>
GIGANTOUR (The Theater at Madison Square Garden, New York, USA)
28 / 01 / 2012
MEGADETH – MOTORHEAD – VOLBEAT – LACUNA COIL
Κάποιες περιοδείες περνάνε από την Ευρώπη, λιγότερες από τη χώρα μας, αλλά είναι και αρκετές που περιορίζονται μόνο στην Αμερική ή ακόμα χειρότερα, μόνο στη Βόρειο Αμερική. Δεν λέω πως ο σκοπός του ταξιδιού μου ήταν να παρακολουθήσω το νέο Gigantour, όμως με 4 συγκροτήματα που ενδιαφέρουν πολλούς (όπως κι εμένα) εδώ στην Ελλάδα, σίγουρα δε θα μπορούσα να το αγνοήσω.
Ο David Ellefson, όταν συνομιλήσαμε για το τελευταίο τους άλμπουμ, μου απεύθυνε ανοιχτή πρόταση και στάθηκε κύριος κανονίζοντας τα εισιτήριά μας για τον πρώτο μεγάλο σταθμό τους στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης για τις 28 Ιανουαρίου (η περιοδεία ξεκίνησε 2 μέρες νωρίτερα). Εκτός από έδρα των New York Knicks, ο χώρος έχει πολλές διαφορετικές αίθουσες και παράλληλα φιλοξενεί διαφορετικές εκδηλώσεις. Φτάσαμε νωρίς στο θέατρο (οι περισσότερες συναυλίες γίνονται στα λεγόμενα theaters στις ΗΠΑ) χωρητικότητας περίπου 5.500 θεατών, με εξαιρετική ακουστική και καλή οπτική επαφή από όλες τις πλευρές του, που έχει γίνει πλέον θρυλικό.
Αξίζει να παρατηρήσω ότι ο χώρος ήταν εξαιρετικά καθαρός, όλο το προσωπικό ευγενικό κι εξυπηρετικό (πράγμα που χρειάζεται σε κάποιον που πάει για πρώτη φορά) ενώ τα συγκροτήματα ήταν πιστά στο πρόγραμμα. Το μόνο ελαφρώς αρνητικό, ήταν η περιορισμένη επιλογή στο merchandise και οι υψηλές τιμές.
Οι Ιταλοί LACUNA COIL, με το πρόσφατο πέρασμα κι από την Αθήνα, δείχνουν να είναι σε φόρμα. Τα παιδιά από νωρίς είχαν ένα επαγγελματικό τρόπο λειτουργίας και τα τελευταία χρόνια έχουν εδραιωθεί και δικαίως συγκαταλέγονται στις κορυφαίες Ευρωπαϊκές μπάντες. Πόσο μάλλον που μόλις κυκλοφόρησαν μια άκρως ικανοποιητική δουλειά. Το “Dark adrenaline” έτυχε και μεγάλης προώθησης αφού η ευκαιρία να το σπρώξουν σε αυτή εδώ την δημοφιλή περιοδεία είναι χρυσάφι.
Η σκηνική τους παρουσία ήταν ανέκαθεν εκρηκτική, με την Scabbia να παραμένει η ατραξιόν εμφανισιακά. Αν και ο χώρος δεν είχε παραπάνω από 2.000 άτομα, έτυχαν θερμής υποδοχής και οι εκτελέσεις των φρέσκων “Kill the light”, “Trip the darkness” και “Upsidedown” γέμισαν τον μισό τους χρόνο. Το υπόλοιπο μισό άνηκε στα προηγούμενα δύο άλμπουμ, με το “Shallow life” από το εμπορικά επιτυχημένο ομότιτλο δίσκο, και τα “Fragile” και “Our truth” από το αγαπημένο μου “Karmacode”. Εμφανώς προσαρμοσμένοι στην τοπική αγορά, λοιπόν. Επειδή οι LACUNA COIL είναι συνηθισμένοι σε εκτενείς περιοδείες, πιστεύω ότι μετά από την δική μας ήπειρο, θα ξαναπεράσουν από την Αμερική.
Έχοντας παρακολουθήσει ζωντανό όλους τους άλλους τουλάχιστον 3 φορές στο παρελθόν, η προτεραιότητα για μένα ήταν οι VOLBEAT. Κι αυτοί έχουν ανέβει πολλά επίπεδα με κάθε τους άλμπουμ. Έχοντας στις αποσκευές τους το πρώτο τους ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ, ήμουν σίγουρος ότι θα έπαιζαν ένα mini–best–of στα 35 λεπτά που τους αντιστοιχούσαν. Οι Δανοί βγήκαν με φόρα στη σκηνή και τα έδωσαν όλα. “The human instrument” και “Guitar gangsters …” έτσι για ζέσταμα. Έχουν ήδη χτίσει ένα καλό ακροατήριο στις ΗΠΑ, οπότε αρκετοί τους γνώριζαν κι απόψε.
