>
7,5 / 10
Έχω την εντύπωση πως όλες οι μπάντες του N.W.O.A.H.M. – metalcore (πρέπει να καταλήξω σε μια ονομασία γιατί στο τέλος θα θυμίζει κάτι σε Άννα – Μαρία!) πίσω στις αρχές των 00’s, έκατσαν σε ένα τραπέζι και έκαναν το κοπή τη πίτα ώστε να έχει κάποιο χαρακτηριστικό γνώρισμα η καθεμία! Τι εννοώ; Οι DEVILDRIVER πήραν το μόνιμο κοπάνημα, οι DARKEST HOUR τη σουηδίλα, οι UNEARTH τη hardcore ραχοκοκαλιά κ.ο.κ. (μπάντες σαν τους LAMB OF GOD και CHIMAIRA που έκαναν του κεφαλιού τους, έκοψαν την πίτα!). Και οι BLEEDING THROUGH τι πήραν; Μη βιαστεί να πει κανείς εξυπνάδα… Μα φυσικά το έντονο black metal στοιχείο αλά DIMMU BORGIR, με τα σιδηροδρομικά riffs τους και τα πλήκτρα από την δεσποινίδα Marta Peterson, δίνοντάς μας κάτι σε…blac(k)ore; Και όσο και να χτυπιέται ο τραγουδιστής τους Brandan Schieppati πως είναι απλά μια hardcore μπάντα που παίζει διαφορετικά από το σύνηθες, αυτό το σύνηθες είναι οι metal επιρροές τους, άρα πάμε παρακάτω…
Το κακό με αυτά τα παιδιά είναι πως ενώ γενικά μου αρέσουν, τους λείπει η ταυτότητα που θα κάνει ξεχωριστές τις συνθέσεις τους. Δηλαδή αν ρωτήσεις κάποιον που δεν είναι απαραίτητα fan τους να σου πει 2-3 τραγούδια τους που ξεχωρίζουν, ποιο εύκολα θα σου πει δίσκους (“This is Love, This is Murderous” ή “Declaration” κατά προτίμηση) παρά συνθέσεις. Έχουν αυτό το overproduced στοιχείο (τα triggers στα τύμπανα σε στιγμές εκνευρίζουν) που χαρακτηρίζει μπάντες όπως οι AS I LAY DYING και HEAVEN SHALL BURN, που μερικές φορές δεν αφήνει τη σύνθεση να «αναπνεύσει» και να ξεχωρίσει. Το ίδιο ισχύει και στο νέο δίσκο, παρόλα αυτά όμως δείχνουν πως διατηρούνται σε αρκετά καλή φόρμα. Το εισαγωγικό “The March” είναι το ιδανικό soundtrack για την «επέλαση των βαρβάρων» που θα ακολουθήσει, και το σαρωτικό “Faith in Fire” σε ρίχνει κατευθείαν στη μάχη! Το ενδεχόμενο θανάτου δεν υπάρχει, με το beatdown riff του “Goodbye to Death” να σε οδηγεί με τη συνοδεία πλήκτρων προς την «Αποκάλυψη», τα οποία σε κομμάτια σαν τα “Starving Vultures” και “Walking Dead” προσδίδουν την απαραίτητη ατμόσφαιρα. Το “The Devil and Self Doubt” οφείλει να είναι η πρώτη τους επιλογή για single/video με το πιασάρικο riff/ρεφρέν του και το mid–tempo “Trail of Seclusion” είναι λες και ηχογραφήθηκε παρέα με τους AILD.
Ως εδώ μια χαρά…Το θέμα είναι πως στο τέλος ειδικά του δίσκου, υπάρχουν 3-4 μέτριες συνθέσεις που θα μπορούσαν να λείπουν (η εισαγωγή του “Entrenched” θυμίζει την αντίστοιχη του “King Me” των LOG αν και κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα, αλλά σαφώς κατώτερης ποιότητας), οι οποίες όμως δε μειώνουν αισθητά την ποιότητά του, καθώς έχει σύντομη διάρκεια. Με κομμάτια με μέσο όρο διάρκειας κάτι λιγότερο από 3 λεπτά, διάσπαρτα gang vocals και μπόλικα breakdowns βεβαίως βεβαίως , το hardcore feeling διατηρείται σύμφωνα με τα λεγόμενα του Schieppati… Του οποίου τα φωνητικά για άλλη μια φορά σκίζουν, βγάζουν τέτοια οργή που νιώθεις λες και τραγουδάει δίπλα από το αυτί σου, ενώ ταυτόχρονα σε έχει γραπώσει απ’ τον λαιμό! Από την άλλη τα ογκώδη riffs και τα πλήκτρα διατηρούν σε έντονο βαθμό την επαφή τους με το metal. Οπότε η αλήθεια που βρίσκεται; Κάπου στη μέση, αλλά who cares; Ο δίσκος είναι μια χαρά, σαφώς ανώτερος του προηγούμενου τους ομότιτλου, αλλά σε καμία περίπτωση και ο καλύτερός τους. Αυτό όμως δε του αφαιρεί σε αξία οπότε… Metal to the core!
Βασίλης Γκορόγιας
