"/>
Ο Aaron Turner αποτελεί αναμφίβολα από μόνος του ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη μουσική ιστορία του ακραίου χώρου της post γενιάς. Από τους τιτάνιους ISIS, έως τους σημερινούς SUMAC, δεν ήταν και λίγες οι φορές που ο Turner έχει εναποθέσει κομμάτια της ψυχής του σε δίσκους και projects. Τη στιγμή μάλιστα που στο πρόσφατο “The ape of God” των OLD MAN GLOOM (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ) πιστέψαμε ότι είχαμε εισχωρήσει στις μύχιες στενωπούς του μυαλού του, έρχεται το “The deal”, να θέσει νέες παραμέτρους στις εκφάνσεις της προσωπικότητάς του.
Οι SUMAC, πέρα από την ονοματολογία των μελών, δε διαφέρουν ιδιαίτερα από τους OLD MAN GLOOM. Μαζί με τον Turner, αυτή τη φορά είναι o Nick Yacyshyn των crusters BAPTISTS και ο πανταχού παρών Brian Cook, γνώριμος από το ογκωδέστατο μπάσο των RUSSIAN CIRCLES, ενώ είχαμε αναφερθεί σε αυτόν και στη συμμετοχή του στους BOTCH και στο “We are the romans” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ). Αυτοί οι δύο έχουν αναλάβει να διαδραματίσουν τις σκοτεινές εκείνες μαριονέτες που θα φέρουν εις πέρας το κακόβολο σενάριο που τους έχει υποδειχθεί.
Διότι το “The deal”, έχει δομηθεί πρωτίστως πάνω σε μία θεατρική βάση, που θυμίζει κάτι από την ιδιοφυή ιδιοτροπία που εφαρμόζει ο Michael Gira στους SWANS. Έτσι λοιπόν, θα συναντήσουμε τις μονότονες εκείνες μονολιθικές συνθέσεις που καταφέρνουν να αυξήσουν κατακόρυφα τα επίπεδα άγχους και αδρεναλίνης, ενώ θα αφήσουμε τις δύστροπες συχνότητες της κιθάρας να μας καθοδηγήσουν σε εξαγνιστικά μονοπάτια, μόνο όμως εκείνες τις στιγμές που ο αδυσώπητος όγκος του μπάσου δε θα αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας. Ο Yacyshyn έρχεται να συμπληρώσει τον καταιγιστικό ορυμαγδό που τελείται σε όλη την διάρκεια του δίσκου. Το πολύπλοκο παίξιμο στα drums, δε γεμίζει απλά με όγκο τις συνθέσεις, αλλά, πολύ περισσότερο, ωθεί το σύνολο της μπάντας να ξεπεράσει τα συμβατικά όρια θεώρησης της μουσικής. Τελευταίο συστατικό που έρχεται να δέσει αυτή την ανίερη συνθήκη μεταξύ των λυσσασμένων γρυλισμάτων του Turner και της περιρρέουσας ωμής ψυχικής καταρράκωσης, είναι η industrial αλά GODFLESH αισθητική. Που με τη σειρά της βοηθάει, με το κατάλληλο πάντα γρασάρισμα, να γλιστρήσει όλη η γροθιά αμάσητη έως τον οισοφάγο.
Αν μπαίναμε τώρα στο τριπάκι να συγκρίνουμε το “The deal” με το “The ape of God”, θα βρίσκαμε στο πρώτο μία αποκρουστική εσωστρέφεια που καθιστά το όλο εγχείρημα όλο και πιο ελκυστικό προς τους λάτρεις της ακραίας sludge σκηνής, παρά το γεγονός ότι αλλάζει ελάχιστα το επίπεδο της βαναυσότητας με την οποία αποδίδεται η μουσική.
Ας μη ξεχάσουμε ότι τη στιγμή που ο Turner θέτει νέα όρια σε ορισμούς όπως χάος ή κτηνωδία με τις τρεις τελευταίες του κυκλοφορίες, τα υπόλοιπα μέλη των ISIS συνεχίζουν να παραθερίζουν με τους PALMS (διαβάστε εδώ) σε πιο ηλιόλουστα και ασφαλή τοπία.
8/10
Νίκος Ζέρης
