LONEWOLF – “Army of the damned” (Napalm)





    >








    8 / 10

    lonewolf army of the damned 2

     

    Οι Γάλλοι LONEWOLF ιδρύθηκαν το 1992 στην Grenoble για να διαλυθούν το 1996. Ευτυχώς για τους φίλους του ευρωπαϊκού speed / power metal το 2000 επανήλθαν με το αυτοχρηματοδοτούμενο, φανταστικό πρώτο δίσκο “March into the arena” που μας πήρε τα μυαλά. Μάλιστα την ίδια χρονιά έρχονται για συναυλία στη χώρα μας, στο “Heavy metal holocaust” που έγινε στην Αθήνα. Άλλαξαν τρεις εταιρίες, μία από αυτές ήταν και η ελληνική “Eat metal” και έχουν κυκλοφορήσει μέχρι το 2009 τέσσερις πολύ καλούς δίσκους, με το ντεμπούτο τους να ξεχωρίζει, κατά την προσωπική μου άποψη. Μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο δισκογραφικό συμβόλαιο και δίσκο. Το “Army of the damned” κυκλοφορεί από την Napalm.

    Για όσους δεν έχετε ακούσει νότα από τους LONEWOLF, ο καλύτερος τρόπος να περιγράψεις την μουσική τους θα ήταν η γαλλική απάντηση στους RUNNING WILD (μετά “Death or glory” εποχή) αλλά με πιο τραχύ και ωμά riffs, δίνοντας περισσότερη έμφαση στο speed metal. Ο νέος, πέμπτος, δίσκος έχει κάποιες μικρές διαφορές σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειές τους. Περισσότεροι mid tempo ρυθμοί και ύφος πιο κοντά στο κλασικό heavy metal, χωρίς να λείπουν οι αναφορές στους αγαπημένους Γερμανούς «πειρατές». Οι κιθάρες για μια ακόμη φορά πρωταγωνιστούν με την «βάρβαρη» φωνή του Borner να δίνει το έναυσμα για metal επίθεση. Όμως είναι η πρώτη φορά που βρήκα κάποια στοιχεία που δεν μου άρεσαν: α) Υπάρχουν 2 – 3 συνθέσεις που τις βρήκα αδιάφορες όπως “Crawling to hell” και “Hellbent for metal” και β) η φωνή του Borner είναι εξαιρετική για το speed αλλά όταν έχουν αρκετά mid tempo σημεία ακούγονται οι αδυναμίες του ως τραγουδιστή. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και πάλι εξαιρετικά τραγούδια όπως το καταιγιστικό “Lonewolf”, το συναυλιακό “Tally Ho”, το καλύτερο mid tempo τραγούδι που έχουν συνθέσει με τον τίτλο “The one you never see” και το αγαπημένο μου “Celtic heart”. Αν από τα έντεκα τραγούδια είχαν αποκλείσει τουλάχιστον δύο και η φωνή ήταν καλύτερη σε κάποια σημεία ο τελικός βαθμός θα ήταν μεγαλύτερος. Η ουσία όμως είναι ότι για μια ακόμη φορά δεν με απογοήτευσαν.

    Παναγιώτης Δημητρόπουλος

    LEAVE A REPLY

    Please enter your comment!
    Please enter your name here