>
Με τον όρο supergroup όπως αυτός πρωτοχρησιμοποιήθηκε στα 60’s εννοούμε ένα rock συγκρότημα του οποίο τα μέλη είναι ήδη γνωστά και διάσημα από τη συμμετοχή τους σε άλλα συγκροτήματα.
Τα πράγματα μπορεί να ξεκίνησαν έτσι όταν υπήρχαν αγνές προθέσεις και απονήρευτα μυαλά. Όταν η rock μουσική σήμαινε ηλεκτρική κιθάρα, καμπάνα παντελόνι, ασημένιο σταυρό στο στήθος και μουστάκι παχύ σαν παριζάκι.
Ακόμα και στο τέλος της δεκαετίας του 90 όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι σοβαρά την έννοια της μουσικής με μια πιο αντικειμενική ματιά, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα αναγεννιόταν όταν άκουγαν την λέξη supergroup. Αμέτρητες προσδοκίες, προπαραγγελίες CD και λεπτομερή αναδρομή στο ιστορικό του κάθε μέλους ήταν μέρος της ιεροτελεστίας μιας επικείμενης κυκλοφορίας.
Από την εποχή των Cream, των Emerson Lake & Palmer μετέπειτα των Journey, Bad Company, Asia και αργότερα των Bad English, Mr. Big, Temple Of The Dog και πολλών άλλων τα supergroup συνήθως προσέφεραν αξιομνημόνευτα άλμπουμ και εντυπωσιακές εμφανίσεις. [Dirty Mac (Eric Clapton, John Lennon, Keith Richards, Mitch Mitchell)]
Με το πέρασμα των χρόνων όμως η λέξη supergroup άρχισε να ταυτίζεται με τη λέξη «ανέκδοτο» κάνοντας όλους τους ακροατές επιφυλακτικούς μετά από κάθε εντυπωσιακή press conference και κάθε χρυσοκέντητου δελτίου τύπου.
Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο στάθηκε το νέο άλμπουμ των Flying Colors στο οποίο συμμετέχει ο Mike Portnoy (Dream Theater), ο Steve Morse (Deep Purple, Dixie Dregs), ο David Larue (Dixie Dregs), o Neal Morse (Transatlantic, ex-Spock’s Beard) και ο τραγουδιστής των Alpha Rev, Casey McPherson.
Α Ν Ε Κ Δ Ο Τ Ο. Το άλμπουμ γράφτηκε σε μία εβδομάδα, ο τραγουδιστής επιλέχτηκε με κριτήριο ότι το τελευταίο άλμπουμ των Alpha Rev ήταν στη λίστα με τα αγαπημένα CD του Mike Portnoy για το 2010, ο David Larue επειδή ήταν στην ίδια μπάντα με τον Steve Morse και ο Neal Morse επειδή είναι πλέον ότι ο Φίλιππος για τον Ναθαναήλ, με τον Mike Portnoy. Κοινώς, «βρήκε ο γύφτος τη γενιά του και αγαλλίασε η καρδιά του».
Σε λίγες μέρες το ντεμπούτο άλμπουμ των Flying Colors θα βγει προς πώληση και οι κατά τα άλλα ικανότατοι μουσικοί θα αρχίσουν να δίνουν συνεντεύξεις σε μουσικά έντυπα και ραδιοφωνικές εκπομπές. «Εμείς» βέβαια που θα κάνουμε τις ερωτήσεις γλύφουμε τα δάχτυλα μας για την αφορμή αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μας (και στο μπροστά) είναι να κάνουμε ερωτήσεις για τους Dream Theater και τους Deep Purple. Το ξέρουμε εμείς το ξέρουνε και αυτοί. Ποιος νοιάζεται να μάθει για ποιο λόγο ηχογραφήθηκε ένα άλμπουμ από μουσικούς που δε σέβονται οι ίδιοι το προϊόν τους; Γιατί δε νομίζω να σέβεσαι ένα προϊόν όταν το συνθέτεις σε μια εβδομάδα. Δεν ξέρω πόσα σπουδαία άλμπουμ της μουσικής γράφτηκαν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα αλλά και πάλι δεν ξέρω τι νόημα έχει μια τέτοια κυκλοφορία πλην την συντήρηση της υπέρμετρης ματαιοδοξίας αλλά και την παραμονή των ονομάτων που συμμετέχουν στην επικαιρότητα.
Δέχομαι την ανάγκη των μουσικών για συνεργασίες, δέχομαι την ανάγκη για δημιουργία έξω από τα στεγανά τους καθώς και την ικανοποίηση της υπερπαραγωγικότητας κάποιων από αυτών αλλά δεν μπορώ να δεχτώ τον βομβαρδισμό των δισκογραφικών που προσπαθούν να με πείσουν ότι τα supergroup δημιουργούν super άλμπουμs.
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς λατρεύετε τους Transatlantic αλλά ρε παιδιά όχι και supergroup οι Transatlantic. Δηλαδή ποιος ήταν ο Neal Morse πριν συνεργαστεί με τον Mike Portnoy; Εκτός αν θέλετε να πιστέψω ότι οι Spock’s Beard ήταν ένα από τα πιο hot ονόματα του χώρου και μάλιστα τα άλμπουμ τους ήταν από τα καλύτερα της δισκοθήκη σας. Εκτός αν μου παραθέσετε ως επιχείρημα την συμμετοχή του Ronnie Stolt (Flower Kings). Τους ποιους;
Προσωπικά, η λέξη supergroup αποκτά νόημα όταν τα μέλη ενός συγκροτήματος και μιλάω για κάθε μέλος και όχι για 2 στους 5 είναι όντως επιτυχημένοι, στην καλύτερη φάση της καριέρας τους και κυκλοφορούν άλμπουμ για να κάνουν κάτι διαφορετικό ή απλά για να περιοδεύσουν. Θυμάστε τους Temple Of The Dog; Μέλη των Soundgarden και των Pearl Jam ενώθηκαν για να τιμήσουν τον εκλιπόντα τραγουδιστή των Mother Love Bone, Andrew Wood με ένα άλμπουμ που στιγμάτισε ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα. Θέλετε να πάμε παλιότερα όταν μέλη των Santana και Steve Miller Band ενώθηκαν για να δημιουργήσουν τους Journey η ακόμα και πρόσφατα όταν έγιναν οι L.T.E.;
Όλα είχαν ένα νόημα αλλά ταυτόχρονα είχαν και αποτέλεσμα. Τώρα και ενώ ο Φράγκος μου κανονίζει συνέντευξη για τους Flying Colors το μόνο που σκέφτομαι είναι να ρωτήσω τον Mike Portnoy πως του φάνηκε το τελευταίο άλμπουμ των Dream Theater.
Σάββας Στανής
