"/>
Θαρρώ πως οι συστάσεις για τους VILLAGERS OF IOANNINA CITY (V.I.C) είναι μάλλον περιττές πια. Από την κυκλοφορία του πρώτου τους full-length με την ονομασία “Riza”, περίπου πριν από έναν μήνα, η stoner (κι όχι μόνο) εγχώρια κοινότητα έχει πάθει ένα γενικό πατατράκ. Μπορεί η σκούφια τους να κρατά από παλιό τζάκι, κάποτε ξεμπαρούτιαζαν τ’ άρματά τους παίζοντας trash/metalcore κάτω από το όνομα V.I.C ROYAL, ωστόσο οι ψίθυροι γύρω από τ’ όνομά τους άρχισαν να πληθαίνουν από την κυκλοφορία του πρώτου τους demo πριν από τέσσερα χρόνια.
Με το “Riza” οι V.I.C. δεν ανασκαλίζουν απλά μνήμες του παρελθόντος, χωρίζουν στη μέση τις τεκτονικές πλάκες των σύγχρονων μουσικών ηχοχρωμάτων και τρυπώνουν βαθιά μέσα στο κέντρο της γης, αναζητώντας τις αρχετυπικές εκείνες μελωδίες που με το πέρασμα τόσων εκατοντάδων χρόνων ακόμα συνεχίζουν να διεγείρουν τους εσώτερους ψυχικούς μας νευρώνες. Ο λόγος γίνεται φυσικά για την προσθήκη του πατροπαράδοτου κλαρίνου στις μουσικές των V.I.C. καθώς και την πληθώρα των διασκευών παραδοσιακών, κυρίως ηπειρώτικων, ασμάτων. Για να μη γελιόμαστε, στο παρελθόν ένα πλήθος καλλιτεχνών στον χώρο της ροκ/μέταλ σκηνής έχει προσπαθήσει αντίστοιχες απόπειρες. Είτε δανειζόμενοι τις βυζαντινές κλίμακες είτε προσθέτοντας ολιγόλεπτες μουσικές γέφυρες βασισμένες στο κλαρίνο ή κάποιο άλλο παραδοσιακό όργανο. Για πρώτη φορά όμως ένα συγκρότημα επιχειρεί ένα τόσο εκτεταμένο πάντρεμα δύο φαινομενικά ετερόδοξων ηχητικών κατευθύνσεων. Για όσους μάλιστα η ενασχόληση με την μουσική υπερβαίνει την θέση του ακροατή, θα γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι το συγκεκριμένο εγχείρημα, τόσο από άποψη σύνθεσης, αλλά πολύ περισσότερο από την μεριά της ενορχήστρωσης και της παραγωγής εν γένει.
Από την άλλη, ίσως να υπάρχουν κάποιοι, είτε λόγω αμάθειας είτε λόγω βιωμάτων, που μπορεί να συγχέουν την δουλειά των V.I.C. με κάτι πανηγυρτζίδικες παρωδίες όπου οι τσιφλικάδες κατέθεταν τις λύρες τους. Όχι, και πάλι όχι. Η προσέγγιση του συγκροτήματος στην παραδοσιακή μουσική έχει γίνει με σοβαρότητα και μεγάλο σεβασμό. Κάτι που δυστυχώς εκλείπει στις μέρες μας. Αυτοί ίσως να είναι και οι σημαντικότεροι λόγοι για τους οποίους ο κόσμος έχει αγκαλιάσει με τόση ζέση αυτόν τον δίσκο. Όλες οι διασκευές έχουν γίνει με μεράκι ενώ το αποκορύφωμα του δίσκου βρίσκεται αδιαμφισβήτητα στα κομμάτια “Jiannim”, “Krasi” και “Ti kako”.
Το “Riza” είναι ένα οδοιπορικό στο πιο σκληροτράχηλο γεωγραφικό διαμέρισμα της χώρας μας, την Ήπειρο. Κάτω από το πρίσμα της desert rock/stoner ταξιδεύει μέσα στον χρόνο, σε ρεματιές και κορφοβούνια, ενδυναμώνοντας τους δεσμούς μας με την γη που κληρονομήσαμε, που ο σύγχρονος κατακερματισμός της κοινωνίας τείνει να εξαλείψει. Αν θέλετε ο δίσκος αυτός είναι μια απόδειξη για το πώς πρέπει να ηχεί το ελληνικό neo-folk στοιχείο όταν αυτό προσχωρεί στο εκάστοτε είδος μουσικής, είτε αυτό λέγετε metal, rock, rap, pop ή ό,τι άλλο. Προσωπικά δεν βλέπω κάποια ειδοποιό διαφορά του περιεχομένου του “RIza” με οποιαδήποτε άλλη Σκανδιναβική ή ανατολίτικη folk επιρροή στον χώρο του metal.
9/10
Νίκος Ζέρης
