Sunday, April 26, 2026




Home Blog Page 49

Πέθανε ο “Space Ace” Frehley, ο θρυλικός κιθαρίστας των KISS…

0
Ace Frehley

Ace Frehley

Ο αυθεντικός κιθαρίστας των KISS, Ace Frehley, πέθανε σε ηλικία 74 ετών. Η είδηση του θανάτου του έρχεται μόλις λίγες ώρες αφότου το TMZ.com ανέφερε ότι ο μουσικός νοσηλευόταν σε μηχανική υποστήριξη, ύστερα από αιμορραγία στον εγκέφαλο που υπέστη μετά από πτώση στο στούντιό του πριν από μερικές εβδομάδες.

Η οικογένεια του Frehley εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση στο Variety:
«Είμαστε συντετριμμένοι και απαρηγόρητοι. Στις τελευταίες του στιγμές, είχαμε την τύχη να τον περιτριγυρίσουμε με λόγια, σκέψεις και προσευχές γεμάτες αγάπη, φροντίδα και γαλήνη καθώς έφευγε από αυτόν τον κόσμο. Θα φυλάξουμε για πάντα τις πιο όμορφες αναμνήσεις του, το γέλιο του, και θα γιορτάζουμε τη δύναμη και την καλοσύνη που χάρισε στους άλλους. Το μέγεθος της απώλειάς του είναι τεράστιο, πέρα από κάθε κατανόηση. Αναλογιζόμενοι όλα τα απίστευτα επιτεύγματα της ζωής του, η μνήμη του Ace θα συνεχίσει να ζει για πάντα!»

Νωρίτερα μέσα στον μήνα, ο Frehley είχε ακυρώσει το υπόλοιπο της προγραμματισμένης περιοδείας του για το 2025, επικαλούμενος αδιευκρίνιστα «ιατρικά προβλήματα».

Ο θρυλικός ρόκερ είχε ανακοινώσει την ακύρωση δύο εβδομάδες αφότου είχε αποσυρθεί από τη συμμετοχή του στη Διεθνή Έκθεση Antelope Valley στο Λάνκαστερ της Καλιφόρνια, έπειτα από ελαφρύ τραυματισμό που υπέστη σε πτώση στο σπίτι του.

Όταν ανακοινώθηκε αρχικά η ακύρωση της εμφάνισής του, είχε γίνει γνωστό ότι ο Frehley είχε «πέσει ελαφρά στο στούντιό του, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο». Αργότερα, ο γιατρός του τού συνέστησε να αποφύγει τα ταξίδια, ώστε να αναρρώσει πλήρως από τα τραύματά του.

Ο Ace Frehley, υπήρξε ιδρυτικό μέλος, lead κιθαρίστας των KISS και σε αρκετές περιπτώσεις είχε αναλάβει και τα φωνητικά ιδιαίτερα σε τραγούδια που είχε συνθέσει εκείνος, έχοντας την περσόνα του The Spaceman (Space Ace) κι έπαιξε στο σχήμα από το 1973 μέχρι το 1982, οπότε αι αποχώρησε για πρώτη φορά, δημιουργώντας τους FREHLEY’S COMET. Επέστρεψε στους KISS το 1996 και μετά από μία επιτυχημένη reunion περιοδεία, ξαναέφυγε το 2002.

Εκτός από το χαρακτηριστικό του παίξιμο που επηρέασε αμέτρητους σημερινούς guitar heroes, έμεινε στην ιστορία για τις κιθάρες του με τα special effects, ενώ μπήκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 2014 ως μέλος των KISS.

Photo: Jayme Thornton

 

 

Γκρουπ που κάναμε μαύρα μάτια να δούμε δίσκο τους – Rock Hard – The Pod S04E01

0
Pod

Pod

Ο Σάκης Φράγκος, ξεκινά τον τέταρτο κύκλο του Rock Hard – The Pod και στο πρώτο επεισόδιο μας μιλά για δίσκους από συγκροτήματα που επέστρεψαν μετά από πάρα πολλά χρόνια απουσίας. Στο πρώτο μέρος, ασχολούμαστε με τις περιπτώσεις των: CORONER, GUNS N’ ROSES, CONCEPTION, CARCASS, WATCHTOWER, ACCEPT, AT THE GATES, KING DIAMOND, FAITH NO MORE κι έπονται πολλά ακόμη!!!
Ελάτε μαζί μας, στον τέταρτο χρόνο του Rock Hard – The Pod, γραφτείτε στο κανάλι μας και θα έρθουν πολλές ακόμα μεταλλικές ιστορίες.

 

A day to remember… 16/10 [POSSESSED]

0
Possessed

Possessed

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: ”Seven churches” – POSSESSED
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΙΑ: Combat Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Randy Burns
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, μπάσο – Jeff Becerra
Κιθάρες – Mike Torrao, Larry LaLonde
Τύμπανα – Mike Sus

Σοκ και δέος! Αυτό νιώθω ακόμα και τώρα, ακούγοντας το “Seven churches” των θρυλικών POSSESSED, και ας έχουν περάσει 40 ολόκληρα χρόνια από την κυκλοφορία του! Ένας δίσκος ασύλληπτος σε έμπνευση αλλά και με τόσο μεγάλη επίδραση και επιρροή στον ακραίο ήχο που ούτε καν οι ίδιοι οι POSSESSED φαντάστηκαν το μέγεθος του αντίκτυπου που θα είχε αυτό το άλμπουμ. Με αφορμή λοιπόν, την επέτειο της κυκλοφορίας αυτού του σπουδαίου δίσκου, πάμε να θυμηθούμε μερικά πραγματάκια, και πιστέψτε με, έχουμε να πούμε πολλά! Βάλτε τον δίσκο να παίζει ΔΥΝΑΤΑ και ξεκινάμε…

Τα πρώτα ψήγματα της μπάντας δημιουργούνται στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δυο πιτσιρικάδες, οι Mike Torrao (κιθάρες) και Mike Sus (τύμπανα) επηρεασμένοι από την ολοένα και ανερχόμενη thrash σκηνή της περιοχής, πλαισιωμένοι από τους Barry Fisk στα φωνητικά και τον Jeff Andrews (πρώην EXODUS, μπορείτε να τον ακούσετε στα δυο πρώτα demos της μπάντας) στο μπάσο, δημιουργούν μια μπάντα με το όνομα POSSESSED και ξεκινούν σαν cover band, κυρίως στους JUDAS PRIEST. Ενώ ήδη έχουν αρχίσει να συνθέτουν μουσική, συμβαίνει το απρόοπτο. Η κοπέλα του Fisk διαλύει τον αρραβώνα τους και δυστυχώς αυτός το πήρε λίγο πιο βαριά από ό,τι έπρεπε. Πηγαίνει λοιπόν μπροστά στο σπίτι της με ένα περίστροφο και αυτοκτονεί. Ο Andrews ύστερα από αυτό αποφασίζει να αποχωρήσει άμεσα από τη μπάντα. Το πρώτο lineup των POSSESSED τελειώνει πριν καλά-καλά αρχίσει…

Περίπου εκείνη την εποχή, στην ίδια περιοχή, υπήρχε μια μπάντα με το όνομα BLIZZARD. Οι BLIZZARD έπαιζαν καθαρόαιμο thrash, επηρεασμένο από τους METALLICA και τους EXODUS. Τα τέσσερα μέλη της μπάντας ήταν συμμαθητές στην τελευταία τάξη του γυμνασίου. Δυο εξ αυτών ήταν ο Larry LaLonde στις κιθάρες και ο Jeff Becerra στα φωνητικά και στο μπάσο. Μια μέρα οι Torrao και Sus προσεγγίζουν τον Becerra στο σχολείο και του ζητούν να κάνει ένα δυο πρόβες μαζί τους ενώ έχουν ήδη αναθέσει τη δεύτερη κιθάρα στον Brian Montana. Η μπάντα «κουμπώνει» με τον Becerra και κάπως έτσι σχηματίζεται το δεύτερο lineup των POSSESSED. Προβάρουν ασταμάτητα και δίνουν κάποια live σε τοπικές σκηνές. Παράλληλα συνθέτουν κομμάτια και το 1984 κυκλοφορούν το πρώτο τους demo, με τίτλο το όνομα που θα έπαιρνε μετά από μερικά χρόνια μια ολόκληρη μουσική σκηνή. Τίτλος αυτού “Death metal”.

To demo παρουσιάζει μέσα από τα τρία κομμάτια του (“Death metal”, “Evil warriors” και “Burning in Hell”) μια μπάντα η οποία ξέφευγε από τα τετριμμένα.  Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι  σύμφωνα με τον Becerra, o ίδιος έγραψε τους στίχους του “Burning in Hell”όταν ήταν μόλις 11 ετών! Οι ταχύτητες ήταν φυσικά υψηλότατες αλλά η ατμόσφαιρα που δημιουργούσε ήταν διαφορετική από τις υπόλοιπες thrash μπάντες. To demo δημιουργεί αίσθηση στην underground σκηνή και τους δίνει τη δυνατότητα να παίξουν ως support στους METALLICA και τους EXODUS. Οι EXODUS μάλιστα, ήταν αυτοί που έδωσαν το demo στον Brian Slagel, ιδιοκτήτη της Metal Blade. O Slagel εντυπωσιάζεται με αυτό που ακούει και προσφέρει στην μπάντα μια θέση στη νέα συλλογή της περίφημης σειράς Metal Massacre. Η μπάντα όπως είναι φυσικό, δέχεται, και λίγο αργότερα κυκλοφορεί η συλλογή “Metal Massacre 6” όπου οι POSSESSED συμμετέχουν με το κομμάτι “Swing of the axe”.

Κάπου εκεί άρχισαν και οι ανησυχίες για τον Brian Montana. Προβλήματα συνεργασίας με τον Torrao και η έλλειψη διάθεσης του Montana να συμμετάσχει πιο ενεργά στις δραστηριότητες της μπάντας, οδήγησαν στην άμεση απομάκρυνση του. Τότε ήταν που ο Becerra πρότεινε για αντικαταστάτη του Montana τον Larry LaLonde, φίλο του και παλιό του συνάδελφο στους BLIZZARD. Στην αρχή οι Torrao και Sus ήταν αρνητικοί και μάλιστα πρόβαλλαν και σαν δικαιολογία το νεαρό της ηλικίας του LaLonde, αν και είχε την ίδια ηλικία με τον Becerra. O Becerra τους πείθει να τον δοκιμάσουν, και πραγματικά ο LaLonde όχι μόνο γίνεται μέλος της μπάντας αλλά ηχογραφούν και άλλο ένα demo με 3 κομμάτια, με τα γνωστά ήδη “Swing of the axe” και “Death metal” και το καινούργιο “Fallen angel”.

