"/>
Μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή δεν είναι καθόλου τυχαία. Ούτε οι ίδιοι οι UNIDA δεν θα μπορούσαν να περιμένουν θερμότερο καλωσόρισμα για την παρθενική τους επίσκεψη επί ελληνικού εδάφους, από μια μέρα όπου οι θερμοκρασίες είχαν εκτοξευτεί σε αποπνιχτικά υψηλά επίπεδα, κάνοντας έτσι την αθηναϊκή ατμόσφαιρα να μοιάζει περισσότερο με ηλιοδαρμένη έρημο της Νότιας California πάρα με καλοκαιρινή μεγαλούπολη. Όλα αυτά όμως δεν ήταν παρά ένα μικρό εμπόδιο μπροστά στην ομολογουμένως τεράστια προσμονή για ένα όνομα που έχει γράψει την δική του ξεχωριστή ιστορία στον χώρο του stoner/desert rock. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι μετά από τις προ ετών εμφανίσεις των HERMANO και KYUSS LIVES, η συγκεκριμένη βραδιά ήταν μια χρυσή ευκαιρία για ένα ακόμα μαζικό λαϊκό προσκύνημα στο ζωντανό εκκλησίασμα του stoner rock, τον John Garcia. 
Γύρω στις 9 παρά τέταρτο και ενώ το An δεν ήταν παρά μισογεμάτο, οι AUDIOBREED, ως το μοναδικό support σχήμα της βραδιάς, πάτησαν με περίσσιο θάρρος και αυτοπεποίθηση την σκηνή με σκοπό να προετοιμάσουν το έδαφος για την έλευση των UNIDA. Αρκετός ενθουσιασμός, αστείρευτη ενέργεια, νεανική φρεσκάδα καθώς και ένα διαβολεμένο groove που σου έφερνε κατευθείαν στο μυαλό τους RAGE AGAINST THE MACHINE και τους DOWN, ήταν ακριβώς τα στοιχεία που παρέταξαν στην σκηνή καταφέρνοντας να ικανοποιήσουν στο έπακρο την πλειοψηφία του κοινού. Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, το σαραντάλεπτο set τους στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στο μοναδικό μέχρι στιγμής άλμπουμ τους, “All shades of colours, but only red I see”, με τα “Messed up” και “Lost again” να κλέβουν τις εντυπώσεις έχοντας μάλιστα ως σύμμαχο τον αρκετά καλό ήχο, ενώ από την πλευρά τους, ο τραγουδιστής όσο και ο κιθαρίστας του σχήματος κατάφεραν να απογειώσουν με τις επιδόσεις τους και τα “I’m done” και “I don’t care” καθώς και το καινούργιο κομμάτι που έπαιξαν στο τέλος της εμφάνισης τους. Αν και έχουν να διορθώσουν όπως και να προσθέσουν πολλά ακόμη στοιχεία στο ρεπερτόριο τους προκειμένου να γίνουν ακόμα πιο γνωστοί στο ευρύ κοινό, είναι σαφές πάντως ότι τα καλύτερα βρίσκονται ακόμα μπροστά τους. 
Μετά τις απαραίτητες προετοιμασίες και αφού στο An δεν έπεφτε πλέον καρφίτσα, με την ατμόσφαιρα ωστόσο να ήταν ευτυχώς κάτι παραπάνω από υποφερτή λόγω του κλιματισμού, η αναμονή για την πολυπόθητη παρθενική εμφάνιση των UNIDA έλαβε τέλος. Ένα τέταρτο μετά τις 10, το πολυαγαπημένο συγκρότημα με καταγωγή από το ερημικό κομμάτι της California, έκανε την εμφάνιση του στην σκηνή με τελευταίο και καλύτερο τον εμβληματικό John Garcia, προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού σε ολόκληρο το An. Το ξεκίνημα με τα “Wet Pussycat”, “M.F.N.O” και “Thorn” μόνο ως ονειρικό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ο ήχος είχε βέβαια κάποια μικροθεματάκια στην αρχή ωστόσο ο ιδιαίτερα κεφάτος Arthur Seay από κοινού με τον John Garcia φρόντισαν να τα καλύψουν επάξια βάζοντας φωτιά στην διάθεση του κοινού με τις επιδόσεις τους και ξεσηκώνοντας μάλιστα τις πρώτες μικροεστίες headbanging μπροστά από την σκηνή. Το party όμως έμελλε να ανάψει ακόμα περισσότερο με τα καυτά καλοκαιρινά vibes του “Summer” και της διασκευής στο “Stray” των LEAF HOUND, μέσα από το “The Great Divide” άλμπουμ, να δονούν μαεστρικά την ατμόσφαιρα χάρη κυρίως στα γκρουβάτα riffs του Seay καθώς και τον στιβαρό τόνο του rhythm section των Miguel Cancino αλλά και του γνωστού από την θητεία του στους Τεξανούς DIXIE WITCH, Curt Christenson. Ανάμεσα σε όλα αυτά βεβαίως την τιμητική του είχε επίσης και το θρυλικό split με τους DOZER, από το οποίο ακούσαμε το εντυπωσιακό “Red”, παράλληλα με τον stoner-ικό ύμνο του “Human Tornado” μέσα από το “Coping with the Urban Coyote”, που ήταν και ένα από τα highlights της βραδιάς.
Αμέσως μετά το “Human Tornado” οι ρυθμοί έπεσαν κατακόρυφα καθώς ο John Garcia αποχώρησε από την σκηνή αφήνοντας χώρο στους υπόλοιπους τρεις για εκείνο που όπως είπε και ο ίδιος ο Seay γουστάρουν να κάνουν. Να τζαμάρουν. Κάπως έτσι για σχεδόν λεπτά και κάτι ακολούθησε ένα επικό όσο και άκρως απερίγραπτο τζαμάρισμα, βγαλμένο μέσα τις χρυσές εποχές των generator parties των 90’s, που συνήθως λάμβαναν χώρα στο Palm Desert της Califonia, το οποίο βύθισε στην κυριολεξία ολόκληρο το An σε μια ηδονική εγκεφαλική νιρβάνα. Αναμφίβολα, ο Christenson ήταν εκείνος που έκλεψε την παράσταση καθοδηγώντας άψογα τον ρυθμό με τις μπασογραμμές του ενώ και οι υπόλοιποι φανέρωσαν την μουσική δυναμική τους προσθέτοντας ανά καίρια σημεία τις προσωπικές τους πινελιές. Το τρένο των UNIDA όμως δεν σταμάτησε εκεί. Με την επιστροφή του Garcia στην σκηνή, η συνέχεια περιλάμβανε ισορροπημένες δόσεις τόσο “Coping with the Urban Coyote” όσο και από το “The Great Divide”, με τα “Nervous” και “Vince Fontaine” να επαναφέρουν το κλίμα ενθουσιασμού 
βάζοντας επίσης σοβαρή υποψηφιότητα για τις κορυφαίες στιγμές της συναυλίας. Όσο περνούσε η ώρα ο κόσμος έδειχνε να το διασκεδάζει με την ψυχή του, κάτι που φάνηκε να ισχύει και με τους ίδιους τους UNIDA, καθώς ο πάντα λιγομίλητος Garcia δεν αντιμετώπισε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στο θέμα της φωνητικής απόδοσης των κομματιών ενώ οι κύριοι Cancino και Seay ήταν σαφώς οι πιο εκδηλωτικοί της μπάντας. Η ίδια ακριβώς εικόνα διατηρήθηκε αναλλοίωτη και μέχρι το φινάλε του set της μπάντας, όταν μετά το καταιγιστικό punk vibe του “Dwarf it” οι UNIDA μας πρόσφεραν ως encore και αποχαιρετιστήριο το πλούσιο σε stoner-ικά γκάζια “Black Woman”.
Σε γενικές γραμμές, η συναυλία των UNIDA ήταν η καλύτερη επισφράγιση ενός ακόμη καυτού συναυλιακού καλοκαιριού για τους λάτρεις του stoner/desert ήχου. Χωρίς ευτυχώς σοβαρά προβλήματα στον ήχο και με την απόδοση των μελών της μπάντας να κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, το σίγουρο είναι ότι η συγκεκριμένη βραδιά θα κάνει πολύ καιρό να ξεχαστεί. Και ναι διάολε το να βλέπεις ζωντανά τον John Garcia σε απόσταση μικρότερη των τριών μέτρων δεν είναι τίποτα λιγότερο από ευλογία.
Ανταπόκριση-φωτογραφίες: Πάνος Δρόλιας
