"/>
Οι TAKING BACK SUNDAY είναι ένα αρκετά δημοφιλές punk/pop-rock συγκρότημα, ιδιαίτερα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, όπου στις αρχές της νέα χιλιετίας προκάλεσαν πανικό με το πρώτο ομότιτλο EP τους. Ωστόσο, τη μεγάλη έκπληξη την έκαναν το 2002, με το “Tell all your friends”, όπου έκανε πολλούς λάτρεις της skate punk σκηνής να αναριγήσουν.
Από εκει και πέρα, η μπάντα είχε μια μάλλον καθοδική πορεία, ειδικά μετά την αποχώρηση δύο σημαντικών μελών της όπως ο John Nolan (κιθάρα, φωνή) και ο Shaun Cooper (μπάσο), για να σχηματίσουν του STRAYLIGHT RUN, όπου η μπάντα έχασε ένα μεγάλο μέρος από την φρεσκάδα της. Όταν το 2011 αυτοί οι δύο επέστρεψαν στους TBS γράφοντας το ομότιτλο LP, σηματοδοτώντας έτσι ένα νέο ξεκίνημα, θα περίμενε κανείς να φέρουν μαζί τους το μελωδικό pop από το προηγούμενο μουσικό project. Αντί αυτού, παρατηρήσαμε μια κάπως μουδιασμένοι επανεκκίνηση, που δεν βρήκε ιδιαίτερη αποδοχή από τους παλιούς οπαδούς του συγκροτήματος. Το “Happiness is” έρχεται να διορθώσει την όποια σοβαροφάνεια του παρελθόντος, με μια ανανεωμένη, σαφώς πιο εφηβική και ανέμελη, διάθεση.
Από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, “Flicker, fade”, γίνεται εμφανής η προσπάθεια της μπάντας να επιστρέψει στο προ-δεκαετίας ύφος που συναντήσαμε στο “Tell all your friends”, μέσα από μια πιο alternative σκοπιά. Αν και δεν κατακρίνω τους ανθρώπους που αρνούνται να ενηλικιωθούν, ζώντας μια διαρκή άρνηση απομάκρυνσης από την εφηβική κατάσταση, όταν ερχόμαστε σε θέματα μουσικής, τα πράγματα αλλάζουν αρκετά μέσα στο μυαλό μου. Κι αυτό όχι γιατί δεν δέχομαι το νεανικό (ίσως και πρώτο) δισκογραφικό ξέσπασμα μιας μπάντας, αλλά γιατί η στασιμότητα τόσο υφολογικά, μουσικά αλλά και ιδεολογικά κουράζει αφάνταστα τον ακροατή. Έτσι λοιπόν, οι TAKING BACK SUNDAY, με τον προηγούμενο δίσκο προσπάθησαν να φανούν πιο ώριμοι, πιο πειραματικοί σε ένα είδος που θέλει ανεμελιά, μελωδία και ρυθμό, ενώ τώρα, αναγνωρίζοντας το λάθος τους, προσπαθούν να επαναφέρουν αυτά τα στοιχεία πετυχαίνοντας μόνο κατά τα ήμισυ τον σκοπό τους. Διότι μόνο αν έχεις ένα δυνατό ερέθισμα αυτού του συναισθήματος που προκαλεί η alt rock μουσική μπορείς να την ακολουθήσεις.
Σαν αποτέλεσμα, το “Happiness is” περιέχει μερικά πολύ ωραία κομμάτια που με μεγάλη άνεση μπορούν να αποτελέσουν το soundtrack μιας ηλιόλουστης ημέρας, ωστόσο το υπόλοιπο μέρος του στερείται ενέργειας και αυθορμητισμού. Σίγουρα έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά από το “Taking back Sunday”, και η στροφή που επιχειρείται προς πιο συναισθηματικά μονοπάτια μπορεί να πλησιάζει αυτή του “Louder now” (2006), παρόλα αυτά όμως, ο δίσκος δε θα αποτελέσει τελικά το εφαλτήριο της επιστροφής των TAKING BACK SUNDAY που γνωρίσαμε στο “Tell all your friends”.
6.5/10
Νίκος Ζέρης