Το demo, όπως και η συμμετοχή τους στη συλλογή “Metal Massacre 6 “ προσελκύουν την Combat Records που τους προσφέρει το πολυπόθητο συμβόλαιο. Το πρόβλημα ήταν ότι χρειάζονταν έναν manager για να τους εκπροσωπεί. Και κάπου εκεί, εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός η Debbie Abono.

H Debbie Abono είχε μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία καθώς ήταν εγγονή του ιδρυτή της Mechanics Bank και μάλιστα για ένα διάστημα είχε διατελέσει και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Τώρα πώς μια κυρία με το κοινωνικό στάτους της Abono βρέθηκε μπλεγμένη με τους POSSESSED… Μια από της κόρες της έβγαινε με τον Larry LaLonde και κατά συνέπεια γνωρίστηκε και με τη μπάντα. Αφού την έπεισαν να τους μανατζάρει με το επιχείρημα ότι το μόνο που θα έπρεπε να κάνει αυτή είναι να τους κλείνει συναυλίες, έφτασαν στο σημείο να προβάρουν ακόμα και στο σπίτι της. Σύμφωνα με πολλούς η Abono δεν είχε ιδέα για την σατανιστική θεματολογία των στίχων τους και μόλις τους διάβασε ένιωσε βαθιά προσβεβλημένη, παρόλα αυτά, συνέχισε να μανατζάρει τη μπάντα. Ο μοναδικός όρος που έθεσε ήταν ότι ο LaLonde και ο Becerra θα έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσουν το Γυμνάσιο.

Αφού τακτοποιήθηκαν τα διαδικαστικά, ήρθε η ώρα για την ηχογράφηση του πρώτου άλμπουμ και ενώ είχε προηγηθεί άλλη μια συμμετοχή σε συλλογή, αυτή τη φορά στην συλλογή “Speed Kills” με το κομμάτι “Pentagram”. Το ντεμπούτο άλμπουμ κυκλοφορεί τον Οκτώβριο του 1985 και φέρει τον τίτλο “Seven churches”. Με παραγωγό τον Randy Burns, το “Seven churches” ηχογραφήθηκε στις διακοπές του Πάσχα της ίδιας χρονιάς, καθώς ήταν η μοναδική περίοδος που είχαν αρκετό ελεύθερο χρόνο, λόγω σχολείου.

Για τους αμύητους το “Seven churches” σκάει σαν βόμβα. Από το intro του “The exorcist” που ανοίγει το άλμπουμ, μέχρι τον τελευταίο βρυχηθμό του Becerra στο “Death metal” στον επίλογο, το “Seven churches” αποτελεί ένα ταξίδι στη φαντασία και στον τρόμο, ένα άλμπουμ που στέκει αγέρωχο στο πέρασμα του χρόνου. Οι επιρροές από EXODUS και VENOM (οι δυο μεγαλύτερες επιρροές της μπάντας, κατά τους ίδιους) είναι εμφανέστατες μόνο που εδώ έχουμε να προσθέσουμε τις υπερηχητικές ταχύτητες, το δαιμονισμένο παίξιμο του Mike Sus στα τύμπανα, τα riffs των Torrao / LaLonde που θερίζουν σαν πριονοκορδέλα και τον Becerra να ουρλιάζει σαν να ξεσκίζει το λαρύγγι του. Οι φωτογραφίες της μπάντας στο οπισθόφυλλο, με τα δερμάτινα, τις πεντάλφες, τα καρφιά και τους ανάποδους σταυρούς , ενισχύουν τη σχετική θεματολογία στους στίχους… οι πρώτοι σπόροι για το death metal έχουν ήδη σπαρθεί….

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που αφορά το εξώφυλλο του “Seven churches” είναι ότι το πρωτότυπο εξώφυλλο απεικόνιζε μια Σατανιστική Εκκλησία με πεντάλφες στα παράθυρα, μια καλόγρια κρεμασμένη σε ένα δέντρο και τα ονόματα των μελών της μπάντας σε ταφόπλακες μπροστά στην Εκκλησία. Τελικά προτιμήθηκε το απλό, λιτό εξώφυλλο που γνωρίζουμε όλοι.

Όλες οι συνθέσεις θεωρούνται πλέον κλασικές, και η κάθε μία έχει γράψει με το δικό της τρόπο τη δική της κολασμένη ιστορία. Και αυτά τα riffs… διάολε, βουτηγμένα μέσα στην παράνοια! Ρωτήστε και τους MORBID ANGEL και θα σας πουν περισσότερα.  Αξίζει φυσικά να αναφέρουμε και την απίστευτη παραγωγή του Randy Burns που έδωσε έναν επιπλέον όγκο στις ήδη στιβαρές συνθέσεις.

Στα πλαίσια της προώθησης του “Seven churches” οι POSSESSED συμμετέχουν στο WWIII Weekend Festival στο Μόντρεαλ του Καναδά μαζί με μπάντες όπως οι CELTIC FROST, οι DESTRUCTION και οι VOIVOD ενώ οργώνουν κυριολεκτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους SLAYER και τους VENOM…. Η ιστορία είχε ήδη αρχίσει να γράφεται…

Ακόμα και ο πιο αδαής οφείλει να αναγνωρίσει ότι το “Seven churches” δεν είναι ένα απλό thrash metal άλμπουμ. Ποτέ δεν ήταν, ποτέ δεν θα είναι! Είναι ο δίσκος που επηρέασε άπειρες μπάντες που ακόμη και σήμερα πίνουν νερό στο όνομα του. Υποψήφιο φυσικά για “νονός” της ορολογίας “Death metal”, μαζί με τους ONSLAUGHT. Ναι, είναι καθαρόαιμο thrash, που όμως, σύμφωνα και με τον Chuck, ουσιαστικά είναι το πρώτο death metal άλμπουμ. Για να το θέσω πιο απλά, οι POSSESSED είναι για το death metal, ό,τι είναι οι VENOM για το black. Ναι, τόσο πρωτοποριακός! Και μπορεί να κυκλοφορήσαν αργότερα δίσκοι ενδεχομένως πιο βίαιοι, την ακρότητα, την επιθετικότητα και την ατμόσφαιρα του “Seven churches” ελάχιστοι κατάφεραν να την προσεγγίσουν. Δίσκος που έχει αναγραφεί με πυρακτωμένα γράμματα στη Βίβλο των πιο ακραίων δίσκων όλων των εποχών.

Death Metal came in the wind….

Θοδωρής Κλώνης

A day to remember… 16/10 [SAXON]

0
Saxon

Saxon

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Battering Ram” – SAXON 
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2015
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: UDR
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Andy Sneap
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: 
Φωνητικά – Biff Byford
Κιθάρες – Paul Quinn, Doug Scaratt
Μπάσο – Nibbs Carter
Drums – Nigel Glocker

Οι SAXON είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα που αν σου αρέσει η μουσική τους, ξέρεις από πριν τι να περιμένεις από την κάθε καινούργια δισκογραφική τους κίνηση. Η συνέπεια που έχουν στο να κυκλοφορούν άλμπουμ, αλλά κυρίως η συνεχής δημιουργία τραγουδιών που είναι άκρως προσιτά και αρεστά στον ακροατή, έχουν κάνει τον καθένα, να βρίσκει πάντα αυτό/αυτά που του ερεθίσουν τις αισθήσεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που δηλώνει οπαδός και δεν απολαμβάνει την κάθε δουλειά τους.

Δέκα χρόνια πριν, η εικοστή πρώτη κυκλοφορία τους “Battering Ram” πήρε την σκυτάλη από το, επίσης πολύ καλό “Sacrifice”, επιβεβαιώνοντας και τα παραπάνω αλλά και πολλούς από τους λόγους που οι SAXON θα είναι για πάντα ένα τόσο αναγνωρίσιμο συγκροτήματα στη heavy metal μουσική. Ακολουθώντας την συνταγή που είχαν όλες οι πιο πρόσφατες τότε προηγούμενες δουλειές τους, δεν απομακρύνθηκαν ούτε χιλιοστό από τον ήχο και το στυλ που είχαν συνηθίσει το κοινό και σαφώς δεν θέλησαν να προσφέρουν ηχητικές καινοτομίες ή πειραματισμούς, εκπλήσσοντας, ίσως δυσάρεστα, τον ακροατή.

Για άλλο ένα δίσκο, οι SAXON έκαναν το αναμενόμενο για τους έχοντες επαφή μαζί τους. Έγραψαν τραγούδια που είχαν πληθώρα πορωτικών κιθαριστικών ριφ και solos, «κολλητικά» ρεφραίν που σου «έμεναν» άμεσα τραγουδώντας τα σε κάθε ακρόαση, ωραία τοποθετημένες μελωδίες σε όλη την διάρκεια του άλμπουμ και πολλά μέρη με άκρατο δυναμισμό και ηχητικό τσαμπουκά. Όλα εκείνα τα στοιχεία δόμησης που είχαν επιλέξει να εκφράζονται ηχητικά σε κάθε δουλειά που είχαν ήδη κυκλοφορήσει, ήταν και πάλι παρόντα προς τέρψη του ακροατή, ο οποίος λάμβανε ξεσηκωτικά τραγούδια που ήταν από mid-tempo σε πιο up-tempo ρυθμούς, ανάλογα την σειρά των τραγουδιών που είχε επιλέξει το γκρουπ να έχει το άλμπουμ. Εκτός του “To the end” που ήταν ένα κλικ πιο κάτω από τα υπόλοιπα τραγούδια, και του «ιδιαίτερου» “Kingdom of the cross”, όλα τα υπόλοιπα είχαν την ταυτότητα και το μπρίο που είχαν υιοθετήσει, τρανή απόδειξη ότι μετά από τόσα χρόνια και άλμπουμ που είχαν κυκλοφορήσει, το ταλέντο της δημιουργίας ωραίων τραγουδιών ήταν αστείρευτο. Πόσο μάλλον όταν καθένα από αυτά, είτε άρεσαν περισσότερο ή λιγότερο στον ακροατή, αποτελούσαν για ακόμα μια δισκογραφική κίνηση, ωδή στον όρο “heavy metal”.

