>
Οι GRAVASTAR είναι ένα νέο μουσικό σχήμα που ιδρύθηκε το 2013 και φέτος συστήνεται στο κοινό με το “Genetic genesis”. Στο σύντομο βιογραφικό που μας έστειλαν, υποστηρίζουν ότι «συνδέουν το metal με την πίστη στο σύμπαν» και όντως αν κρίνουμε από τον επιστημονικό όρο του ονόματός τους, την ονοματολογία των κομματιών και το εξώφυλλο του δίσκου, σίγουρα το πάθος τους για τις αχανείς αχαρτογράφητες εκτάσεις του διαστήματος είναι μεγάλος. Ωστόσο πέρα από τα παραπάνω στοιχεία, τίποτα άλλο δεν μαρτυρεί την ύπαρξη των αδιάλειπτων απόκοσμων συχνοτήτων του σύμπαντος.
Για την ακρίβεια ο ήχος των GRAVASTAR θα χαρακτηριζόταν ευκολότερα ως melodic death metal, αφού τα εξαιρετικά τραχιά φωνητικά του Leo διαμορφώνουν την τελική εικόνα που δείχνει το συγκρότημα προς τους ακροατές του. Από εκεί και πέρα η χρήση των πλήκτρων, που απ’ ότι κατάλαβα σε αυτή στηρίζεται ο όρος space, γίνεται με τρόπο ατμοσφαιρικό. Διότι πέρα από τα “Infinite Light” και “Pulsar”, σε όλα τα υπόλοιπα κομμάτια ο ήχος των synths παραπέμπει σε gothic/epic επιρροές. Το θέμα όμως δεν είναι το παιχνίδι με τις λέξεις και την κατηγοριοποίηση. Ο τρόπος με το οποίο έχουν εισαχθεί στα πλήκτρα στο σύνολο του “Genetic Genesis”, δηλώνει ερασιτεχνισμό. Πρωτίστως στον τομέα της μίξης, όπου η έντασή τους συνεχώς αυξομειώνεται, και εν συνεχεία από συνθετικής άποψης. Βέβαια σε όλο τον δίσκο επικρατεί μια φτωχή συνθετική πορεία, από τις ανοιχτές συγχορδίες στην κιθάρα μέχρι τις συμβατικές μπασογραμμές και τα μονότονα drums. Παρόλα αυτά το χειρότερο νομίζω πως είναι η πρόχειρη παραγωγή που χαντακώνει τις όποιες εκλάμψεις του συγκροτήματος. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να υπεισέλθω σε τεχνικά χαρακτηριστικά, αφού και μόνο το γεγονός ότι δεν αναδεικνύονται τα στοιχεία εκείνα που θέλει η μπάντα να προτάξει ως ιδιαίτερα του ήχου της, φτάνει για να καταλάβει κανείς το επίπεδο.
Στο “Genetic Genesis” δεν του ταιριάζει η απαξίωση. Κάθε κυκλοφορία απαιτεί τον χρόνο, την αφοσίωση και τον σκοπό της. Έχοντας σαν αφετηρία το παραπάνω τρίπτυχο ο κάθε μουσικός τελικά βρίσκει τον δρόμο, ακόμα κι αν δεν πετύχει με μιας.
Νίκος Ζέρης
