>
6 / 10
Κοιτάζω τη δισκοθήκη μου στο “e” και οι μπάντες που βλέπω είναι οι ELECTRIC WIZARD, οι ENTOMBED και οι EXODUS… Κρίμα (μπαντάρες όλες για να μη παρεξηγούμαστε)!! Έλεγα μήπως έβρισκα τίποτα να σπάσει ο πάγος, κάτι πιο σύγχρονο, «νεανικό – νεωτεριστικό», αλλά τίποτα… Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν δέχομαι το νεωτερισμό στη μουσική. Το αντίθετο μάλιστα, και ένα από τα χειρότερα πράγματα σε εμάς είναι η ύπαρξη κολλημένων «μεταλλοπατεράδων», που στο άκουσμα μπαντών όπως οι ENTER SHIKARI ξινίζουν τις μουράκλες τους λες και τους κατούρησες τον καφέ! Τα παλικάρια από την Αγγλία προσπαθούν εδώ και μια πενταετία να συνδυάσουν τις post hardcore επιρροές τους με electro/dubstep στοιχεία και μια pop προσέγγιση σε ορισμένα φωνητικά τους, σε ένα κράμα που σίγουρα έχει μεγάλη απήχηση σε νεαρότερες κυρίως ηλικίες (στην έδρα τους είναι τεράστιοι!). Αλλά όχι σε εμένα όπως και σε πολλούς άλλους και δύσκολα θα μου αλλάξουν γνώμη, όσο φιλότιμα και αν τους ακούσω. Συμφωνώ πως αυτό που κάνουν έχει κάτι το οποίο τους απομακρύνει από την μετριότητα αλλά δεν μπορώ να το βρω ακριβώς. Λίγο οι δουλεμένες και εξαιρετικά πιασάρικες φωνητικές μελωδίες (“Meltdown”), λίγο κάποια πωρωτικά breakbeats/breakdowns (“Sssnakepit”) αλλά ως εκεί. Η παρουσία της ηλεκτρικής κιθάρας έχει σίγουρα δευτερεύοντα ρόλο, με λίγα λόγια μη περιμένεις να ακούσεις τόνους από riffs να σε σφυροκοπούν… Για κάτι τέτοιο υπάρχουν οι προαναφερθείσες μπάντες. Επίσης η «επαναστατική», κοιτώντας εξ αριστερών προσέγγιση των στίχων τους μου φαίνεται σε σημεία «παιδική» (κάτι που δικαιολογεί και το νεαρό της ηλικίας των οπαδών τους). Όλα καταλήγουν σε μία love or hate κατάσταση, επομένως τι συμπέρασμα βγάζουμε; Μέτριος δίσκος κατ’ εμέ, αλλά σίγουρα κάποιοι, με προϋπόθεση να ακούσουν το δίσκο πρώτα, θα του έδιναν χαλαρά ένα + – 2…άρα, ακούστε (προς τους μεταλλοπατεράδες πάει κυρίως) και μετά κρίνετε.
Βασίλης Γκορόγιας