Φυσικά σε ένα καλό άλμπουμ, η παραγωγή των τραγουδιών «παίζει» μεγάλο ρόλο. Ο πολύπειρος Andy Sneap, που την ανέλαβε, βάση τελικού αποτελέσματος, προσέγγισε την κάθε σύνθεση με σεβασμό, διατηρώντας από την μια τον παλιομοδίτικο ηχητικό χαρακτήρα του συγκροτήματος, δίνοντας όμως από την άλλη, την απαραίτητη ηχητική διαύγεια, χρησιμοποιώντας τις όποιες τεχνολογικές δυνατότητες είχε εκείνη την περίοδο, δίνοντας σίγουρα στα τραγούδια την ώθηση που τους άξιζε.

Το “Battering ram”, είναι άλλο ένα άλμπουμ των SAXON, άλλα φυσικά για ακόμα μια φορά, με την καλή έννοια. Μια δουλειά στην οποία τα μέλη του συγκροτήματος κατέθεσαν και πάλι την ψυχή τους, παραμένοντας πιστά στις μουσικές αρχές τους, λατρεύοντας τα όποια κλισέ που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, κάνοντας όμως πρωτίστως, αυτό που αγαπούν. Έτσι και πάλι ο συνθετικός πήχης ήταν ψηλά, από ένα γκρουπ που σε κάθε δισκογραφική του κίνηση τιμά πάντα το όνομα και την ιστορία του, με την επιτυχία να προκύπτει αβίαστα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι και σε αυτό το άλμπουμ δημιούργησαν τραγούδια που έχουν την τάση να ακουστούν πολύ, όντας παλαιομοδίτικα φρέσκα, από μουσικούς με περίσσιο ταλέντο που παίζουν σαν έφηβοι για μια ζωή, ικανοποιώντας στο έπακρο τον ακροατή, κάθε φορά.

Did you know that:   

– Το “Queen of hearts” αναφέρεται στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

– Το “Destroyer” αναφέρεται στον αντίστοιχο χαρακτήρα της Marvel.

– Τα formats που κυκλοφόρησε το άλμπουμ ήταν σε απλό CD, σε ecolbook CD, σε βινύλιο, σε περιορισμένο box set που περιλάμβανε τα παραπάνω formats έχοντας ένα bonus CD με τίτλο “Saxon Over Sweden 2011” και σε digital audio.

– Το “The kingdom of the cross”, είναι το πιο ιδιαίτερο τραγούδι του δίσκου. Αποτελείται από πλήκτρα, μπάσο και drums. Ο David Bower των HELL, διαβάζει ένα ποίημα αφιερωμένο στους νεκρούς του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου και ο Byford τραγουδάει μόνο το refrain.

– Το “Three sheets to the wind (the drinking song)”, δεν συμπεριλήφθηκε στην έκδοση του βινυλιου αλλά μόνο στις εκδόσεις των CD. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι που εξυμνεί ότι η heavy metal μουσική είναι ένα άκρως διασκεδαστικό μουσικό ιδίωμα.

– Το “Battering ram”, είναι το studio άλμπουμ με τις λιγότερες επίσημες εκδόσεις στην δισκογραφία του συγκροτήματος από το 2000 έχει και την ημερομηνία κυκλοφορίας του.

Θοδωρής Μηνιάτης

A day to remember… 15/5 [PRIMAL FEAR]

0
Primal

Primal

PRIMAL FEAR interview 2005

“Eagle fly free”

Στα πλαίσια της επετείου των 20 ετών από την κυκλοφορία του “Seven seals” των PRIMAL FEAR, ψάξαμε στο αρχείο του Rock Hard και βρήκαμε τη συνέντευξη που είχε κάνει στο έντυπο -τότε- για την προώθηση του εν λόγω άλμπουμ, ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης και την δημοσιεύουμε για πρώτη φορά στο site μας, πάντα με φωτογραφίες εποχής.

 

Οι Γερμανοί PRIMAL FEAR αποτελούν μία μπάντα που στο ξεκίνημά της χαρακτηρίστηκε ως ο κλώνος των JUDAS PRIEST, ιδιαίτερα με την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, “Primal fear” το 1998. Λίγο η μουσική τους, λίγο η φωνή του Ralf Scheepers (ο οποίος ήταν και στους υποψήφιους να καλύψουν τη θέση του Halford όταν αυτός αποχώρησε απο τους PRIEST) η ταμπέλα είχε πλέον κολληθεί. Από τότε έγιναν μερικά βήματα “αποτοξίνωσης”, με κυριότερο και καλύτερο το νέο τους άλμπουμ, “Seven seals”, το οποίο ανοίγει νέους δρόμους στη μπάντα. Με την ευκαιρία λοιπόν της κυκλοφορίας του “Seven seals” το Rock Hard επικοινώνησε έστω και μετά από μερικά… προβλήματα με τoν frontman των Γερμανών, Ralf Scheepers…

Καλησπέρα Ralf… Νέο άλμπουμ για τους PRIMAL FEAR και κατά την άποψή μου το καλύτερο που έχετε κυκλοφορήσει.
Σ΄ ευχαριστώ Φραγκίσκο. Έτσι νομίζω κι εγώ…

Βρίσκω αρκετές διαφορές σ΄αυτό το άλμπουμ συγκριτικά με τις προηγούμενες δουλειές σας.
Σίγουρα. Πιέσαμε περισσότερο την συνθετική διαδικασία αυτού του άλμπουμ και προσπαθήσαμε να την πάμε σε ανώτερο επίπεδο. Προσθέσαμε ορχηστρικά στοιχεία και μερικά πιο πομπώδη επίσης. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε 3 κομμάτια μεγαλύτερα των 7 λεπτών σε διάρκεια. Αλλάξαμε επίσης και την ομάδα ηχογράφησης και μίξης του δίσκου. Αυτή τη φορά δουλέψαμε με τον Charlie Bauerfeind ο οποίος έχει δουλέψει μπάντες όπως οι HALFORD, HELLOWEEN μεταξύ άλλων.

Και ο οποίος έκανε εξαιρετική δουλειά και με σας!
Ακριβώς! Είναι ένας υπέροχος τύπος και υπέροχος παραγωγός… Πραγματικός επαγγελματίας. Τον ξέρουμε πολλά χρόνια και χαρήκαμε που αυτή τη φορά είχε το χρόνο να συνεργαστούμε. Ήταν πολύ ωραία που δουλέψαμε μαζί του.

Τη μίξη έκανε ο Mike Frazer (AC/DC, METALLICA)…
Ναι! Πήραμε όλο το πακέτο από τη Γερμανία και ταξιδέψαμε μέχρι το Βανκούβερ για να τον βρούμε. Θέλαμε να έχουμε μια επαγγελματική ομάδα αυτή τη φορά και το καταφέραμε.

“Seven seals” λοιπόν… Για να σφραγίσετε τι;
Βασικά είναι ιστορία από τη Βίβλο. Από την “Αποκάλυψη”. Την ξέρεις;

Ναι. Αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για concept άλμπουμ όμως…
Όχι. Δεν υπάρχει καμία ιστορία πίσω από το άλμπουμ. Το κάθε κομμάτι έχει και μια διαφορετική ιστορία από πίσω.

Συμφωνείς ότι αυτό είναι το πιο ποικίλο άλμπουμ των PRIMAL FEAR;
Νομίζω πως ναι. Έχουμε ακόμα το στιλ που είχαμε και πριν σε κομμάτια όπως τα “Demons and angels”, “Evil spell” κλπ, όμως όπως σου είπα σπρώξαμε τα πράγματα σε διαφορετικό επίπεδο κι εμπλουτίσαμε αν θες τον ήχο μας. Όμως είμαι σίγουρος ότι ακόμα έχουμε την επιθετικότητα που είχαμε.

Μπορεί να έχετε ελαττώσει κάπως τα PRIEST-like σημεία της μουσικής σας, αλλά στο “Seven seals” διαφαίνονται μερικά πιο Euro-power στοιχεία στο ύφος των HELLOWEEN. Για παράδειγμα το “The immortal ones” θυμίζει το “I can” στο ρεφρέν του.
Ναι, κατάλαβα τί θες να πείς. Απλά στις μέρες μας μπορείς να συγκρίνεις πολλά πράγματα. Μερικοί μπορούν να πούν ότι κομμάτια μας μοιάζουν με JUDAS PRIEST, GAMMA RAY, HELLOWEEN κλπ. Το ίδιο πράγμα συνεχίζει… (σ.σ. όχι κι άδικα Ralf)

Δεν μπορείς να το αποφύγεις όμως.
(γέλια) Ακριβώς! Δε μπορείς να αποφύγεις την ταμπελοποίηση.

Υπάρχουν κομμάτια που έμειναν έξω απο το “Seven seals”;
Ναι! Γύρω στα 20! Και ήταν μια πολύ δύσκολη αλλά και δημοκρατική – όπως πάντα στους PRIMAL FEAR – η διαδικασία επιλογής των κομματιών που θα μπούν τελικά στο άλμπουμ.

Aυτά που έμειναν απ΄έξω θα τα ακούσουμε στο επόμενο άλμπουμ σας;
Δεν ξέρω ακόμα. Είναι πολύ νωρίς γι΄ αυτό (γέλια).

Θα συνεχίσετε όπως στο “Seven seals” από εδώ και πέρα;
Δε θέλω να πώ ότι έτσι θα είμαστε από εδώ και πέρα. Μπορεί να αλλάξουμε και πάλι.

