>
Να λοιπόν, που ένα ακόμα ελληνικό σχήμα έβγαλε το δίσκο του από την Αμερικάνικη Metal Breed, που έχει στις τάξεις της τους DARK NOVA, τους KEADO MORES και άλλους που έχουν βγάλει ψηφιακά ή σε φυσικό προϊόν τη δουλειά τους (περιμένουμε τους TERRA INCOGNITA, τους MUTE TALE και το tribute στους WARLORD με πολλά ελληνικά σχήματα μέσα). Ο λόγος για τους LIGHTFOLD, ένα σχήμα που δημιουργήθηκε το 2012 και μπόρεσε να κυκλοφορήσει το άλμπουμ του σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Αυτό που έχω διαπιστώσει όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με το χώρο, είναι ότι από τον Τύπο υπάρχει μία –έμφυτη είναι η αλήθεια- διάθεση να βοηθήσουμε την ελληνική σκηνή, στρουθοκαμηλίζοντας και κάνοντας τα στραβά μάτια σε πράγματα που είναι σαφή από την πρώτη ακρόαση κι ένας ξένος ακροατής, με περισσότερη αντικειμενικότητα από εμάς, θα τα ξεχώριζε αμέσως. Το πλέον βασικό μειονέκτημα είναι η παραγωγή. Αν ήταν demo, θα έλεγα ΟΚ, αλλά για τελικό προϊόν, συγνώμη, αλλά πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα κι όχι μόνο στην παραγωγή, αλλά και στο mastering… Υπάρχουν στιγμές που τα πλήκτρα ακούγονται πολύ μπροστά χωρίς λόγο, οι κιθάρες είναι πολύ πριμαριστές και λείπει ο όγκος, τα φωνητικά θα μπορούσαν να έχουν δουλευτεί λίγο παραπάνω και να διορθωθούν ορισμένες ψιλοατέλειες.
Βέβαια, δεν θέλω να βλέπω μόνο τα «στραβά», τα οποία και οφείλω να επισημαίνω. Εννοείται ότι υπάρχουν δυνατότητες στο σχήμα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι φαίνεται να υπάρχουν δύο τάσεις στο σχήμα. Υπάρχει και η σχολή του κλασικού μέταλλου, αλλά κι αυτή του προοδευτικού (η οποία πάντως και υπερισχύει), με αποτέλεσμα οι LIGHTFOLD να έχουν αρκετά στοιχεία από FATES WARNING, THRESHOLD, αλλά και SOUL CAGES σε σημεία, με το rhythm section κυρίως, να κινείται σε πιο κλασικά μονοπάτια. Στα συν, το γεγονός ότι παρά τις σχετικά μεγάλες διάρκειες των τραγουδιών, οι συνθέσεις δεν πλατειάζουν χωρίς νόημα κι αυτό δεν το καταφέρνεις εύκολα… Κομμάτια που ξεχώρισα είναι σίγουρα το “Reborn and rise” με τη συμμετοχή της Πολύμνιας Κονδύλη που κάνει εξαιρετική δουλειά στα φωνητικά, το ομώνυμο “Time to believe” και το “Woman in disguise”.
Θέλω να πιστεύω ότι το συγκρότημα έχει εντοπίσει τις αδυναμίες του και θα δουλέψει ώστε να τις βελτιώσει στο επόμενο άλμπουμ του, το οποίο θα περιμένω να ακούσω ώστε να διαπιστώσω αν οι δυνατότητες που μου έδειξαν, μπορούν να αποτυπωθούν και στο στούντιο με τις απαραίτητες συνθήκες που προαναφέραμε.
6.5/10
Σάκης Φράγκος
