαντάκι του δίσκου και προπομπός του ύφους που θα ακούγαμε στο μέλλον από τους MORGANA LEFAY. Το τελευταίο, είναι πιο γρήγορο και μας θυμίζει πως οι Σουηδοί είχαν thrash metal καταβολές.

Από την άλλη, όμως, έχουμε πολλές μετριότητες και αρκετές απογοητεύσεις. Ιδιαίτερα η παραγωγή του “Sanctified”, ακόμα και σήμερα που το ακούω, δηλαδή 30 χρόνια αργότερα, με χαλάει. Στεγνή και αφαιρετική, ενώ οι μουσικές ιδέες τους πραγματικά ενδείκνυνται για όγκο και βάθος. Τραγούδια όπως το “Out in the silence” είναι πραγματικά ανούσια, και όταν ανοίγεις τον δίσκο σου με κάτι τέτοια, σίγουρα δεν αφήνεις τις καλύτερες εντυπώσεις.

Όπως και το μακρινό 1995 με απογοήτευσε, τόσο και στο πέρασμα του χρόνου, ποτέ δεν το αφαίρεσα από το ράφι για να το ξανακούσω (ούτε καν στο spotify), μέχρι την στιγμή που χρειάστηκε να γράψω αυτές τις γραμμές. Είναι βέβαια εντυπωσιακό πόσο βελτιώθηκαν μέχρι το “Maleficium” που μας κόλλησε στον τοίχο όταν κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα.

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

A day to remember… 17/10 [YNGWIE MALMSTEEN]

By
Rock Hard
-
0
Malmsteen

Malmsteen

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Magnum opus” – YNGWIE MALMSTEEN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Music For Nations / Pony Canyon
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Yngwie Malmsteen, Chris Tsangarides
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Yngwie Malmsteen – κιθάρα, σιτάρ, δεύτερα φωνητικά
Michael Vescera – φωνητικά
Mats Olausson – πλήκτρα
Shane Gaalaas – ντραμς
Barry Sparks – μπάσο

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στο heavy metal, είναι πως ο Malmsteen είναι καλός μόνο στα τρία πρώτα άλμπουμ του. Μιλάμε για μία ιστορική ανακρίβεια, έως και χαζομάρα. Δεν θα σχολιάσω για την αλμπουμάρα “Odyssey”, αλλά με αφορμή την 30η επέτειο κυκλοφορίας του “Magnum opus”, είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για μερικά πράγματα.

Κανείς δεν διαφωνεί, ιδιαίτερα απ’ όσους τον έχουν γνωρίσει, ότι ο Malmsteen δεν είναι και από τους πιο εύκολους ανθρώπους στον κόσμο. Ναι, αλλά αυτό τι σχέση έχει με τη μουσική του; Διότι το ακούω ως επιχείρημα για να μας πείσουν ότι έχει να βγάλει καλό δίσκο 35 χρόνια. Ναι, όλες οι κυκλοφορίες του από το “Unleash the fury” και μετά, δεν έχουν κανένα μα κανένα λόγο ύπαρξης.

Όμως, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν το neoclassical heavy metal που υπηρετεί ήταν στα αζήτητα, εκείνος, κλασικός ξεροκέφαλος, συνέχιζε να παίζει το ύφος αυτό και μάλιστα να μας δίνει μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις του. Καμία εταιρία στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο εκτός Ιαπωνίας, δεν ασχολούνταν με το κλασικό metal (πόσο μάλλον με το neoclassical), εξ ου και το “Magnum opus”, βγήκε το καλοκαίρι στην Ιαπωνία και σχεδόν μισό χρόνο μετά και στον υπόλοιπο κόσμο, το έβγαλε η Music For Nations.

Στα φωνητικά βρίσκουμε και πάλι (μετά το “The seventh sign”) τον Michael Vescera (δεν νομίζω να έχει κρατήσει τραγουδιστή για πάνω από δύο δίσκους, αλλά πάντα επέλεγε τον «αφρό») και όπως πάντα, οι μουσικοί που παίζουν μαζί του, είναι κορυφαίοι. Πως άλλωστε θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα του; Το άλμπουμ ξεκινά με το “Vengeance”, που είναι μυθικό τραγούδι (πανομοιότυπο κι εξίσου μαγικό με το “Never die” του “The seventh sign”) και η ποιότητα δεν πέφτει σχεδόν καθόλου στη συνέχεια.