Μπορεί να βάλετε και γυναικεία φωνητικά δηλαδή;
Όχι! (σ.σ. σαν του Μεταξά)

Σ΄ αυτό το άλμπουμ και η δική σου απόδοση είναι κατά τη γνώμη μου η καλύτερη που είχες ποτέ…
Σ΄ευχαριστώ…

Υπήρξαν μήπως μερικά extra μαθηματάκια;
(γέλια) Όχι δεν έκανα. Στην αρχή ήταν αρκετά δύσκολο για μένα, επειδή χαμηλώσαμε τις κιθάρες ένα τόνο και συνθέσαμε τα κομμάτια σε μεσαίες οκτάβες κυρίως. Έπρεπε να προσέχω τα pitch μου σε σημεία, όπως στο τέλος του “Demons and angels”, στην αρχή του “Rollercoster”, στο “Evil spell”, στο “Carniwar”. Θέλαμε να κάνουμε το άλμπουμ πιο ευκολοάκουστο αυτή τη φορά, χωρίς να θέλω να πω ότι οι προηγούμενοι δίσκοι δεν είναι. Απλά καμιά φορά όταν ακούς συνέχεια ψηλή φωνή, σου σκοτώνει τα αυτιά (γέλια)! Θέλαμε να έχουμε και το “χαλάρωμα”…

Κυκλοφορήσατε ήδη και το πρώτο single σας, το ομότιτλο κομμάτι. Γυρίσατε και το βίντεό του… Μήπως δείχνετε κάποια διάθεση να προωθήσετε το άλμπουμ αυτό περισσότερο από τα άλλα;
Ναι, ναι! Και η Nuclear Blast επίσης κάνει εξαιρετική δουλειά για μας (σ.σ. να ‘ναι καλά ο Sinner που δουλεύει εκεί). Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ελπίζω ότι το άλμπουμ θα διαδοθεί. Το ομότιτλο κομμάτι είναι κατά κάποιο τρόπο… πώς να στο πώ… το ακούω ακόμα φαντάσου, μετά από ένα χρόνο που το έχουμε συνθέσει (γέλια). Καταλαβαίνεις! Το ακούω ξανά και ξανά και δεν κουράζομαι να το ακούω. Ελπίζω να πάθουν το ίδιο και οι οπαδοί.

Έχετε κάποια άλλα σχέδια για την προώθηση του άλμπουμ; Είναι έτοιμη η περιοδεία σας απ’ ό,τι ξέρω.
Θα βγούμε για περιοδεία βασικά. Στα τέλη Νοέμβρη με τους HELLOWEEN.

Θα έρθετε και απο τα μέρη μας απ’ όσο γνωρίζω, όμως όχι με τους HELLOWEEN.
Ήταν να έρθουμε αυτό το Σαββατοκύριακο (σ.σ. η συνέντευξη έγινε στις 27/10) με τους ROYAL HUNT, αλλά δυστυχώς ακυρώθηκε όλη η περιοδεία και ο promoter δεν ήθελε να φέρει μία μόνο μπάντα. Βασικά δεν ακυρώθηκε ακριβώς… Μετατέθηκε, γιατί θα έρθουμε στην Ελλάδα μετά την περιοδεία με τους HELLOWEEN.

Πώς και δεν έρχεστε μαζί με τους HELLOWEEN; Η κοινή σας περιοδεία λήγει λίγο καιρό πριν και θα έρθουν κι αυτοί Ελλάδα απ’ όσο ξέρω.
Απλά δεν γινόταν να παίξουμε όλες τις ημερομηνίες μαζί με τους HELLOWEEN. Βρήκαμε και άλλον promoter και γενικότερα είναι αρκετές οι πόλεις που θα πάμε χωρίς τους HELLOWEEN. Κάτι που είναι κρίμα στην τελική.

Νομίζω Ελλάδα θα έρθετε Φεβρουάριο με Μάρτιο;
Ναί, έτσι νομίζω κι εγώ.

Υπήρξαν πολλές φήμες σχετικά με την ακύρωση της περιοδείας των ROYAL HUNT.
Δεν ήξερα τίποτα. Απλά έμαθα ότι η περιοδεία των ROYAL HUNT ακυρώθηκε.

Mόνο αυτό;
Δεν ξέρω τίποτα…

Απλά σε ρωτάω, γιατί οι 2 Ιταλικές μπάντες που θα ήταν κι αυτές στην περιοδεία (RAINTIME και SECRET SPHERE) ρίχνουν την ευθύνη στους ROYAL HUNT. Και έμαθαν για την ακύρωση ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει και ήταν στο δρόμο…
Πραγματικά δεν ξέρω την ιστορία που υπάρχει από πίσω. Απλά ξέρω ότι οι ROYAL HUNT ακύρωσαν όλη την περιοδεία.

ΟΚ… ας αλλάξουμε θέμα. Η Nuclear Blast θα κυκλοφορήσει αύριο (σ.σ. 28/10) ένα double pack με τα 2 πρώτα άλμπουμ σας και ένα βιβλίο;
Εννοείς το βιβλίο του Mat! Ο Mat έγραψε μια ιστορία σχετικά με το μουσικό του παρελθόν και ήθελε να κάνει ένα μεγάλο πακέτο με κομμάτια των SINNER, των GAMMA RAY, των PRIMAL FEAR και γι΄ αυτό πρόσθεσε και τα CD. Απλά…

Στο site σας έχετε και έναν διαγωνισμό… Το Doom vs PRIMAL FEAR. Μπορείς να μας διαφωτίσεις λίγο;
Δεν ξέρω πολλά γι΄αυτό. Διαφημίζουμε εμείς το παιχνίδι και το παιχνίδι εμάς (σ.σ. την ταινία ήθελες να πείς μάλλον). Απλά μια διαφήμιση (γέλια).

Επιστροφή σε σένα. Πώς και δε συμμετέχεις σε κανένα project;
Είμαι απόλυτα αφοσιωμένος στους PRIMAL FEAR. Θέλω επίσης ο οπαδός να ακούει τη φωνή μου σε μία μόνο μπάντα. Πιστεύω ότι πολλοί τραγουδιστές που κάνουν πολλά πράγματα μαζί, δε μπορούν να κρίνουν σε ποια μπάντα παίζουν πιά. Άσε που δεν έχω και το χρόνο (γέλια)!

Δηλαδή οι PRIMAL FEAR σε καλύπτουν απόλυτα;
Aκριβώς!

Φέτος κυκλοφόρησαν νέα άλμπουμ οι μεγάλοι του power, οι STRATOVARIUS, οι HELLOWEEN και οι GAMMA RAY. Με εξαίρεση ίσως των GAMMA RAY, οι δίσκοι τους δεν ήταν αντάξιοι του ονόματός τους. Πιστεύεις ότι οι μεγάλες, αλλά και “παλιές” επίσης μπάντες, στερεύουν απο έμπνευση;
Είναι και θέμα γούστου. Ξέρω τί λές. Άκουσα μερικά κομμάτια απο το άλμπουμ των HELLOWEEN και απογοητεύτηκα κι εγώ λιγάκι. Ίσως δεν μπορείς να επαναλάβεις ό,τι έχεις κάνει και εξελίσσεσαι σε άλλη κατεύθυνση. Και μερικές φορές η άλλη κατεύθυνση απογοητεύει τους οπαδούς και τον Τύπο. Δε μπορείς πάντα να δίνεις τα καλύτερα. Είναι πολύ δύσκολο.

Επιστροφή στους PRIMAL FEAR. Ποιο θεωρείς το καλύτερό σας άλμπουμ;
Το “Seven seals” (γέλια)!

Πρωτότυπο…
(γέλια) Έτσι είναι. Το νέο άλμπουμ είναι πάντα το καλύτερο για μία μπάντα. Μετά έρχεται η περιοδεία, μετά η συγκέντρωση για την ηχογράφηση και τη σύνθεση των νέων κομματιών…

Και το σημαντικότερο άλμπουμ σας;
Νομίζω το “Nuclear fire”.

Πώς κι έτσι;
Είχαμε πολύ καλή ανταπόκριση με εκείνο το άλμπουμ. Αλλάξαμε επίσης και το στιλ μας. Δεν είχα πλέον μακριά μαλλιά, προσθέσαμε περισσότερα δερμάτινα ρούχα κλπ στην εμφάνισή μας. Υπήρξε μια αλλαγή που τελικά άρεσε στον κόσμο. Το άλμπουμ επίσης είναι πολύ καλό…

Επιστροφή στο “Seven seals”. Τί προσδοκίες έχεις από αυτό;
Πολλές! Μέχρι τώρα οι αντιδράσεις του Τύπου είναι πολύ καλές. Για παράδειγμα στη Γερμανία σε 4 περιοδικά είμαστε “δίσκος του μήνα”. Στην Αμερική οι κριτικές είναι επίσης πολύ καλές. Σε όλο τον κόσμο βασικά. Ελπίζω μόνο και ο οπαδός να έχει το ίδιο άκουσμα με τον Τύπο και να διαδοθεί το άλμπουμ.

Μιας και ανέφερες την Αμερική, πιστεύεις ότι η Αμερικανική αγορά ανοίγεται προς την Ευρώπη;
Το ελπίζω, γιατί είναι πολύ δύσκολη αγορά. Χωρίς να παίξεις live εκεί δε μπορείς να πετύχεις πολλά.

Θυμάσαι τίποτα απο την πρώτη και μοναδική εμφάνισή σας στην Ελλάδα το 1998;
(γέλια) Θυμάμαι!
Ειλικρινά…
Πραγματικά θυμάμαι. Νομίζω ήταν με τους GAMMA RAY στο Open Air Festival και θυμάμαι ότι υπήρχε φεγγάρι και ήμουν αρκετά νέος (γέλια)! (σ.σ. μπερδεύτηκες λιγάκι, αλλά δεν πειράζει…)

Τι θα άλλαζες στην ιστορία σου μέχρι τώρα αν μπορούσες;
Δεν ξέρω. Βασικά, πράγματα που μου συνέβησαν και δεν ήταν τόσο καλά, στην πορείς μου βγήκαν σε καλό. Φυσικά υπήρξαν και άσχημες στιγμές, όπως η αποχώρησή μου από τους GAMMA RAY και άλλα άσχημα που μου συνέβησαν εκείνη την περίοδο. Το κεφάλαιο JUDAS PRIEST επίσης που τελικά δεν έκατσε. Ίσως όμως ήταν για καλό στο τέλος, επειδή τώρα έχω τους PRIMAL FEAR, φτιάχνουμε καλή μουσική, περνάμε καλά και αυτό είναι το σημαντικότερο για μένα.

Σε πείραξε λιγάκι το θέμα PRIEST, ε;
Ήταν η εποχή που πραγματικά το ήθελα, αλλά όταν βγήκε το άλμπουμ με τον Tim Owens, που είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής, απογοητεύτηκα πολύ από τη μουσική των PRIEST. Έτσι στο τέλος ήμουν και λίγο χαρούμενος που δεν μπήκα. (σ.σ. έπεισες!)

Στην εποχή των reunion, πιστεύεις ότι αν κάποτε οι PRIMAL FEAR διαλυθούν, θα υπήρχε περίπτωση να επανενωθούν;
(γέλιο αμηχανίας)……..