Με τα “Sad man‘s tongue” και “Hallelujah goat” συνεχίστηκε το mosh–pit. Από τα 10 τραγούδια (αν μέτρησα καλά) που πρόλαβαν να παίξουν, ευχαριστήθηκα επίσης το “Fallen” και το “Still counting” που έκλεισε εμφατικά την εμφάνισή τους.
Αυτή ήταν και η δεύτερη εμφάνιση του Hank Shermann (MERCYFUL FATE) με τους VOLBEAT, αφού έσπευσε να αντικαταστήσει τον Thomas Bredahl στο τέλος του 2011 μετά από σύσταση του πρώην συναδέλφου του Michael Denner. Για εσάς που έχετε δει το DVD τους ή προσέξατε την ενέργεια που βγάζει το live τους, έχω μόνο να επιβεβαιώσω πως πραγματικά τα παιδιά έχουν την άψογη μίξη μελωδίας, ενέργειας και ριφ για να ξεσηκώσουν σε κάθε τους συναυλία. Έτσι και στη Νέα Υόρκη τα έσπασαν. Δεν είναι τυχαίο πως – παρότι ακολούθησαν άλλα δυο μεγάλα συγκροτήματα – εγώ έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά δικές τους μελωδίες μετά τη συναυλία. Ελπίζω να τους πετύχω σε headline εμφάνιση για πιο ολοκληρωμένη άποψη.
Τα τρία τέταρτα, ήταν Ευρωπαϊκά στο line–up και οι Βρετανοί MOTORHEAD, το πιο κλασικό από τα τρία. Ένα τρίο που με το βρώμικο r‘n‘r τους, έχει τρομάξει κάθε γωνιά της γης, βγήκε με την αυτοπεποίθηση που τους περιβάλλει και γέμισε το 45άλεπτο σετ τους, με κομμάτια από όλη τους την σταδιοδρομία. Από το “Bomber” (τι καταστροφική έναρξη, ε;) μέχρι το “Killed by death”, και το “Overkill” έχουν τραγούδια που σκοτώνουν κόσμο παντού και πάντα .
Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για την απόδοσή τους. Ο Lemmy Kilminster είναι πραγματικός γίγαντας, αλλά η πραγματικότητα είναι πως τα χρόνια έχουν αρχίσει να τον επηρεάζουν. Μη με παρεξηγήσετε επειδή ποτέ δεν ήταν κινητικός επί σκηνής, ούτε κάποιος ιδιαίτερος frontman! Όμως δεν ζοριζόταν τόσο να αποδώσει τα τραγούδια του. Παρόλα αυτά, οι MOTORHEAD με την ένταση και την ξεχωριστή μουσική τους ταυτότητα, πέρασαν σαν σίφουνας από το MSG.
Ωστόσο, γούσταρα την διαφορετική επιλογή τραγουδιών, όσο γούσταρα και το τελευταίο τους δίσκο ο οποίος εκπροσωπήθηκε από το “I know how to die”. Το “Damage case” δεν το είχα ξανακούσει (εγώ) σε συναυλία τους κι επειδή ήμουν ακόμα μπροστά βγάζοντας φωτογραφίες, δυσκολεύτηκα να το αναγνωρίσω. Μαζί με το ομότιτλο και το “Metropolis” έγιναν 3 τα κομμάτια που έπαιξαν από το “Overkill”. Δεν έλειψε το “Ace of spades”, αλλά και τα επίσης κλασικά “The chase is better than the catch”, “The one to sing the blues”. Όπως γίνεται αντιληπτό, οι MOTORHEAD έπαιξαν ένα κλασικό σετ, σε αντίθεση με όλους τους άλλους.
Η ατραξιόν της χειμωνιάτικης αυτής βραδιάς ήταν σίγουρα οι MEGADETH. Δικό τους το φεστιβάλ και δικαίως μεγαλύτερες και οι προσδοκίες όμως. Βγήκαν με λίγο μπουκωμένο ήχο, αλλά γρήγορα βελτιώθηκε αυτό. Η τετράδα Mustaine, Ellefson, Broderick, Drover ήταν δεμένη με πιο λαμπρό αστέρι τον νεαρότερο Chris Broderick (ex–JAG PANZER) που έχει αναθαρρήσει πλέον, νοιώθει άνετα στο νέο του περιβάλλον και σκοτώνει στην εξάχορδη κάτι που έγινε έκδηλο στα σόλο.
Να υποθέσω πως για χάρη της εγχώριας αγοράς, επικεντρώθηκαν στα πιο mid–tempo τραγούδια τους (αυτά με τα περισσότερα clicks στο youtube??!!??). Αυτό είχε και τα καλά του, αφού δεν τους είχα ξαναδεί να παίζουν το “Angry again”. Μπορεί τα “Hangar 18”, “Peace sells” και να είναι πιο ανεβασμένα, αλλά δυστυχώς ήταν και τα μοναδικά. Το ξεκάρφωτο ήρθε όταν το “Dawn patrol” δεν ακολούθησε το “Rust in peace” αλλά το “Public enemy #1” από τον τελευταίο τους δίσκο!
Αυτό που δεν τους συγχωρώ είναι ότι επέλεξαν να παίξουν το “Guns, drugs and money” από τον πρόσφατο δίσκο τους. Εκτός ότι είναι το χειρότερο του δίσκου, μάλλον συναγωνίζεται για την θέση του χειρότερου που έχουν γράψει/κυκλοφορήσει ποτέ. Όπως μου έκανε εντύπωση το πόσο νωθρά ξεκίνησαν με το “Trust”. Από το “Th1rte3n” εκτός από το “Public enemy #1” ακούσαμε και το ικανοποιητικό “Whose life (is it anyways?)”.
Πρέπει να τονίσω (ίσως με κεφαλαία γράμματα), το πόσο φιλικός και ζεστός ήταν ο Mustaine με το κοινό. Για δυο φορές διέσχισε την σκηνή χειροκροτώντας τον κόσμο, που το ανταπέδωσε βέβαια, ενώ άλλες 2-3 φορές τους ευχαρίστησε θερμά από το μικρόφωνο, λέγοντας πόσο ευγνώμων αισθάνεται που βρίσκεται μπροστά τους. Ισχύει πως ο χαρισματικός κοκκινομάλλης, έχει περάσει πολλές φάσεις στην ζωή του και η δική μου εντύπωση είναι πως με τα προβλήματα υγείας που είχε (πρόσφατα με το λαιμό του, παλαιότερα με το χέρι του) αλλά και η Big 4 περιοδεία, τον έχουν μεταμορφώσει. Πιο προσιτός και φιλικός από ποτέ, ο Dave Mustaine, ευχαριστιέται πλέον την πραγματικότητά του. Ποιός θα φανταζόταν ότι θα έβγαζε την κόρη του επί σκηνής και θα καλούσε το κοινό να της τραγουδήσει το Happy Birthday για τα 14α γενέθλιά της; Anti–thrash είπατε; Μάλλον pro–family πλέον.
Πέραν τούτου, οι MEGADETH παίζουν εντός έδρας και γνωρίζουν καλά το κοινό της χώρας τους. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό της εμφάνισής τους φρόντισαν να τους δώσουν αυτό που ήθελαν. Κορυφαίες στιγμές τα “Symphony of destruction”, “Sweating bullets” και “Holy wars…” με τον Broderick να τα δίνει όλα στα συνεχή σόλο.
Με την ευκαιρία της περιοδείας με τους LACUNA COIL ο Mustaine ανέβασε την Christina για να τραγουδήσει μαζί τους το “A tout le monde”. Όσο κι αν προτιμώ την αυθεντική του εκτέλεση, σίγουρα το ντουέτο ήταν από τα highlight της βραδιάς.
Ανακεφαλαιώνοντας πρέπει να εκθειάσω τους VOLBEAT, ως τους κορυφαίους της βραδιάς, να συγχαρώ τους LACUNA COIL για την εξαιρετική τους εμφάνιση, να χαιρετήσω τους MOTORHEAD που ήταν οι μοναδικοί που έπαιξαν ένα best–of set (όπως μου αρέσει να βλέπω σε φεστιβάλ), αλλά και να επαναλάβω ότι ποτέ μου δεν έχω ευχαριστηθεί τους MEGADETH σε συναυλία τους. Η μπάντα είναι πιο πολύ για το στούντιο. Έτσι απλά. Ούτε καλά set–lists δεν βγάζουν!
Πάντως η βραδιά ήταν υπέροχη, με το θέαμα να επιβραβεύει όσους πλήρωσαν εισιτήριο και διάλεξαν να ζεσταθούν με metal αυτή την παγωμένη νύχτα του Γενάρη στην Νέα Υόρκη. Το Gigantour πλέον προσπαθεί να γίνει θεσμός, οπότε εύχομαι, σε κάποια του μορφή, να περάσει σύντομα κι από την Ευρώπη. Μέχρι τότε, όπως γνωρίζετε, οι MEGADETH έχουν ήδη ανακοινώσει πότε θα βρεθούν στην Αθήνα.
Μέχρι τότε…. “You‘ve been great, we‘ve been MEGADETH” όπως συνηθίζει να κλείνει ο Mustaine.
Από την Νέα Υόρκη για το rockhard.gr
Γιώργος “Burger – maniac” Κουκουλάκης
