"/>
Η αλήθεια είναι ότι οι THE HAUNTED είχαν πάρει για τα καλά την κατηφόρα με τα τελευταία τους άλμπουμ. Για την ακρίβεια, από το εξαιρετικό (ίσως και το καλύτερό τους για πολύ κόσμο) “Revolver” και μετά. Συμπαθητικά άλμπουμ τα “The dead eye” και “Versus”, αλλά με σταθερά πτωτική πορεία, μέχρι να έρθει το “Unseen” που κατάφερε απλά να ξενερώσει το μεγαλύτερο μέρος του κοινού τους.
Έρχονται μετά και όλα τα όμορφα με την αποχώρηση του Peter Dolving (ασχέτως αν αυτό το νέο ικανοποίησε πολύ κόσμο) και ειδικά του ενός εκ των αδερφών Bjorler, του Anders, βάλτε και την επαναδραστηριοποίηση των AT THE GATES, ε δε θες και πολλά ακόμα για να πείς το «μάλλον τέλος». Ευτυχώς, όπως φαίνεται, οι Σουηδοί, ή καλύτερα ο Jonas Bjorler, πήρε τις σημαντικότερες αποφάσεις για το μέλλον του σχήματος, φέρνοντας πίσω τόσο τον Marco Aro στα φωνητικά, όσο και τον Adrian Erlandsson (AT THE GATES, PARADISE LOST, VALLENFYRE, BRUJERIA και ένα κάρο νυν και πρώην σχήματα) στα drums, αλλά και παίρνοντας τον Ola Englund (ex- SIX FEET UNDER) στη θέση του αδελφού του.
Μόνο και μόνο η επιστροφή του Aro, ήταν αρκετή να προκαλέσει ενθουσιασμό στις τάξεις των οπαδών της μπάντας. Η κυκλοφορία του single του “Eye of the storm” και τα 3 κομμάτια που περιείχε, τα οποία έδειχναν μία επιστροφή στις κορυφαίες δισκογραφικά στιγμές τους, μετέτρεψαν τον ενθουσιασμό σε προσμονή για το άλμπουμ. Και το “Exit wounds” δε θα απογοητεύσει αυτούς που περίμεναν τους «παλιούς καλούς Haunted”.
Ο τρόπος που ξεκινάει ο δίσκος άλλωστε, σε πηγαίνει κατευθείαν στο “Made me do it” και όχι τυχαία πιστεύω. Άλλωστε ήταν και το πρώτο άλμπουμ με τον Marco Aro στα φωνητικά. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, έχουμε ένα instrumental intro, με ένα γρήγορο, επιθετικό και από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ να το ακολουθούν. Τότε το “Bury your dead”, τώρα το “Cutting teeth”, που ξυλοφορτώνει για τα καλά και μας θυμίζει την αγάπη των THE HAUNTED για τους SLAYER σε πολλά σημεία του. Η συνέχεια, ως ένα βαθμό, δε σε αφήνει να ησυχάσεις. Οι Σουηδοί θυμούνται την αγάπη τους για το thrash metal και ειδικά για τους SLAYER, όμως και για τους TESTAMENT (εποχής “The gathering” αλλά και του σήμερα) που έχουν την τιμητική τους σε πολλές στιγμές εδώ, όμως δε ξεχνάνε και την καταγωγή τους και το μελωδικό (κυρίως) death metal της χώρας τους, όπως αυτό μεσουρανούσε στα μέσα των 90s και μέχρι τις αρχές των 00s.
Ο δίσκος ισορροπεί μεταξύ του ξύλου, της groove-ας, των μελωδικών περασμάτων, έχοντας πάντως μία κλίση προς τα πιο up tempo και επιθετικά κομμάτια. Οι επιρροές αλληλεπιδρούν και δημιουργούν ένα όμορφο καμβά, με την τελική πινελιά να είναι 100% THE HAUNTED και μάλιστα καλών εποχών. Θυμίζει αρκετά τους THE HAUNTED της πρώτης περιόδου, των 3 πρώτων άλμπουμ και ειδικότερα των “Made me do it” και “One kill wonder”, που είχαν άλλωστε τον Aro στα φωνητικά.
Η παρουσία του Tue Madsen πίσω από την κονσόλα σε ακόμα ένα δίσκο τους, δεν αποτελεί καμία έκπληξη, όπως επίσης δεν αποτελεί έκπληξη και το τελικό αποτέλεσμα. Ογκώδες, γεμάτο, δυναμικό και όπως πρέπει για τη μουσική τους.
Το άλμπουμ μπορεί να έχει 14 συνθέσεις και να φαντάζουν πολλές σαν αριθμός, όμως αυτό δεν αποτελεί κάποιο τροχοπέδη, αφού είναι και μικρές σε διάρκεια, αλλά και η ποιότητα τους είναι τέτοια που δεν ενοχλεί. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που σου βγάζει λίγο κάτι το επιτηδευμένο αυτή η κυκλοφορία, έχει κομμάτια που συγκριτικά με τα υπόλοιπα του δίσκου είναι αρκετά κατώτερα, όμως η γενικότερη αίσθηση είναι μίας αναπάντεχα καλής επιστροφής. Εγγύηση για αυτό, είναι κομμάτια όπως το “Cutting teeth” που με το «καλημέρα» σου δείχνει τι να περιμένεις, το “My salvation” που ακολουθεί στα καπάκια, με το απίθανο τελείωμά του, το “Psychonaut” με το σκοτεινό riff του και την εναλλαγή από up κουπλέ σε μελωδικό ρεφραίν, το “Trend killer” με τον τσαμπουκά του και τον Chuck Billy των TESTAMENT να δίνει ρέστα φωνητικά, το groove-άτο up tempo “Time (will not heal)”, το “Temptation” με τις εναλλαγές από Σουηδία σε thrash να είναι συνεχείς και το “Ghost in the machine” που είναι αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα, κλείνει το δίσκο, αλλά είναι πάρα πολύ καλό κομμάτι. Εκεί που με κούρασε αρκετά το άλμπουμ, είναι στην τετράδα “My enemy”, “Kill the light”, “This war” και “Inflitrator” που και παρόμοια κομμάτια είναι, τσίτα γκάζια μεν, τίποτα το τρελό δε και ρίχνει το όλο αποτέλεσμα.
Το “Exit wounds” είναι το άλμπουμ που περίμεναν πολλά χρόνια οι οπαδοί των THE HAUNTED. Το άλμπουμ που περίμεναν να ακούσουν όταν ανακοινώθηκαν οι αλλαγές στο line up. Αλλά είναι και το άλμπουμ που μάλλον περίμεναν και οι ίδιοι οι THE HAUNTED για να μπορέσουν να ξαναπάρουν τα πάνω τους. Είναι βέβαια και το άλμπουμ που περίμεναν σαν “test” οι οπαδοί των AT THE GATES που ανυπομονούμε τόσα χρόνια για αυτή την επιστροφή. Και το δίδυμο Bjorler-Erlandsson δείχνει σε φόρμα. Δεν είναι ο δίσκος που θα σου πάρει τα μυαλά, αλλά είναι σίγουρα δίσκος που θα επαναφέρει το χαμόγελο και θα αναφωνήσεις με ευκολία “επιτέλους επέστρεψαν”!
7.5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