Φτάνουμε στο τέλος σιγά σιγά. Ας χαλαρώσουμε. Έκανες κι ένα νέο tattoo την προηγούμενη εβδομάδα, έτσι;
Πού το ξέρεις αυτό;!

Ήταν να γίνει η συνέντευξη εκείνη τη μέρα, αλλά λόγω αυτού και διαφόρων άλλων προβλημάτων (σ.σ. λέγε με ΟΤΕ) έγινε σήμερα.
(γέλια) Ναί έκανα ένα ακόμα στο χέρι μου. Είναι ο νέος μας αετός, η νέα του μορφή.

Και έχεις κι άλλους νομίζω.
Ναί, έχω το εξώφυλλο του πρώτου και του δεύτερου δίσκου μας. Και τώρα και του νέου.

Θα είσαι ωραίος πίνακας…
(γέλια) Ναι…

Ας κλείσουμε. Αν είχες έναν αετό σαν του συμβόλου σας, ποιά θα ήταν η πρώτη σου διαταγή;
(γέλια) Η πρώτη μου διαταγή… να μη με τσιμπήσει! (γέλια)

ΟΚ… Σευχαριστώ πολύ Ralf και καλή επιτυχία με το νέο σας άλμπουμ.
Να ‘σαι καλά Φραγκίσκο. Τα λέμε στην Αθήνα…

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 

 

FLAMES – “Frequency of illusion” (Sleaszy Rider) (προακρόαση)

0
Flames

Flames

Ομολογώ ότι έπρεπε να είχα γράψει νωρίτερα αυτήν την προακρόαση, καθώς είχα το άλμπουμ στα χέρια μου αρκετούς μήνες τώρα, αλλά ξέρετε πως πάνε αυτά με τον ρυθμό που έρχονται τα νέα άλμπουμ…

Δεν υπήρχε περίπτωση όμως να αφήσω ασχολίαστη, πριν την πλήρη και κανονική παρουσίασή του, το “Frequency of illusion”, του όγδοου άλμπουμ των Ελλήνων thrashers, FLAMES. Του σχήματος, μεσουρανούσε στα 80s και μάλιστα, στην πρώτη μου ever συναυλία, με τους SODOM στο «Ρόδον» εκείνον τον Δεκέμβριο του 1988, ήταν το γκρουπ που κλασικά είχε ανοίξει το live… Αν σκεφτεί κανείς και τις κοπάνες που κάναμε από το σχολείο για να δούμε τις πρόβες τους στο Qualisound στην Αργυρούπολη που μεγάλωσα, καταλαβαίνετε ότι με το σχήμα έχω κι ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο.

Βάζοντας το “Frequency of illusion”, ήξερα τι να περιμένω. Thrash του σκοτωμού, μέχρι να ματώσουν τα αυτιά σου. Και αυτό έλαβα! Ο ήχος τους, θυμίζει τους FLAMES των 80s, ιδιαίτερα στα riffs και φυσικά στα φωνητικά του Θωμά Τραμπούρα, όμως δεν είναι παλιακός, ούτε και απόλυτα μοντέρνος. Τόσο –όσο δηλαδή, όπως –κατά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να είναι.

Εννοείται ότι ξεχωριστή θέση κατέχει το “Thrashin’ beer”, που είναι το “Ausgebombt” του δίσκου, με το ιδιαίτερα πλακατζίδικο video clip. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι FLAMES τραγουδούσαν για μπύρες, από το “Alcoholic and beer” του “Summon the dead”, πίσω στο 1988 αλλά και το “Drinking all night” του “Last prophecy” της επόμενης χρονιάς. Απλά το αναφέρω για τους νεότερους, που μπορεί να θεωρήσουν ότι αντιγράφουν τα πιο σύγχρονα Σκανδιναβικά –ως επί το πλείστον- σχήματα, που τραγουδούν για αλκοόλ…

Από εκεί και πέρα, ξεχώρισα με τις πρώτες ακροάσεις το “The great deceiver” όπου βρήκα κάποια εσάνς ROTTING CHRIST, το σαρωτικό εναρκτήριο “Hunter” και το υπεργρήγορο “Lighbringer”. Ξεχωριστή μνεία, όμως, πρέπει να δώσω στην επανεκτέλεση του κλασικού τους “Dressed in black suede”, του κομματιού που άνοιγε το ντεμπούτο τους, “Made in hell” (1985), προφανώς θέλοντας να συνδέσουν το σήμερα με τα 40 χρόνια από εκείνο το δίσκο. Ακούγοντάς το με «κανονική» παραγωγή κι όχι εκείνη που είχαν, αλλά και κανονικά τύμπανα, νιώθεις την έμπνευση που υπήρχε, οπότε μάλλον πρέπει να πέτυχαν τον σκοπό τους.

Σταματάω εδώ, γιατί θα ακολουθήσει πλήρης παρουσίαση εντός των επόμενων ημερών…

Σάκης Φράγκος

A day to remember… 15/10 [FATES WARNING]

0
Fates

Fates

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: ”The spectre within” – FATES WARNING
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΙΑ: Metal Blade Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brian Slagel
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – John Arch
Κιθάρες – Jim Matheos, Victor Arduini
Μπάσο – Joe DiBiase
Τύμπανα – Steve Zimmerman

Για τους αγαπημένους FATES WARNING, υπάρχουν τρεις κατηγορίες οπαδών. Υπάρχουν αυτοί που έχουν εικόνισμα τα τρία άλμπουμ με τον Arch, υπάρχουν αυτοί που προτιμούν την πιο prog κατεύθυνση που ακολούθησαν με τον Alder και υπάρχουν και αυτοί που ακούν με ευχαρίστηση κάθε περίοδο της μπάντας. Προφανώς και υπάρχουν και αυτοί που δεν τους αντέχουν με τίποτα, αλλά αυτούς δεν τους υπολογίζω καθώς ανήκουν σε μια κατηγορία από μόνη τους, σε αυτήν των…. κουφών! Προσωπικά τοποθετώ τον εαυτό μου στην τρίτη κατηγορία καθώς μου αρέσουν όλα τα άλμπουμ τους, αν και η αλήθεια είναι ότι έχω ένα soft spot για την εποχή της πιο μεταλλικής εποχής τους, δηλαδή για τους δίσκους με τον Arch. Μιλάμε για πρωτόλειο, καθαρόαιμο US Metal, τόσο απλά!

Αφορμής δοθείσας λόγω της ημέρας, θα ασχοληθούμε με το “The spectre within” του 1985. Το δεύτερο άλμπουμ των FATES WARNING, συνεχίζει την πορεία του ντεμπούτου τους από εκεί που σταμάτησε. Σαφέστατα οι MAIDEN επιρροές παραμένουν, όμως αρχίζουν δειλά δειλά να αχνοφαίνονται κάποιες αμυδρές prog πινελιές, που θα καθόριζαν αργότερα την μετέπειτα πορεία τους. Η βελτίωση σε σύγκριση με το “Night on Bröcken “ είναι αισθητή τόσο συνθετικά όσο και ηχητικά  καθώς τα κομμάτια εντυπωσιάζουν με την πολυπλοκότητα και την δομή τους, ενώ και η παραγωγή δια χειρός Slagel είναι φανταστική.

Συνθετικά τώρα, όλο το άλμπουμ είναι ένα highlight. Προφανώς και ξεχωρίζουν με το πρώτο άκουσμα το επικό “The apparition” με το παρανοϊκό riff του, το  δωδεκάλεπτο “Epitaph”, επιβλητικό και στιβαρό, και το speed metal “Kyrie Eleison” , χωρίς όμως να υστερούν στο ελάχιστο τα υπόλοιπα. Πολύ αγαπημένα επίσης τα “Traveler in time” και “Pirates of the underground”ενώ τα “Without a trace” και “Orphan gypsy” συνεπαίρνουν με τον λυρισμό τους.

Όλο το άλμπουμ είναι γεμάτο εκπλήξεις, με κοφτερά riffs και τρομερές εναλλαγές. Κατά την προσωπική μου άποψη, εκτελεστικά δύο είναι τα μεγάλα ατού του άλμπουμ. Το ένα είναι τα riffs κάθε, μα ΚΑΘΕ κομματιού, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες κυκλοφορίες του είδους. Το άλλο είναι η εξωπραγματική απόδοση του John Arch. Ο άνθρωπος είναι απίστευτος. Δεν θα είναι υπερβολή αν πω ότι κλέβει την παράσταση συνολικά σε όλο το δίσκο!

Έχω την εκτίμηση ότι το “The spectre within”, μαζί με το επόμενο άλμπουμ των FATES WARNING, το “Awaken the guardian” αποτελούν δύο άλμπουμ ογκόλιθους στο οικοδόμημα που ονομάζουμε US Power Metal. Και όσο και αν αγαπάμε δίσκους όπως τα “No exit”, “Perfect symmetry” και “Parallels”, πάντα θα επιστρέφουμε με πολύ μεγάλη χαρά στην πρώιμη εποχή των FATES.

Forever… Pirates Of The Underground!

Did you know that:

– Το “The spectre within” ήταν το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ του κιθαρίστα Victor Arduini με τους FATES καθώς αποχώρησε σχεδόν αμέσως με την κυκλοφορία του.

– Το “Kyrie Eleison” συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας “River’s edge” του 1986 με πρωταγωνιστές τους Keanu Reeves και Dennis Hopper και μάλιστα εκεί ακούμε επιπλέον κομμάτια από SLAYER και HALLOWS EVE.

– Τα keyboards, τόσο σε αυτό το άλμπουμ, όσο και στο “Awaken the guardian”, έχει αναλάβει ο Jim Archambault, αδερφός του John Arch.

– Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο ελληνικής καταγωγής Ioannis (R.I.P. 2025) , γνωστός για τις συνεργασίες του με πολλά σχήματα. Όσον αφορά τους FATES, το “The spectre within” ήταν το πρώτο άλμπουμ τους που επιμελήθηκε το artwork, ενώ αργότερα ανέλαβε τα “Awaken the guardian”, “A pleasant shade of grey” , “FXW”,  “Live in Athens” και “Awaken the guardian live”.