Εννοείται ότι έχει όλα τα κλισέ του Σουηδού υπερ-ήρωα της κιθάρας: Κάποια τραγούδια με πιο “pop” (εντός ή εκτός εισαγωγικών) διάθεση, neoclassical instrumental, φρενήρη κιθαριστικά σόλο, cheesy μέχρι εκεί που δεν πάει μπαλάντες (μόνο οι ANNIHILATOR συναγωνίζονται σε cheesiness τις μπαλάντες του Malmsteen, αλλά όπως δικαιολογεί τον εαυτό του ο Jeff Waters, είναι Καναδός, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς). Όμως, το επίπεδο των συνθέσεων είναι πραγματικά υψηλό και μάλιστα σε μία περίοδο, που όπως είπαμε, ήταν πάρα πολύ δύσκολη για το heavy metal.

Δύσκολα γράφονται τραγούδια σαν το “Voodoo”, το “Tomorrow’s gone” ή το “Fire in the sky”, τα οποία ακούγοντάς τα πάλι, αρκετά χρόνια μετά, παράτησα ό,τι έκανα και πήρα το booklet του CD αρχίζοντας να το ξεφυλλίζω και να μου έρχονται εικόνες από τα φοιτητικά μου χρόνια… Μπορεί το “Magnum opus” να μην είναι το …Magnum Opus του Σουηδού, ποιος σας είπε όμως ότι τον γουστάρουμε δίχως τις υπερβολές του; Να θυμόμαστε πάντα, ότι οι μουσικοί δεν είναι οι κολλητοί μας φίλοι. Όσο παράξενοι μπορεί να ακούγεται ότι είναι, δεν μπορεί να είναι λόγος να θεωρούμε και τους δίσκους τους κακούς.

Για το τέλος, κάτι που είναι ασυνήθιστο, υπάρχει το instrumental “Amberdawn”. Η έκδοση που έχουμε εμείς στην Ευρώπη, το βρίσκει στο τέλος, η γιαπωνέζικη, έχει και το έτερο instrumental, “Cantabile”. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Οι μυημένοι, γνωρίζουν ότι Amberdawn είναι το όνομα της συζύγου του Malmsteen εκείνη την περίοδο, στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Το αξιοπερίεργο είναι ότι μετά τον χωρισμό τους, φαίνεται ότι έγινε… dominatrix… Αυτά.

Σάκης Φράγκος

From the Top to Obscurity: 70s Rock Bands That Struggled in the 80s (Part 1)

By
Rock Hard
-
0
70s

70s

Μέρος Α: Το περιβάλλον

Από τα seventies στα eighties..

Η μετάβαση από τα 70s στα 80s υπήρξε καταστροφική για πολλά μεγάλα rock ονόματα. Οι αλλαγές στο μουσικό τοπίο, η άνοδος του MTV, η στροφή σε πιο εμπορικούς ήχους και οι απαιτήσεις μιας νέας γενιάς ακροατών οδήγησαν αρκετούς γίγαντες της προηγούμενης δεκαετίας στο περιθώριο. Το άρθρο αυτό εστιάζει σε εκείνες τις μπάντες που, αν και σφράγισαν μια εποχή, δεν κατάφεραν να διατηρήσουν τη θέση τους στο νέο σκηνικό της επερχόμενης δεκαετίας.

