>
8,5 / 10
Φθάνουμε και στο 21ο άλμπουμ της καριέρας των πάλαι ποτέ «Ελληνο-γερμανών» RAGE, με τον «πρωτότυπο» τίτλο “21” (…τι τους έχει πιάσει τελευταία και όλοι ονομάζουν τα καινούργια τους άλμπουμ σύμφωνα με τον αριθμό της σειράς των κυκλοφοριών τους, δεν μπορώ να καταλάβω… Χάθηκε η έμπνευση; Θυμίζουμε και το πρόσφατο “Thirteen” των MEGADETH). To κύριο χαρακτηριστικό του «νέου RAGE» είναι η έλλειψη της Lingua Mortis ορχήστρας και η ταυτόχρονη «υπερ-μεταλλοποίηση» των καινούργιων κομματιών του συγκροτήματος. Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναεμφανιστούν όλα αυτά τα κλασσικά σημεία στα κομμάτια τους που όλοι αγαπάμε, απλά η πολιτική έχει αλλάξει. Τι σημαίνει αυτό; Σύμφωνα με τα λεγόμενα του «παιχταρά» Victor Smolski τα άλμπουμ των RAGE από τώρα και στο εξής θα χωρίζονται, σε αμιγώς metal άλμπουμ και σε δίσκους με την παρουσία ορχήστρας.… Με απλά λόγια θα το πάνε μία το ένα μία το άλλο! Πράγμα που σημαίνει ότι σε λίγο χρονικό διάστημα πολύ πιθανόν να έχουμε και νέο δίσκο RAGE, αλλά και με την Lingua Mortis «μέσα» αυτήν τη φορά….
Και αφού ολοκληρώσαμε τα θέματα «μουσικής πολιτικής» των RAGE ας μιλήσουμε για το “21”, το οποίο πραγματικά είναι από τα πιο σκληρά CD που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ οι «Γερμανοί». O Victor πια αποτελεί κινητήριο μοχλό στην μουσική των RAGE και με ευκολία την κατευθύνει σε power, progressive, thrashy, «panterίζοντα», η ακόμα και death μονοπάτια. Στο τελευταίο «δένει και το γλυκό» με τα πολύ ακραία σε σημεία φωνητικά του Peavy (άκουσε το “Serial killer” και θα με θυμηθείς…).Το νέο RAGE σε πιάνει από κει που δεν πρέπει να σε πιάσουν και δεν σ’ αφήνει! Κομμάτια δυναμίτης, εμπνευσμένα κιθαριστικά θέματα και riffs και πάνω απ’ όλα ένας «οργισμένος» Peavy!!! Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι για τον απλό λόγο ότι όλα έχουν «κάτι» το οποίο θα σε ξεσηκώσει, και ας έχουν μουσικές διαφορές μεταξύ τους. Άκουσε το ομώνυμο και το “Concrete wall” και θα γυρίσεις στην “Soundchaser” εποχή της μπάντας , άκουσε τον Darrel (RIP) που κρύβει το “Forever dead”, νοστάλγησε στο “Feel the pain” (EΠΟΣ!) ή στο “Death romantic” παλαιότερες εποχές του σχήματος και «χτυπήσου» (δεν θα σε παρεξηγήσει κανείς!) σε ύμνους όπως το “Psycho terror” ή το “Serial killer” ή το “Destiny”… Από την άλλη το τελευταίο και πιο χαλαρό κομμάτι του δίσκου, “Εternally”, κάθε άλλο παρά filler το λες… Τι άλλο ζητάς δηλαδή σε έναν heavy metal δίσκο; OK, του λείπει η ευαισθησία, και; Θα έρθει «του χρόνου».
Ιάσονας Φίλης