– Η επανέκδοση του άλμπουμ έχει ελαφρώς παραλλαγμένο εξώφυλλο με διαφορετικό λογότυπο της μπάντας και πιο απαλό χρωματισμό. Σαν bonus περιέχει επιπλέον τα “Kyrie Eleison” και “Epitaph” από το demo “Dickie” που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1985 , και από live rehearsals τα “The apparition” και “Pirates of the underground”.

Θοδωρής Κλώνης

A day to remember… 15/10 [OVERKILL]

0
Overkill

Overkill

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Feel the fire” – OVERKILL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Megaforce Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Carl Canedy, Jon Zazula, Alex Perialas, George Marino
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Bobby “Blitz” Ellsworth – Φωνητικά
Bobby Gustafson – Κιθάρες
D.D. Verni – Μπάσο
Rat Skates – Τύμπανα

Έναν μήνα μετά τη θριαμβευτική εμφάνιση των OVERKILL στο festival του Rock Hard στην Τεχνόπολη, να σου τα γενέθλια του θρυλικού τους ντεμπούτου “Feel the fire”. Ήσουν μέσα; Επέζησες; Έπιασες και συ τον εαυτό σου να στρέφεται προς τη δισκοθήκη του την επομένη κιόλας μέρα, για να ακούσει ξανά τούτα τα «μπαρμπάδια» που έβαλαν κάτω 100 συγκροτήματα πιτσιρικάδων και έκαναν την σκηνή της Τεχνοπόλεως (η Τεχνόπολη της Τεχνοπόλεως) σαν «δρόμο που του περνάνε καλώδια»;

Μεγάλος δίσκος, φίλε. Πολύ μεγάλος. Μεγαλύτερος από όσο ίσως φαντάζεσαι, μεγαλύτερος από όσο ίσως παραδέχονται και οι ίδιοι οι OVERKILL. Ναι, δεν είχε εμπορική απήχηση στο ευρύ κοινό, όταν κυκλοφόρησε. Δεν κατάφερε να φτάσει στα charts του Billboard 200, ούτε να θεωρηθεί εξαρχής «επιτυχημένο», βάσει οικονομικών μεγεθών. Μάλιστα η Megaforce άφησε να της φύγει η αποκλειστικότητα μέσα από τα χέρια, όταν οι OVERKILL υπέγραψαν συμβόλαιο ΚΑΙ με την Atlantic, όπου και θα παρέμεναν μέχρι το “Horrorscope” (1991). Πιθανότατα ήθελαν να τους ξεφορτωθούν σιγά-σιγά, τόσο πολύ τους πίστευαν… Να χαρώ εγώ διορατικότητα!

Χαμηλές λοιπόν οι «πτήσεις» του “Feel the fire”… Ε και; Οι σκληροπυρηνικοί thrashers το λάτρεψαν με τη μία και από τις τάξεις τους θα δημιουργείτο μια στέρεη βάση οπαδών, ο αριθμός των οποίων θα αυξανόταν σταθερά καθώς η μπάντα μεγάλωνε, χτίζοντας τον μύθο της, ως τα early 90s! Από την άλλη, για «μπάστα» ρε μεγάλε… δεν ήξερα πως η σημασία ενός μουσικού έργου, εκτιμάται μόνο με τα λεφτά… Δεν ήξερα πως την αξία του, την προσδιορίζουν αριθμοί!

Μάγκα μου, τα κουκιά είναι μετρημένα. Με τούτο εδώ το ΕΠΟΣ, συν κάποια ακόμη, ξεκινά το δεύτερο κύμα του thrash metal, που το εξέλιξε και έδωσε εξίσου μεγάλους δίσκους με το πρώτο κύμα. Εδώ συναντάται η κλασική αρχική σύνθεση της μπάντας, στα καλύτερά της: Ο τιτάνας Bobby “Blitz” Ellsworth στα φωνητικά, σε ερμηνείες που στάζουν βιτριόλι. Ο Bobby Gustafson στις κιθάρες, να έχει πάρει επ’ώμου ολόκληρο τον δίσκο και ο ευφάνταστος Rat Skates στα τύμπανα, να φτιάχνει ένα θεϊκό rhythm section με τον μπασίστα D.D. Verni…

Και όλοι τους να ακούγονται πεντακάθαρα, λόγω της παραγωγής η οποία μπορεί με όρους 2025 να θεωρείται «πρωτόλεια», αλλά χίλιες φορές αυτή η «πρωτόλεια» καθαρότητα, παρά ο τριγκαρισμένος και συμπιεσμένος ήχος που σήμερα μας τρώει τα σωθικά! Και το ντεμπούτο των LED ZEPPELIN, με τέσσερα πυκνωτικά μικρόφωνα ηχογραφήθηκε, ένα σε κάθε γωνία του δωματίου, αλλά άντε βγάλε ΤΕΤΟΙΟΝ ήχο τώρα. Άντε, ντε!

Πέραν της ιστορικής του σημασίας, υπάρχουν εννέα συγκεκριμένοι λόγοι/επιχειρήματα για κάποιον που δηλώνει οπαδός του thrash metal, ειδικά, μα και του heavy, γενικά και αόριστα, για να έχει το “Feel the fire” στην κατοχή του. Ένας είναι το “Raise the dead”, που είχε μπερδέψει («τι διάτανο, χαλασμένη κασσέτα αγόρασα;») με την κινηματογραφική του εισαγωγή τον μικρό Δημήτρη, όταν είχε αποκτήσει την κασσέτα της Megaforce, καθώς οι πρώτοι ήχοι ακούγονται μετά το δέκατο – ενδέκατο δευτερόλεπτο. Άλλος είναι το “Rotten to the core”, που από το 1985 μέχρι και σήμερα, είναι σταθερό και ακλόνητο στις live εμφανίσεις του group. Άλλος είναι το “Hammerhead” κ.ο.κ.

Ένας όμως από αυτούς τους εννέα λόγους (τα τραγούδια του δίσκου, αν δεν κατάλαβες), είναι αυτός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: Ο ομώνυμος ύμνος. Η καλύτερη ερμηνεία στην καριέρα του Blitz. O DD με τον Rats που παίζουν σαν γάτες με τόπια από κλωστές. Ο Bobby που εμπλέκεται σε κιθαριστική μονομαχία με… τον εαυτό του (άκου με ακουστικά τα σολίδια και θα καταλάβεις). Η πρώτη απάντηση από πλευράς μπάντας (άλλες δυο θα ήταν το “Fear his name” και το “In union we stand” από το “Taking over”) σε όσους πιστεύουν πως το thrash metal δε μπορεί να γίνει επικό.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ OVERKILL ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Ορίστε, το είπα.

Σε μετέπειτα εκδόσεις του δίσκου, υπάρχει και ένα ακόμη κομμάτι, το “Sonic reducer”, διασκευή στο ομότιτλο κομμάτι του punk rock συγκροτήματος DEAD BOYS. Δεν συμπεριλήφθηκε στις εκδόσεις βινυλίου ή κασέτας, θα το βρεις μόνο σε ορισμένες επανεκδόσεις CD, είτε μεταξύ του “Second son” και του “Hammerhead” ή στο τέλος. Εντάξει, σιγά, δεν έσταξε και νερό στη ζάχαρη αν δεν το έχεις. Για την ιστορία τα γράφουμε αυτά. Όπως για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι ο πρωτότυπος τίτλος του δίσκου ήταν “First blood” και πως το υπόλοιπο 1985 και το 1986 οι OVERKILL τα πέρασαν εν πολλοίς στον δρόμο, περιοδεύοντας με ANTHRAX, SLAYER, S.O.D, NUCLEAR ASSAULT, LIEGE LORD, CARNIVORE και BLESSED DEATH.

Βέβαια, πέραν από τη μουσική, το “Feel the fire” θα μπορούσε να έχει μείνει στην σφαίρα του μύθου, απλά και μόνο για το βιβλιαράκι του. Φίλε, κάποτε τα διαβάζαμε τα βιβλιαράκια. Ρουφούσαμε κάθε πληροφορία. Έτσι λοιπόν, εκτός από τη λίστα των ευχαριστιών σε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες και συγκροτήματα που πάντοτε υπήρχε, ψάχναμε και για άλλα, ακόμη πιο «πικάντικα» και ενδιαφέροντα. Και το “Feel the fire”, έχει τις ίσως πιο θεϊκές «ευχαριστίες» (όχι ευχαριστίες), που γράφτηκαν ποτέ σε δίσκο. Παραθέτω λοιπόν αυτούσιο το κείμενο:

“To those we hate for causing us problems, may you eat shit: U-Haul, the scumbag at Dyna-Mix, Pop-Corn Video, chickens who cluck too much, Hertz rent-a-week, cops, Guidos, poser fags, pathetica posers, bouncers who don’t let divers and slammers enjoy themselves, other bands who tried to use our name, Queensryche and the worst enemy of all – Time, for making us wait. And to Dave Richards of Azra for blatantly lying to us, not using our cover artwork and insert, running up our lawyer bill and jerking us around for seven months with our E.P, may you get butt-fucked by a rhino with AIDS!”

Είχε όμως και τις ανάλογες οδηγίες προς ναυτιλομένους:

“Have some consideration for your neighbors when playing this record: Turn it up so they can here it too! (Thrash you room while listening)”

Ή με μια φράση… 80s thrash metal!

Αυτά που λες για το “Feel the fire”. Άντε τώρα να το ακούσεις. Ευκαιρία έψαχνες, σου την έδωσα και σε χαιρετώ!

Δημήτρης Τσέλλος

BLOOD INCANTATION – Absolute extremities from elsewhere

0
Blood Incantation
Photo by Julian Weigand
Blood Incantation
Photo by Julian Weigand

Πρέπει να το έχω θίξει ξανά σε κείμενο, αλλά ας το επαναλάβουμε διότι αξίζει. Η χαρά όταν μπάντες που “συμβαίνουν τώρα” έρχονται στην χώρα μας, είναι τεράστια. Καλές, χρυσές, άγιες οι κλασσικές αγάπες, ωστόσο το βλέμμα ενός υγιούς μουσικόφιλου, πρέπει να είναι πάντα μπροστά, στο μέλλον. Στις μπάντες που “καίνε”.

Οι Αμερικάνοι BLOOD INCANTATION είναι μια τέτοια μπάντα. Από τις μπάντες που δικαίως θεωρούνται ραγδαία ανερχόμενες και σπουδαίες στο σημερινό τοπίο του death metal. Μας τιμούν με την επίσκεψη τους στις 16 Οκτωβρίου στο Floyd και το ROCK HARD δράττεται της ευκαιρίας να σας παραθέσει μερικούς λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να τους χάσετε.

  1. Το ύστατο πόνημά τους,“Absolute elsewhere”, αποθεώθηκε από τον διεθνή τύπο, ως η πλέον ώριμη δουλειά τους, εξασφαλίζοντας του θέση τόσο σε λίστες της χρονιάς που μας πέρασε, όσο και στις καρδιές των οπαδών του ακραίου ήχου. Οπότε μας έρχονται στη καλύτερη τους φάση, από πλευράς εμπορικής απήχησης.
  2. Συνδυάζοντας την μαυρίλα των προπατόρων MORBID ANGEL και INCANTATION, με την ψυχεδέλεια μπαντών της δεκαετίας του ‘70 όπως οι PINK FLOYD, αποτελούν μια πολύ όμορφη πρόταση για όποιον ψάχνει κάτι πειραματικό και ιδιαίτερο στο death metal από νέα μπάντα. Χώρια που η δισκογραφία τους είναι λίρα εκατό.

3. Οι μαρτυρίες δεξιά και αριστερά κάνουν λόγο για ισάξια απόδοση με αυτή του στούντιο και βάλε. Θα μου πεις εσύ που διαβάζεις τώρα “Μα καλά, όλες οι σοβαρές μπάντες δεν αποδίδουν ακόμα καλύτερα συναυλιακά;”. Πράγματι. Οπότε, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα όταν το πετυχαίνουν μπάντες με τέτοιο ιδιαίτερο ήχο.

4. Οι Βρετανοί, από τα ιερά χώματα του Birmingham, ESOTERIC, θα ανοίξουν τη συναυλία τους. Ένα σχήμα το οποίο κρατάει από το ‘92, με το πιο πρόσφατο τους άλμπουμ “A pyrrhic existence” (2019) να δείχνει γιατί κουμπώσανε τόσο όμορφα με τους BLOOD INCANTATION, διανθίζοντας με ψυχεδελικά ηχοχρώματα το funeral doom/death τους.

Ο τελευταίος λόγος, ανήκει σε εσένα που έχεις φτάσει μέχρι σε αυτό το σημείο. Τα λέμε την Πέμπτη στο Floyd σε μια βραδιά που οπωσδήποτε θα μας μείνει αξέχαστη.

Γιάννης Σαββίδης

SABATON interview (Thobbe Englund)

0
Sabaton

Sabaton

“This is how legends are made”

Ο Σάκης Φράγκος συνομίλησε πριν λίγο καιρό με τον νέο/παλιό κιθαρίστα των SABATON, Thobbe Englund. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, ο Thobbe μας μιλάει την επιστροφή του στους SABATON και το νέο δίσκο, “Legends”, τις δημιουργικές προκλήσεις που συνάντησαν και την ισορροπία μεταξύ καριέρας και οικογενειακής ζωής.

Έχουμε μαζί μας τον Thobbe από τους SABATON. Καλώς όρισες και πάλι στους SABATON και χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Thobbe, αυτό είναι το πρώτο σου άλμπουμ με τους SABATON από την επιστροφή σου. Πώς ήταν η επιστροφή στη δημιουργική διαδικασία;
Για να είμαι ειλικρινής, η δημιουργική διαδικασία συνεχιζόταν κάτω από την επιφάνεια, παρόλο που δεν ήμουν μέλος του συγκροτήματος. Από τότε που έφυγα από το συγκρότημα το 2016, είχα γράψει μαζί με τον Joakim (Brodén – φωνητικά/πλήκτρα) σε πολλές περιπτώσεις. Οπότε η δημιουργική διαδικασία ήταν πάντα εκεί, παρόλο που δεν ήμουν στο συγκρότημα. Αλλά βέβαια, στο στούντιο, όταν μαζευτήκαμε όλοι για να ηχογραφήσουμε το άλμπουμ, ήταν κι αυτή μια δημιουργική διαδικασία, και ήταν πολύ ωραία. Και ήμουν τόσο ορεξάτος με την κιθάρα μου—δεν είχα παίξει για αρκετό καιρό—οπότε έπρεπε να επαναφέρω τις τεχνικές στο παίξιμο μου και όλα αυτά.

Ποιο ήταν το πιο απαιτητικό τραγούδι– τώρα που ανέφερες την κιθάρα – στο “Legends” για να παίξεις τα κιθαριστικά σόλο;
Θα έλεγα, παρόλο που δεν είναι ένα τεχνικό σόλο, το “Lightning at the gates.” Επειδή έχει αυτό το αργό και μελωδικό σόλο, και θέλεις να επικοινωνήσεις το συναίσθημα με κάθε νότα, ώστε να μην ακούγεται άκαμπτο. Πρέπει να είναι ομαλό και να ρέει. Αυτό ήταν αρκετά απαιτητικό. Είναι πάντα εύκολο μόλις εξασκηθείς αρκετά και έχεις τις γρήγορες τεχνικές, αλλά πρέπει επίσης να είσαι σε θέση να παίζεις αργά και να δίνεις νόημα πίσω από τις νότες.

Είναι το τραγούδι για τον Αννίβα, έτσι δεν είναι;
Ναι, αυτό είναι.

Κάθε τωρινό μέλος του συγκροτήματος συνέβαλε στη σύνθεση των τραγουδιών για το “Legends”. Πώς επηρέασε αυτό το τελικό αποτέλεσμα; Πιστεύεις ότι έκανε το άλμπουμ διαφορετικό από τα άλλα;
Είναι δύσκολο να πω αν είναι διαφορετικό από τα άλλα. Θέλω να πω, οτιδήποτε κάνουμε γίνεται SABATON, ο ήχος των SABATON. Αλλά θα έλεγα ότι ένα καλό τραγούδι είναι ένα καλό τραγούδι. Απλά συνέβη ο καθένας στο συγκρότημα να συνεισφέρει στη σύνθεση των τραγουδιών. Για παράδειγμα, το “Lightning at the gates”, ο Joakim κι εγώ αρχίσαμε να το δουλεύουμε πριν από δυόμισι χρόνια, πολύ πριν επιστρέψω στο συγκρότημα. Οπότε, ναι, αυτή είναι η απάντηση, υποθέτω.

Πώς δούλευες με τον Joakim όταν δεν ήσουν στο συγκρότημα; Το ανέφερες και πριν.
Α, ναι, όποτε ήταν ελεύθερος και περνούσε από το Falun (πόλη της Σουηδίας, 220 χλμ ΒΔ της Στοκχόλμης) – κατάγεται από εκεί και εγώ μένω εκεί τώρα—με έπαιρνε τηλέφωνο και με ρωτούσε “Τι κάνεις αυτό το Σαββατοκύριακο;” Και μαζευόμασταν και γράφαμε κομμάτια παρέα. Όποτε είχαμε χρόνο, καθόμασταν για να ανταλλάξουμε ιδέες.

Είχε το συγκρότημα κάποιο πρόβλημα με τον Tommy Johansson (κιθάρα, 2016-2024); Ήθελαν να τον αντικαταστήσουν και γι’ αυτό έγραφες τραγούδια με τον Joakim; Ή ήταν απλά κάτι μεταξύ σας, ως πρώην μέλους του συγκροτήματος και φίλου;
Ήταν κάτι φιλικό. Γράφω τραγούδια από τότε που ήμουν έφηβος. Και οι SABATON δεν είχαν ποτέ κανένα πρόβλημα με τον Tommy. Είναι ο πιο γλυκός τύπος και συνέβαλε πολύ κατά τη διάρκεια των χρόνων του με τους SABATON. Απλά κάναμε παρέα, πίναμε μερικές μπύρες και προσπαθούσαμε να σκεφτούμε ένα καλό τραγούδι. Απλά ένα φιλικό πράγμα.

Μετά από πολλά χρόνια με την Nuclear Blast, αλλάξατε δισκογραφική και πήγατε στην Better Noise Music, η οποία δεν είναι η πιο παραδοσιακή heavy metal δισκογραφική εταιρεία, έχοντας πολλούς μοντέρνους καλλιτέχνες στο δυναμικό της. Πώς αποφασίσατε να κάνετε αυτή την κίνηση την οποία προσωπικά αποκαλώ ακόμα και γενναία; Έχεις ακούσει θαυμαστές να εκφράζουν ανησυχία για το ότι οι SABATON θα αλλάξουν τον ήχο τους πηγαίνοντας σε μια αμερικανική δισκογραφική;
Λοιπόν, δεν πρόκειται να αλλάξουμε τον ήχο μας λόγω μιας διαφορετικής δισκογραφικής. Οι SABATON θα είναι πάντα SABATON. Αλλά ρωτάς τον λάθος άνθρωπο για αυτό, επειδή αυτή η απόφαση πάρθηκε πρώτα και κύρια από τον Pär (Sundström – μπάσο) , ο οποίος είναι ο μάνατζερ των SABATON από την πρώτη μέρα. Αυτός είναι που παίρνει αυτές τις αποφάσεις.

Οι SABATON έχουν καλύψει πολλούς πολέμους και ιστορικά γεγονότα. Η μετάβαση από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για παράδειγμα, σε θρυλικές ιστορικές φιγούρες ήταν κατά κάποιο τρόπο μια δημιουργική ανακούφιση;
Δεν θα έλεγα ανακούφιση. Ήταν λίγο απαιτητικό, επειδή οι θρύλοι υπάρχουν εδώ και αιώνες, ακόμη και χιλιετίες. Η εύρεση γεγονότων—ή οτιδήποτε όσο το δυνατόν πιο κοντά στα γεγονότα—μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Μερικές φορές αυτό που διαβάζεις για έναν θρύλο είναι ανοιχτό σε ερμηνεία. Οπότε ήταν λίγο πιο δύσκολο σε σύγκριση με τη σύγχρονη ιστορία, όπου όλα είναι τεκμηριωμένα σε ιστορικά βιβλία.

Έχετε ποτέ απορρίψει μια ιδέα για τραγούδι επειδή η ιστορική έρευνα δεν έβγαινε τεκμηριωμένη;
Δεν θα έλεγα ότι απορρίπτουμε ένα τραγούδι επειδή δεν γνωρίζουμε τα γεγονότα πίσω από αυτό. Πάντα γράφουμε πρώτα τη μουσική. Μετά -ας πούμε ότι είναι σκοτεινή και βαριά— σκεφτόμαστε, “Αυτό θα μπορούσε να είναι για αυτόν τον θρύλο”. Ενώ ένα πιο χαρούμενο τραγούδι ίσως ταιριάζει καλύτερα σε κάποιον άλλο. Έτσι λειτουργούμε όταν συνθέτουμε.