Πόσες και πόσες μπάντες που γνώρισαν μεγάλες στιγμές στα 70s, δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν στα θαυμαστά 80s! Πόσες δε προσπάθησαν καν, πόσες προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, αλλά επιβίωσαν και τέλος πόσες δεν τα κατάφεραν αλλά και δεν επιβίωσαν… Σχεδόν πάντα με το ξεκίνημα μιας νέας δεκαετίας γίνεται μια στροφή στην μουσική, η οποία εκφράζεται με νέες μουσικές τάσεις, νέες ιδέες και εξέλιξη. Είναι απόλυτα σωστό και απόλυτα λογικό. Είναι ο χρόνος που δοκιμάζει την δημιουργικότητα και την προσαρμοστικότητα των πιο παλιών, τις αντοχές τους και την ικανότητα τους να ανταπεξέλθουν στην πίεση. Από την άλλη η μουσική σκηνή πάντα είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός ο οποίος θα αποβάλει τα νεκρά του κύτταρα και θα δημιουργήσει νέα. Έτσι κάποτε το rock n’ roll έγινε rock, το rock απέκτησε χίλιες εκφράσεις, έγινε μεταξύ άλλων hard rock, αυτό έγινε heavy metal και πάει λέγοντας. Νέες μπάντες με νέες ιδέες θα ξεπεταχτούν οι πιο παλιοί θα αντέξουν ή όχι, οι νέοι θα κυριαρχήσουν μέχρι και αυτοί να γίνουν παλιομοδίτες και να έρθουν άλλοι να τους διαδεχτούν. Η αλήθεια είναι πως στις μέρες μας αυτό το «διαδεχτούν» σηκώνει πολύ κουβέντα, αλλά τούτο δεν είναι το θέμα μας σήμερα. Σήμερα ασχολούμαστε με τις μπάντες που στα seventies γνώρισαν επιτυχία, αλλά η προσαρμογή τους στα eighties ήταν αποτυχημένη, δύσκολη και μπορεί για κάποιους καταστροφική.

A brave new world!

Στα eighties, η αρένα πια ήταν πολύ σκληρή, δεν ήταν για όλους, πιθανόν για διαφορετικούς λόγους για τον καθένα βέβαια, αλλά η επιτυχία στο Billboard της Αμερικής ή στα Βρετανικά charts ήταν επιβεβλημένη εάν ήθελες να έχεις μεγάλο δισκογραφικό συμβόλαιο. Οι ανοχές των δισκογραφικών ήταν ελάχιστες και με μικρά περιθώρια, κάτι που στέρησε από πολλές παλιές μπάντες το δικαίωμα μιας δεύτερης επιτυχίας αλλά και ευκαιρίας. Σε έναν κόσμο που άλλαζε, πετυχημένες seventies μπάντες καλέστηκαν να αλλάξουν, να προσαρμοστούν  και αυτό σε πολλές περιπτώσεις επέφερε ένταση και τελικά ρήξη ανάμεσα στα μέλη τους. Ρωτήστε τους URIAH HEEP  και τους RAINBOW, τους BAD COMPANY, τους UFO και τους WISHBONE ASH, έχουν πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες να σας πουν για αυτό. Βέβαια υπάρχει και η αντίστροφη πορεία όπου μπάντες όπως οι AEROSMITH, STYX, JOURNEY, RUSH, WHITESNAKE, SCORPIONS, VAN HALEN, FOREIGNER, KISS, JUDAS PRIEST, HEART, QUEEN, ο OZZY  κ.α οι οποίοι προσαρμόστηκαν και ενστερνίστηκαν το ύφος της πιο δημιουργικής δεκαετίας  με θαυμαστά αποτελέσματα για την καριέρα τους. Και άλλοι το έκαναν φυσικά,  αλλά όχι τόσο πετυχημένα, όπως για παράδειγμα οι KANSAS.  Λεπτομέρειες στο Β’ μέρος!

Για να πλατειάσω και λίγο, τα 80s έδειξαν τα δόντια τους, ακόμα και στις μεγαλύτερες μπάντες του γενικότερου rock οι οποίες ναι μεν δεν εξετάζουμε σήμερα, αλλά μια αναφορά τους αξίζει.. Μην νομίζετε λοιπόν, ότι οι PINK FLOYD, ROLLING STONES, THE BEACH BOYS, THE ANIMALS o Bob Dylan ή o Neil Young κλπ δεν τα βρήκαν σκούρα και μάλιστα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλά ήταν τέτοιο το μέγεθος των περισσοτέρων,  που τους επέτρεψε να επιβιώσουν χωρίς τραγικές  επιπτώσεις..

Changes comes around…

Η δεκαετία του ’70 ήταν ο παράδεισος για τη rock μουσική, το 70s ροκ έθεσε τα θεμέλια του είδους σε ηχητικό, τεχνικό και αισθητικό επίπεδο.. Οι μπάντες είχαν χώρο να αναπτυχθούν, να πειραματιστούν, να δημιουργήσουν άλμπουμ-έπη, να παίζουν σε γεμάτα στάδια και να χτίσουν φανατικό κοινό. Η δεκαετία του ‘70 είναι ο θεμέλιος λίθος ολόκληρης της rock μουσικής όπως αυτή εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο, αλλά εμάς στο παρόν άρθρο κυρίως μας αφορά σχετικά με τα τρία βασικά είδη που εξελίχθηκαν μέσα από αυτή. To classic rock, το hard rock και το heavy metal. Τρία ρεύματα αλληλεξαρτώμενα και σε πολλές περιπτώσεις αλληλένδετα και με πολύ δυσδιάκριτα όρια.

Όμως, όταν μπήκαν τα 80s, ο κόσμος άλλαξε απότομα. Ο κύριος λόγος που επηρέασε βαθύτατα την μουσική δεν ήταν και πολύ …μουσικός θα λέγαμε. Ναι η μουσική άλλαζε. Όχι μόνο η rock, αλλά και η pop φυσικά. Νέες μουσικές τάσεις έρχονταν, νέοι μουσικοί με απίστευτο ταλέντο είχαν εμφανιστεί, ο κόσμος είχε και χρήμα και χρόνο να αφιερώσει στην μουσική και γενικά μπήκαμε σε μια περίοδο δημιουργική. Όμως, όταν δύο στοιχεία ενώνονται  και γίνονται ένα, αποκτούν διάρκεια στον χρόνο,  τότε μπορεί να αλλάξει το σύμπαν. Ποια ήταν αυτά τα δυο στοιχεία; Ο ήχος το ένα, η ακουστική αίσθηση. Η εικόνα το άλλο, η οπτική. Και αυτά έγιναν ένα, και αυτό το νέο στοιχείο που γεννήθηκε σε άμεση σχέση με την μουσική, είχε χρονική διάρκεια. Είχε αποδοχή και εάν όχι το δικό μας φυσικό σύμπαν, άλλαξε τότε το σύμπαν της μουσικής βιομηχανίας και αυτή η ιστορική αλλαγή είχε μόνο τρία γράμματα: MTV. Κοσμογονία. Η μουσική έφτασε παντού, η έγχρωμη εικόνα των μουσικών έφτασε παντού, τα video clips ήταν παντού. Άλλαξαν τον τρόπου που «ακούγαμε», τον τρόπο που βλέπαμε, τον τρόπο που αγοράζαμε, τον τρόπο που αφουγκραστήκαμε και ακούσαμε ξανά την μουσική.  Άλλαξε όμως και τον τρόπο που δημιουργούσαν οι μουσικοί, άλλαξε και τον τρόπου που πουλούσε πια η μουσική βιομηχανία και το τι ζητούσε από τους μουσικούς για να πουλήσει.

Το MTV

Το MTV (Music Television), που ξεκίνησε να εκπέμπει την 1η Αυγούστου 1981 (και κατά τραγική σύμπτωση έκλεισε αυτές τις μέρες) άλλαξε δραστικά τον τρόπο που η μουσική παρουσιαζόταν και προσέγγιζε το κοινό. Ας δούμε πώς και γιατί επηρέασε τόσο καθοριστικά τη μουσική σκηνή των ’80s — και ειδικά το rock:

Η εικόνα έγινε εξίσου σημαντική με τον ήχο, όπως είπαμε και πιο πάνω και στην ουσία εκτός από ισάξια στοιχεία, έγιναν ένα.  Όλα τα προηγούμενα χρόνια  η επιτυχία βασιζόταν στη μουσική ως μουσική καθ’ αυτή, σε νέες τεχνοτροπίες και προτάσεις, στον πειραματισμό και σε νέες δομές, στα live και στο ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο και οι μουσικές του εκπομπές είχαν τεράστια δύναμη, όπως φυσικά και ο έντυπος μουσικός τύπος. Από τη στιγμή όμως που μπήκαν τα video clips (εικόνα + ήχος = video clip) στην ζωή του μέσου καταναλωτή με 24ωρη παρουσία και ο πληθυσμός στην πλειονότητά του πλέον είχε την δυνατότητα, όχι μόνο να ακούσει αλλά και να δει, το σκηνικό άλλαξε άρδην. Μια εντυπωσιακή εμφάνιση, ένα καλό concept ή ένας σέξι frontman μπορούσαν να εκτοξεύσουν ακόμα και μια απλά καλή μπάντα στην κορυφή του Billboard. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να την αγνοούμε. Από την άλλη βέβαια, έκανε και τις καλές (καινούργιες ή πιο παλιές) μπάντες να φαίνονται ακόμα καλύτερες, ναι; Ε… κάπου ναι, κάπου όχι. Γιατί όλοι οι μουσικοί δεν αποδέχονταν την δύναμη του image, δηλαδή της εικόνας ή τέλος πάντων δεν μπορούσαν να αποδεχτούν τον νέο αυτό ρόλο που αναγκαστικά έπεφτε πια στους ώμους τους. Έτσι δεν δέχτηκαν να αλλάξουν την μουσική τους κατεύθυνση ή έστω την εμφάνιση τους σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχής. Σε άλλους κάτι τέτοιο απλά δεν λειτούργησε…

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δημιουργήθηκε μια νέα εμπορική φόρμουλα, η οποία ήταν πάνω – κάτω κάπως έτσι:

  • Κάθε νέο single χρειαζόταν clip. Γενικά σχεδόν κάθε καλό τραγούδι χρειάζονταν ένα…
  • Κάθε clip έπρεπε να είναι κινηματογραφικό, θεατρικό, θεματικό, αν όχι όλα αυτά, τουλάχιστον εντυπωσιακό. Οι δισκογραφικές επένδυσαν τεράστια ποσά σε αυτά. Το “Thriller” του Michael Jackson και το “Like a vrgin” της Madonna δεν ήταν μόνο τραγούδια — ήταν και παραμένουν πολιτιστικά γεγονότα, σχεδόν σαν ταινίες.
  • Η παραγωγή έγινε πιο γυαλισμένη, πιο εύκολη στο άκουσμα για τα μεγάλα ακροατήρια. Οι γωνίες αμβλύνθηκαν, ο ήχος έγινε πιο άμεσος και πιο καθαρός.
  • Τα ραδιόφωνα ζητούσαν πλέον hits των 3 λεπτών και όχι πχ prog ταξίδια πλέον.

Video inspiration

Το πρώτο βίντεο που έπαιξε ποτέ στο MTV (1/8/1981) ήταν το  – “Video killed the radio star” των THE BUGGLES.  Συμβολικό, ειρωνικό, προφητικό. Άνοιξε την αυλαία για μια νέα εποχή. Και για να καταλάβετε ή και να θυμηθείτε σας παραθέτω μια σειρά από hard rock και heavy metal video clips που άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο είχαν τεράστιο αντίκτυπο στην φήμη των συγκροτημάτων:

TWISTED SISTER – “We’re Not Gonna Take It” (1984). Σατιρικό, θεατρικό clip, που τους έκανε γνωστούς σε όλο τον κόσμο. Το MTV το έπαιζε διαρκώς — οπτικοποίησε την επανάσταση του μέσου Αμερικανού  έφηβου. Κάτι αντίστοιχο έγινε και με το “I wanna rock”. Δυο τραγούδια που έκαναν την μπάντα σχεδόν συνώνυμη της εφηβικής εκρηκτικότητας και επανάστασης.

BON JOVI – “Livin’ on a Prayer” (1986). Σκηνές από soundcheck, live, φώτα, κόσμος σε κατάσταση υστερίας κάτω από την σκηνή, άφθονη ενέργεια από την μπάντα, διάχυτο κέφι Το video έγινε σύμβολο του πιο μελωδικού ροκ ήχου, ο οποίος εξέφραζε την ανεμελιά και την διασκέδαση.

WHITESNAKE – “Here I Go Again” (1987). Το πιο σεξουαλικά φορτισμένο clip των 80s, με την Tawny Kitaen να γίνεται ένα από τα απόλυτα sex symbols. Αχ…. Το video βοήθησε το τραγούδι να γίνει νο 1 στις ΗΠΑ. Μελωδικό hard rock  και αισθησιασμός σε υπερθετικό βαθμό, μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση remake ενός τραγουδιού, με απόλυτη επιτυχία. Υποφέραμε κάθε φορά που έπαιζε…

Από την άλλη, η πιο σκοτεινή εικόνα που ταίριαζε πιο πολύ με το ύφος ορισμένων συγκροτημάτων, δεν διέφυγε της προσοχής των παραγωγών και αναλόγως προσάρμοσαν την εικόνα της εκάστοτε μπάντας;

Ozzy Osbourne – “Bark at the moon” (1983). Υπερβολή, μεταμορφώσεις, λυκάνθρωποι, θεατρικότητα. Ένα από τα πρώτα clips που έκαναν το ατόφιο heavy  metal οπτικό γεγονός.

IRON MAIDEN – “Can I play with madness” (1988). Το clip είναι σαν ταινία μικρού μήκους, με τον Graham Chapman των Monty Python. Συνδυάζει χιούμορ, μυστηριώδη ατμόσφαιρα και την κλασσική Βρετανική αίσθηση του heavy metal.

QUEENSRŸCHE – “Eyes of a stranger” (1988). Μέρος του concept από το “Operation: Mindcrime”. Πραγματικό μουσικό βίντεο-δραματοποιημένη ιστορία, με σκηνές που ενίσχυσαν την αντίληψη ότι το metal μπορεί να είναι και “θεατρικό θρίλερ”.

Και φυσικά οι υπερπαραγωγές που έμειναν στην ιστορία και μέχρι σήμερα θεωρούνται μνημεία δημιουργίας του συγχρόνου οπτικοακουστικού πολιτισμού.

MICHAEL JACKSON – “Thriller” (1983) Δεν είναι ροκ, αλλά άλλαξε για πάντα την έννοια του video clip. Διάρκεια 14 λεπτά σε σκηνοθεσία John Landis. Από τότε, το video έγινε βιομηχανία, έγινε παράσταση, έγινε τέχνη.

GUNS N’ ROSES – “November rain” (αν και το 1992). Επικό, πανάκριβο, δραματικό σαν μια αρχαία τραγωδία  με λίγα λόγια τόσο συγκλονιστικό το video όσο το ίδιο το τραγούδι και το solo το Slash μπροστά στην ερημική εκκλησία. Το απόλυτο rock video των early ‘90s.

Βέβαια για να λέμε και όλη την αλήθεια, δεν ήταν μόνο το MTV που επέδρασσε τόσο καταλυτικά, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες των οποίων η επίδραση λειτούργησε για κάποιες μπάντες αρνητικά.  Αν και ανέφερα παραπάνω κάποια πράγματα, ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση:

More pressure to come…

Πίεση από τις νέες μπάντες

N.W.OB.H.M και εκατοντάδες νέα συγκροτήματα που βρίσκονταν στα garage των μεγαλουπόλεων περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους, να κάνουν τα demo τους, να ανέβουν στην σκηνή, να βγάλουν άλμπουμ. Αυτό το τεράστιο κύμα νέων μουσικών με όραμα, ιδέες και νέα ορμή και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, δημιούργησε σίγουρα μια πίεση στους πιο παλιούς και εδραιωμένους μουσικούς.

Source: Spotify

Καινούργια musical trends:

Στα 80s νέες μουσικές τάσεις εμφανίστηκαν (synth-pop, new wave, φυσικά το λεγόμενο hair metal, η τρομακτική άνοδος του AOR), τάσεις που έβαλαν στην άκρη τον παραδοσιακό pop και rock ήχο των 70s, αλλά και την συναφή κουλτούρα του.

Αλλαγές στις συνθέσεις και έντονες εσωτερικές συγκρούσεις:

Πολλά συγκροτήματα αντιμετώπισαν το δίλημμα της προσαρμογής, με τεράστιο εσωτερικό κόστος και εάν προσθέσει κανείς και την πνευματική κούραση που έφερναν μαζί τους, από μια άκρως ανταγωνιστική δεκαετία, πολλές κυκλοφορίες και τις δεκάδες περιοδείες, τότε κάποια στιγμή οι εσωτερικές εκρήξεις ήταν αναπόφευκτες. Αποτέλεσμα οι αλλαγές στην σύνθεση που είχαν μεγάλο αντίκτυπο στις ισορροπίες του εκάστοτε σχήματος.

Solo καριέρα:

Μακριά από το μαντρί σε τρώνε οι λύκοι, λέει ο σοφός λαός. Πολλοί καλλιτέχνες πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να ακολουθήσουν εξίσου πετυχημένη καριέρα και εκτός των συγκροτημάτων που τους ανέδειξαν. Δεν είναι τόσο απλό όμως το κόλπο.  Άπειρα τα παραδείγματα, και λίγοι αυτοί που το κατάφεραν όπως ο Ozzy, o Gary Moore, o Robert Plant ή ο Ronnie James Dio. Παραδείγματα σκληρής πραγματικότητας  ήταν ο αγαπημένος μας Freddie Mercury, ο David Gilmour, Pete Townshend, Phil Lynott, Paul Rodgers, Lou Gramm, Ken Hensley, Roger Daltrey, ακόμα και η Αυτού Μεγαλειότητα κος Jimmy Page  κ.α.

..and money makes the world go ‘round!

Και last but not least που λένε και στο χωριό μου, η απίστευτη πίεση από την μουσική βιομηχανία. Οι πωλήσεις περνούσαν σε νέα επίπεδα, η εμπορικότητα ήταν πλέον το κριτήριο, τα νούμερα, τα charts, το airplay ήταν αυτά που καθόριζαν την ζωή ή τον θάνατο μιας μπάντας και των συμβολαίων της. Και ήταν πραγματικά δύσκολο για κάποιες μπάντες που είχαν μάθει διαφορετικά να επιβιώσουν, να προσαρμοστούν ή να συνεχίσουν να πουλάνε με τους ίδιους ρυθμούς. Ή το πιο φυσιολογικό να συνεχίσουν να έχουν τα ίδια επίπεδα έμπνευσης.

Μια νέα πραγματικότητα λοιπόν…

Σε αυτή την νέα πραγματικότητα έπρεπε να προσαρμοστούν και οι μπάντες των 70s οι οποίες δεν είχαν κατά νου την αποχώρηση και την απόσυρση. Αλλά για πολλούς τα πράγματα θα ήταν ζόρικα. Στο αφιέρωμα αυτό θυμόμαστε τους μεγάλους των 70s που μπήκαν στα 80s με φόρα, αλλά χωρίς κατεύθυνση — και τελικά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν ή να βρουν επιτυχία  σε μια δεκαετία που δεν συγχωρούσε τη στασιμότητα, την καλλιτεχνική εμμονή ή την αδυναμία στο marketing. Πριν όμως πάμε να δούμε μερικά παραδείγματα από συγκροτήματα που απέτυχαν στα 80s, θα ήθελα να τονίσω κάτι.

Σε πολλές των περιπτώσεων, υπάρχουν μπάντες στις οποίες η χρυσή δεκαετία τους φέρθηκε βάναυσα, και τα 90s να τους έβαλαν και αυτά στην άκρη, αλλά θα ξαναέβρισκαν στιγμές δόξας, δεύτερης καριέρας και αναγνώρισης  αργότερα, με την νέα χιλιετία και διάφορα reunion. Αυτό έδειξε ότι η βάση των παλιών τους οπαδών όχι μόνο δεν τους ξέχασε ποτέ, αλλά και πως ανά τα χρόνια μπορεί η μουσική τους να μην ακούγονταν πλέον, αλλά ένα ολόκληρο κοινό παλαιών και νέων οπαδών ήταν εκεί, κάπου κρυμμένο, αλλά έτοιμο να τους δώσει ζωή ξανά και μια δεύτερη (και τρίτη…) καριέρα.

Δημήτρης Σειρηνάκης

Το Β μέρος έρχεται με τις μπάντες και την αμφισβήτηση!

1...474849...2,780Page 48 of 2,780
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece