>
Η σχέση μου με τους MOONSPELL έχει περάσει από πολλές δοκιμασίες. Τις περισσότερες φορές η ακρόαση των album τους με άφηνε άλλοτε ενθουσιασμένο (τελευταία φορά ήταν με το “Night eternal”), άλλοτε απλά ικανοποιημένο (“The antidote”), άλλοτε με ανάμεικτα συναισθήματα (από το κρύο του “Alpha noir” στη ζέστη του “Omega white”) και άλλοτε απογοητευμένο (η μεμονωμένη περίπτωση του “Memorial”). Ήταν λοιπόν μεγάλη η περιέργεια μου για το τι θα επιφύλασσε το “Extinct”, αφού η εκτενής ανάπτυξη της διχασμένης προσωπικότητάς τους στο διπλό “Alpha noir”/”Omega white”, μου έδινε βάσιμες ελπίδες ότι ίσως επέστρεφαν στα προ δεκαπενταετίας υψηλότατα standards τους, όπου και αποτελούσαν ένα από τα leading groups του gothic metal.
Μετά από πολλές επαναλαμβανόμενες ακροάσεις του “Extinct” μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι σχεδόν αγγίζουν την κορυφή ξανά. Δίνουν τεράστια έμφαση στις συνθέσεις καθαυτές και στα κολλητικά refrains, ακόμα και αν χρειάζεται να θυσιάσουν σε σημεία τη σκληρότητα για χάρη της τραγουδοποιίας. Ισορροπούν δηλαδή ανάμεσα στις δύο πτυχές τους, όπως ωμά μας τις παρουσίασαν στην προηγούμενη δουλειά τους, με τη ζυγαριά να γέρνει ελαφρώς προς το παροδοσιακό gothic rock, χωρίς να λείπουν και τα κλασικά gothic metal σημεία.
Το album ξεκινά με το “Breathe (until we are no more)”. Τα φωνητικά του Fernando είναι καθαρά και βαθιά, οι κιθάρες είναι groovy, το refrain σου σφηνώνει με τη μία στο μυαλό. Σε όλη τη διάρκεια το συγκρότημα συνοδεύεται από ορχήστρα βιολιών, η οποία από τη μέση και μετά ξεσαλώνει, παίζοντας έναν ανατολίτικο ρυθμό, που μου θύμισε τους καλούς ORPHANED LAND του “Mabool”. Άψογο.
Ακολουθεί το ομώνυμο τραγούδι, που είναι και η πιο σκληρή στιγμή του δίσκου. Σα να βγήκε κατευθείαν από το “Alpha noir”, με τις διπλομποτιές του Miguel, ενώ έχει τη δομή ενός MOONSPELL stable, το απογειώνει σε άλλο επίπεδο το πωρωτικό chorus του. Μπορεί να στράβωσα ελαφρώς στην πρώτη ακρόαση, αλλά πλέον ανήκει στα αγαπημένα μου του δίσκου.
Το πρώτο αριστούργημα ακούει στο όνομα “Medusalem”. Ένα τραγούδι που πολύ θα ήθελαν οι DREADFUL SHADOWS (ή για να σκάψω ακόμα βαθύτερα στην περίπτωση των THE CASCADES) να είναι δικό τους δημιούργημα και όχι των Πορτογάλων. Καθαρό gothic rock με έναν ελαφρώς ανατολίτικο τόνο στο refrain, που τονίζεται για μια ακόμη φορά από την προαναφερθείσα ορχήστρα. Το repeat σκάλωσε πολλές φορές εδώ.
Το θυμάστε το “Scoprpion flower” με τη συμμετοχή της Anneke; Το “Domina” μπορεί να θεωρηθεί το sequel/alter ego του, αν και η παρουσία των γυναικείων φωνητικών υπάρχει μόνο στο ατμοσφαιρικό του chorus. Το mid tempo τραγούδι του “Extinct” δένει με το υπόλοιπο σύνολο και δεν ξεφεύγει καθόλου από τη σκοτεινή του ατμόσφαιρα.
“My curse is to love you” δηλώνει ο Ribeiro στο “The last of us”. Οι fans του συγκροτήματος το έχουν ήδη τσεκάρει εδώ και ένα μήνα και ξέρουν για τι πράγμα μιλάω. Η ωδή των MOONSPELL στο “Vision thing” των THE SISTERS OF MERCY και στο δικό τους “Darkness and hope” που αδικήθηκε κατάφορα. Η πιο εμπορική στιγμή εδώ, που όμως έχει όλα τα φόντα να γίνει club classic σε οποιοδήποτε «σκοτεινό» μαγαζί. Για μένα είναι αριστούργημα, σε ότι αφορά εσάς, διαλέξτε πλευρά.
Η μέτρια στιγμή του δίσκου είναι το “Malignia”. Η EBM εισαγωγή του ακολουθείται από ένα αργό κουπλέ και ένα σχεδόν αδιάφορο refrain. Θα μπορούσε να ανήκει στο tracklist του “The butterfly effect”, είναι αξιοπρεπές, αλλά από τη στιγμή που το υπόλοιπο σύνολο βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, το “Malignia” παθαίνει ασφυξία.
Το δεύτερο αριστούργημα του δίσκου και το πλέον αγαπημένο μου τραγούδι είναι το “Funeral bloom”. Το ήξερα ότι οι MOONSPELL είναι βαμμένοι οπαδοί των FIELDS OF THE NEPHILIM κι επιτέλους εδώ βγάζουν στην φόρα το οπαδιλίκι τους. Πραγματικά απίστευτο.
Το “A dying breed”, ενώ έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει ένα ακόμα καταπληκτικό gothic rock άσμα, με τη διακριτική παρουσία και της ορχήστρας, αλλά το metal chorus του το χαλάει κάπως. Ίσα-ίσα για να χαρακτηριστεί ένα πολύ καλό τραγούδι και όχι κάτι παραπάνω.
Προτελευταίο είναι το άκρως ατμοσφαιρικό “The future is dark”, που θα μπορούσε να γίνει και το νέο motto των απανταχού λατρών της σκοτεινής μουσικής. Ακροβατεί ανάμεσα στο “Darkness and hope” και στο “One second” των PARADISE LOST, όπου την παράσταση κλέβουν τα πλήκτρα του Pedro και η χαρακτηριστική κιθάρα του Ricardo. Ωραιότατο.
Το outro “La Baphomette” έχει το στοιχείο της έκπληξης. Η απαγγελία είναι στα γερμανικά, ενώ η μουσική υπόκρουση έχει το dark cabaret των THE DRESDEN DOLLS. Τα κάτι λιγότερο από τα τρία λεπτά που διαρκεί ακούγονται λες και βγήκε από κάποιο παρακμιακό μπαρ την εποχή της ποτοαπαγόρευσης.
Έχοντας υπόψη λοιπόν όλα τα παραπάνω δεδομένα, το “Extinct” γενικά είναι μια πολύ συμπαγής δουλειά, που από την πρώτη ακρόαση θα σε κερδίσει τουλάχιστον το μισό και σε λίγες ακόμη η ολότητά του. Αρκεί να μην κολλήσεις στο cliché ότι είναι ένα ηγετικό gothic metal group.
Αν θα ήθελα να κατατάξω το παρόν album στην κλίμακα MOONSPELL, δε φτάνει το “Irreligious” με τίποτα (και είμαι σίγουρος ότι όσο και να προσπαθήσουν δεν πρόκειται να το καταφέρουν), είναι κάτι ψιλά κατώτερο του “Wolfheart” και κοιτά περήφανα στα μάτια το “Darkness and hope” και το “Sin/Pecado” και ίσως τα ξεπερνά. Γι’ αυτό και πολύ δύσκολα δεν θα βρεθεί στην κορυφή της φετινής μου λίστας.
9 / 10
Γιώργος Κόης