Ποια φιγούρα στο “Legends” σε γοήτευσε προσωπικά περισσότερο κατά τη διάρκεια του γραψίματος των τραγουδιών;
Ο Joakim και ο Pär είναι αυτοί που γράφουν τους στίχους. Αλλά θα έλεγα ότι ο Βλαντ Τσέπες (Vlad Țepeș, πρίγκηπας της Βλαχίας, γνωστός και ως «Παλουκωτής» ή Κόμης Δράκουλας)  είναι ένας τεράστιος θρύλος με δύο τρόπους. Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τα ιστορικά γεγονότα—γνωρίζουν περισσότερα για τη δημοφιλή, λογοτεχνική ιστορία του Δράκουλα. Οπότε αυτό ήταν πολύ cool. Και το τραγούδι ταιριάζει πολύ καλά με τους στίχους. Είναι μεγαλοπρεπές και σκοτεινό.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε δύο περιόδους με ένα διάλειμμα για την περιοδεία με τους JUDAS PRIEST. Αυτό το διάστημα βοήθησε ή διέκοψε τη δημιουργική σας διάθεση;
Θα έλεγα ότι βοήθησε. Αν κλειστείς στο στούντιο για πάρα πολύ καιρό, δημιουργείς τα πάντα και μετά τελειώνεις—απλώς ελπίζεις ότι τα έκανες σωστά. Αλλά με το διάλειμμα, είχαμε χρόνο να σκεφτούμε ακόμη και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Ήταν καλό να απλωθούν τα πράγματα. Μπορούσαμε να πούμε, “Μόλις άκουσα αυτό το τραγούδι—τι θα λέγατε να βάλουμε τα πλήκτρα έτσι αντί αλλιώς;” Ήταν κάτι καλό.

Αλλάξατε δισκογραφική εταιρεία, αλλά δεν αλλάξατε παραγωγό. Για άλλη μια φορά, δουλέψατε με τον Jonas Kjellgren (Σουηδός παραγωγός και μουσικός). Πώς έχει διαμορφώσει το στυλ παραγωγής του τον ήχο των SABATON σε αυτό το άλμπουμ;
Δουλεύει με τους SABATON για πολλά χρόνια, και είμαστε επίσης πολύ καλοί φίλοι, οπότε ξέρει ακριβώς πώς να αναδείξει τον ήχο. Αρχίζουμε με τα ντραμς, μετά βάζουμε τα πάντα μαζί, και αυτός βγάζει το καλύτερο από τον καθένα μας. Ξέρει τη φωνή του Joakim, τι μπορώ να κάνω με την κιθάρα, τι μπορεί να κάνει ο Chris (Rörland, – κιθάρα), ο Pär με το μπάσο, ο Hannes (Van Dahl) με τα ντραμς. Τα ντραμς είναι η βάση. Ο Jonas ξέρει ακριβώς πώς να πετύχει αυτόν τον ήχο, και νομίζω ότι γίνεται καλύτερος με κάθε άλμπουμ που κάνει παραγωγή. Δεν ξέρω πώς το κάνει, αλλά είναι εκεί.

Μιλήσατε ποτέ για αλλαγή παραγωγού απλά για να κάνετε κάτι διαφορετικό, ίσως για να βγείτε από τη ζώνη άνεσής σας;
Όχι, απ’ όσο γνωρίζω. Δεν έχουμε μιλήσει καθόλου γι’ αυτό.

Υπάρχει ένα ρητό από τον Kipling που λέει ότι αν η ιστορία διδασκόταν με τη μορφή ιστοριών, δεν θα ξεχνιόταν ποτέ. Αυτό μοιάζει σαν δήλωση αποστολής για τους SABATON. Πώς νιώθεις όταν οι θαυμαστές σου λένε ότι έμαθαν ιστορία μέσα από τη μουσική σας;
Είναι πολύ κολακευτικό ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους μαθητές να θυμούνται ιστορικά γεγονότα. Μερικές φορές έχω συναντήσει καθηγητές ιστορίας και καθηγητές πανεπιστημίου που μας είπαν ότι παίζουν τραγούδια των SABATON κατά τη διάρκεια του μαθήματος και τα συνδέουν με το μάθημα τους. Υποθέτω ότι είναι πιο εύκολο να θυμηθείς ένα τραγούδι παρά πέντε σελίδες σε ένα βιβλίο ιστορίας. Μέσα σε τέσσερα λεπτά και κάτι, έχεις τη γενική εικόνα.

Άφησες το συγκρότημα για πρώτη φορά το 2016 και επέστρεψες πέρυσι. Τι σε έφερε πίσω;
Ήταν το τέλειο timing, όπως, περιέργως, τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μου. Από το 2012 έως το 2016, περιοδεύαμε συνεχώς. Θυμάμαι μια φορά, σε μια περιοδεία στις ΗΠΑ με τους NIGHTWISH, ήμουν ξύπνιος στο λεωφορείο της περιοδείας και αναρωτιόμουν γιατί δεν είμαι 100% ευτυχισμένος, παρόλο που είχα πετύχει το παιδικό μου όνειρο. Συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν το παιδί μου στη ζωή μου. Αυτό, σε συνδυασμό με την έντονη περιοδεία, με έκανε να ξέρω ότι ερχόταν μια άλλη περίοδος. Ο Tommy με αντικατέστησε τέλεια. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση τον Αύγουστο του 2016 στο SABATON Open Air και έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2024. Τότε οι υπόλοιποι από το συγκρότημα με ρώτησαν αν θα ήθελα να ξαναφορέσω το παντελόνι παραλλαγής. Είπα ναι. Το αγαπημένο συγκρότημα του παιδιού μου τώρα είναι οι SABATON, και είναι αρκετά μεγάλος για να καταλάβει ότι θα επιστρέψω μετά από μερικές εβδομάδες ή μήνες. Κάνουμε βιντεοκλήσεις όταν είμαι σε περιοδεία, και λειτουργεί τέλεια. Όλα είναι σε αρμονία τώρα.

Είναι υπέροχο που μπορείς να συνδυάσεις την οικογένεια σου και το συγκρότημα. Οι θαυμαστές, ειδικά οι νεότεροι, ίσως να μην καταλαβαίνουν πώς είναι να φεύγεις από το σπίτι για μήνες. Οι SABATON δεν είναι απλά ένα συγκρότημα που περιοδεύει, είναι μια μηχανή περιοδειών.
Επίσης, μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ. Κάποτε άκουσα ένα ρητό που λέει αν βρεις μια δουλειά που αγαπάς, δεν θα χρειαστεί να ξαναδουλέψεις άλλη μέρα στη ζωή σου. Αυτό ισχύει για μένα. Και τώρα, συνδυάζοντας αυτό με την οικογενειακή ζωή, όπως είπα, τα όλα έρχονται σε αρμονία. Είναι υπέροχο.

Η επερχόμενη περιοδεία για το “Legends” θα περιλαμβάνει μία πλήρη ορχήστρα. Πώς θα αλλάξει αυτό την ενέργεια και τις ενορχηστρώσεις στις ζωντανές εμφανίσεις;
Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά. Αλλά είχαμε πρόβες και συναντήσεις του συγκροτήματος πρόσφατα, δοκιμάσαμε διάφορα και μπορώ να πω ότι ανατρίχιασα. Ο συνδυασμός του συγκροτήματος με την ορχήστρα—θα είναι τρελό. Ο κόσμος θα φεύγει από την συναυλία χωρίς καν να συνειδητοποιήσουν τι είδαν. Θα είναι επικό.

Προσωπικά πώς διατηρείς τις ζωντανές εμφανίσεις φρέσκες, βραδιά με βραδιά, ειδικά σε μεγάλες περιοδείες;
Όλοι λαχταράμε να βγαίνουμε στην σκηνή κάθε βράδυ. Κανείς από εμάς δεν ένιωσε ποτέ ότι δεν θέλει να ανέβει στη σκηνή. Πάντα θέλουμε να παίξουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Υπάρχει επίσης μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ του καθενός μας και της μουσικής μας. Κάνουμε πολλές πρόβες επειδή αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Και μου αρέσει να αυτοσχεδιάζω μερικές φορές στα σόλο μου. Φυσικά, υπάρχει μια συγκεκριμένη μελωδική γραμμή, αλλά σε μερικά τραγούδια αυτοσχεδιάζω και λίγο. Είναι σαν να πηδάς από έναν γκρεμό για να δεις πού θα προσγειωθείς. Μερικές φορές είναι τέλειο, και σκέφτομαι, “Ουάου, αυτό ήταν καλό”.

Αυτό ακριβώς έλεγα και πριν—το να βγαίνεις από τη ζώνη άνεσής σου.
Ακριβώς. Αν αυτοσχεδιάσεις μπροστά σε 60.000 άτομα, υπάρχει μεγάλη ένταση. Αλλά μου αρέσει αυτό.

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι τα τραγούδια σας ίσως να μοιάζουν περισσότερο με μαθήματα ιστορίας παρά με συναισθηματικές εμπειρίες;
Όχι, δεν το έχω σκεφτεί αυτό. Για μένα, όλα συγχωνεύονται σε ένα μεγάλο πράγμα. Δεν είναι το ένα ή το άλλο—είναι ένας συνδυασμός και των δύο.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο και να παρακολουθήσεις ένα από τα γεγονότα για τα οποία τραγουδούν οι SABATON, ποιο θα ήταν;
Ωχ, αυτό είναι δύσκολο. Δεν θα ήθελα να εμπλακώ σε κάτι κακό. Μάλλον κάτι που δεν συνδέεται πολύ με τον πόλεμο. Θα πρέπει να το σκεφτώ ξανά και να επανέλθω!

Εντάξει Thobbe, αυτά από μένα, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου! Ελπίζω να σε δω σε αυτή την περιοδεία—έβαλες τον πήχη ψηλά με αυτά που μου είπες για την ορχήστρα. Ανυπομονώ να σας δω στην Ελλάδα, ίσως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Για άλλη μια φορά, χρόνια πολλά.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, καλή συνέχεια!

Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση: Κώστας Τσιρανίδης

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece